Ο νέος κύκλος

Η πρώτη φορά ήταν τον Γενάρη. Και απ’ όσα διακήρυξε, εξήγγειλε, υποσχέθηκε, δεσμεύτηκε δεν εφαρμόστηκε ούτε ένα «και». Οι μήνες που ακολούθησαν απέδειξαν ότι οι προγραμματικές δηλώσεις του ήταν αβάσιμες μεγαλοστομίες και ανεδαφικές φαντασιώσεις. Και μοιραία ο αριστερός Τσίπρας συνθηκολόγησε ηττημένος. Ενέδωσε σε όλες τις αξιώσεις εκείνων τους οποίους είχε ως στόχο να συντρίψει. Ενας ακόμη κύκλος του ελληνικού δράματος είχε κλείσει.

Και προχθές άνοιξε και επίσημα ο νέος. Μόνο που οι προγραμματικές διαβεβαιώσεις δεν ήταν τώρα πομπώδεις και πανηγυρικές, αλλά δειλές, αμήχανες και υποταγμένες στις νεοφιλελεύθερες απαιτήσεις των επικυρίαρχων. Ο ασυμβίβαστος εχθρός του νεοφιλελευθερισμού «καμάρωνε» τώρα ως συνειδητός απολογητής του εφιαλτικού αριστερού Μνημονίου και ο μέχρι πρότινος αδιάλλακτος υπερασπιστής των «κόκκινων γραμμών» του εγκατέλειπε το ένα πεδίο μάχης μετά το άλλο, εκποιώντας τις ιδεολογικοπολιτικές αρχές του στον βωμό της διατήρησης της πρωθυπουργικής καρέκλας που η συνθηκολόγηση με τους Ευρωπαίους δυνάστες του εξασφάλισε.

Δυστυχώς γι’ αυτόν ήταν και άτυχος. Δεν τον βοήθησε και η συγκυρία. Διότι και τη διαβεβαίωση ότι από το δεύτερο εξάμηνο του 2016 θα περάσουμε στην ανάπτυξη δεν δίστασε να μας δώσει, αλλά και τον εφησυχασμό για εκατοντάδες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας μέσα στον επόμενο χρόνο μάς πρόσφερε. Μόνο που είχε ξεχάσει να συνεννοηθεί με τον Τσακαλώτο. Κι εκείνος πήγε και κατέθεσε το προσχέδιο του προϋπολογισμού του 2016, ξεσκεπάζοντας το πρωθυπουργικό παραμύθι, μια και ομολογεί ότι και του χρόνου ύφεση (2,3%) και αύξηση (0,6) της ανεργίας θα έχουμε.

Και τι μένει τελικά; Μα φυσικά η αγωνία για το αύριο. Και μια σειρά από διαχρονικά «θα» που πολλοί παπαγάλισαν, αλλά κανένας δεν τόλμησε ή δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει. Το «απλό και δίκαιο φορολογικό σύστημα», το «νέο πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης» και η «διοικητική μεταρρύθμιση». Αλλά όποιος έχει τόσο φιλόδοξους στόχους έχει κάνει και την προεργασία του. Από το 2012 προέκυψε η προοπτική της εξουσίας. Ποιος τους εμπόδισε να στρωθούν στη δουλειά και να προετοιμαστούν για τη μέρα που θα είχαν την ευκαιρία να μας αποδείξουν ότι δεν είναι άβουλοι ουραγοί του μνημονιακού μονόδρομου, τον οποίο προκλητικά χλεύαζαν; Και πως δεν χρειάζεται να δρουν ως αδίστακτοι φορομπήχτες;

Η οικονομία και η κοινωνία δεν αντέχουν άλλες περιπέτειες.

Ο πρωθυπουργός μοιάζει να έχει αντιληφθεί την κρισιμότητα των περιστάσεων και την ανάγκη να ολοκληρωθούν ταχύτατα η τρέχουσα αξιολόγηση και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Δύο κρίσιμα ερωτήματα, όμως, παραμένουν. Το πρώτο έχει να κάνει με τον πόλεμο που εξαγγέλλουν υπουργοί και βουλευτές στις ιδιωτικοποιήσεις και άλλα σημαντικά μέτρα. Το δεύτερο αφορά την τεχνοκρατική ικανότητα της σημερινής κυβέρνησης να φέρει σε πέρας τόσο γρήγορα ένα τόσο πολύπλοκο και απαιτητικό σχέδιο. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμιά σιγουριά πως ο κ. Τσίπρας μπορεί να δώσει λύση σε αυτά τα δύο ζητήματα. Αν όμως δεν το κάνει, η χώρα θα ξαναβρεθεί στο χείλος του γκρεμού και η συζήτηση για το Grexit θα επιστρέψει στο τραπέζι. Ελπίδα όλων να τα καταφέρει, γιατί η οικονομία και η κοινωνία δεν αντέχουν άλλες περιπέτειες.

Να λείπει η κοροϊδία

Τα έχουμε ξαναπεί, θαρρώ. Ετσι που ήρθαν τα πράγματα, θα το ξαναπληρώσω το μάρμαρο. Οπως το πλήρωσα (και όχι μόνο εγώ, αλλά όλα τα νομοταγή κορόιδα) για να γίνει πρωθυπουργός ο Σαμαράς, τώρα θα το ξαναπληρώσω και για χάρη του Τσίπρα. Κοινή, άλλωστε, η πρακτική τους. Σκληροί, ανυποχώρητοι και ασυμβίβαστοι αντιμνημονιακοί και οι δύο μέχρι να καθίσουν στην καρέκλα, φρόνιμοι και υπάκουοι συνεργάτες της Μέρκελ από κει και μετά.

Θα το ξαναπληρώσω, λοιπόν, το μάρμαρο, μια και δεν γίνεται και διαφορετικά, αλλά περιόρισε κι εσύ, φίλτατε (τρόπος του λέγειν δηλαδή) πρωθυπουργέ, το δούλεμα. Ή φρόντισε να θυμάσαι τι λες. Δεν γίνεται και να σε εκβίασαν οι άθλιοι Ευρωπαίοι και ταυτόχρονα να βγήκες και κερδισμένος από τη διαπραγμάτευση. Ή το ένα ή το άλλο θα έγινε. Και το τι ακριβώς έγινε, το λένε οι «λυπητερές» που μας στέλνεις.

Κι εδώ είναι το πιο χοντρό δούλεμα, στο οποίο επιδίδονται αναγκαστικά και κάποιοι υπουργοί σου. Ο Φίλης, για παράδειγμα. Που μας γνωστοποίησε ότι ο ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση δεν θα φτάσει στο 23% αν προχωρήσουν καλά κάποιες υποθέσεις φοροδιαφυγής. Και δεν ήξερα τι να κάνω, να βάλω τα γέλια ή ν’ αρχίσω να βρίζω, όταν τον άκουσα. Γιατί μπορεί να ήταν χοντρή η κοροϊδία, αλλά ήταν και απροκάλυπτα βλακώδης.

Ούτε ο πρώτος είσαι, φίλτατε (τρόπος του λέγειν, το είπαμε) πρωθυπουργέ, ούτε ο τελευταίος που ψάχνεις για άλλοθι στους φοροφυγάδες. Ολοι, από το ’74 και μετά, αυτό λένε. Πως θα τους πιάσουν, θα τους τσακίσουν, θα τους γδάρουν και θα τους τα πάρουν. Αλλά επειδή ή δεν έχουν τη διάθεση ή δεν τα καταφέρνουν, στο τέλος τα σπασμένα τα ξαναπληρώνουμε εμείς. Τα γνωστά κορόιδα. Οι και υποζύγια αποκαλούμενοι. Που θα υποστούμε και τώρα τη φοροκαταιγίδα που συνειδητά εναντίον μας εξαπέλυσες, διότι όλοι αυτοί οι νέοι φόροι που σκαρφιστήκατε εσύ και το επιτελείο σου δεν θα βγουν φυσικά από τις τσέπες των διαχρονικά ασύλληπτων, αλλά από τα πορτοφόλια των συστηματικά λεηλατούμενων.

Γι’ αυτό και θα στο επαναλάβω: ας λείπει τουλάχιστον η κοροϊδία.

Περίοδος χάριτος δεν υπάρχει.

Περίοδος χάριτος δεν υπάρχει. Το ξέρουν κι αυτό. Οπως δεν υπάρχει και το επιχείρημα της άγνοιας των δυσκολιών. Μέχρι και την τελευταία αράδα του τελευταίου προαπαιτουμένου γνωρίζουν. Από κοινού, άλλωστε, με τους εταίρους και δανειστές μας τα συναποφάσισαν. Και τις δικές τους επιλογές και αποφάσεις καλούνται πλέον να εφαρμόσουν.

Ηταν διαφορετικός ο δρόμος που ακολουθούσαν οι προκάτοχοί τους. Καλύτερος ή χειρότερος δεν ενδιαφέρει αυτήν την ώρα. Εκείνο που μετράει είναι ότι επέλεξαν άλλον ο Αλ. Τσίπρας και οι συνεργάτες του όταν τον περασμένο Γενάρη τους εμπιστεύτηκε τις τύχες του ο ελληνικός λαός. Και με βάση εκείνη την επιλογή τους φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, έχοντας αναλάβει τις υποχρεώσεις με τις οποίες δεσμεύτηκαν και γνωρίζοντας ότι στο τέρμα αυτής της διαδρομής μάς περιμένει ή η έξοδος από την κρίση ή ο όλεθρος της αποτυχίας.

Εν γνώσει των δυσκολιών δέχθηκαν να αναμετρηθούν με το δίλημμα αυτό. Και λίγο ενδιαφέρει αν οι πρακτικές που θα ακολουθήσουν και τα μέτρα που θα εφαρμόσουν θα είναι πέρα και έξω από τις ιδεολογικοπολιτικές αρχές και αξίες τους. Τους γνώριζαν καλά τους κανόνες του παιχνιδιού όταν δέχτηκαν να το παίξουν και φυσικά γνωρίζουν και πόσο βαρύ είναι το τίμημα αν δεν τους τηρήσουν ή αν αποτύχουν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.

Προφανώς, τo δικαίωμα στην αποτυχία δεν το έχουν. Το ξέρουν καλά. Και δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι ακόμη και ως σκέψη απορρίπτουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Γιατί δεν θα είναι η δεκαετία του ’80 στην οποία θα υποχωρήσει στην περίπτωση αυτή η ελληνική οικονομία. Θα είναι η δεκαετία του ’60 ή και του ’50 που θα αναβιώσει σε μια χώρα οικονομικά ισοπεδωμένη.

Φυσικά και δεν θα είναι εύκολοι οι μήνες που έρχονται. Οι θυσίες για τον μέσο πολίτη θα είναι οι μεγαλύτερες έως τώρα. Και η υποχρέωση της κυβέρνησης και πρωτίστως του πρωθυπουργού σε αυτές τις δύσκολες ώρες είναι να προσφέρουν την ελπίδα ότι τελικά οι θυσίες δεν θα πάνε χαμένες και ότι το έργο που ζήτησαν και ανέλαβαν θα το φέρουν εις πέρας. Μόνο έτσι θα ανταποκριθούν στην ιστορική αποστολή που τους εμπιστεύτηκε ο ελληνικός λαός.

Εξακολουθούν να ταλαντεύονται μεταξύ προεκλογικών υποσχέσεων .

Μετά το ταξίδι και τις επαφές στις ΗΠΑ, ο πρωθυπουργός επιστρέφει στην Αθήνα για να βρεθεί αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα. Η εκλογική διαδικασία παρά τις προσπάθειες της υπηρεσιακής κυβέρνησης, άφησε πίσω μια σειρά εκκρεμότητες και δεσμεύσεις που απορρέουν από το νέο μνημόνιο ,που τώρα πρέπει να δρομολογηθούν.

Το χρονοδιάγραμμα των επόμενων μηνών για την υλοποίηση αυτών των δεσμεύσεων είναι αφενός δεδομένο και αφετέρου ιδιαίτερα πιεστικό. Το νέο μνημόνιο προβλέπει αυστηρά χρονοδιαγράμματα για ένα πλήθος ρυθμίσεων και μεταρρυθμίσεων, που δεν έχουν όλες μεν το ίδιο βάρος, αλλά η εφαρμογή τους έχει τεθεί ως  απόλυτη προϋπόθεση προκειμένου να προχωρήσει η εκταμίευση της  πρώτης δόσης.

Η εμπειρία των πρώτων ημερών της νέας κυβέρνησης δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντική, καθώς  πολλοί υπουργοί δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται ούτε την κρισιμότητα της κατάστασης, ούτε τον επείγοντα χαρακτήρα των μέτρων και των αποφάσεων που πρέπει να λάβουν. Εξακολουθούν να ταλαντεύονται μεταξύ προεκλογικών υποσχέσεων και πραγματικότητας με αποτέλεσμα ο κρατικός μηχανισμός να κινείται στους ίδιους χαλαρούς ρυθμούς της προηγούμενης περιόδου.

Οι προγραμματικές δηλώσεις είναι μια ευκαιρία να ξεκαθαρίσει ο πρωθυπουργός προς όλους την κατάσταση. Περιθώρια για ατέρμονες συζητήσεις, για προσχηματικές καθυστερήσεις  με ανύπαρκτα ισοδύναμα μέτρα δεν υπάρχουν πλέον. Ο κ.Τσίπρας που έχει τη συνολική ευθύνη για  την πορεία της χώρας,πρέπει να βάλει ένα τέλος σε αυτή την αναβλητικότητα. Οι πολίτες του έδωσαν την εντολή, γνωρίζοντας τα βάρη που συνεπάγεται το νέο μνημόνιο να προχωρήσει στην εφαρμογή του, ελπίζοντας ότι θα το κάνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για τους ίδιους και για τη χώρα.

Τα στελέχη του, επίσης,  που ανέλαβαν τους υπουργικούς θώκους γνώριζαν πολύ καλά την ευθύνη και το κόστος που αναλάμβαναν. Ας τελειώνουν λοιπόν με τις υπεκφυγές και τις καθυστερήσεις κι ας αρχίσουν να τρέχουν, για να μην βρεθούμε πάλι με την επερχόμενη αξιολόγηση,μπροστά σε καταστάσεις που δεν αντέχει ούτε η οικονομία, ούτε η κοινωνία.

Είναι επιεικώς εξωφρενικό.

Είναι επιεικώς εξωφρενικό. Και προφανώς, ανάλογο προηγούμενο ποτέ και πουθενά δεν έχει υπάρξει στο παρελθόν, αλλά ούτε και είναι πιθανό να υπάρξει στο μέλλον. Μόνο στην Ελλάδα του 2015 είναι δυνατό να ξεκινάει μια δίκη στις 21 Απριλίου και ο πρώτος μάρτυρας κατηγορίας να καταθέτει στις 29 Σεπτεμβρίου.

Και δεν είναι μια οποιαδήποτε δίκη. Στο εδώλιο τυπικά και μόνο κάθονται ένας δολοφόνος και οι έμμεσα εμπλεκόμενοι στο έγκλημα. Ουσιαστικά στο εδώλιο κάθεται ένα κόμμα, του οποίου ο επικεφαλής μόλις πριν από μερικές μέρες ομολόγησε δημόσια την πολιτική ευθύνη του ίδιου και του κόμματός του για την εν ψυχρώ δολοφονία του ατυχούς Φύσσα. Ηταν μια ενέργεια που σαφώς απέβλεπε να αποτρέψει τα χειρότερα, τα οποία δεν είναι άλλα από την ποινική ευθύνη που αποδίδει το κατηγορητήριο στους κατηγορουμένους.

Αυτό το κόμμα αναδείχθηκε μόλις πριν από μερικές μέρες σε τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας. Και η ευθύνη γι' αυτό δεν βαραίνει μόνο εκείνους που το ψήφισαν γνωρίζοντας την εγκληματική του δράση αλλά και την πρωτοφανή αδυναμία διεκπεραίωσης της υπό εξέλιξη διαδικασίας μέσα σε στοιχειωδώς λογικά χρονικά περιθώρια.

Είναι γνωστό ότι μέσα στις πολλές λειτουργικές αδυναμίες της δημοκρατίας μας είναι και η ταχεία απόδοση δικαιοσύνης με σοβαρές παρενέργειες για τη γενικότερη λειτουργία του κράτους. Αλλά η συγκεκριμένη δίκη εξελίσσεται με εξοργιστικά, ανεπίτρεπτα και απαράδεκτα αργούς ρυθμούς. Είναι έξω και πέρα από κάθε λογική ο πρώτος μάρτυρας μιας δικαστικής υπόθεσης, της όποιας υπόθεσης, να καταθέτει πεντέμισι μήνες μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας. Πόσω μάλλον όταν η υπόθεση αυτή συνδέεται άμεσα και με την ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος.

Πρέπει να κατανοήσει ο ελληνικός λαός ότι με πρόχειρες μαγκιές η χώρα δεν προχωρά.

Το πρόγραμμα που διαπραγματεύτηκε και έφερε στη χώρα ο κ. Αλέξης Τσίπρας είναι βαρύ. Εγινε βαρύτερο λόγω της αδράνειας που επέδειξε κατά το καταστροφικό επτάμηνο της διαπραγμάτευσης με τα πουκάμισα έξω. Αυτό πρέπει να το επισημαίνει η Ν.Δ. διαρκώς και για εκπαιδευτικούς λόγους. Πρέπει να κατανοήσει ο ελληνικός λαός ότι με πρόχειρες μαγκιές η χώρα δεν προχωρά, αλλά οπισθοδρομεί, ότι τα μεγάλα συνθήματα χωρίς πολλή δουλειά στο τέλος πληρώνονται στο γκισέ της εφορίας. Αλλά ταυτοχρόνως πρέπει να τιμήσει και την ψήφο της, που -και μπράβο της- για εθνικούς λόγους άθροισε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στον βαθμό που διαφωνεί με κάποια μέτρα, πρέπει να προτείνει ισοδύναμα. Οχι τα γενικά κι αόριστα, π.χ. «καταπολέμηση φοροδιαφυγής», που πουλούσαμε στους «κουτόφραγκους», αλλά κοστολογημένα μέχρις ευρώ.

Η επιστροφή της Νέας Δημοκρατίας στο Ζάππειο θα είναι καταστροφική. Μην ξεχνάμε ότι με τα «μαϊμού» ισοδύναμα που πρότεινε ο κ. Αντώνης Σαμαράς, κατά τη διάρκεια εκείνης της θλιβερής διετίας, χάθηκε το σημαντικότερο πλεονέκτημα άλλων χωρών που μπήκαν και βγήκαν γρήγορα από το μνημόνιο: η εθνική συναίνεση· όχι στο πρόγραμμα αλλά στη λογική. Η δημιουργική λογιστική που χρησιμοποίησε η Ν.Δ. -αυτή που θα μηδένιζε το έλλειμμα, χωρίς θυσίες, σε δύο χρόνια- νομιμοποίησε επί της ουσίας όλη την παλαβομάρα που διακινούσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Τα Ζάππεια έβαλαν την αστική βούλα στους τυχοδιωκτισμούς του κ. Τσίπρα· κατά κάποιον τρόπο τού άνοιξαν την πόρτα να γίνει τελικώς πρωθυπουργός.

Συνεπώς οι τσάμπα μαγκιές που ακούγονται στα τηλεπαραθύρια «ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε τα μέτρα και ο ΣΥΡΙΖΑ να τα ψηφίσει» είναι πολλαπλώς επιζήμιες. Βεβαίως και η Κ.Ο. του κυβερνώντος κόμματος έχει καθήκον να ψηφίσει όλους τους εφαρμοστικούς νόμους· εδώ κάναμε κοτζάμ εκλογές για να απαλλαγεί ο κ. Τσίπρας από τους αντιμνημονιακούς που θα υπονόμευαν στη Βουλή την εφαρμογή του προγράμματος. Ομως και τα κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν ευθύνη να ξεπεράσουν τον παλιό τους εαυτό, να δείξουν ότι κάτι διαφορετικό γίνεται στην Ελλάδα, ότι για πρώτη φορά τα τελευταία πέντε χρόνια αλλάζουμε για να μη βουλιάξουμε.

Σε ό,τι δε αφορά την αντιπολιτευτική θέρμη, ας μη βιάζονται τα στελέχη της Ν.Δ. Δεν προλαβαίνουν να την εκτονώνουν. Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα έχει πληθώρα μπουμπουκιών, που σίγουρα θα τα κάνουν ρόιδο. Τα στελέχη της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ, του Ποταμιού θα χρειαστούν όλη την ενέργεια για να επισημαίνουν τα πολλά λάθη και παραλείψεις που θα κάνουν οι υπουργοί της δεύτερης φοράς. Μην τη σπαταλήσουν και πάλι σε αδιέξοδους αντιμνημονιακούς ανταρτοπολέμους...