Το μαρτύριο της σταγόνας δεν αντέχεται άλλο.

Θα μας φάει η αγωνία για τη συμφωνία. Στο τέλος θα φτάσουμε στο σημείο να αναφωνήσουμε «άντε τελειώνετε, αν είναι να βγει η ψυχή μας, ας βγει μια ώρα αρχύτερα. Το μαρτύριο της σταγόνας δεν αντέχεται άλλο». Αυτή είναι η μια εκδοχή, της αποδοχής, της υποταγής και της παραδοχής, ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Αυτοί αποφασίζουν χωρίς εμάς, δηλαδή τους λαούς της Ενωμένης Ευρώπης, που υποτίθεται αντιπροσωπεύουν, όντας εκλεγμένοι, που σημαίνει και πλήρως νομιμοποιημένοι, χωρίς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να παίζει κανέναν ουσιαστικό ρόλο από τη στιγμή που κανένα όργανο «εξουσιαστικό» δεν δεσμεύει.

Ηδη υπάρχει σχέδιο που δεν είναι καθόλου μυστικό για την Ευρώπη των δύο ταχυτήτων, με στόχο τη συγκέντρωση μεγαλύτερων εξουσιών σε λιγότερα χέρια και τη δημιουργία μιας Ευρώπης πλήρως ελεγχόμενης από τη Γερμανία, με τη συμπληρωματική κάλυψη της Γαλλίας. Ο σκληρός πυρήνας που συγκεντρώνει όλες τις εξουσίες είναι πρόταση του Σόιμπλε από τη δεκαετία του 1990. Δεν υπάρχει σήμερα Ενωμένη Ευρώπη, ούτε έχει να κάνει με αυτά που οραματίστηκαν οι ιδρυτές της μετά τον πόλεμο. Δεν υπάρχει πολιτική ενότητα, ούτε καμία αλληλεγγύη. Ο πρωθυπουργός στη συνέντευξή του στη "Μοντ" το δήλωσε καθαρά πως με αυτή την πολιτική της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού οδηγείται η Ενωμένη Ευρώπη σε διάσπαση και αυτό δεν το είπε, πως ίσως είναι προτιμότερο από τις δύο ταχύτητες. Την Ευρωζώνη, για την οποία τόσο πολύ κόπτεται η ελίτ του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου ακόμα και πέραν του Ατλαντικού, την έχουν φτιάξει για να διασφαλίζονται οι πολιτικές των μέτρων και των μεταρρυθμίσεων που αποφέρουν κέρδη. Δεν μιλάνε ή το περνάνε από δίπλα για το παράνομο εν πολλοίς και επονείδιστο χρέος, που όσο δεν είναι ή δεν καθίσταται βιώσιμο, οι δανειστές θα εισπράττουν εσαεί τις δόσεις τους και εμείς θα συντηρούμαστε για να πληρώνουμε τους τόκους.

Είμαστε σε δύσκολη θέση αλλά και σε πολύ ενδιαφέρουσα κατάσταση. Μπορούμε με όπλο την "αδυναμία" μας να σπάσουμε τα "δεσμά" της Ευρωζώνης τους. Δεν έχουμε να χάσουμε περισσότερα από αυτά που έχουμε χάσει. Δεν μπορούμε να δεχόμαστε άλλο απειλές, εκβιασμούς και τελεσίγραφα. Θα πρέπει να ενημερωθούν ο λαός, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι μας για όλα τα ενδεχόμενα που μπορούν να ακολουθήσουν. Δεν υπάρχει το δίλημμα "εντός Ευρωζώνης ή εκτός". "Ευρώ ή δραχμή". Δεν υπάρχει κανένα δίλημμα πάνω στην ελευθερία και την ανεξαρτησία μας και, φυσικά, δεν θα πρέπει να γίνεται λόγος για την τιμή και την αξιοπρέπειά μας. Η Ενωμένη Ευρώπη -και αυτό δεν έχει να κάνει με την πολιτιστική και ιστορική προσφορά μας- χωρίς την Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρξει.

Αν η όποια συμφωνία γίνει πάνω στο πλαίσιο της προσωρινότητας και το φθινόπωρο θα συζητήσουμε και το Ασφαλιστικό και το Εργασιακό, δηλαδή την πλήρη υποδούλωσή μας, τότε από τώρα θα πρέπει ως λαός να προετοιμαστούμε για την πλήρη ρήξη με το σαθρό καπιταλιστικό οικοδόμημα που λέγεται Ενωμένη Ευρώπη της Γερμανίας. Και θα πρέπει να μη φοβηθούμε την "αιμάτινη" σύγκρουση. Δεν είμαστε μόνοι μας, γίναμε το επίκεντρο, αλλά πρέπει από πειραματόζωο να γίνουμε ενεργοί πολίτες και να αντισταθούμε.

Ο ηθικός θάνατος της Αριστεράς!

Οσο κι αν φαίνεται δύσκολο σε τέτοιες κρίσιμες ώρες, ας αφήσουμε για λίγο κατά μέρος το πολιτικό σκέλος. Δεν περίμενε άλλωστε κανείς -ούτε καν οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ- να γίνουν τίποτα θαύματα... Μια παρέα συντρόφων του ΚΚΕ και του ΚΚΕ εσ., γιατί περί αυτού πρόκειται, δέσμιων των πιο απίθανων προεκλογικών φαντασιώσεων και των εμμονικών τους ιδεοληψιών, δεν θα μπορούσε να κάνει και πολλά παραπάνω. Οι άλλοι, οι πολλοί, εξουσία... μυρίστηκαν. Η πραγματική απογοήτευση, που τόσο άμεσα και δραματικά βιώσαμε, αφορά το «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς.

Μιας Αριστεράς με πολλές αδυναμίες και σοβαρά ιστορικά λάθη, ταυτόχρονα όμως μιας οραματικής Αριστεράς που πρόβαλε και υπερασπίστηκε τις μεγάλες ανθρώπινες αξίες, που πρωτοστάτησε στους αγώνες για ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη. Τέσσερις μόλις μήνες «πρώτη φορά αριστερά» διακυβέρνησης στάθηκαν αρκετοί για να θολώσει το «ηθικό πλεονέκτημα». Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι ένα κόμμα της Αριστεράς θα αναγόρευε επίσημα την εθνικιστική ακροδεξιά σε κυβερνητικό του εταίρο. Πώς θα δεχόταν να υπολογίζει στην κυβερνητική πλειοψηφία ακραίους λαϊκιστές και γελοία υποκείμενα! Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι ένα κόμμα της Αριστεράς, που πολέμησε με τόσο πάθος το πελατειακό κράτος, θα ερχόταν να αλώσει την εξουσία για να εγκαταστήσει το δικό του, με την ίδια ακριβώς λαφυραγωγική λογική. Να ταχτοποιήσει τους αποτυχημένους πολιτευτές του, τους συγγενείς και τους φίλους, τα δικά του παιδιά!

Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι ένα κόμμα της Αριστεράς, που τόσο υπέφερε από τις πολιτικές διακρίσεις, θα καταργούσε με φανατισμό κάθε έννοια αξιολόγησης και θα αναβίωνε τον μακαρθισμό εξευτελίζοντας ανθρώπους, παραβιάζοντας αρχές χαραγμένες στις αριστερές σημαίες! Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι ένα κόμμα της Αριστεράς, που υποστήριζε πάντα την ανάγκη διαχωρισμού της Εκκλησίας από το κράτος, θα υποδεχόταν λείψανα αγίων με τιμές αρχηγού κράτους και θα τα περιέφερε στα νοσοκομεία παίζοντας με τον πόνο και την ελπίδα βασανισμένων ανθρώπων! Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι ένα κόμμα της Αριστεράς, της μόρφωσης και του πολιτισμού, του «πρώτοι στα μαθήματα - πρώτοι στον αγώνα», θα λοιδορούσε την αριστεία σαν ρετσινιά, θα καταργούσε πειραματικά σχολεία, θα επιβράβευε τη φοιτητική αιωνιότητα!

Αν μια ενδεχόμενη πολιτική αποτυχία της «πρώτη φορά αριστερά» διακυβέρνησης -που κανένας υπεύθυνος πολίτης δεν μπορεί να εύχεται- σημαδέψει αρνητικά την όποια αριστερή προοπτική της χώρας, η συνέχιση της ηθικής και αξιακής της κατάρρευσης θα σημάνει ουσιαστικά το τέλος της!

Μυρίζει εκλογές

Η εξέλιξη των διαπραγματεύσεων τέσσερις μήνες τώρα απέδειξε ότι κάθε μήνα πάμε και χειρότερα, με τον λογαριασμό να αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο. Αυτό συμβαίνει όχι μόνον από τη βύθιση της οικονομίας και τις εύλογες συνέπειες εξ αυτού, αλλά και από την απώλεια εμπιστοσύνης την οποία η αγορά τιμολογεί και μάλιστα πολύ ακριβά. Οι ευκαιρίες χάθηκαν η μία μετά την άλλη για την κυβέρνηση, καθώς, αντί να ασχοληθεί με την ουσία, προσπάθησε να στήσει έναν φανταστικό εσωτερικό εχθρό που δήθεν λειτουργούσε ως πέμπτη φάλαγγα.

Καθώς οι μήνες περνούσαν και βαδίζαμε από ψέμα σε ψέμα, η κυβέρνηση σάρωσε ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε σε ρευστό από την αγορά και ουσιαστικά έπνιξε την ήδη χειμαζόμενη οικονομία. Ταυτοχρόνως έχανε και τους τελευταίους υποστηρικτές της χώρας στην Ευρώπη, που έχουν βαρεθεί να ασχολούνται με το ελληνικό πρόβλημα και κυρίως να απολογούνται στους δικούς τους πολίτες για όσα συμβαίνουν.

Η έλλειψη στοιχειώδους στρατηγικής εκ μέρους της κυβέρνησης έχει φέρει την υπόθεση σε αδιέξοδο, καθώς με ή χωρίς συμφωνία πια όλα φαντάζουν αδύνατα και η πολιτική εμπλοκή προδιαγεγραμμένη. Αν, ο μη γένοιτο, δεν υπάρξει συμφωνία, η κόλαση είναι μπροστά μας και ένας Θεός ξέρει τι θα μας προκύψει. Αυτό είναι προφανές ότι το έχει υπόψη του ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και δεν θα ρισκάρει τέτοια ιστορική ευθύνη, που θα προκαλέσει ανυπολόγιστη βλάβη στον τόπο και τον ίδιο.

Αν έστω και στο παρά ένα υπάρξει συμφωνία, το μεγάλο ζητούμενο είναι αν αυτή μπορεί να περάσει από τη Βουλή χωρίς να ανατραπεί η κοινοβουλευτική πλειοψηφία και κυρίως αν μπορεί να υλοποιηθεί από την παρούσα σύνθεση της κυβέρνησης. Το παιχνίδι είναι στα χέρια του κ. Τσίπρα, αλλά κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν θέλει και, κυρίως, αν μπορεί να κάνει την υπέρβαση της σύγκρουσης με το κόμμα του, για να πάει ένα βήμα μπροστά και να αποφύγει να του «σκάσει» η χώρα στα χέρια.

Σε κάθε περίπτωση, με ή χωρίς συμφωνία οι εκλογές μοιάζουν αναπόφευκτες και τώρα μένει να αποδειχτεί αν ο κ. Τσίπρας θα τολμήσει τη ρήξη με την Ευρώπη ή με τους ακραίους του κόμματός του.

«Εθνικά καθήκοντα»

Παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να δηλώνουν, στην πλειονότητά τους, ότι είναι «εθνικό καθήκον» να ψηφίσουν την όποια συμφωνία εξασφαλίσει η κυβέρνηση. Κι έχουν δίκιο. Εκείνο που κυρίως μετράει είναι να αποφύγουμε τα βράχια κοντά στα οποία μας έχει φέρει το τελευταίο τετράμηνο η επιπολαιότητα αλλά και η ανικανότητα των διαπραγματευόμενων με τους εταίρους και δανειστές μας.

Ωστόσο, η στάση αυτή των κυβερνώντων οδηγεί μοιραία σε μια απορία: αν είναι «εθνική ανάγκη» να ψηφιστεί μια συμφωνία που οι ίδιοι ομολογούν πλέον ότι θα είναι οικονομικά επαχθής, για ποιο λόγο οι ίδιοι άνθρωποι υποστήριζαν μόλις πριν από μερικούς μήνες ότι είναι «εθνικό καθήκον» να μην περάσει η συμφωνία που διαπραγματεύονταν οι προκάτοχοί τους και η οποία προβλεπόταν να είναι ευνοϊκότερη;

Φυσικά δεν είμαι τόσο αφελής ώστε να ελπίζω σε μια σοβαρή και υπεύθυνη απάντηση από ανθρώπους οι οποίοι δεν διαθέτουν τη στοιχειώδη έστω πολιτική ειλικρίνεια ώστε να ομολογήσουν ότι η μοναδική διαπραγμάτευση που ξέρουν είναι να περιφέρονται ως ικέτες στις αυλές όλων εκείνων που προκλητικά και επί χρόνια καθύβριζαν και να εκλιπαρούν αναξιοπρεπώς για «πολιτική λύση».

Και ούτε, βεβαίως, θεωρώ ότι ήταν τόσο αφελείς ώστε πραγματικά να πιστεύουν ότι η Μέρκελ, ο Ολάντ, η Ευρωζώνη, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ θα έφταναν στην κατάντια να αυτογελοιοποιηθούν ενδίδοντας στην... ασυμβίβαστη διαπραγματευτική πρακτική και στο... πολιτικό ανάστημα του Αλ. Τσίπρα και να υποκύψουν στις όποιες απαιτήσεις της «πρώτης αριστερής κυβέρνησης».

Ηξεραν καλά πού εξωθούσαν τις εξελίξεις και πού οδηγούσαν τη χώρα. Αλλά εκείνο που αποκλειστικά τους ενδιέφερε ήταν η εξουσία και μόνο η εξουσία. Γι' αυτό και αδίστακτα έχουν αφεθεί στον κατήφορο της ταύτισης του κομματικού και του προσωπικού τους συμφέροντος με το εθνικό. Είχε κάνει την αρχή, αν θυμάστε, η ευρηματική Βαλαβάνη που μας γνωστοποίησε ότι η εξόφληση του τρισάθλιου ΕΝΦΙΑ αναβαθμίστηκε επί ΣΥΡΙΖΑ από «αντιλαϊκό χαράτσι» σε «εθνική υποχρέωση».

Ακολούθησαν οι Φίληδες, οι Παππάδες και οι Σκουρλέτηδες που μας γνωστοποίησαν πως ό,τι δεν συμφωνεί με τις απόψεις του κόμματος είναι «αντεθνική προπαγάνδα». Και καταλήξαμε και στην προκαταβολική αναγνώριση ως «εθνικής υποχρέωσης» της υπερψήφισης της όποιας συμφωνίας τους επιβάλουν. Περιμένατε κάτι διαφορετικό;

Το παραμύθι όμως κάπου εδώ τελειώνει.

Το τέλος των ψευδαισθήσεων, τόσο για την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ όσο και για όσους επένδυσαν τις ελπίδες τους σε αυτόν, πλησιάζει. Το... υπερόπλο του δημοψηφίσματος αφοπλίστηκε, ενώ οι κορόνες περί εθνικής αξιοπρέπειας άρχισαν να ξεφτίζουν για να αντικατασταθούν από ενέσεις αισιοδοξίας μήπως και σταματήσουν οι εκροές καταθέσεων από τις τράπεζες. Ο κ. Τσίπρας και το κόμμα του αφού αυτοπαγιδεύτηκαν στον λαϊκισμό τους και στις ανύπαρκτες, όπως αποδείχθηκε, κορόνες περί πολιτικής διαπραγμάτευσης, παγίδευσαν και τη χώρα σε έναν νέο φαύλο κύκλο ανασφάλειας και αβεβαιότητας.

Τώρα υποτίθεται ότι τρέχουν για να κλείσουν τη συμφωνία, αντιλαμβανόμενοι τις συνέπειες μιας ρήξης, αλλά ο λογαριασμός είναι πλέον πολύ πιο βαρύς από όσο μπορούν να αντέξουν. Για αυτό και η διαπραγμάτευση χάνεται στον δρόμο κάθε λίγο και λιγάκι, για αυτό ανακαλύπτουν Κασσάνδρες και εσωτερικούς εχθρούς που υπονομεύουν τη ρηξικέλευθη κυβέρνησή μας. Επι τέσσερις μήνες υποτίθεται ότι διαπραγματεύονται σκληρά, καταγγέλλουν τα «μαύρα μέτωπα» των ανάλγητων Ευρωπαίων και των εγχώριων συνοδοιπόρων τους, συναγωνίζονται σε επικοινωνιακά παιχνιδάκια, παρακολουθώντας την οικονομία να βουλιάζει και τους πολίτες να αγωνιούν κάθε μέρα και περισσότερο.

Το παραμύθι όμως κάπου εδώ τελειώνει. Ο εφιάλτης της κρίσης που διέλυσε το παλιό πολιτικό σύστημα και έφερε την Αριστερά στην εξουσία δεν πρόκειται να προσπεράσει τον ΣΥΡΙΖΑ αν δεν καταφέρει να κρατήσει τη χώρα όρθια και μέσα στην Ευρώπη. Το μείζον θέμα δεν είναι βέβαια αν και πόσο θα πληρώσει τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις του, αλλά πώς θα καταφέρει η χώρα και η κοινωνία να σταθούν όρθιες και να μη βυθιστούν σε μια δίνη χωρίς τέλος.

Ούτε τα ίδια τα στελέχη του μοιάζουν να θέλουν να διαχειριστούν τη μιζέρια της αλήθειας.

Ισως και αυτή την εβδομάδα η κυβέρνηση να αναγκαστεί να δεχθεί μια συμφωνία που θα διχάσει το κυβερνών κόμμα ή θα συνεχίσει να στέκεται ακίνητη σαν λαγός υπνωτισμένος από τα φώτα του φορτηγού. Και στις δύο περιπτώσεις η χώρα θα πάψει να αιωρείται, μετέωρη και παράλυτη, και θα πρέπει να αναμετρηθεί με την πραγματικότητα, με την ανάγκη να κρατήσουμε όσα μπορούμε, με λιγότερα χρήματα. Ολο τον τελευταίο καιρό –πριν από τις εκλογές, αλλά κυρίως μετά– η Ελλάδα γλίστρησε μέσα σε έναν ανύπαρκτο κόσμο, όπου όλα διαστρεβλώνονται, όπου λέξεις δεν συνδέονται με πράξεις, όπου η απραξία προβάλλεται ως δράση και αποφασιστικότητα. Οι τελευταίοι τρεις μήνες ξεχωρίζουν ― είναι το διάστημα στο οποίο δόθηκε σε όλα τα παραμύθια της Μεταπολίτευσης η ελευθερία να εκτυλιχθούν χωρίς φραγμό, και έτσι να δείξουν πού μας οδηγούν.

Στη λογική, η αδυναμία ενός εσφαλμένου επιχειρήματος μπορεί να αποδειχθεί όταν αυτό αναπτύσσεται σε υπερβολικό βαθμό, ώστε να φαίνεται παράλογο. Σήμερα γινόμαστε μάρτυρες της στιγμής που η φούσκα των ψευδαισθήσεων και διαστρεβλώσεων της δημόσιας ζωής και της οικονομίας είναι πλέον τόσο μεγάλη που ή θα σπάσει ή θα προλάβει να ξεφουσκώσει σταδιακά. Δεν είναι σύμπτωση ότι στο τιμόνι της χώρας βρίσκεται ένα κόμμα το οποίο έδειχνε ότι θα εκπροσωπούσε το 4% περίπου των ψηφοφόρων αλλά ξαφνικά βρέθηκε πάνω σε έναν χείμαρρο που εξέφραζε την ανάγκη πολλών ψηφοφόρων να διατηρήσουν τα παραμύθια με τα οποία ζούσαν για τόσα χρόνια. Μια συλλογική άρνηση της πραγματικότητας έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, και, την ίδια ώρα, τον εμποδίζει να διαχειριστεί την κατάσταση. Και να ήθελε να αλλάξει τώρα, το κυβερνών κόμμα αδυνατεί ― ούτε ανέπτυξε κάτι άλλο για να προσφέρει στους ψηφοφόρους αλλά ούτε τα ίδια τα στελέχη του μοιάζουν να θέλουν να διαχειριστούν τη μιζέρια της αλήθειας. Γι’ αυτό έχουν έτοιμες δικαιολογίες και καταγγελίες, γι’ αυτό κυβερνητικά στελέχη εκτοξεύουν δηλητήριο με τόση ευκολία εναντίον όσων πιστεύουν ότι δεν συμφωνούν μαζί τους. Οι ευγενικοί διανοούμενοι του περιθωρίου ξαφνικά αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να χρεωθούν τη χρεοκοπία ή να αναγκαστούν να αθετήσουν τις υποσχέσεις τους και γίνονται αγνώριστοι. Ως ξόρκι, επαναλαμβάνουν τις υποσχέσεις τους, καταγγέλλουν τους άλλους, εφαρμόζουν την πολιτική τους σαν να μην υπάρχουν δανειστές ή όρια και περιμένουν κάτι να συμβεί που θα τους βγάλει από τη δύσκολη θέση.

Η χώρα φαίνεται ότι προσφέρεται ως... φροντιστήριο ηγετών.

Η χώρα φαίνεται ότι προσφέρεται ως... φροντιστήριο ηγετών. Με δεδομένη την απουσία θεσμών όπως τα ευρωπαϊκά κόμματα, όπου οι πολιτικοί και οι ηγέτες αναδεικνύονται με διαδικασίες σταδιακής εκπαίδευσης στο δύσκολο έργο της δημοκρατικής διακυβέρνησης με κανόνες που τηρούνται, στην Ελλάδα «ανεβαίνουν» στην εξουσία μέσω «κληρονομικού δικαιώματος» ή του κομματικού σωλήνα με κριτήριο την επιδεξιότητα στην παραχάραξη των κανόνων της δημοκρατίας. Ο λαϊκισμός, το κομματικό κράτος και ο νεποτισμός κυριάρχησαν στη νεότερη ελληνική Ιστορία.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ προέκυψε από τη συνεργασία δύο ακραία αντίθετων κομμάτων. Τη Ριζοσπαστική Αριστερά με την Εθνικολαϊκιστική Ακρα Δεξιά. Τους «ένωσαν» η δίψα για εξουσία, σε συνδυασμό με την περιφρόνηση της πραγματικότητας, όπως δείχνει και ο τρόπος με τον οποίο συνεργάζονται. Ιδιαίτερα κραυγαλέες είναι οι «εκπτώσεις» τις οποίες κάνει η Αριστερά στη στελέχωση του κράτους, όπου ξεπέρασε τα χειρότερα παραδείγματα νεποτισμού και αναξιοκρατίας. Το ίδιο και στις διαπραγματεύσεις. Μόλις προχθές ο κ. Τσακαλώτος ομολόγησε ότι έως τώρα κυριάρχησαν ο ερασιτεχνισμός και ο βολονταρισμός. Καθώς το 2ο εξάμηνο προμηνύεται ιδιαίτερα δύσκολο, με την ελληνική κοινωνία να αντιμετωπίζει νέα σκληρότερα μέτρα, ο πολίτης θα διερωτάται: Ολα αυτά έγιναν για να γίνει η φιλενάδα ή ο σύντροφος υπουργός ή διοικητής;

Εδιωξαν με την ψήφο μου τους «μνημονιακούς» για να φορτωθώ χειρότερο Μνημόνιο; Είναι αριστερή πολιτική η κολεγιά με τον Πούτιν, η ψευδολογία και η υποδοχή «λειψάνων» με τιμές αρχηγού κράτους; Και αν αληθεύει ότι αυτό που «έφαγε» τους προηγούμενους ήταν ο ΕΝΦΙΑ, ποιος θα τον ξαναπληρώσει μαζί με αυξημένες «εισφορές αλληλεγγύης»; Είναι όλα αυτά ερασιτεχνισμός και έλλειψη εμπειρίας; Οχι βέβαια, γιατί ο επαγγελματισμός και η εμπειρία δεν εξαφανίστηκαν από τη χώρα. Είναι δυστυχώς το «τίμημα» που πληρώνει η χώρα καθώς η πραγματικότητα κερδίζει το παιχνίδι με την άγνοια και το ψέμα, που, ως γνωστόν, έχει κοντά ποδάρια.