Αυτοί δεν έχουν, όμως, τίποτα να φοβηθούν .

Αν το πολιτικό μας σύστημα θέλει να έχει ελάχιστη αξιοπιστία απέναντι στους Ελληνες πολίτες, καλά θα κάνει να ξεκινήσει από τα αυτονόητα. Ταυτόχρονα με τη διαδικασία αξιολόγησης και διαθεσιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων ας καθαρίσει τον δικό του «στάβλο» προσωπικών και οικογενειακών ρουσφετιών, τη Βουλή. Εκεί βρίσκονται διορισμένοι συγγενείς πρώην προέδρων του σώματος, συνεργάτες δήθεν αντισυστημικών κομμάτων και βοηθοί πρώην πρωθυπουργών. Υπάρχουν ασφαλώς πολλοί υπάλληλοι της Βουλής που κάνουν τη δουλειά τους με επαγγελματισμό και ενδεχομένως δεν χρωστούν πολιτικά σε κανέναν. Αυτοί δεν έχουν, όμως, τίποτα να φοβηθούν από μία πραγματικά αντικειμενική αξιολόγηση. Να, λοιπόν, μια ιστορική ευκαιρία να αποδείξει το πολιτικό προσωπικό ότι κάτι αλλάζει στη χώρα απολύοντας από τη Βουλή όποιον αποτελεί πρόδηλο ρουσφέτι, ακόμη και αν είναι σύζυγος, γιος ή κόρη οιουδήποτε ισχυρού πολιτικού. Θα τολμήσουν;

Οι όποιες αλλαγές στο μείγμα της πολιτικής είναι συλλογική κυβερνητική ευθύνη .

Θεμιτή και αναγκαία η προσπάθεια να περιοριστούν οι κοινωνικές και οικονομικές  επιπτώσεις από τις δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει απέναντι στους ευρωπαίους δανειστές μας, αρκεί να μην διαταραχθούν και αμφισβητηθούν τα όποια θετικά βήματα έχουν γίνει για την εξυγίανση της οικονομίας. Οι υπουργοί που τις τελευταίες μέρες έχουν επιδοθεί σε ένα αγώνα πλειοδοσίας, με το βλέμμα στην εκλογική πελατεία τους ,οφείλουν  να αντιληφθούν ότι η κυβερνητική πολιτική δεν μπορεί παρά να είναι ενιαία και συλλογική .Δεν ανέλαβαν καθήκοντα για να κατεδαφίσουν, αλλά για να προωθήσουν με πιο αποφασιστικούς ρυθμούς και χωρίς να έχουν στο μυαλό τους το πολιτικό κόστος,την πολιτική που θα βγάλει τη χώρα το συντομότερο δυνατό από την κρίση.

Οι όποιες αλλαγές στο μείγμα της πολιτικής είναι συλλογική κυβερνητική ευθύνη και δεν μπορεί να επαφίενται στις βλέψεις κάθε υπουργού.Μετά από 4 χρόνια δραματικών θυσιών ,η χώρα κατάφερε να αντικρίζει το μέλλον με περισσότερη αισιοδοξία τουλάχιστον. Αυτές οι θυσίες και αυτές οι προσπάθειες δεν μπορεί να διακυβευτούν εν ονόματι των όποιων εκλογικών σκοπιμοτήτων.

Είναι νωπό άλλωστε το παράδειγμα της Αργεντινής, που 13 χρόνια μετά το κραχ , βρίσκεται ξανά μπροστά στο δίλημμα της χρεοκοπίας.Μια πολύ πιο πλούσια χώρα από εμάς, με ασύγκριτα μικρότερο χρέος,ταλανίζεται  ακόμα εξαιτίας των αντιφατικών πολιτικών που ακολούθησε.Η επιστροφή σε λαϊκίστικες πολιτικές ,απέδωσε κάποια οφέλη προσωρινά, αλλά συνολικά αποδιοργάνωσε την οικονομία της χώρας, με θύματα φυσικά τα κοινωνικά στρώματα, που υποτίθεται ήθελε να προστατεύσει.

Είτε μας αρέσει είτε όχι η οικονομία δυστυχώς ,δεν αντιλαμβάνεται τις πολιτικές και εκλογικές σκοπιμότητες.Το ίδιο και οι περιβόητες διεθνείς αγορές, που με περισσή ευκολία κατακρημνίζουν χώρες και οικονομίες ανάλογα με τα εκάστοτε συμφέροντα τους.Ας φροντίσουν λοιπόν ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του, να περιφρουρήσουν το σημερινό θετικό κλίμα για την Ελλάδα,έχοντας το βλέμμα στο μέλλον και όχι στα συγκυριακά συμφέροντα της στιγμής.

Άρχισαν να αντιπολιτεύονται τον εαυτό τους.

Α​​ντί κάπως να ηρεμήσουμε μετά τις εκλογές, ενόψει και του θέρους, που μας ζορίζει με πρόωρα κυνικά καύματα, μπήκαμε σε νέα προεκλογική περίοδο. Και μάλιστα με την ευθύνη της κυβέρνησης και όχι της μείζονος αντιπολίτευσης, όπως συνηθίζεται. Μετά τον ευρηματικό ανασχηματισμό και την ευφάνταστη πρωθυπουργική προτροπή («δουλειά! δουλειά! δουλειά!»), που δεν έχει ξανακουστεί ποτέ και πουθενά, οι κυβερνώντες ανασκουμπώθηκαν, σήκωσαν τα μανίκια και ό,τι άλλο επικολυρικό λέγεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Και άρχισαν να αντιπολιτεύονται τον εαυτό τους. Σαν μνημονιακώς αντιμνημονιακοί. Υπόσχονται όσα αδυνατούν να δώσουν και δεσμεύονται (αν μπορεί να είναι δεσμευτική η πολιτικάντικη χρήση της γλώσσας) ότι θα κάνουν πράματα και θάματα, στο άκουσμα των οποίων ο κ. Τόμσεν δεν μπαίνει καν στον κόπο να μειδιάσει ειρωνικά.

Στον ακήρυκτο διαγωνισμό φιλολαϊκότητας που βρίσκεται εν εξελίξει, τα ενδοκυβερνητικά μέτωπα είναι ποικίλα, αφού καμία πτέρυγα δεν θέλει να παραδώσει αμαχητί τα πρωτεία της συμπόνιας για τον λαό σε κάποια από τις υπόλοιπες. Οι Νεοδημοκράτες λοιπόν αντιμάχονται τους Πασοκτζήδες σε παροχολογία και σε αντιμνημονιακά υπονοούμενα, οι δε Πασοκτζήδες τους Νεοδημοκράτες. Αλλά και στο εσωτερικό των δύο αρμονικά και ανιδιοτελώς συγκυβερνωσών παρατάξεων η ειρήνη απουσιάζει. Στους γαλάζιους, οι παλαιοί της συγκυβέρνησης φθονούν τους νεοεισελθόντες της λαϊκιστικής τηλεοπτικής δεξιάς και αφενός τους διαβάλλουν σαν αντιμεταρρυθμιστές, αφετέρου υιοθετούν τη δημοκοπική τους τεχνική, για να μη μείνουν πίσω στο άθλημα του μαζικού φενακισμού.

Τα πάντα ρει...

Γνωστή και χιλιοτραγουδισμένη η ικανότητα των Ελλήνων στην υπονόμευση των θεσμών. Ικανότητα που εκφράζεται κυρίως από την πολιτική τάξη, αλλά απλώνεται μέχρι τα μίντια, την κοινωνία και τον κάθε πολίτη ξεχωριστά. Στην όμορφη πατρίδα μας οι ιδιότητες του λάστιχου είναι εφαρμόσιμες στα πάντα, αφού η εδραιωμένη πεποίθηση είναι πως θεσμοί και νόμοι ψηφίζονται και ισχύουν, πρώτον, όταν βολεύει μια συγκεκριμένη στιγμή, δεύτερον, για να παραβιάζονται, όταν δεν βολεύει, επίσης μια συγκεκριμένη στιγμή.

«Τα πάντα ρει...» δεν υποστήριζε ο αείμνηστος Ηράκλειτος; Εμείς, λοιπόν, οι επίσημοι θεματοφύλακες του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, κατά δήλωσή μας, αποφασίσαμε εδώ και πολλά χρόνια ότι στα «πάντα» χωρούν και οι θεσμοί. Επομένως μπορούν να είναι σεβαστοί ή να γράφονται στα παλιότερα των υποδημάτων, χωρίς μάλιστα να απαιτείται κάποια νέα ρύθμιση. Είναι γνωστό άλλωστε ότι σιχαινόμαστε σαν τις αμαρτίες μας την τυπολατρία και τη γραφειοκρατία. Και στο κάτω κάτω της γραφής, τι είναι οι θεσμοί για να τους σεβόμαστε;

Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, διεξάγεται πάλι η συζήτηση ενόψει της εκλογής νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, περί τον Φεβρουάριο του 2015, οπότε λήγει η θητεία του Καρόλου Παπούλια, ίσως μερικούς μήνες νωρίτερα, αν οι πολιτικο-κομματικές ανάγκες το επιβάλλουν. Οι επισημάνσεις των... «αλαφροΐσκιωτων» που προσπαθούν απεγνωσμένα και με κάθε ευκαιρία να πείσουν ότι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η παραβίαση και καταπάτηση των θεσμών, είτε κατά το γράμμα είτε κατά το πνεύμα τους, αφήνουν παγερά αδιάφορους πολιτικούς, μίντια και πολίτες. Η δουλειά να γίνεται, όπως την αντιλαμβάνεται η κάθε πλευρά και ο καθένας ξεχωριστά...

Στην προκειμένη περίπτωση, η δουλειά είναι η διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας να οδηγήσει ή να μην οδηγήσει σε βουλευτικές εκλογές, ανάλογα με την επιθυμία της κάθε πλευράς. Ο σχετικός δημόσιος διάλογος αφορά το κατά πόσον θα συγκεντρωθεί ή όχι ο αριθμός των 180 βουλευτών που θα ψηφίσουν το πρόσωπο το οποίο θα προταθεί από την κυβέρνηση. Σε αγώνα προσέλκυσης βουλευτών στη δική τους πλευρά έχουν αποδυθεί κυβέρνηση και αντιπολίτευση, πρόωρα και χωρίς καμία αναφορά στην προσωπικότητα και στα προσόντα που πρέπει να διαθέτει για να γίνει αρχηγός του κράτους. Προφανώς, αυτό δεν έχει καμία σημασία, προκειμένου να γίνει αποδεκτή η «πρόταση - προσφορά» της κυβέρνησης, όπως διδάσκει το παρελθόν της Προεδρευομένης Δημοκρατίας σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης.

Στην πολιτική η όποιαδήποτε αποτυχία ξεπερνιέται... Η γελοιοποίηση όμως σκοτώνει.

«Οποιος πιστεύει ότι μπορεί να κάνει πολιτικές χωρίς να νικήσει το ελληνικό Δημόσιο αυταπατάται», δήλωσε κάποτε ένας σοφός Ελλην πολιτικός, του είδους που ευδοκιμεί στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Αν αναρωτιέστε, δεν πάει και πολύς καιρός από τότε που το είπε. Μόλις τον Σεπτέμβριο του 2011 ήταν. Επρόκειτο δε για εκείνον τον πολιτικό ο οποίος, στην ίδια ομιλία του, είχε σοκάρει το πανελλήνιο, προσβάλλοντας με τρόπο βάναυσο και αποκρουστικό την επικρατούσα θρησκεία στη χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, δηλαδή τη δημοσιοϋπαλληλία. «Το ένα εκατομμύριο δημοσίων υπαλλήλων που ταλαιπωρούν δέκα εκατομμύρια πολίτες με τη βεβαιότητα ότι ο δημόσιος τομέας είναι ισόβιος, μας έφτασε εδώ που μας έφτασε», είχε πει, τότε, το μακρινό 2011.

Σήμερα, και πάλι υπουργός –Παιδείας τούτη τη φορά, όχι Υγείας όπως το 2011– ο Ανδρέας ο Λοβέρδος πάει να τινάξει στον αέρα την προσπάθεια ανασυγκρότησης που με τόσο κόπο ξεκίνησε στο Δημόσιο, υπερασπιζόμενος την παραμονή στις θέσεις τους 350 δημοσίων υπαλλήλων από το ένα εκατομμύριο που ταλαιπωρεί τα δέκα. Τι τον νοιάζει αν η εξαίρεση που επιδιώκει να πετύχει για τους πλεονάζοντες διοικητικούς υπαλλήλους των πανεπιστημίων μεταφερθεί σε άλλους τομείς του Δημοσίου; Τι τον νοιάζει, επίσης, αν η εξαίρεση, εφόσον επιτευχθεί, προκαλέσει αλυσίδα ανάλογων αιτημάτων από άλλους υπουργούς. «Μακριά από μένα κι όπου θέλει ας είναι», όπως λέει ο εξυπνότερος λαός του κόσμου· και ο Ανδρέας ο Λοβέρδος τιμά τον εξυπνότερο λαό του κόσμου, γιατί αυτός τον ψηφίζει βουλευτή.

Υπάρχει μια μεγαλοστομία που σε κάποιες περιπτώσεις αγγίζει και τα όρια της γελοιότητας.

Τέτοια δυναμική ούτε υπάρχει ούτε φαίνεται πιθανό να υπάρξει. Οπως δεν διαφαίνονται και πιθανές συμμαχίες που θα του επέτρεπαν να προσεγγίσει τον στόχο του. Αντί αυτών υπάρχει μια μεγαλοστομία που σε κάποιες περιπτώσεις αγγίζει και τα όρια της γελοιότητας. Οπως προ ημερών με την αναφορά στον Τσιριμώκο. Λόγω ηλικίας ο Α. Τσίπρας δεν έζησε τα γεγονότα της αποστασίας. Προφανώς, λόγω άλλων ενασχολήσεων, ούτε τα έχει διαβάσει. Κι επειδή κάτι πρέπει να έχει ακούσει και να μην το κατάλαβε σωστά, καλό θα είναι ν' αποφεύγει αναφορές σε καταστάσεις που αποτελούν μπούμερανγκ.

Βλέπετε, είτε του αρέσει είτε όχι, από την εποχή της Αποστασίας μέχρι και σήμερα ο μοναδικός πολιτικός που χρησιμοποίησε πρακτικές εκμαυλισμού ανάλογες με εκείνες των πρωτεργατών της προδοσίας της λαοπρόβλητης κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου είναι ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας. Κανένας άλλος πολιτικός δεν διανοήθηκε ν' απευθυνθεί σε βουλευτές κυβερνητικού κόμματος για να τους ζητήσει ν' ανατρέψουν τη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση με αντάλλαγμα τη συμμετοχή τους στα ψηφοδέλτια του κόμματός του.

Αναφαίρετο δικαίωμα του ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ και των στελεχών του είναι να επιδιώκουν να οδηγήσουν τη χώρα σε πρόωρες εκλογές. Αλλά αναφαίρετο δικαίωμα και των κομμάτων που συγκροτούν την κυβέρνηση είναι να παραμένουν συνεπή στη λαϊκή εντολή του 2012, αλλά και στη μόνιμα επαναλαμβανόμενη δημοσκοπικά επιθυμία του ελληνικού λαού και να επιδιώκουν να εξαντλήσουν την 4ετία.

Οπως είναι δικαίωμα του οιουδήποτε Ελληνα πολίτη να μη χρειάζεται την έγκριση του όποιου Τσίπρα για να δεχτεί, αν του γίνει και αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις εκλογής του, να είναι ο επόμενος πρώτος πολίτης της χώρας.

Στην Ελλάδα, η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας αποτελεί μέρος του πολιτικού παιχνιδιού .

Στην Ελλάδα, η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας αποτελεί μέρος του πολιτικού παιχνιδιού των κομμάτων, που δεν τα απασχολεί ο θεσμός και η προσωπικότητα του Προέδρου, αλλά το αν θα προκληθούν ή όχι εκλογές με την ευκαιρία αυτή.

Σύσσωμη η σημερινή αντιπολίτευση έχει ήδη διακηρύξει ανοιχτά ότι δεν θα ψηφίσει κανέναν υποψήφιο, προκειμένου να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές!

Ο εκλογικός νόμος επίσης, σταθερός στις... κανονικές χώρες, στην Ελλάδα αποτελεί εργαλείο διαμόρφωσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας και μεταβάλλεται ανάλογα με τις σκοπιμότητες και τα συμφέροντα των κομμάτων και των σχηματιζόμενων μπλοκ εξουσίας.

Γι' αυτό άλλωστε και συζητείται κάθε φορά μόλις διαφαίνονται εκλογές και κάθε φορά τα κόμματα ξεχνούν τις... ανυποχώρητες αρχές που είχαν υπερασπίσει κατά την προηγούμενη συζήτησή του.

Σε τέτοιες σκοπιμότητες υπάγεται συνήθως και η αναθεώρηση άρθρων του Συντάγματος της χώρας -συζήτηση που άνοιξε ήδη με τις προτάσεις που κατέθεσε η ΝΔ- και που τις περισσότερες φορές μέχρι σήμερα έγινε πιο πολύ για να κατοχυρώσει τα κεκτημένα, παρά για να ταρακουνήσει τα λιμνάζοντα νερά του πολιτικού μας συστήματος.

Μπορεί να βιώνουμε τις τραγικές συνέπειες μιας βαθιάς οικονομικής κρίσης, αλλά το πρόβλημα της χώρας μας είναι, πάνω απ' όλα, θεσμικό.

Κανένα πολιτικό σύστημα δεν μπορεί ν' ανταποκριθεί στην αποστολή του αν δεν λειτουργεί με βάση συγκεκριμένους, σεβαστούς και αποδεκτούς από όλους θεσμικούς κανόνες που δημιουργούν ένα πλαίσιο νομιμότητας και πολιτικής σταθερότητας.

Ας ελπίσουμε ότι το θεσμικό αυτό πλαίσιο θα αποτελέσει το περιεχόμενο ενός νέου δικού μας μνημονίου -της επείγουσας αναθεώρησης του Συντάγματος, για παράδειγμα- που θα αξιοποιήσει την αρνητική εμπειρία που μας οδήγησε στην κρίση και θα μας κάνει να νιώσουμε κι εμείς πολίτες μιας... κανονικής χώρας!