Απλώς δεν μπορούν να πληρώσουν.

Η ουσία  βρίσκεται σε αυτό ακριβώς το απολύτως απαράδεκτο στοιχείο που φανερώνει ότι οι πολίτες πλέον δεν επιδεικνύουν απείθεια ως προς τις υποχρεώσεις τους στο κράτος, απλώς δεν μπορούν να πληρώσουν. Με τόσα σκληρά μέτρα, φυλακίσεις, κατασχέσεις μισθών και περιουσιακών στοιχείων, λίγοι που έχουν να πληρώσουν διακινδυνεύουν να μην το κάνουν. Η συντριπτική πλειοψηφία δεν έχει να δώσει στην Εφορία γιατί απλά δεν θα έχει να φάει ή να πληρώσει το νοίκι και το σχολείο των παιδιών.
Επομένως θέλει αύριο το πρωί αλλαγή του μείγματος της οικονομικής πολιτικής, και μάλιστα της φορολογικής, εγκατάλειψη της βλακώδους, αδιέξοδης και καταστροφικής λογικής που τρομοκρατεί και λοιδορεί όσους θέλουν να επενδύσουν, να δουλέψουν και να συμμετέχουν στην παραγωγική διαδικασία της χώρας. Και προπαντός, αμέσως μια σειρά από γενναία κίνητρα φορολογικής αμνηστίας για να έρθουν λεφτά στη χώρα, κίνητρα για να πάρει μπροστά πάλι η οικοδομή και οι αγοραπωλησίες ακινήτων και γενναίες και γρήγορες αποκρατικοποιήσεις για να μη χαθεί το mοmentum που... θέλει να γίνεται κάτι θετικό σήμερα στην Ελλάδα.
Θέλει, επίσης, και μια ελάχιστη εθνική συνεννόηση για όλα αυτά τα βασικά ζητήματα που συμβάλλουν στην επιστροφή της χώρας στην ανάπτυξη, για την οποία απαιτείται η -έστω διακριτική- συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ. Θα έχει καλό αποτέλεσμα για την Ελλάδα, και πολύ καλύτερο γι’ αυτόν. Αλλιώς, και να κυβερνήσει ως πρώτο αλλά ανίσχυρο κόμμα χωρίς συναινέσεις και συμμάχους, θα αποτύχει μέσα σε λίγους μήνες και θα θάψει μια για πάντα την πιθανότητα ανάδειξης αριστερών σχημάτων στην εξουσία.

Εμμένει στην αριστερή ρητορική.

Εμμένει στην αριστερή ρητορική, παρόλο που είναι πλέον ένα ευρύτερο λαϊκιστικό κίνημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να μιλάει τη γλώσσα των ΕΑΑΚ, με «ανατροπές» και «επαναστάσεις», πράγματα που ξενίζουν μια μερίδα ψηφοφόρων που κατά τα άλλα δεν θα είχαν και πολλές διαφωνίες με την απλοϊκή λαϊκίστικη ατζέντα του κόμματος.

Εχει ξεχειλώσει το «μνημόνιο». Η λέξη αυτή έχει για πάντα μαγαριστεί στην ελληνική γλώσσα. Βεβαίως αυτή την ισοπέδωση της οικονομικής πραγματικότητας σε μια βολική λέξη-βελζεβούλ την ξεκίνησε ο σημερινός πρωθυπουργός, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ που ανέλαβε τον αντιμνημονιακό μανδύα ακολούθως την ξεχείλωσε, της τίναξε τα πρέκια. Ενα μέρος του εκλογικού σώματος (πιθανότατα μικρό, αλλά όχι απαραίτητα «χαμένο» εκλογικά), αντιλαμβάνεται ότι αυτή η λαϊκίστικη υπεραπλούστευση του προβλήματος της χώρας, μαζί με την ένδεια ιδεών και προτάσεων για τη λύση του, δείχνουν έλλειψη σοβαρότητας εφάμιλλης κομμάτων πολύ μικρότερων και γραφικότερων.

 Ο πόλεμος από τα επονομαζόμενα «καθεστωτικά» media. Το ότι η Ελλάδα είναι τελευταία στην Ευρωπαϊκή Ενωση στην ελευθερία του Τύπου (σύμφωνα με το Freedom House) και ταυτόχρονα τελευταία σε χρήση του Ιντερνετ, δείχνει ότι το εκλογικό σώμα είναι συγκριτικά ανενημέρωτο και ευάλωτο σε ποδηγέτηση - και οι περισσότεροι φορείς της είναι προς το παρόν εχθρικοί απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ.

Μια αλλαγή στην «ταμπέλα» μπορεί ενίοτε να κάνει θαύματα.

Η ελληνική κοινωνία στην πραγματικότητα είναι μια βαθειά συντηρητική κοινωνία. Προτιμά τις βεβαιότητες. Δεν διανοείται τη χώρα εκτός ευρώ. Ενοχλείται από την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση. Έχει υψηλό αίσθημα πατριωτισμού. Επιδιώκει τη σταθερότητα. Η συντριπτική πλειονότητα του εκλογικού σώματος αρέσκεται να τοποθετεί εαυτόν στον χώρο του «κέντρου». Στο πλαίσιο αυτό άλλωστε προσαρμόστηκαν κατά καιρούς οι πολιτικές και επικοινωνιακές στοχεύσεις του μοναδικού κυβερνητικού κόμματος που κατάφερε να «αλώσει» τον χώρο της «Αριστεράς», αποφεύγοντας προσεκτικά το ίδιο να αυτοπροσδιοριστεί ως τέτοιο. Ο λόγος βεβαίως για το ΠΑΣΟΚ και την επανάσταση που έφερε στο πολιτικό σκηνικό της χώρας «εφευρίσκοντας» τον «κεντροαριστερό χώρο». Ο Ανδρέας Παπανδρέου «φλέρταρε» με την Αριστερά, άντλησε στοιχεία από αυτήν όπως και ψηφοφόρους, το κόμμα που δημιούργησε όμως το προσδιόρισε ως «σοσιαλιστικό». Κέρδισε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις. Εν συνεχεία ο Κώστας Σημίτης αν και κράτησε την ονοματολογική παρακαταθήκη του προκατόχου του, έστριψε τον προσανατολισμό του ΠΑΣΟΚ ακόμη περισσότερο προς τα «δεξιά», εξοβελίζοντας έτσι και τα όποια τελευταία «αριστερά» απομεινάρια του Κινήματος. Κέρδισε 2 φορές τις εκλογές. 

Ο Γιώργος Παπανδρέου επιχειρώντας αρχικά να ισορροπήσει κάπως τα πράγματα, λάνσαρε το σύνθημα της «συμμετοχικής δημοκρατίας» καλώντας το… «βουνό να πάει στο Μωάμεθ». Κέρδισε μία φορά τις εκλογές. Όλοι οι παραπάνω, αλλά κυρίως ο πρώτος, ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν. Το κουστούμι της «Αριστεράς» ήταν και εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά στενό, ώστε να χωρέσει την κρίσιμη μάζα των ψηφοφόρων, κάτι που σε ότι αφορά τον Σύριζα φάνηκε ξεκάθαρα κατά τις πρόσφατες εκλογές. Από την άλλη ωστόσο, η ίδια η ζωή έχει δείξει πως σε ορισμένες περιπτώσεις δεν χρειάζεται να προχωρήσει κανείς σε ρηξικέλευθες λύσεις για να πετύχει τους στόχους του, μια αλλαγή στην «ταμπέλα» μπορεί ενίοτε να κάνει θαύματα…

Η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή.

Θα ήταν ευτύχημα, αν την επομένη των ευρωεκλογών κόμματα και πολιτικοί αρχηγοί επιδείκνυαν τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα που επιβάλλουν οι κρίσιμες κοινωνικά και οικονομικά συνθήκες της χώρας. Αλλά δυστυχώς για ακόμα μία φορά αποδεικνύεται ότι τέτοιες προσδοκίες είναι μάταιες για τα πολιτικά δεδομένα μας.

Είναι υπερβολικές έως και ακραίες οι ερμηνείες τις οποίες επιχειρεί να προσδώσει στην εκλογική επιτυχία του ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν μάλιστα δεν καταγράφηκαν ούτε καν οι συσχετισμοί που ο ίδιος είχε θέσει ως προϋπόθεση επίτευξης της ανατροπής την οποία επεδίωκε. Δεν υπερκάλυψε το άθροισμα των ποσοστών ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να ανεβάζει τους τόνους και να επιδιώκει να διαμορφώσει συνθήκες παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου, αν και γνωρίζει ότι το μόνο που μπορεί να επιτύχει είναι να επηρεάσει αρνητικά τις ευνοϊκές για την οικονομία εξελίξεις των τελευταίων μηνών.

Δυστυχώς στην ίδια λογική δείχνει να παρασύρεται και η κυβέρνηση. Αν και από την Κυριακή το βράδυ θα έπρεπε να έχει στρέψει την προσοχή της στις προσπάθειες που οφείλει να καταβάλει για να αλλάξει το κλίμα, επιλέγει να παρασύρεται σε άγονες και άσκοπες αντιπαραθέσεις με την αξιωματική αντιπολίτευση, ως εάν αυτές είναι ικανές να συμβάλουν στην αντιμετώπιση των πολλών και σοβαρών προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας.

Η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή. Και τα όσα με αιματηρές θυσίες κατακτήθηκαν επιβάλλεται να προστατευτούν. Είναι μια υποχρέωση για την οποία οι πάντες πρέπει να προσπαθήσουν. Τόσο οι κυβερνώντες όσο και οι αντιπολιτευόμενοι. Και εν πάση περιπτώσει όσοι και όποιοι εξ αυτών αντιλαμβάνονται ότι εκείνο που προέχει είναι το συμφέρον του λαού και του τόπου. Και όχι το κομματικό ή το στενά προσωπικό.

Τους έπιασε κρίση μεγαλοΪδεατισμου.

Μη διανοηθεί η κυβέρνηση να ορίσει Διοικητή  στην Τράπεζα της Ελλάδος και Επίτροπο στην Κομισιόν” δήλωσε μετά την έξοδο από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ανάμεσα σε διάφορα άλλα “μη διανοηθεί” ο κ. Αλέξης Τσίπρας.

 Την Κυριακή ψηφίσαμε για ευρωβουλευτές ,περιφερειάρχες και Δημάρχους και όχι για  την Εθνική Βουλή, όπου  η κυβέρνηση διαθέτει την απαιτούμενη πλειοψηφία( η οποία είναι πιθανόν να ενισχυθεί αν προκύψει θέμα  ψήφου εμπιστοσύνης καθώς τώρα πια εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν βλέπω και πολλούς άλλους πρόθυμους για πρόωρες εκλογές).

Επομένως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι λογικό να απαιτεί τη συναίνεση του για τα πρόσωπα που πρέπει  να καλύψουν κάποιες θεσμικές θέσεις;

Μήπως θυμάται ο κ. Τσίπρας στις προηγούμενες ευρωεκλογές  τέτοια εποχή πριν πέντε χρόνια, ποιο κόμμα ήρθε πρώτο; 

Το ΠΑΣΟΚ με 4 περίπου μονάδες από την Ν.Δ του Καραμανλή.

Λίγες μέρες μετά  ο Καραμανλής όρισε διάδοχο του Γκαργκάνα τον κ. Προβόπουλο. 
Άκουσε κανείς τον Παπανδρέου, να θέτει θέμα συνεννόησης με τον πρωθυπουργό ακόμα Καραμανλή, για τον ποιόν θα επιλέξει Διοικητή;

Αυτά και άλλα πολλά έχουν οδηγήσει στην απώλεια της ουσίας της πολιτικής.

Ψήφος κατά συνείδηση εν προκειμένω σημαίνει ότι, όταν ο συνδυασμός προτίμησής σου δεν περνάει στον β΄ γύρο, ψηφίζεις έναν από τους δύο μονομάχους (δήμαρχο, περιφερειάρχη), κατά συνείδηση.

Ομως, στην πραγματικότητα εννοείται, πάντοτε, ακριβώς αυτό; Μήπως λειτουργεί ενίοτε ως προκάλυμμα ανομολόγητων συμφωνιών; Συνήθως, όταν ένα κόμμα δεν μπορεί να επιβάλει τη γραμμή του για κάτι ενάντια στην ιδεολογία του, υπέρ κάποιου που έως χθες αντιμαχόταν, προτείνει την ψήφο κατά συνείδηση. Και φυσικά, συνήθως δεν το εννοεί. Αντίθετα, υπαινίσσεται αυτό που στην πραγματικότητα η ηγεσία του επιθυμεί, την προτίμηση σε εκείνον (ακόμη και τον ιδεολογικό εχθρό) που θα κατατροπώσει τον μεγαλύτερο πολιτικό του αντίπαλο.

Αλλά και μια στενή ερμηνεία του όρου πού οδηγεί; Σε ένα οχληρό παράδοξο. Διότι «ψήφος κατά συνείδηση» σημαίνει ότι υπάρχει και ψήφος που υπαγορεύεται από κάποιον άλλο, το κομματικό σύστημα, τον πολιτικό αρχηγό... Στην πραγματικότητα είναι σαν να παραδεχόμαστε ότι έχουμε δύο συνειδήσεις, την ατομική και την κομματική, που προφανώς δεν ταυτίζονται. Σαν να υπονοούμε ότι καλούμαστε να ψηφίσουμε κατά συνείδηση μόνο όταν το κόμμα το επιτρέπει. Αλλιώς ψηφίζουμε καθ’ υπαγόρευσιν, χωρίς ίχνος συνείδησης.

Αυτά και άλλα πολλά έχουν οδηγήσει στην απώλεια της ουσίας της πολιτικής. Απέμεινε μόνο η επικοινωνία της, που δεν μπορεί να της ξαναδώσει οξυγόνο γιατί δεν μπορεί να προτείνει άλλο από τη μάχη για την εξουσία, άλλο κριτήριο επιλογής εκτός από την ίδια τη νίκη.

Την ίδια στιγμή, ένας αριθμός πολιτών μοιάζει να απορροφούνται από συγκεκριμένου τύπου συλλογικότητες, οι οποίες τους κατευθύνουν περισσότερο με βάση τις συγκινήσεις, τα ένστικτα, τα πάθη, και λιγότερο με τον λόγο. Αυτά τα πλήθη, τα στρατιωτικοποιημένα, τα συσπειρωμένα γύρω από αμφιλεγόμενες μορφές ηγετών, για άλλη μια φορά στην ιστορία, καταρρίπτουν εδραιωμένες δημοκρατικές αξίες, παγιωμένες νίκες. Για παράδειγμα, θεωρούν ότι το άτομο δεν είναι αυτόνομο, αλλά ένα εργαλείο στα χέρια της ομάδας ή του έθνους.

Το αποτέλεσμα της Κυριακής πού θα «μας βγάλει»

Προφανώς, «μαζεύουν» τη «χαλαρή ψήφο» και άρα μειώνουν την εκλογική δυναμική των άλλων κομμάτων. Από την άλλη όμως, η μεν ΝΔ «ωραιοποιεί τα πράγματα» απέναντι σε μία δύσκολη πραγματικότητα που βιώνει η πλειονότητα των πολιτών, ο δε ΣΥΡΙΖΑ «καταστροφολογεί» με τρόπο όμως που φοβίζει την πλειονότητα, καθώς δεν υπάρχει σαφές εναλλακτικό σχέδιο χωρίς υψηλό ρίσκο. Θα ξέρουμε μετά το αποτέλεσμα της Κυριακής πού θα «μας βγάλει» αυτή η «πολιτική παραχάραξη» των ευρωεκλογών, που γενικά δεν συμφέρει τη χώρα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα, με αφορμή το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, δεν τίθεται θέμα αλλαγής κυβέρνησης! Αλλο πολιτικές συνέπειες και μηνύματα και άλλο θέμα κυβερνητικής ανατροπής. Υπάρχει θέμα σταθερότητας και ρίσκου για τη χώρα; Υπάρχει. Ομως, όχι με τον προεκλογικό τρόπο που τον θέτουν τα κόμματα του διπολισμού. Η σταθερότητα έχει κοινωνικές και πολιτικές προϋποθέσεις.

Οι κοινωνικές αφορούν την εξάντληση της οικονομικής αντοχής ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας, τη φτώχεια και τη μεγάλη ανεργία. Αν δεν υπάρξουν σοβαρές απαντήσεις σ' αυτά τα ζητήματα, η σταθερότητα «κρέμεται από μια κλωστή». Υπάρχει όμως αυτοτελώς και το θέμα της πολιτικής σταθερότητας που συνδέεται με τη στάση των κομμάτων. Η τεχνητή όξυνση βοηθάει; Η έλλειψη ύπαρξης ενός μίνιμουμ consensum για ορισμένα θέματα βοηθάει;

Και πώς θα υπάρξουν συνεργασίες χωρίς προγραμματικές συγκλίσεις και δεσμεύσεις που θα τηρούνται; Μια «διχαστική πολιτική αντίληψη» είναι μόνιμος «υπονομευτικός μηχανισμός» για τη σταθερότητα, όποιος κι αν κερδίσει το βράδυ των εκλογών. Αντιλαμβανόμαστε τις... «απλοποιήσεις» των προεκλογικών αναγκών, αλλά δυστυχώς όταν υπερβαίνουν ένα όριο, δημιουργούν «μόνιμες βλάβες»!