Η Ελλάδα χρειάζεται σήμερα περισσότερο από ποτέ μια μεγάλη δημοκρατική προοδευτική παράταξη!

Οσο περνάει ο καιρός, επιβεβαιώνεται, ολοένα και περισσότερο, στο πολιτικό σκηνικό το χειρότερο δικομματικό σενάριο. Η Νέα Δημοκρατία, από τη μία, στρέφεται αποκλειστικά σχεδόν προς τα ακροδεξιά της, προσπαθώντας να γίνεται όσο το δυνατόν πιο ελκυστική -με τις αποφάσεις και τα έργα της- στην εκλογική πελατεία αυτού του χώρου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, επιδιώκει με κάθε τρόπο την κατάληψη της εξουσίας ποντάροντας στον απολίτικο διαχωρισμό μνημόνιο - αντιμνημόνιο. Η πρόσφατη απόφαση μάλιστα της ΚΕ του για τη στήριξη πακέτου περιφερειαρχών στις επόμενες εκλογές, επισημοποιεί ουσιαστικά την εμμονή του στην αντιμνημονιακή συμμαχία που εκφράζεται με τη στήριξη ακόμα και... ψεκασμένων υποψηφίων.

Οι διεργασίες που ξεκίνησαν πριν από λίγο καιρό, με τη γνωστή πρωτοβουλία των «58», έχουν δημιουργήσει μια νέα κατάσταση στον παροπλισμένο και αμήχανο τα τελευταία χρόνια μεσαίο χώρο.

Η δυνατότητα συγκρότησης μιας προοδευτικής δημοκρατικής παράταξης, ικανής, με το πολιτικό της μέγεθος και τον προγραμματικό της λόγο, να βάλει φρένο στο ακραίο δικομματικό σκηνικό που προδιαγράφεται και να εμποδίσει το δίλημμα Σαμαράς ή Τσίπρας να φτάσει στην κάλπη, έχει δημιουργήσει μια νέα δυναμική. Πολιτικές δυνάμεις και πολίτες που κινούνται ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και στον ΣΥΡΙΖΑ ενισχύουν και συμμετέχουν σ' αυτή την προοπτική, προσβλέποντας με μεγαλύτερη αισιοδοξία στο μέλλον.

Δε λείπουν βέβαια και τα προβλήματα από αυτή τη διαδικασία. Η άρνηση της ηγεσίας της ΔΗΜΑΡ να ανταποκριθεί στο κάλεσμα και οι όποιες ιδεολογικο-πολιτικές αντιπαραθέσεις στην Κεντροαριστερά, δεν μπορούν και δεν πρέπει να σταθούν εμπόδιο στις προσπάθειες ανασυγκρότησης και συσπείρωσης του προοδευτικού - μεταρρυθμιστικού τρίτου πόλου στην πολιτική ζωή του τόπου.

Δεν είναι αυτή η στιγμή να κρίνουμε το παρελθόν, να αποφανθούμε για τα θετικά και αρνητικά των προηγούμενων διακυβερνήσεων, να εστιάσουμε σ' αυτά που μας χωρίζουν.

Γιατί αυτά που μας ενώνουν, αυτά που επείγουν είναι πολύ πιο σπουδαία και πιο μεγάλα. Πρόκειται για το μέλλον της χώρας μας, για την ανάγκη να επιβιώσει και να μπει στον δρόμο της ανάπτυξης. Σ' αυτή την προσπάθεια δεν περισσεύει κανείς, ούτε καν όσοι σήμερα κρατούν επιφυλακτική στάση ή και αρνούνται τη συμπόρευσή τους, και για τους οποίους οι πόρτες θα είναι πάντα ανοιχτές.

Από την κρίση δεν θα βγούμε με απόφαση Σαμαρά. Το χρέος δεν θα εξαφανιστεί με απόφαση Τσίπρα. Η Ελλάδα χρειάζεται σήμερα περισσότερο από ποτέ μια μεγάλη δημοκρατική προοδευτική παράταξη! ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Είναι αναφαίρετο το δικαίωμα.

Είναι αναφαίρετο το δικαίωμα σε μια δημοκρατία, κάθε κατηγορούμενου να μπορεί να υπερασπίζεται τις ιδέες του και να προσπαθεί να δικαιολογεί τις πράξεις του. Το απίστευτο μίσος όμως που εκπέμπουν οι δηλώσεις των νέων παιδιών που εμπλέκονται με τους «Πυρήνες της Φωτιάς» κατά της κοινωνίας, των δικαστών και του συστήματος γενικώς, θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους.

Πώς γίνεται δηλαδή νέοι άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει κατά κανόνα σε συνθήκες σχετικής οικονομικής άνεσης, που δεν έχουν εμπειρίες εργασιακής ή κοινωνικής καταπίεσης, σε μια χώρα όπου μπορούν ελεύθερα να συναναστρέφονται φίλους και ομοϊδεάτες τους, που δεν έχουν βιώσει συνθήκες δικτατορίας ή εμφυλίου, όπως παλιότερες γενιές, να ασπάζονται τις πιο ακραίες μορφές βίας και να οδηγούνται σε αυτοκαταστροφικές επιλογές.

Όσο κατανοητή κι αν είναι η νεανική επαναστατικότητα, όσο θεμιτή κι αν είναι η αντίδραση σε κατεστημένες ιδέες, άλλο τόσο ακατανόητη είναι αυτή η λατρεία της βίας, αυτό το συνολικό μίσος απέναντι στην κοινωνία, σε θεσμούς και πρόσωπα. 

Οι τοπικές κοινωνίες δεν χρειάζονται ηγεσίες που μόνο σκοπό έχουν να προωθούν τα κομματικά τους συμφέροντα.

Αρκετά έχει πληρώσει όλα αυτά τα χρόνια η τοπική αυτοδιοίκηση την κομματοκρατία, τους κάθε λογής δημάρχους που μόνο προσόν τους ήταν η προσήλωση τους στον εκάστοτε αρχηγό ή στην κομματική νομεκλατούρα. Οι τοπικές κοινωνίες δεν χρειάζονται ηγεσίες που μόνο σκοπό έχουν να προωθούν τα κομματικά τους συμφέροντα, αλλά πρόσωπα ικανά και άξια να διαχειριστούν τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα της περιοχής τους και να βρουν λύσεις σε καταστάσεις που ταλανίζουν τους πολίτες τους.

Η κρίση που αντιμετωπίζουμε σήμερα ως χώρα, δεν οφείλεται μόνο στην ανικανότητα και τη διαφθορά της κεντρικής εξουσίας. Μεγάλο μέρος ευθύνης για τη διασπάθιση δημόσιου χρήματος, για ρουσφετολογικές προσλήψεις, για φαινόμενα κακοδιαχείρισης και διαφθοράς έχουν και οι δήμοι.

Δεν είναι τυχαίο ότι ελάχιστοι δήμοι έχουν καταφέρει ακόμα και σήμερα να ελέγξουν τις σπατάλες και την οικονομική αιμορραγία τους και να είναι σε θέση παράλληλα να προσφέρουν αξιόπιστες και ουσιαστικές υπηρεσίες στους πολίτες τους.

Μετά από 5 χρόνια κρίσης και απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, είναι επιτέλους ευκαιρία να αφήσουμε στην άκρη τις κομματικές παρωπίδες και να επιτρέψουμε να αναδειχθούν στις επερχόμενες εκλογές πρόσωπα με κύρος,γνώσεις και κυρίως διάθεση να αγωνιστούν για τα συμφέροντα του τόπου τους και των πολιτών τους.

Και τα δανεικά θέλουν να ξέρουν αν και πότε μπορεί να τα πάρουν πίσω.

 Αν δεν καλλιεργήσει η κυβέρνηση την εντύπωση ότι όλα πάνε καλά κι ότι το σχέδιό της εξελίσσεται σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της, ποιος θα το κάνει;

Σίγουρα όχι η αντιπολίτευση, και ιδιαίτερα η αξιωματική, που δική της δουλειά, όπως την αντιλαμβάνεται, είναι να τα «βλέπει» όλα σκοτεινά και δυσοίωνα και να τα περιγράφει ως «κατάμαυρα», αφού, για ανεξήγητους λόγους, θεωρεί ότι η εξέλιξη αυτή τη βολεύει και θα της επιτρέψει ν΄ ανέλθει στην εξουσία. Τι θα την κάνει την εξουσία σ΄ ένα χρεοκοπημένο κράτος, είναι κάτι που ανάγεται στην αρμοδιότητα ψυχιάτρων, αλλά αφού αυτή είναι η επιλογή της, τι να κάνουμε;

Αλλά στο παιχνίδι δεν μετέχουμε μόνο εμείς, μέσω της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης. Μετέχουν και οι δανειστές μας, που έχουν κάθε λόγο να ενδιαφέρονται για τις πολιτικές και άλλες εξελίξεις στη χώρα.

Και τα δανεικά θέλουν να ξέρουν αν και πότε μπορεί να τα πάρουν πίσω και για τις συνέπειες που μπορεί να έχουν για τη χώρα τους οι εξελίξεις στη δική μας θέλουν να είναι προετοιμασμένοι ώστε, αν χρειαστεί, να προσπαθήσουν ν΄ αποτρέψουν καθετί το δυσάρεστο.

Σε μια τέτοια περίπτωση, όμως, η όποια παρέμβαση από την πλευρά των δανειστών μας θα ενισχύσει μοιραία την κυβερνητική πλευρά. Αυτό λένε και τα τελευταία δημοσιεύματα από τη Γερμανία για τις προθέσεις του Σόιμπλε και, κατά συνέπεια, της γερμανικής πλευράς. Ετοιμάζουν σχέδιο χρηματοδότησης, κομμένο και ραμμένο όχι μόνο στις δημοσιονομικές ανάγκες μας, αλλά και στις πολιτικές αντοχές μας.

Και φυσικά ο λόγος που θα το κάνουν, θα είναι για να μη βρεθούν στην άσχημη θέση ν΄ αποδεχτούν ότι το πρόγραμμα στο οποίο συμμετείχαν και το οποίο επίμονα επέβαλαν όλα αυτά τα χρόνια δεν απέδωσε τελικά το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Ισως αυτό να είναι και το ισχυρότερο χαρτί που κρατάει στα χέρια της η δικομματική των Σαμαρά - Βενιζέλου.

Ο πολιτισμός δεν είναι τσόντα ή συμπλήρωμα της ζωής και της πολιτικής.

 Η διαφθορά δεν αφορά μόνο τους κυβερνώντες και τους διαπλεκόμενους με το κράτος και τη διαχείριση της οικονομίας και της πολιτικής, αγγίζει και εμποτίζει και τον καθένα μας ξεχωριστά κι όλη την κοινωνία. Δεν μπορεί, όμως, μέσω των γενικεύσεων και των ισοπεδώσεων να εξισώνονται «οι πάντες και τα πάντα» με το «όλοι μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου και με τη γενίκευση μίας αντίληψης που σκοπίμως καλλιεργείται πως «όλοι το ίδιο είναι και αν δεν είναι θα γίνουν». Αυτό βολεύει αυτούς που θέλουν να γαντζωθούν στην όποια εξουσία, γι' αυτό και σπέρνουν τον φόβο και μιλούν για κενό εξουσίας αν δεν αποκτήσουν πλειοψηφία οι συγκυβερνώντες...

Το πρόβλημα είναι, κι αυτό δεν το έχουν καταλάβει οι συγκυβερνώντες, συνδιαχειριστές των μνημονίων που επιβάλλουν οι τροϊκανοί, βαθύτατα υπαρξιακό και κοινωνικοπολιτιστικό και δεν θα λυθεί με τα αποτελέσματα που θα βγουν από τις κάλπες. Η κρίση, πέρα από τις αρνητικές παρακρούσεις που προκαλεί, διεγείρει και τις καταχωνιασμένες ανθρώπινες αξίες, μας αναγκάζει να αναστοχαστούμε τον τρόπο της ζωή μας, να ξεφορτωθούμε τις πλασματικές, πλαστές εν πολλοίς, ανάγκες που δημιουργεί ο καπιταλιστικός καταναλωτισμός. Συνεπώς το ζητούμενο μπορεί να γίνει πραγματικότητα και να βρούμε και να αναγνωρίσουμε τους εαυτούς μας. Το πνεύμα της αλληλεγγύης γίνεται πράξη, σε όλη τη χώρα υπάρχουν πάνω από 2.500 συλλογικότητες που δημιουργούν αντισώματα στον καρκίνο τον κομματικοπολιτικό και τα πρώτα κύτταρα της άμεσης δημοκρατίας γεννιούνται. Καθότι η δημοκρατία είναι λειψή και τη χρησιμοποιούν όπως τους βολεύει για να νομιμοποιούνται και να μας καθιστούν συνενόχους, γι' αυτό θα πρέπει να παραδεχτούμε και εμείς πως «φταίμε καμπόσο».

Η αντίσταση στις μεταλλάξεις, στις μεταμορφώσεις και τις μεταλλαγές που συντελούνται καθημερινά μπορεί να γίνει από τον πολιτισμό των καθημερινών σχέσεων, που πολεμάει τη βαρβαρότητα στην οποία μας σπρώχνει το σύστημα. Ο πολιτισμός και η πολιτική είναι ομόρριζες και αξεχώριστες έννοιες. Ο πολιτισμός δεν είναι τσόντα ή συμπλήρωμα της ζωής και της πολιτικής. Δεν είναι επιδόρπιο και δεν καταναλώνεται, ούτε εμπορευματοποιείται. Δεν είναι μέρος, είναι το όλον της ύπαρξής μας... Πόλη - πολίτες, πολιτική, πολιτεία πολιτεύομαι, πολιτισμός είναι αξεχώριστες έννοιες και οι σημασίες τους είναι συμπληρωματικές και αδιαίρετες, άμα εμφορούμασταν από αυτές, τότε δεν θα ζούσαμε σε κοινωνίες βαρβαρότητας, ούτε θα υπήρχαν άνθρωποι εκτελεστικά όργανα φρουροί της πατρίδας, που θα δημιουργούσαν το έγκλημα - πνιγμό στο Φαρμακονήσι...

Αυτή η μέρα θ΄ αργήσει πολύ ακόμη;

Μπορεί να δώσουν μια ανάσα σε κάποιους, μπορεί κάποιοι άλλοι να βγουν προσωρινά από τα αδιέξοδά τους, αλλά ουσιαστικές και αποτελεσματικές λύσεις δεν πρόκειται να υπάρξουν.

Κι αυτό νομίζω ότι το ξέρουμε όλοι. Για να υπάρξει μείωση της ανεργίας, θα πρέπει να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας, που σημαίνει να ιδρυθούν νέες επιχειρήσεις, οι οποίες θ΄ αναλάβουν να καλύψουν τις καταναλωτικές ανάγκες που θα δημιουργηθούν στο μεταξύ στην ελληνική κοινωνία.

Μόνο που για να φτάσουμε σ΄ ένα τέτοιο σημείο θα πρέπει να ξεπεράσουμε πολλά εμπόδια και να καταγραφούν πολλές αλλαγές στη σημερινή κοινωνική, οικονομική και πολιτική πραγματικότητα. Θα πρέπει, για παράδειγμα, ν΄ αυξηθεί το εισόδημα των εκατομμυρίων οικογενειών που με δυσκολία τα φέρνουν βόλτα ή αδυνατούν να καλύψουν τις βασικές ανάγκες τους και θα πρέπει να εδραιωθεί στην πλειονότητα των πολιτών η βεβαιότητα ότι ξαναπαίρνουμε την πάνω βόλτα.

Αυτό είναι και το δυσκολότερο απ΄ όλα. Δεν δημιουργείται από τη μια μέρα στην άλλη και δεν είναι η εξαγγελία κάποιων επενδύσεων ή η ανακοίνωση ορισμένων δημοσιονομικών δεικτών που θα καταφέρουν να πείσουν ότι μπήκαμε πια στη φάση της ανάκαμψης. Είναι κάτι που θα το νιώσει ο καθένας μας από τα όσα συμβαίνουν γύρω του, από τον τρόπο που θα κινείται πια η κυβέρνηση, από τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης, από την αισιοδοξία που θ΄ αρχίσει ν΄ αντικαθιστά σταδιακά την καταθλιπτική απαισιοδοξία που πνίγει την ελληνική κοινωνία.

Πότε θα συμβούν όλα αυτά; Μα φυσικά τη μέρα που ο απλός Ελληνας πολίτης, αυτός που μάταια πασχίζει σήμερα να ισοσκελίσει τις δαπάνες του με τα έσοδά του, θα διαπιστώσει ότι η Πολιτεία όχι μόνο δεν του έχει προσθέσει νέα βάρη, αλλά αντίθετα έχει αφαιρέσει κάποιο ή κάποια απ΄ αυτά που επί χρόνια του φόρτωνε. Αυτή η μέρα θ΄ αργήσει πολύ ακόμη;

Ζουν στο δικότους κόσμο…

Κατά συνέπεια αναμενόμενο είναι ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ των δύο «μεγάλων» της σημερινής πολιτικής πραγματικότητας θα εντείνεται όσο θα πλησιάζει η μέρα της κάλπης, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η προεκλογική αντιπαλότητα θα πρέπει να εκδηλώνεται με υπερβάλλουσα σκληρότητα και για θέματα τα οποία μόνο ζημιά στον τόπο είναι ενδεχόμενο να προκαλέσουν.

Απόδειξη οι χθεσινές συγκρούσεις, που συνετέλεσαν ώστε ο πρωθυπουργός να κατηγορήσει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι «προσπαθεί να διαλύσει την κοινωνία» και να κατηγορηθεί από τον αντίπαλό του πώς «ζει στον δικό του, φανταστικό κόσμο». Και οι λόγοι κάθε άλλο παρά σχετικοί με το αντικείμενο της επικείμενης εκλογικής αναμέτρησης, αλλά σημαντικοί τόσο για τη διεθνή εικόνα της χώρας αλλά όσο και για την καταβαλλόμενη προσπάθεια απεμπλοκής από το μνημόνιο.

Δεν ταιριάζει, για παράδειγμα, σε σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα η επίθεση νεολαίων του ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό γραφείο του υπουργού Ναυτιλίας και η προσπάθεια να ερμηνευτεί η παρέμβαση της ΕΛ.ΑΣ ως επίθεση εναντίον της κοινωνίας και της αντιπολίτευσης.

Και δεν προάγει την υπόθεση της επιθυμητής απ΄ όλους απεμπλοκής μας από το μνημόνιο το θέμα που ανέκυψε ανάμεσα στον αντιπρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ως προς την ετοιμότητα ή μη του Αλ. Τσίπρα να προτείνει μέτρα για την έξοδό μας από την κρίση.

Μπορεί για τον μικρόκοσμο της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας τα πάντα να προσφέρονται για την εξυπηρέτηση μικροκομματικών σκοπιμοτήτων, αλλά εδώ και τέσσερα χρόνια είμαστε -είτε μας αρέσει είτε όχι- κάτω από το μικροσκόπιο της παγκόσμιας κοινότητας και ελεγχόμαστε αυστηρά, διαρκώς και από κάθε άμεσα ή έμμεσα ενδιαφερόμενο.