Και τα δανεικά θέλουν να ξέρουν αν και πότε μπορεί να τα πάρουν πίσω.

 Αν δεν καλλιεργήσει η κυβέρνηση την εντύπωση ότι όλα πάνε καλά κι ότι το σχέδιό της εξελίσσεται σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της, ποιος θα το κάνει;

Σίγουρα όχι η αντιπολίτευση, και ιδιαίτερα η αξιωματική, που δική της δουλειά, όπως την αντιλαμβάνεται, είναι να τα «βλέπει» όλα σκοτεινά και δυσοίωνα και να τα περιγράφει ως «κατάμαυρα», αφού, για ανεξήγητους λόγους, θεωρεί ότι η εξέλιξη αυτή τη βολεύει και θα της επιτρέψει ν΄ ανέλθει στην εξουσία. Τι θα την κάνει την εξουσία σ΄ ένα χρεοκοπημένο κράτος, είναι κάτι που ανάγεται στην αρμοδιότητα ψυχιάτρων, αλλά αφού αυτή είναι η επιλογή της, τι να κάνουμε;

Αλλά στο παιχνίδι δεν μετέχουμε μόνο εμείς, μέσω της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης. Μετέχουν και οι δανειστές μας, που έχουν κάθε λόγο να ενδιαφέρονται για τις πολιτικές και άλλες εξελίξεις στη χώρα.

Και τα δανεικά θέλουν να ξέρουν αν και πότε μπορεί να τα πάρουν πίσω και για τις συνέπειες που μπορεί να έχουν για τη χώρα τους οι εξελίξεις στη δική μας θέλουν να είναι προετοιμασμένοι ώστε, αν χρειαστεί, να προσπαθήσουν ν΄ αποτρέψουν καθετί το δυσάρεστο.

Σε μια τέτοια περίπτωση, όμως, η όποια παρέμβαση από την πλευρά των δανειστών μας θα ενισχύσει μοιραία την κυβερνητική πλευρά. Αυτό λένε και τα τελευταία δημοσιεύματα από τη Γερμανία για τις προθέσεις του Σόιμπλε και, κατά συνέπεια, της γερμανικής πλευράς. Ετοιμάζουν σχέδιο χρηματοδότησης, κομμένο και ραμμένο όχι μόνο στις δημοσιονομικές ανάγκες μας, αλλά και στις πολιτικές αντοχές μας.

Και φυσικά ο λόγος που θα το κάνουν, θα είναι για να μη βρεθούν στην άσχημη θέση ν΄ αποδεχτούν ότι το πρόγραμμα στο οποίο συμμετείχαν και το οποίο επίμονα επέβαλαν όλα αυτά τα χρόνια δεν απέδωσε τελικά το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Ισως αυτό να είναι και το ισχυρότερο χαρτί που κρατάει στα χέρια της η δικομματική των Σαμαρά - Βενιζέλου.

Ο πολιτισμός δεν είναι τσόντα ή συμπλήρωμα της ζωής και της πολιτικής.

 Η διαφθορά δεν αφορά μόνο τους κυβερνώντες και τους διαπλεκόμενους με το κράτος και τη διαχείριση της οικονομίας και της πολιτικής, αγγίζει και εμποτίζει και τον καθένα μας ξεχωριστά κι όλη την κοινωνία. Δεν μπορεί, όμως, μέσω των γενικεύσεων και των ισοπεδώσεων να εξισώνονται «οι πάντες και τα πάντα» με το «όλοι μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου και με τη γενίκευση μίας αντίληψης που σκοπίμως καλλιεργείται πως «όλοι το ίδιο είναι και αν δεν είναι θα γίνουν». Αυτό βολεύει αυτούς που θέλουν να γαντζωθούν στην όποια εξουσία, γι' αυτό και σπέρνουν τον φόβο και μιλούν για κενό εξουσίας αν δεν αποκτήσουν πλειοψηφία οι συγκυβερνώντες...

Το πρόβλημα είναι, κι αυτό δεν το έχουν καταλάβει οι συγκυβερνώντες, συνδιαχειριστές των μνημονίων που επιβάλλουν οι τροϊκανοί, βαθύτατα υπαρξιακό και κοινωνικοπολιτιστικό και δεν θα λυθεί με τα αποτελέσματα που θα βγουν από τις κάλπες. Η κρίση, πέρα από τις αρνητικές παρακρούσεις που προκαλεί, διεγείρει και τις καταχωνιασμένες ανθρώπινες αξίες, μας αναγκάζει να αναστοχαστούμε τον τρόπο της ζωή μας, να ξεφορτωθούμε τις πλασματικές, πλαστές εν πολλοίς, ανάγκες που δημιουργεί ο καπιταλιστικός καταναλωτισμός. Συνεπώς το ζητούμενο μπορεί να γίνει πραγματικότητα και να βρούμε και να αναγνωρίσουμε τους εαυτούς μας. Το πνεύμα της αλληλεγγύης γίνεται πράξη, σε όλη τη χώρα υπάρχουν πάνω από 2.500 συλλογικότητες που δημιουργούν αντισώματα στον καρκίνο τον κομματικοπολιτικό και τα πρώτα κύτταρα της άμεσης δημοκρατίας γεννιούνται. Καθότι η δημοκρατία είναι λειψή και τη χρησιμοποιούν όπως τους βολεύει για να νομιμοποιούνται και να μας καθιστούν συνενόχους, γι' αυτό θα πρέπει να παραδεχτούμε και εμείς πως «φταίμε καμπόσο».

Η αντίσταση στις μεταλλάξεις, στις μεταμορφώσεις και τις μεταλλαγές που συντελούνται καθημερινά μπορεί να γίνει από τον πολιτισμό των καθημερινών σχέσεων, που πολεμάει τη βαρβαρότητα στην οποία μας σπρώχνει το σύστημα. Ο πολιτισμός και η πολιτική είναι ομόρριζες και αξεχώριστες έννοιες. Ο πολιτισμός δεν είναι τσόντα ή συμπλήρωμα της ζωής και της πολιτικής. Δεν είναι επιδόρπιο και δεν καταναλώνεται, ούτε εμπορευματοποιείται. Δεν είναι μέρος, είναι το όλον της ύπαρξής μας... Πόλη - πολίτες, πολιτική, πολιτεία πολιτεύομαι, πολιτισμός είναι αξεχώριστες έννοιες και οι σημασίες τους είναι συμπληρωματικές και αδιαίρετες, άμα εμφορούμασταν από αυτές, τότε δεν θα ζούσαμε σε κοινωνίες βαρβαρότητας, ούτε θα υπήρχαν άνθρωποι εκτελεστικά όργανα φρουροί της πατρίδας, που θα δημιουργούσαν το έγκλημα - πνιγμό στο Φαρμακονήσι...

Αυτή η μέρα θ΄ αργήσει πολύ ακόμη;

Μπορεί να δώσουν μια ανάσα σε κάποιους, μπορεί κάποιοι άλλοι να βγουν προσωρινά από τα αδιέξοδά τους, αλλά ουσιαστικές και αποτελεσματικές λύσεις δεν πρόκειται να υπάρξουν.

Κι αυτό νομίζω ότι το ξέρουμε όλοι. Για να υπάρξει μείωση της ανεργίας, θα πρέπει να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας, που σημαίνει να ιδρυθούν νέες επιχειρήσεις, οι οποίες θ΄ αναλάβουν να καλύψουν τις καταναλωτικές ανάγκες που θα δημιουργηθούν στο μεταξύ στην ελληνική κοινωνία.

Μόνο που για να φτάσουμε σ΄ ένα τέτοιο σημείο θα πρέπει να ξεπεράσουμε πολλά εμπόδια και να καταγραφούν πολλές αλλαγές στη σημερινή κοινωνική, οικονομική και πολιτική πραγματικότητα. Θα πρέπει, για παράδειγμα, ν΄ αυξηθεί το εισόδημα των εκατομμυρίων οικογενειών που με δυσκολία τα φέρνουν βόλτα ή αδυνατούν να καλύψουν τις βασικές ανάγκες τους και θα πρέπει να εδραιωθεί στην πλειονότητα των πολιτών η βεβαιότητα ότι ξαναπαίρνουμε την πάνω βόλτα.

Αυτό είναι και το δυσκολότερο απ΄ όλα. Δεν δημιουργείται από τη μια μέρα στην άλλη και δεν είναι η εξαγγελία κάποιων επενδύσεων ή η ανακοίνωση ορισμένων δημοσιονομικών δεικτών που θα καταφέρουν να πείσουν ότι μπήκαμε πια στη φάση της ανάκαμψης. Είναι κάτι που θα το νιώσει ο καθένας μας από τα όσα συμβαίνουν γύρω του, από τον τρόπο που θα κινείται πια η κυβέρνηση, από τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης, από την αισιοδοξία που θ΄ αρχίσει ν΄ αντικαθιστά σταδιακά την καταθλιπτική απαισιοδοξία που πνίγει την ελληνική κοινωνία.

Πότε θα συμβούν όλα αυτά; Μα φυσικά τη μέρα που ο απλός Ελληνας πολίτης, αυτός που μάταια πασχίζει σήμερα να ισοσκελίσει τις δαπάνες του με τα έσοδά του, θα διαπιστώσει ότι η Πολιτεία όχι μόνο δεν του έχει προσθέσει νέα βάρη, αλλά αντίθετα έχει αφαιρέσει κάποιο ή κάποια απ΄ αυτά που επί χρόνια του φόρτωνε. Αυτή η μέρα θ΄ αργήσει πολύ ακόμη;

Ζουν στο δικότους κόσμο…

Κατά συνέπεια αναμενόμενο είναι ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ των δύο «μεγάλων» της σημερινής πολιτικής πραγματικότητας θα εντείνεται όσο θα πλησιάζει η μέρα της κάλπης, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η προεκλογική αντιπαλότητα θα πρέπει να εκδηλώνεται με υπερβάλλουσα σκληρότητα και για θέματα τα οποία μόνο ζημιά στον τόπο είναι ενδεχόμενο να προκαλέσουν.

Απόδειξη οι χθεσινές συγκρούσεις, που συνετέλεσαν ώστε ο πρωθυπουργός να κατηγορήσει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι «προσπαθεί να διαλύσει την κοινωνία» και να κατηγορηθεί από τον αντίπαλό του πώς «ζει στον δικό του, φανταστικό κόσμο». Και οι λόγοι κάθε άλλο παρά σχετικοί με το αντικείμενο της επικείμενης εκλογικής αναμέτρησης, αλλά σημαντικοί τόσο για τη διεθνή εικόνα της χώρας αλλά όσο και για την καταβαλλόμενη προσπάθεια απεμπλοκής από το μνημόνιο.

Δεν ταιριάζει, για παράδειγμα, σε σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα η επίθεση νεολαίων του ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό γραφείο του υπουργού Ναυτιλίας και η προσπάθεια να ερμηνευτεί η παρέμβαση της ΕΛ.ΑΣ ως επίθεση εναντίον της κοινωνίας και της αντιπολίτευσης.

Και δεν προάγει την υπόθεση της επιθυμητής απ΄ όλους απεμπλοκής μας από το μνημόνιο το θέμα που ανέκυψε ανάμεσα στον αντιπρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ως προς την ετοιμότητα ή μη του Αλ. Τσίπρα να προτείνει μέτρα για την έξοδό μας από την κρίση.

Μπορεί για τον μικρόκοσμο της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας τα πάντα να προσφέρονται για την εξυπηρέτηση μικροκομματικών σκοπιμοτήτων, αλλά εδώ και τέσσερα χρόνια είμαστε -είτε μας αρέσει είτε όχι- κάτω από το μικροσκόπιο της παγκόσμιας κοινότητας και ελεγχόμαστε αυστηρά, διαρκώς και από κάθε άμεσα ή έμμεσα ενδιαφερόμενο.

Εκεί θα κριθεί.

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πλευρές της υπόθεσης του... «Μεγάλου Συνασπισμού», την οποία κυβερνη­τικοί κύκλοι και εκδοτικά συγκροτήματα ρίχνουν στην πολιτική αγορά, είναι αυτή που αφορά τους δανειστές και τον σχεδιασμό τους για την Ελλάδα των - πολλών - επόμενων ετών.

Αυτήν την εποχή ήδη σχεδιάζονται και θα εμφανιστούν ένα νέο μεσοπρόθεσμο πρόγραμ­μα, ένα νέο δάνειο και μνημόνιο, αλλά και η εφαρμογή ενός «μπούσουλα» του ΟΟΣΑ στο πεδίο των «μεταρ­ρυθμίσεων» του κράτους, της αγοράς, των εργασια­κών σχέσεων κλπ.
 
Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε τις μεγάλες εκκρεμείς μπίζνες - δηλαδή το πού θα καταλήξουν τράπεζες, δά­νεια, υποδομές, ενέργεια, υγεία και άλλοι κρίσιμοι το­μείς της οικονομίας -, τότε έχουμε έναν πλήρη «οδικό χάρτη» για τα επόμενα χρόνια. Όμως αυτός ο «οδικός χάρτης», το απαραίτητο συμπλήρωμα των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων, δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να βρει αντιστάσεις.
 
Η μόνη αντίσταση που θα μπορούσε να βρει, θα ήταν μια πολιτική οικονομικής και κοινωνικής απελευθέρω­σης της Ελλάδας από τον βρόχο των χρεών και των συ­νεπειών τους. Όμως τέτοιο πολιτικό πρόγραμμα δεν είναι διαθέσιμο σήμερα - παρά μόνο σε επίπεδο ασα­φών διακηρύξεων.
 
♦   Το ΠΑΣΟΚ προτίμησε να παραδώσει χώρα και κυρι­αρχία άνευ διατυπώσεων, διαπραγματεύσεων και άλ­λων τέτοιων... περιττών διαδικασιών. Τώρα βολοδέρ­νει γύρω από το 5%.
 
♦     Η Ν.Δ., αφού πρώτα αμφισβήτησε τα μνημόνια, στη συνέχεια έγινε ο πιο συνεπής υπηρέτης τους αποκηρύσσοντας διά χειλέων Σαμαρά ως... «αμαρτία» την αμφισβήτησή τους. Τώρα αντιμετωπίζει τη δική της ήττα, ενώ από τα σπλάχνα της γεννήθηκε και ο ναζιστικός εφιάλτης που απειλεί και την ίδια.
 
Τώρα έρχεται η σειρά του ΣΥΡΙΖΑ. Πριν ο ίδιος καταφέ­ρει να βρει άκρη, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς ποιο ακριβώς είναι το πρόγραμμα της διακυβέρνησής του, έρχονται τα σενάρια περί «Μεγάλου Συνασπισμού», ως τελευταία άμυνα μιας κυβέρνησης σε αποδρομή, να δημιουργήσουν την αίσθηση ότι θα ζήσουμε μια από τα ίδια. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απάντηση; Όπου απάντηση ίσον πρόγραμμα. Εκεί θα κριθεί.

Πρέπει να πει κάτι διαφορετικό στις επόμενες εκλογές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μετακινείται ταχύτατα προς το κέντρο και πολύ καλά κάνει. Και γι’ αυτόν και για τη χώρα. Είναι διαφορετικό π.χ. το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να αγγελοσκιάζεται με «επαχθή χρέη» και άλλες ανοησίες και διαφορετικό να έχει τη λογική και διαπραγματεύσιμη θέση περί μη βιωσιμότητας του χρέους.

Βεβαίως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πολύ δρόμο ακόμη, αλλά η μετακίνησή του προς τη λογική αναγκαστικά δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα στον εκλογικό σχεδιασμό των κομμάτων της συγκυβέρνησης, τα οποία επιμένουν σε παλαιολιθικές τακτικές αντιμετώπισής του. Δεν αναφερόμαστε μόνο στα περί αθεΐας του κ. Αλέξη Τσίπρα, ούτε στα περσινά ξινά σταφύλια περί συμπάθειας στελεχών του στην ανομία και την τρομοκρατία. Το πρόβλημα για τα κόμματα της συγκυβέρνησης είναι ότι στις επόμενες εκλογές δεν θα μπορέσουν να παίξουν το χαρτί του 2012, «ή εμείς ή η δραχμή». Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κάνει εργώδη προσπάθεια να φτιάξει φιλοευρωπαϊκό προφίλ και λίγοι θα σκιαχτούν από κραυγές του στυλ «ο ΣΥΡΙΖΑ θα μας βγάλει από το ευρώ».

Αυτό σημαίνει ότι η κουρασμένη και τραυματισμένη από τη διακυβέρνηση πλειοψηφία πρέπει να αποκτήσει διακριτή πολιτική πρόταση για να μη χαθεί στο κύμα του νέου, που εκ των πραγμάτων φαντάζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να πει κάτι διαφορετικό στις επόμενες εκλογές· και από αυτά που έλεγε στο παρελθόν και από αυτά που θα λέει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι άραγε πιθανός ένας τέτοιος ξεσηκωμός;

ΠΟΛΛΟΙ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ πολίτες πιστεύουν το ίδιο. Είναι απαισιόδοξοι. Τρέμουν με τη σκέψη ότι το Σύστημα είναι παντοδύναμο, ότι ελέγχει τα πάντα, ότι τελικά θα βγει κερδισμένο. Δείτε, λένε, πώς τα κατάφερε με τον αινιγματικό Χριστόδουλο Ξηρό, σε ώρες κρίσης με την τρόικα: Τον άφησε να εξέλθει από το... σαλέ του στον Κορυδαλλό, μετά τον επικήρυξε ως δραπέτη και ήδη τον επισείει ως φόβητρο για να κατατρομάξει την χειραγωγούμενη κοινή γνώμη. Τον υπνωτισμένο Ξηρό που αποκήρυξαν όλοι οι, εν όπλοις, σύντροφοί του, ακόμη και ο πατέρας του. 

Ο λαός μας θα συνέλθει απότομα και θεαματικά στους τέσσερις μήνες που απομένουν ώς τις διπλές (ή μήπως τριπλές) εκλογές του Μαΐου. Θα ξεκόψει από την επιτήρηση του Συστήματος και θα ψηφίσει εκδικητικά, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ! Τόσο που και το ίδιο θα τρίβει τα μάτια του με το αποτέλεσμα και θα μονολογεί: «Ορέ, σαν να το παράκανα»!..

ΟΣΟ ΓΙΑ τον «λαϊκό ξεσηκωμό», κάλλιο να μην τον ευχόμαστε γιατί αν κάποτε ξεσπάσει αυθόρμητα και ανοργάνωτα, ίσως μετά από κάποιο τυχαίο περιστατικό, δεν θα μείνει λίθος επί λίθου. Γιατί ούτε η Αστυνομία, ούτε ο Στρατός θα υπακούσουν, όπως ετούτες τις μέρες συμβαίνει στην Τουρκία και στην Ουκρανία. Είναι άραγε πιθανός ένας τέτοιος ξεσηκωμός; Δύσκολο, πολύ δύσκολο να απαντήσει κανείς. Πολλά από όσα συμβαίνουν στη δόλια πατρίδα αυτά τα έξι χρόνια της κρίσης ήσαν πρωτόγνωρα, ήσαν απρόβλεπτα…

ΩΣΤΟΣΟ οι πιο φρόνιμοι και... «νομοταγείς» πολίτες αναρωτιούνται: Θα μπορούσε τάχα η σημερινή κυβέρνηση (δηλαδή η Νέα Δημοκρατία, γιατί το ΠΑΣΟΚ σχεδόν ξόφλησε) να αναστρέψει το κλίμα και να βγει μπροστά από τον ΣΥΡΙΖΑ; Θα μπορούσε, αν ο πρωθυπουργός και οι σύμβουλοί του ίσιωναν τη ράχη τους, ύψωναν ανάστημα και έτριζαν τα δόντια τους στην ξένη κατοχή.