Υποσχέθηκε στον πληθυσμό πως το 2014 η Ελλάδα θα γίνει μια «φυσιολογική χώρα».

Το ωραιότερο ακούστηκε από το στόμα του πρωθυπουργού στο πρωτοχρονιάτικο διάγγελμά του, όπου και υποσχέθηκε στον πληθυσμό πως το 2014 η Ελλάδα θα γίνει μια «φυσιολογική χώρα». Φυσιολογική είπατε; Ναι, πώς λέμε κανονική, όπου ο άνθρωπος βαδίζει με τα πόδια και κρατάει τα χέρια του για άλλες εργασίες; Κι αφού, λέει, ξεπεράσουμε όλα τα άλλα προβλήματα που δεν μας επιτρέπουν να είμαστε «φυσιολογικοί», θα προχωρήσουμε και στη μεγάλη συνταγματική αλλαγή που θα ανοίξει τη λεωφόρο της δημιουργικότητας. Ποιο ακριβώς άρθρο του παρόντος Συντάγματος εμποδίζει τη δημιουργικότητα; Ποιος τη χάρη των συνταγματολόγων, που ήδη τους βλέπω να τσακώνονται στην τηλεόραση για να μας αποκαλύψουν το «φως στο τούνελ», κάτι σαν την εκπομπή της κυρίας Νικολούλη, με πολλές απαγωγές, άφθονη παραγωγή νεκρών και βροχή από μαρτυρίες και μάρτυρες αυτόπτες, αυτήκοους και ό,τι προαιρείσθε.

 Δεν είναι η χώρα που ο πρωθυπουργός της παραδέχεται πως δεν είναι φυσιολογική, και σαν να είναι παρατηρητής της αναπηρίας της θριαμβολογεί στα διαγγέλματά του γιατί θα πετύχει ο ίδιος να την κάνει φυσιολογική. Διότι ένας από τους λόγους, ίσως ο πιο σοβαρός, που η χώρα δεν είναι φυσιολογική είναι το γεγονός ότι η ζωή της, η καθημερινότητά της, ακόμη και η πιο ασήμαντη, έχει εκχωρηθεί στους πολιτικούς και τη βούλησή τους. Ή μάλλον σε έναν πολιτικό βολονταρισμό που με κοντά τριάντα τοις εκατό ανεργία μιλάει για ανάπτυξη και οι ώρες που θα χάσεις περιμένοντας ουρά στην εφορία εξαρτώνται από την ώρα που θα αποφασίσει ο υπουργός να δώσει παράταση στο πεσμένο σύστημα. 

Ας πάνε να πνιγούν όλοι αυτοί εκεί απάνω.

Τη νεολαία να φεύγει όπως-όπως για τα ξένα. Με έναν στους τρεις πολίτες κάτω από τα όρια της φτώχειας και με δύο αυτοκτονίες την ημέρα. Με λαθρομετανάστες να σκοτώνουν γερόντια για 50 ευρώ. Και με μια Ελλάδα σε προχωρημένη κατάθλιψη να περνά τις χειρότερες γιορτές της μεταπολεμικής ιστορίας της. Ε, τι άλλο θέλει ο λαός μας για να ξεφωνήσει το «ώς εδώ και μη παρέκει»;

ΚΑΙ ΟΜΩΣ: Παρά την κατάθλιψη, παρά τη φτώχεια, παρά την αηδία απέναντι στο χρεωκοπημένο Σύστημα, δεν λείπει από τους Ελληνες πολίτες το χιούμορ,  δεν τους λείπει η ανθρωπιά ,δεν τους λείπει το εφευρετικό πνεύμα (το δείχνουν οι πανέξυπνες επιχειρήσεις που ξεφυτρώνουν από το πουθενά). Είναι τα θαυματουργά γονίδια που, από τις μέρες του Οδυσσέα, δίνουν ζωή στο μυαλό και στην ψυχή του Ελληνα, ακόμη και του πιο φτωχού και του πιο αγράμματου…

ΙΔΕΤΕ όμως και μια ακόμη βαρυσήμαντη αλλαγή: Οι απλοί και ανώνυμοι Ελληνες πολίτες δεν τρώγονται πια μεταξύ τους, όπως παλιά στα καφενεία και στις πλατείες, για τα κόμματα και τους αρχηγούς. Δεν περιμένουν ρουσφέτια από τους προεκλογικούς αγύρτες. Είναι σιωπηλά αδελφωμένοι στη δυστυχία τους. «Και ας πάνε να πνιγούν όλοι αυτοί εκεί απάνω», λένε για πρώτη φορά. Μόνο που «αυτοί εκεί επάνω» δεν το βλέπουν και δεν εννοούν να συνεργαστούν για να σώσουν την πατρίδα. Δεν έχουν καταλάβει ότι το 2014 μπορεί να γίνει έτος αναστάσιμο για την πατρίδα, σίγουρα όμως πολιτικός τάφος για αυτούς. 

Καλή δύναμη και περισσότερη αισιοδοξία...

Το 2014 μπορεί να είναι η χρονιά που θα αρχίσει η ανάκαμψη της οικονομίας και η χώρα θα μπορέσει να γίνει «κανονική». Στο χέρι μας είναι. Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ο δικαιολογημένος θυμός της κοινωνίας είναι ανάγκη να μετατραπεί σε δύναμη δημιουργίας και ανανέωσης. Μεταρρυθμίσεις, θεσμικές και συνταγματικές αλλαγές, ισονομία για όλους είναι ο μόνος δρόμος για να πάμε μπροστά. Οι εξελίξεις του 2014 θα εξαρτηθούν όμως και από τη στάση των εταίρων και δανειστών, οι οποίοι οφείλουν να αντιληφθούν ότι η χώρα και η κοινωνία έχουν ξεπεράσει τα όρια των αντοχών τους. Τόλμη και εθνική συνεννόηση μέσα, στήριξη και τήρηση των υπεσχημένων από τους έξω είναι η μόνη συνταγή ώστε το 2014 να είναι η χρονιά που η Ελλάδα θα περάσει, επιτέλους, τον τελευταίο κάβο αυτής της μεγάλης κρίσης. Η ευχή μας για τη χρονιά που ανατέλλει είναι «Καλή δύναμη και περισσότερη αισιοδοξία». Η Ελλάδα θα τα καταφέρει.

Είναι μία λυτρωτική διαδικασία για όσα πράξαμε τον χρόνο που πέρασε, για όσα θέλαμε και δεν τα καταφέραμε.

Για τον καθέναν μας ο απολογισμός των ημερών είναι μία λυτρωτική διαδικασία για όσα πράξαμε τον χρόνο που πέρασε, για όσα θέλαμε και δεν τα καταφέραμε, αλλά κυρίως για εκείνα που δίνουμε υπόσχεση στον εαυτό μας ότι θα ακολουθήσουμε ή θα αποφύγουμε τη νέα χρονιά. Μπορεί η αισιοδοξία στις μέρες μας να φαντάζει ουτοπία ή ακόμη και παραλογισμός, αλλά είναι μια σωτήρια επιλογή για την ψυχική μας ηρεμία, αλλά και για την υπέρβαση των δυσκολιών της καθημερινότητας που μας ταλαιπωρούν.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το 2013 θα καταγραφεί στην ιστορία ως μία από τις δυσκολότερες χρονιές της κρίσης που μαστίζει τη χώρα, αλλά κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αν θα είναι η τελευταία, καθώς πολλά σύννεφα σκιάζουν ακόμη τις προοπτικές για αβλαβή έξοδο από τη δίνη που μας ταλανίζει. Το παρήγορο είναι πως η κοινωνία επέδειξε, κόντρα σε όλες τις προβλέψεις, μια απίστευτη ωριμότητα και παρά τις επιμέρους συγκρούσεις δεν οδήγησε τις εξελίξεις στα άκρα. Αυτή η ευκαιρία δυστυχώς δεν αξιολογήθηκε σωστά και δεν αξιοποιήθηκε δημιουργικά για να κάνει η χώρα βήματα μπροστά. Το πολιτικό σύστημα δεν επέδειξε τόλμη και αποφασιστικότητα που απαιτούσαν οι περιστάσεις για να ξεφύγουμε το ταχύτερο από τον φαύλο κύκλο της εσωστρέφειας και του λαϊκισμού.

Τώρα που όλα κινούνται στο όριο, επιβάλλεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά μια τολμηρή και γενναία ανάγνωση και αποδοχή της πραγματικότητας και των δεδομένων που κινείται ο τόπος, ώστε με αποτελεσματικότητα να γίνουν βήματα εξόδου χωρίς εμφυλιοπολεμική ρητορική και αφορισμούς. Η εθνική συνεννόηση δεν μπορεί να είναι σχήμα λόγου από τις πολιτικές δυνάμεις που κυβερνούν ή εκείνες που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν τον τόπο, αλλά πρέπει να γίνει επιλογή υπευθυνότητας. Οσοι θεωρούν ότι όλα αυτά είναι περιττή πολυτέλεια ζουν στον... κόσμο τους και καιρός είναι να επιστρέψουν στην πραγματικότητα.

Είναι κρίμα τώρα που βρισκόμαστε στο τέλος μιας σκληρής διαδρομής να χάσουμε τον δρόμο και να επιστρέψουμε με οδυνηρό τρόπο σε δράματα που αποφύγαμε την υστάτη ώρα. Υπάρχει ευκαιρία και ελπίδα που δεν πρέπει να χαθεί στον βωμό καμιάς σκοπιμότητας. Ας προσπαθήσουμε όλοι μας, ή έστω όσοι το πιστεύουμε, να ξανακερδίσουμε τη χαμένη μας αυτοπεποίθηση. ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.

Το ηθικό προνόμιο δεν κατακτάται, ούτε διατηρείται με ξύλινες ευχές.

Η μείωση του εισοδήματος και η ψηλή ανεργία δεν οδηγούν πάντοτε σε κοινωνικές εκρήξεις, κατά την ίδια ανάλυση. Χρειάζονται και άλλοι καρκινικοί όγκοι. Και άλλα αίτια. Με πρώτο την εισοδηματική ανισότητα. Και άλλα αίτια. Με ξεχωριστό την απώλεια της εμπιστοσύνης σε κυβερνήσεις και θεσμούς. Οταν, δηλαδή, η Δημοκρατία βυθίζεται σε μια διαρκή κρίση. Κυρίως ηθική. 

Αν έτσι τα βλέπουν ξένοι αναλυτές, εμείς βιώνουμε την πιο ονειδιστική καθημερινή καταιγίδα απαξίωσης θεσμών και προσώπων. Από το μεγαλύτερο, όλων των εποχών, σκάνδαλο διαφθοράς στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς μέχρι τον τελευταίο διοικητή νοσηλευτικού ιδρύματος, που ήθελε, και αυτός, το δικό του μερτικό. Από τα θηριώδη ποσά εφάπαξ και αποζημιώσεων συνδικαλιστή με μετακινούμενη πολιτική βάση έως τον ψιλικατζή πρώην υπουργό Μεταφορών που διέπραξε βαρύτατα εγκλήματα για τη λεία των 600 ευρώ. Από τα πλήγματα πυρηνικής ισχύος στις βάσεις και στους πυλώνες του ασφαλιστικού συστήματος μέχρι τη χαίνουσα βία και ανομία στην Παιδεία. 

Συμπεριφερόμαστε ως εάν η Δημοκρατία και οι θεσμοί της είναι αυτονόητοι. Κάπως δικαιολογημένα. Κοντεύουμε να μαζέψουμε 40 χρόνια αδιάκοπου κοινοβουλευτικού βίου. Και περίπου ικανοποιητικής προστασίας θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων. Ούτε η Δημοκρατία, ούτε οι θεσμοί της είναι αυτονόητοι. Ειδικά όταν η Δημοκρατία και η πολιτική τάξη που την υπηρετεί απολέσουν το πολύτιμο προνόμιο ηθικής υπεροχής έναντι όλων των άλλων συστημάτων και των ηγετικών ομάδων που στρατεύονται στην κατάκτηση και διατήρηση της πολιτικής εξουσίας. 

Αυτό, όμως, το ηθικό προνόμιο δεν κατακτάται, ούτε διατηρείται με ξύλινες ευχές, με αόριστους αφορισμούς και τεχνητές ρήξεις και πολώσεις. Οι μεγάλες ιστορικές αλλαγές είχαν πνευματικό και ιδεολογικό περιεχόμενο. Οραματικές ηγεσίες, που δεν περιχαρακώθηκαν σε ομάδες προσώπων. Σχέδιο και προγραμματικό λόγο. Με πλούσιες αρχές, καθαρούς κανόνες και αυθεντικά ιδανικά. 

Δεν είναι εύκολη υπόθεση η τομή ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα.

Δεν είναι εύκολη υπόθεση η τομή ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα σε οποιαδήποτε χώρα ή κοινωνία. Πόσο μάλλον σε μία χώρα ή κοινωνία σαν τη δική μας, που έχει γαλουχηθεί με τον πιο στρεβλό τρόπο επί δεκαετίες και εκατονταετίες. Που όταν δεν πιστεύει ότι είναι το κέντρο του σύμπαντος, νομίζει ότι είναι... κανονική και όλοι οι άλλοι οφείλουν είτε να την μιμούνται, είτε να δέχονται τις παραξενιές της και να την φροντίζουν «σαν παιδί τους». Τώρα γιατί είναι «κανονική» η Ελλάδα της Δύσης, που δεν μπορεί να διαχειριστεί τα σκουπίδια της, που τα μισά κτίριά της είναι αυθαίρετα, που διαθέτει την πιο ανίκανη διοίκηση, που τα σχολεία και τα πανεπιστήμιά της δεν λειτουργούν τον μισό χρόνο, που αδυνατεί να περιορίσει τη φοροδιαφυγή, που δέχεται την πολιτική και οπαδική βία στην καθημερινότητά της σαν κάτι το φυσιολογικό, που..., που..., που..., αποτελεί ένα μεγάλο και ακόμη αναπάντητο ερώτημα. Στο οποίο είναι φανερό ότι δεν βρίσκουν απαντήσεις ούτε η τρόικα και οι δανειστές, αλλά ούτε και η επιστήμη στο σύνολό της!

Πολλοί θεωρούν ότι το μεγάλο πρόβλημα αυτής της χώρας είναι ότι δεν λειτουργούν οι θεσμοί. Είναι όντως μεγάλο πρόβλημα, αλλά τα τελευταία χρόνια υπάρχουν δείγματα ότι κάποιοι θεσμοί έχουν αρχίσει να λειτουργούν, κρίνοντας από την παραπομπή στη Δικαιοσύνη και την καταδίκη γνωστών προσώπων. Μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα, που προκαλεί απαισιόδοξες σκέψεις, είναι το γεγονός ότι οι από πάνω, οι ταγοί, η λεγόμενη «ελίτ» δεν προσφέρει παραδείγματα με τη συμπεριφορά της. Παραδείγματα συμπεριφοράς, που ενδεχομένως θα μπορούσαν να παίξουν καθοδηγητικό ρόλο για ένα μεγάλο μέρος των ανώνυμων πολιτών. Η υπόθεση Κάντα αφορά το παρελθόν και είναι θετικό ότι η αλήθεια για το «πάρτι» που γινόταν τότε στους εξοπλισμούς βγαίνει έστω με καθυστέρηση, αλλά δύσκολα πείθει ότι τα πράγματα αλλάζουν ουσιαστικά όταν σήμερα πιάνεται «στα πράσα» ο Τομπούλογλου και πλαστογραφεί τις πινακίδες του αυτοκινήτου του ο Λιάπης. Αν και κάποιος θα μπορούσε να παρατηρήσει το ότι συνελήφθησαν είναι επίσης θετικό.

Η Ελλάδα χρειάζεται πολλά και φωτεινά παραδείγματα (ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η δραστηριότητα του Ιδρύματος Νιάρχου) από τους ταγούς της σε όλους τους τομείς, σε συνδυασμό με τα συλλογικά βήματα εκσυγχρονισμού και βελτίωσης που πρέπει να γίνουν σε θεσμούς. Για μία χώρα με το παρελθόν της και στην κατάστασή της, αυτά μοιάζουν με ευχολόγια, καθώς εύκολα λέγονται και δύσκολα γίνονται, αλλά όποιος γνωρίζει κάποιον καλύτερο και αποτελεσματικότερο τρόπο ας το πει. Και φυσικά ταγοί δεν είναι μόνο οι πολιτικοί και οι οικονομικοί παράγοντες του τόπου, αλλά και οι λεγόμενοι «πνευματικοί» άνθρωποι, οι συντελεστές της εκπαίδευσης και βέβαια ο ανώτερος κλήρος που επιτέλους πρέπει να βγει από το σκοτάδι στο σύνολό του. Με την ελπίδα ότι με κάποιον τρόπο θα αναγκαστούν να αλλάξουν συμπεριφορά σταδιακά τα μίντια και οι λειτουργοί τους, που στην παρούσα φάση καλλιεργούν συνεχώς ένα κλίμα αντίδρασης, μιζέριας και ακατάσχετου λαϊκισμού, δίχως λογική.

Με λίγα λόγια, για να συνέλθει αυτή η χώρα είναι απαραίτητο να ξεφύγει από την παντοδυναμία της μετριότητας και της ισοπέδωσης προς τα κάτω, ως τρόπου ζωής. Στην Ιστορία έχουν μείνει όσοι με το παράδειγμά τους έχουν δώσει διέξοδο από τέτοιες καταστάσεις, σαν αυτή που ζούμε οι Ελληνες σήμερα.

Οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν να κρυώνουν.

Είναι προφανές ότι η υπερβολική αύξηση των φόρων, σε περίοδο που μειώνονται το εισόδημα, η κατανάλωση και η τραπεζική χρηματοδότηση, είναι καταστροφική και προκαλεί μεγαλύτερη ύφεση. Επίσης, αλήθεια είναι ότι γίνεται μια υπερπροσπάθεια προκειμένου να εξασφαλιστεί η εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους και δεν υπάρχουν πλέον εύκολες πηγές εσόδων. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι όλες σχεδόν οι προσπάθειες αφορούν όσους πληρώνουν φόρους. Και στο πετρέλαιο. Αλλωστε, το πετρέλαιο είναι ένα. Ο διαχωρισμός σε πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης είναι εφεύρημα που είχε οδηγήσει σε φοροδιαφυγή. Αλλά και η εξομοίωση των φόρων οδήγησε σε αδυναμία πληρωμής επειδή έγινε σε υψηλό επίπεδο. Το ιδανικό θα ήταν να υπάρχει ενιαίος φόρος στο πετρέλαιο αλλά να είναι χαμηλότερος για όλες τις χρήσεις. Και προφανώς αυτό σημαίνει ότι θα είχε εξασφαλιστεί ότι δεν γίνεται φοροδιαφυγή. Η ταλαιπωρία των ανθρώπων που κρυώνουν ή κινδυνεύουν είναι το τίμημα που πληρώνει η κοινωνία για την ανικανότητα των κρατικών υπηρεσιών να εξαλείψουν τη φοροδιαφυγή. Υστερα από ράβε-ξήλωνε πολλών ετών, με συστήματα που τοποθετούνται αλλά δεν υποστηρίζονται, δεν παρακολουθούνται κ.λπ., καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα: τα φορολογικά έσοδα μειώνονται επειδή υπάρχει ύφεση ενώ προφανώς όποιοι μπορούν συνεχίζουν να φοροδιαφεύγουν. Οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν να κρυώνουν. Σαν το κορίτσι με τα σπίρτα, «ζωντανή εικόνα της χειρότερης δυστυχίας».