Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ ανέφερε ότι «εμείς δεν σκοπεύουμε να κυβερνήσουμε για τρεις μήνες, αλλά για πολλά χρόνια...

Η πολιτική κατάσταση αυτή τη στιγμή είναι ρευστή στη χώρα, με «ένα μείγμα πολιτικών προσδοκιών αλλά και φόβου για την επέλαση των νεοφασιστών». Δήλωσε όμως πεπεισμένος ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις και η Αστυνομία έχουν εκδημοκρατιστεί και δεν είναι αυτοί που αποτελούν κίνδυνο για τη δημοκρατία.Επισήμανε ακόμη πως αν η κυβέρνηση ήταν αποφασισμένη να αντιμετωπίσει τη Χρυσή Αυγή υπάρχει το νομικό πλαίσιο για να το κάνει και κατηγόρησε τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη ότι απέστειλε στην εισαγγελία 31 φακέλους, σχετικά με αξιόποινες πράξεις μελών της Χρυσής Αυγής, μία ημέρα μετά τη δολοφονία και έθεσε το ερώτημα γιατί δεν το έκανε νωρίτερα, αφού προφανώς αυτοί οι φάκελοι ήταν έτοιμοι, ενώ τόνισε ταυτόχρονα πως , κατά την άποψή του, η Χρυσή Αυγή δεν πρέπει να τεθεί εκτός νόμου αλλά απέναντι στο νόμο. 

Σχετικά με την οικονομική κρίση στηνΕλλάδα και στην Ευρώπη, ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ ανέφερε ότι «εμείς δεν σκοπεύουμε να κυβερνήσουμε για τρεις μήνες, αλλά για πολλά χρόνια, είμαστε έτοιμοι, αισθανόμαστε έτοιμοι και κυρίως έχουμε τη γνώση και θέλουμε να αναλάβουμε αυτό το ρίσκο, αυτή την ευθύνη», Το πρώτο που θα κάνει η κυβέρνησή του, είπε, θα είναι να αναδιανείμει τους υπάρχοντες πόρους, προκειμένου να στηρίξει τους αδύναμους, ώστε να μην πηγαίνουν τα παιδιά πεινασμένα στο σχολείο, ώστε να μην υπάρχουν άνθρωποι στην ευρωπαϊκή ήπειρο, στην Ελλάδα, χωρίς τη δυνατότητα πρόσβασης σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς πρόσβαση σε ηλεκτρισμό και στο νερό, στα βασικά αγαθά. Θα προσπαθήσει δηλαδή, όπως είπε, να διασώσει τον πληθυσμό και ακολούθως θα ξεκινήσει μια ουσιαστική διαπραγμάτευση με τους εταίρους για να βρεθεί μια λύση μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, έχοντας καταθέσει βεβαίως συγκεκριμένη δέσμη προτάσεων και εκεί θα χρειαστεί τη βοήθεια της ευρωπαικής κοινής γνώμης. Είναι κρίσιμο, κατά την άποψή του που διατύπωσε ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, να πειστούν οι Ευρωπαίοι πολίτες, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δίνει μια εθνική μάχη αλλά μια ευρωπαΪκή μάχη και πως δεν είναι αντιευρωπαϊστής, όπως κάποιοι επιδιώκουν να πείσουν την ευρωπαική κοινή γνώμη, αλλά τουναντίον υπέρ της Ευρώπης, αλλά της Ευρώπης των λαών, μιας Ενωμένης Ευρώπης που ή θα είναι κοινωνική με αλληλεγγύη και δημοκρατία, ή δεν θα υπάρξει.  

Καταγγέλοντας πως το πρόγραμμα που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα «δεν βγαίνει», διότι, όπως είπε, για να βγει πρέπει να κλείσουν σχολεία, νοσοκομεία, να διαλυθεί το κοινωνικό κράτος, να σταλούν στο εξωτερικό 500.000 Ελληνες για να μειωθεί η ανεργία, επισήμανε πως χρειάζεται να βρεθεί από κοινού μέσα από μια διεθνή διάσκεψη μια συμφωνία για το χρέος, ώστε διαγράφοντας ένα μεγάλο μέρος του, τόσο ώστε να γίνει βιώσιμο και οι αγορές να μπορούν να ξαναχρηματοδοτήσουν για να μην χρηματοδοτούν οι φορολογούμενοι, αλλά οι αγορές. 

Να τους απομονώσουν και να τους βγάλουν έξω από την κοινωνία.

Ηταν αναμενόμενο δυστυχώς ότι κάποια στιγμή με αυτούς τους τύπους θα γινόταν το κακό. Οταν σιγά-σιγά σε μια ρημαγμένη και οργισμένη κοινωνία διεισδύουν, νομιμοποιούνται και τελικώς εμφανίζονται ως λύση, εκδίκηση στο σύστημα -ακόμα και από σοβαρούς ανθρώπους-, ακραία ποινικά στοιχεία, τότε όλα μπορούν να συμβούν.

Ας μη γελιόμαστε, μηχανισμοί της Χρυσής Αυγής σήμερα έχουν υποκαταστήσει εν μέρει τη «νύχτα» στη χώρα. Ο,τι δουλειά έκαναν διάφορες μαφίες στην Ελλάδα, σήμερα την αναλαμβάνουν διάφοροι τέτοιοι τύποι που καλύπτονται ενδεδυμένοι τον πολιτικό μανδύα του συγκεκριμένου κόμματος. Οπως άλλωστε έχουν γίνει και διάφορα εγκλήματα στο όνομα της τρομοκρατίας, ενώ δεν ήταν τέτοιας φύσεως ποτέ.

Δεν χρειάζεται  καμία απαγόρευση κανενός κόμματος στη Βουλή, δεν γίνεται συνταγματικά και δεν είναι και δημοκρατικό.

Απλά οι αρμόδιες αρχές -που έχουν καθυστερήσει τραγικά- θα πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους. Δικαστές και αστυνομικοί, μυστικές υπηρεσίες και όποιοι άλλοι ας τους κυνηγήσουν με βάση το Ποινικό Δίκαιο. Αν το κάνουν, θα βρουν δεκάδες τρόπους να τους απομονώσουν και να τους βγάλουν έξω από την κοινωνία και το πολιτικό σύστημα. Αν δεν βρουν πάλι ενοχοποιητικά στοιχεία, θα έχει δίκιο ο Μιχαλολιάκος που λέει ότι δεν μπορεί να ελέγξει μεμονωμένες περιπτώσεις εγκληματιών που ψηφίζουν Χ.Α. ή δουλεύουν και σ’ αυτή. Φυσικά και μπορεί ένας εγκληματίας να έχει δουλέψει σε μια επιχείρηση ή ένα κόμμα και να μη φταίει ο εργοδότης του. Μόνο που στην περίπτωση της Αμφιάλης, μιλάμε για οργάνωση εγκλήματος.

Η θεωρία των δύο άκρων.

Σε μια τέτοια χώρα, οι πολιτικοί θα έσπευδαν στα τηλεοπτικά πάνελ όχι με τη σπουδή της προβολής, αλλά με τη συντριβή των ανθρώπων που συνειδητοποιούν πως έχουν μέρος της ευθύνης για την καταιγίδα. Που κατανοούν ότι το φίδι δεν μεγάλωσε μόνο του, αλλά θέριεψε χρόνο με τον χρόνο μέσα στη θαλπωρή του λαϊκισμού και της παραδοξολογίας, στο ζεστό περιβάλλον που του εξασφάλισε η οικονομική, πολιτική και ιδεολογική κατάρρευση.

Δυστυχώς για όλους, δεν ζούμε σε τέτοια χώρα. Δύο εικοσιτετράωρα μετά το άγριο φονικό και πριν στεγνώσουν καλά καλά τα δάκρυα, η δημόσια συζήτηση επιστρέφει σε αδιέξοδα δίπολα που συντηρούν εδώ και μήνες την ατμόσφαιρα του ακραίου διχασμού, ρίχνουν τις γέφυρες, ακυρώνουν την πιθανότητα κάθε κοινής δράσης.

Γιατί, πως να καθίσεις στο τραπέζι και να συζητήσεις, πώς να καταλήξεις και να συμφωνήσεις, όταν ο απέναντι δεν σε θεωρεί συνομιλητή, αλλά μέρος του προβλήματος; Η θεωρία των δύο άκρων, ιστορικά, αυτό ακριβώς επιχειρεί να κάνει: ταυτίζει τη δράση των φασιστικών ομάδων με τις πρακτικές της κομμουνιστογενούς Αριστεράς, υποστηρίζοντας φανατικά την ανιστόρητη θέση ότι αποτελούν γεννήματα της ίδιας μήτρας.

Αν είναι να κουβεντιάσουμε σε κανένα συνέδριο τις διαφορές και τις ομοιότητες του ναζισμού με τον σταλινισμό, ευχαρίστως να το κάνουμε. Εδώ, όμως, μιλάμε για πολιτική. Για αποφάσεις, με άλλα λόγια, που επηρεάζουν τη ζωή ανθρώπων.

Οποιος ταυτίζει τα ανόμοια, τη Χρυσή Αυγή με τον ΣΥΡΙΖΑ, για παράδειγμα, δεν χάνει απλώς από τον ορίζοντά του τον κεντρικό στόχο, που δεν μπορεί να είναι άλλος από την προάσπιση της δημοκρατίας... Χάνει ταυτόχρονα και το δίκιο του. Γιατί όσο αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει σχέση με την ακροδεξιά, άλλο τόσο ισχύει ότι η Αριστερά αρνούμενη να καταδικάσει πρακτικές βίας, έβαλε κι αυτή το λιθαράκι της για να πάρει το φίδι τα πάνω του...

Δεν λέει όμως τίποτε για την άλλη πλευρά. Τι θα κάνει για να καλύψει τη δημοσιονομική τρύπα;

 Ο κ. Τσίπρας υπόσχεται σε όποιον βρίσκει μπροστά του πως θα του επιστρέψει την κρατική δαπάνη που απολάμβανε πριν από το Μνημόνιο. Οι δημόσιοι υπάλληλοι που απομακρύνονται θα επαναπροσληφθούν, οι συντάξεις θα επανέλθουν, το ενιαίο μισθολόγιο θα καταργηθεί, οι δημόσιοι οργανισμοί θα ξανανοίξουν κ.ο.κ.

Δεν λέει όμως τίποτε για την άλλη πλευρά. Τι θα κάνει για να καλύψει τη δημοσιονομική τρύπα; Υποστηρίζουν ορισμένοι ότι η κρατική δαπάνη θα αυξήσει την καταναλωτική ζήτηση, που θα αυξήσει το εγχώριο προϊόν, άρα θα συλλεγούν περισσότεροι φόροι, άρα το έλλειμμα θα περιοριστεί!

Τα ίδια, λίγο πολύ, υποσχέθηκε και ο Γιώργος Παπανδρέου την άνοιξη 2009 και μέχρι τις εκλογές εκείνου του έτους. Μάλιστα, ο προϋπολογισμός για το 2010 συντάχθηκε στο πλαίσιο αυτής της συλλογιστικής. Η καταστροφή ήρθε μέσα σε λίγες εβδομάδες.

Η «σχεδόν πτώχευση» συνδέθηκε με την πλήρη αδυναμία της Ελλάδας να δανειστεί στις διεθνείς αγορές, όπως διαπιστώθηκε εκείνο τον Απρίλιο. Οι κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου, παρόλο που αρνήθηκαν σειρά κρατικών δαπανών, δεν τόλμησαν την πτώχευση. Επραξαν λαμπρά.

Ο κ. Τσίπρας λέγει τώρα ότι αυτός θα την αποτολμήσει. Επομένως, η Ελλάδα, αν ποτέ σχηματιστεί κυβέρνηση «με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ», θα διαρρήξει οριστικά τη διακοπείσα σχέση που διατηρεί η Ελλάδα με τις διεθνείς αγορές. Χειρότερα ακόμη, θα μπει σε «πόλεμο» με τα κράτη της Ευρωζώνης που μας έχουν δανείσει, από τα οποία θα ζητηθεί να δεχτούν μια μακρά και επώδυνη, για όλους, «διαπραγμάτευση» των μεταξύ μας δανειακών συμβάσεων.

Θα έπρεπε να είναι απολύτως προφανές σε όλους ότι η άμεση επίπτωση αυτής της πολιτικής θα είναι η πλήρης κατακρήμνιση της αγοράς. Το ρευστό, δηλαδή το χρήμα, θα εξαφανιστεί πρώτο και καλύτερο. Ο αντιπραγματισμός θα γίνει ο κανόνας, τόσο στο εξωτερικό μας εμπόριο, όσο και στην εσωτερική αγορά. Αντί οι καταναλωτές να ξοδεύσουν περισσότερα θα προτιμήσουν να διακρατήσουν το ρευστό που έχουν, ώστε να αντιμετωπίσουν ασφαλέστερα τις τρέχουσες ανάγκες τους.

Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα, αλλά φαίνεται πως κανείς δεν συγκινείται.

Ολες σχεδόν οι κυβερνήσεις απέφυγαν να ξεκαθαρίσουν τις σχέσεις τους με τα συνδικάτα και επέλεγαν τον συμβιβασμό για εσωκομματικούς κυρίως λόγους. Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα, αλλά φαίνεται πως κανείς δεν συγκινείται.

Γι' αυτό οι απεργίες στην Ελλάδα για περισσότερο από τρεις δεκαετίες είναι τόσο συνηθισμένες που όχι σπάνια χάνουν το νόημά τους και εκθέτουν τους εργαζομένους σε κινδύνους και περιπέτειες. Η υπερβολική χρήση του «όπλου» συχνά απομυθοποιείται, ενώ αντί για συμμαχίες στην κοινωνία δημιουργεί αντιπαλότητες. Στη Μέση Εκπαίδευση, για παράδειγμα, οι συχνές απεργίες των καθηγητών με την ομηρεία των μαθητών και των οικογενειών τους ακόμη και στις εξετάσεις έχουν υπονομεύσει εκ των προτέρων το όποιο δίκιο τους.

Δεν ισχυρίζεται κανείς ότι στην Ελλάδα της κρίσης είναι αδικαιολόγητες οι απεργίες, κάθε άλλο. Ωστόσο, η σπατάλη δυνάμεων και η ακραία δοκιμασία ενός κλάδου κόντρα στην κοινή αντίληψη δημιουργούν συνθήκες ευτελισμού και εκφυλισμού. Η πολιτική σκοπιμότητα των απεργιακών κινητοποιήσεων δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο και σε άλλες χώρες της Ευρώπης με παράδοση στο συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά τα συνδικάτα εκεί διαθέτουν αίσθηση του μέτρου και δεν φθάνουν εύκολα σε ακρότητες με την ευκολία των δικών μας. Ο ρόλος των συνδικάτων είναι κρίσιμος και χρήσιμος στην κοινωνία και δεν μπορεί και κυρίως δεν πρέπει να φθείρεται στη συνείδηση των πολιτών.

Μια αντιπολίτευση η οποία επενδύει στην πιο ξέφρενη αντιμνημονιακή ρητορική...

Σε μια συγκυρία που η κοινωνία έχει επιβαρυνθεί με τρία χρόνια ακραίας λιτότητας, ενώ η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου αγγίζει με τη διαθεσιμότητα και τις απολύσεις τον «σκληρό πυρήνα» του Δημοσίου. Στην πιο ευνοϊκή συγκυρία για μια αντιπολίτευση, η οποία επενδύει στην πιο ξέφρενη αντιμνημονιακή ρητορική, αντί ο ΣΥΡΙΖΑ να καλπάζει και να συγκροτεί ένα πανίσχυρο πλειοψηφικό ρεύμα ανατροπής, δείχνει να αγκομαχά δίπλα δίπλα με την κυβερνώσα ΝΔ σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Αυτό λοιπόν το «πολιτικό παράδοξο» θα έπρεπε να είναι βαθιά εστία προβληματισμού για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αντί για πανηγυριώτικα κηρύγματα περί αυτοδυναμιών.

Για όλους τους ψύχραιμους παρατηρητές είναι προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει έλλειμμα «κυβερνησιμότητας». Δεν διαθέτει και δεν πολυενδιαφέρεται να διαμορφώσει ένα ρεαλιστικό και σοβαρό πρόγραμμα εναλλακτικής διαχείρισης της εξουσίας. Με αποτέλεσμα η κοινωνία να μην τον εμπιστεύεται, να φοβάται ότι μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ θα βάλει τη χώρα σε περιπέτειες και κλυδωνισμούς που θα απειλήσουν ακόμη και τα λίγα «κεκτημένα» που άφησε η λαίλαπα των Μνημονίων.

Η «περιπετειώδης» φύση του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί το «πολιτικό παράδοξο» της δημοσκοπικής στασιμότητας. Πώς λύνεται αυτό; Με αποφασιστική στροφή προς τον πραγματισμό, έναν πραγματισμό που να ενσωματώνει στοιχεία ριζοσπαστισμού αλλά και με αρκετές δόσεις ρεαλισμού. Το στοίχημα για τον Αλ. Τσίπρα παραμένει ανοικτό, αλλά ο χρόνος δεν δουλεύει υπέρ του. Γιατί μια πιθανή σταθεροποίηση της κυβερνητικής πολιτικής σε συνδυασμό με αλλαγή σελίδας στη Γερμανία και την υπόλοιπη Ευρώπη μπορεί να σηματοδοτήσει ανατροπές δυσμενείς για τον ΣΥΡΙΖΑ. Και χρόνια μετά να μιλάμε για μια ακόμη «χαμένη άνοιξη» της Αριστεράς...

Στις δημοκρατικά οργανωμένες κοινωνίες τα δικαιώματα του καθενός μας σταματούν εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου.

Ουδείς αμφισβητεί το δικαίωμα των εργαζομένων να διεκδικούν τη βελτίωση των αποδοχών τους και την προστασία των εργασιακών τους δικαιωμάτων, αλλά και να επιλέγουν τις μορφές διεκδίκησης που κρίνουν ως αποτελεσματικότερες. Αλλωστε, και το Σύνταγμα προβλέπει και προστατεύει το απεργιακό δικαίωμα.

Ωστόσο, τίποτα στη ζωή δεν είναι απόλυτο και η αρχή αυτή ισχύει ακόμη και για τα συνταγματικά προβλεπόμενα δικαιώματά μας. Στις δημοκρατικά οργανωμένες κοινωνίες τα δικαιώματα του καθενός μας σταματούν εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου. Είναι απαράβατος όρος διασφάλισης αδιατάρακτης κοινωνικής συνύπαρξης.

Οι δρομολογημένες για την προσεχή εβδομάδα κινητοποιήσεις υπερβαίνουν τα όρια του συνταγματικά προστατευόμενου δικαιώματος της απεργίας για δύο λόγους.

Πρώτον, επειδή απειλούν να ακυρώσουν ή έστω να υπονομεύσουν τα όσα θετικά έχουν επιτευχθεί προς την κατεύθυνση της δημοσιονομικής εξυγίανσης με πρωτοφανείς θυσίες της συντριπτικής πλειονότητας του ελληνικού λαού.

Και δεύτερον, επειδή απροκάλυπτα ομολογείται ότι οι απεργιακές κινητοποιήσεις υποκινούνται ή στηρίζονται από πολιτικές δυνάμεις που αποσκοπούν στην ανατροπή της κυβέρνησης και την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.

Βεβαίως η προσπάθεια συγκρότησης ενός διευρυμένου απεργιακού μετώπου δεν απέδωσε τα αναμενόμενα από τους εμπνευστές της, αλλά αυτό δεν ακυρώνει τις παρενέργειες που απειλούνται, μια και η χρονική στιγμή που επιλέχθηκε από τις κομματικές συνδικαλιστικές ηγεσίες συμπίπτει με την άφιξη της τρόικας και την κρίσιμη αξιολόγηση που αναμένεται τις επόμενες μέρες.

Οπως δεν μπορεί να μην επισημανθεί και ότι ο διακηρυγμένος στόχος της ανατροπής της κυβέρνησης προσκρούει στον σκληρό πυρήνα της συνταγματικής μας τάξης. Στα δημοκρατικά πολιτεύματα οι κυβερνητικές μεταβολές συντελούνται έπειτα από εκλογές και αποφασίζονται από την απόλυτη ή σχετική πλειοψηφία των πολιτών, όποια και αν είναι η γνώμη των μειοψηφιών.