Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα, αλλά φαίνεται πως κανείς δεν συγκινείται.

Ολες σχεδόν οι κυβερνήσεις απέφυγαν να ξεκαθαρίσουν τις σχέσεις τους με τα συνδικάτα και επέλεγαν τον συμβιβασμό για εσωκομματικούς κυρίως λόγους. Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα, αλλά φαίνεται πως κανείς δεν συγκινείται.

Γι' αυτό οι απεργίες στην Ελλάδα για περισσότερο από τρεις δεκαετίες είναι τόσο συνηθισμένες που όχι σπάνια χάνουν το νόημά τους και εκθέτουν τους εργαζομένους σε κινδύνους και περιπέτειες. Η υπερβολική χρήση του «όπλου» συχνά απομυθοποιείται, ενώ αντί για συμμαχίες στην κοινωνία δημιουργεί αντιπαλότητες. Στη Μέση Εκπαίδευση, για παράδειγμα, οι συχνές απεργίες των καθηγητών με την ομηρεία των μαθητών και των οικογενειών τους ακόμη και στις εξετάσεις έχουν υπονομεύσει εκ των προτέρων το όποιο δίκιο τους.

Δεν ισχυρίζεται κανείς ότι στην Ελλάδα της κρίσης είναι αδικαιολόγητες οι απεργίες, κάθε άλλο. Ωστόσο, η σπατάλη δυνάμεων και η ακραία δοκιμασία ενός κλάδου κόντρα στην κοινή αντίληψη δημιουργούν συνθήκες ευτελισμού και εκφυλισμού. Η πολιτική σκοπιμότητα των απεργιακών κινητοποιήσεων δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο και σε άλλες χώρες της Ευρώπης με παράδοση στο συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά τα συνδικάτα εκεί διαθέτουν αίσθηση του μέτρου και δεν φθάνουν εύκολα σε ακρότητες με την ευκολία των δικών μας. Ο ρόλος των συνδικάτων είναι κρίσιμος και χρήσιμος στην κοινωνία και δεν μπορεί και κυρίως δεν πρέπει να φθείρεται στη συνείδηση των πολιτών.

Μια αντιπολίτευση η οποία επενδύει στην πιο ξέφρενη αντιμνημονιακή ρητορική...

Σε μια συγκυρία που η κοινωνία έχει επιβαρυνθεί με τρία χρόνια ακραίας λιτότητας, ενώ η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου αγγίζει με τη διαθεσιμότητα και τις απολύσεις τον «σκληρό πυρήνα» του Δημοσίου. Στην πιο ευνοϊκή συγκυρία για μια αντιπολίτευση, η οποία επενδύει στην πιο ξέφρενη αντιμνημονιακή ρητορική, αντί ο ΣΥΡΙΖΑ να καλπάζει και να συγκροτεί ένα πανίσχυρο πλειοψηφικό ρεύμα ανατροπής, δείχνει να αγκομαχά δίπλα δίπλα με την κυβερνώσα ΝΔ σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Αυτό λοιπόν το «πολιτικό παράδοξο» θα έπρεπε να είναι βαθιά εστία προβληματισμού για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αντί για πανηγυριώτικα κηρύγματα περί αυτοδυναμιών.

Για όλους τους ψύχραιμους παρατηρητές είναι προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει έλλειμμα «κυβερνησιμότητας». Δεν διαθέτει και δεν πολυενδιαφέρεται να διαμορφώσει ένα ρεαλιστικό και σοβαρό πρόγραμμα εναλλακτικής διαχείρισης της εξουσίας. Με αποτέλεσμα η κοινωνία να μην τον εμπιστεύεται, να φοβάται ότι μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ θα βάλει τη χώρα σε περιπέτειες και κλυδωνισμούς που θα απειλήσουν ακόμη και τα λίγα «κεκτημένα» που άφησε η λαίλαπα των Μνημονίων.

Η «περιπετειώδης» φύση του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί το «πολιτικό παράδοξο» της δημοσκοπικής στασιμότητας. Πώς λύνεται αυτό; Με αποφασιστική στροφή προς τον πραγματισμό, έναν πραγματισμό που να ενσωματώνει στοιχεία ριζοσπαστισμού αλλά και με αρκετές δόσεις ρεαλισμού. Το στοίχημα για τον Αλ. Τσίπρα παραμένει ανοικτό, αλλά ο χρόνος δεν δουλεύει υπέρ του. Γιατί μια πιθανή σταθεροποίηση της κυβερνητικής πολιτικής σε συνδυασμό με αλλαγή σελίδας στη Γερμανία και την υπόλοιπη Ευρώπη μπορεί να σηματοδοτήσει ανατροπές δυσμενείς για τον ΣΥΡΙΖΑ. Και χρόνια μετά να μιλάμε για μια ακόμη «χαμένη άνοιξη» της Αριστεράς...

Στις δημοκρατικά οργανωμένες κοινωνίες τα δικαιώματα του καθενός μας σταματούν εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου.

Ουδείς αμφισβητεί το δικαίωμα των εργαζομένων να διεκδικούν τη βελτίωση των αποδοχών τους και την προστασία των εργασιακών τους δικαιωμάτων, αλλά και να επιλέγουν τις μορφές διεκδίκησης που κρίνουν ως αποτελεσματικότερες. Αλλωστε, και το Σύνταγμα προβλέπει και προστατεύει το απεργιακό δικαίωμα.

Ωστόσο, τίποτα στη ζωή δεν είναι απόλυτο και η αρχή αυτή ισχύει ακόμη και για τα συνταγματικά προβλεπόμενα δικαιώματά μας. Στις δημοκρατικά οργανωμένες κοινωνίες τα δικαιώματα του καθενός μας σταματούν εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου. Είναι απαράβατος όρος διασφάλισης αδιατάρακτης κοινωνικής συνύπαρξης.

Οι δρομολογημένες για την προσεχή εβδομάδα κινητοποιήσεις υπερβαίνουν τα όρια του συνταγματικά προστατευόμενου δικαιώματος της απεργίας για δύο λόγους.

Πρώτον, επειδή απειλούν να ακυρώσουν ή έστω να υπονομεύσουν τα όσα θετικά έχουν επιτευχθεί προς την κατεύθυνση της δημοσιονομικής εξυγίανσης με πρωτοφανείς θυσίες της συντριπτικής πλειονότητας του ελληνικού λαού.

Και δεύτερον, επειδή απροκάλυπτα ομολογείται ότι οι απεργιακές κινητοποιήσεις υποκινούνται ή στηρίζονται από πολιτικές δυνάμεις που αποσκοπούν στην ανατροπή της κυβέρνησης και την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.

Βεβαίως η προσπάθεια συγκρότησης ενός διευρυμένου απεργιακού μετώπου δεν απέδωσε τα αναμενόμενα από τους εμπνευστές της, αλλά αυτό δεν ακυρώνει τις παρενέργειες που απειλούνται, μια και η χρονική στιγμή που επιλέχθηκε από τις κομματικές συνδικαλιστικές ηγεσίες συμπίπτει με την άφιξη της τρόικας και την κρίσιμη αξιολόγηση που αναμένεται τις επόμενες μέρες.

Οπως δεν μπορεί να μην επισημανθεί και ότι ο διακηρυγμένος στόχος της ανατροπής της κυβέρνησης προσκρούει στον σκληρό πυρήνα της συνταγματικής μας τάξης. Στα δημοκρατικά πολιτεύματα οι κυβερνητικές μεταβολές συντελούνται έπειτα από εκλογές και αποφασίζονται από την απόλυτη ή σχετική πλειοψηφία των πολιτών, όποια και αν είναι η γνώμη των μειοψηφιών.

Κινδυνεύει με κατάρρευση όλη η αγροτική οικονομία της χώρας, η οποία αφού δεν κατάφερε να φτιάξει εθνικό κτηματολόγιο...

Αυτό είναι το πρώτο πλήγμα. Το δεύτερο έχει να κάνει με τις απειλές της Κομισιόν ότι φέτος δεν θα δοθεί εγκαίρως η προκαταβολή του 50% της ενιαίας ενίσχυσης στους παραγωγούς λόγω του μπάχαλου που υπάρχει στα βοσκοτόπια. Οι εντολές είναι σαφείς: «Φτιάξτε εθνικό- αγροτικό και κτηνοτροφικό κτηματολόγιο και τότε θα εκταμιευτούν οι επιδοτήσεις σας». Οι αγρότες ανέμεναν τον Οκτώβριο περί τα 1,1 δις ευρώ επιδοτήσεις, ενώ άλλα τόσα έρχονται κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα. Το θέμα είναι αρκούντως σοβαρό αφού κινδυνεύει με κατάρρευση όλη η αγροτική οικονομία της χώρας, η οποία αφού δεν κατάφερε να φτιάξει εθνικό κτηματολόγιο τα τελευταία 170 χρόνια καλείται να το πράξει αυτό σε λίγες εβδομάδες! 

Προφανώς ίσως απαιτηθεί παρέμβαση πρωθυπουργού ώστε να δοθεί πολιτική λύση αν οι κοινοτικοί υπάλληλοι επιμείνουν στην εξοντωτική αυτή ποινή. Όλα αυτά τα δυσάρεστα έρχονται σε μία περίοδο όπου η έλλειψη ρευστότητας στον πρωτογενή τομέα καθώς καθυστερεί και η επιστροφή του ΦΠΑ αλλά και του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο, οδηγούν του περισσότερους αγρότες να παραδίδουν στους εμπόρους τη σοδειά τους σε τιμές εξευτελιστικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το καλαμπόκι όπου οι τιμές που προσφέρονται στους παραγωγούς είναι στα 13 λεπτά το κιλό, όταν μέχρι πριν λίγες ημέρες γινόταν εισαγωγή περσινού Βουλγάρικου καλαμποκιού προς 18 λεπτά το κιλό, ενώ οι κτηνοτρόφοι το αγοράζουν από τους ίδιους εμπόρους προς 28 λεπτά το κιλό! 

Προφανώς η κατάρρευση του συνεταιριστικού κινήματος σε συνδυασμό με την έλλειψη ρευστότητας καθορίζουν το παιχνίδι στον αγροτικό τομέα, με την πολιτεία να παρακολουθεί απαθής, αλλά να αδυνατεί να προφυλάξει την εγχώρια παραγωγή ακόμη και με την τήρηση αυστηρών φυτο-υγειονομικών ελέγχων στα τελωνεία όπου πολύ πιθανό το εισαγόμενο από Βουλγαρία περσινό καλαμπόκι να περιέχει αφλατοξίνες (Σ.Σ. καρκινογόνες) , δημιουργώντας ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα στους κτηνοτρόφους αλλά και τις εγχώριες γαλακτοβιομηχανίες 

Πρόκειται για καθαρή αθλιότητα.

Οπως είναι γνωστό, η απόφαση για επαναλαμβανόμενες 5νθήμερες απεργίες πάρθηκε σε γενικές συνελεύσεις των ΕΛΜΕ. Η προσέλευση γενικά ήταν ελάχιστη και κυριάρχησαν οι οργανωμένοι ακραίοι του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλων εξωκοινοβουλευτικών δυνάμεων, όπως συνήθως συμβαίνει, αφού οι υπόλοιποι και μη οργανωμένοι δεν μετέχουν -κακώς- στις συνδικαλιστικές διαδικασίες. Οι πρόσφατες δηλώσεις των αρχισυνδικαλιστών και η ανακοίνωση της ΟΛΜΕ είναι αποκαλυπτικές. Και για όσους δεν τις κατάλαβαν ήλθε χθες ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ με τις δικές του δηλώσεις για να μην αφήσει καμία αμφιβολία.

Οι συνδικαλιστές είπαν καθαρά «ή αυτοί ή εμείς», εννοώντας την κυβέρνηση, βροντοφώναξαν δεξιά και αριστερά ότι επιδιώκουν την ανατροπή των πολιτικών του Μνημονίου για το καλό όλων των Ελλήνων και κάλεσαν γονείς και μαθητές να συνταχθούν μαζί τους και να τους συμπαρασταθούν στον αγώνα τους. Ο Αλ. Τσίπρας κάλεσε τους μαθητές να διεκδικούν τα πάντα με αγώνες και να συμπαραταχθούν, μαζί με τους γονείς τους, με τους καθηγητές τους.

Σε πρώτη ανάγνωση είναι σαφές ότι ο Αλ. Τσίπρας και οι συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ έχουν συμφωνήσει να προκαλέσουν μεγάλη αναταραχή στην Παιδεία και να τη χρησιμοποιήσουν ως αιχμή του δόρατος κατά της κυβέρνησης. Το σχέδιο, όμως, είναι πιο σατανικό, γιατί φοβούνται ότι οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί δεν θα θελήσουν να συμμετάσχουν. Είτε γιατί δεν συμφωνούν, είτε γιατί δεν αντέχουν και δεν θέλουν να χάνουν «μεροκάματα». Οπότε ζητούν από τα παιδιά να προχωρήσουν σε καταλήψεις και να κλείσουν εκείνα τα σχολεία και από τους γονείς να μην αντιδρούν. Αλλωστε και στο παρελθόν έχουν καθηγητές ενθαρρύνει καταλήψεις, αλλά όχι τόσο οργανωμένα.

Με αυτόν τον τρόπο τώρα, τα σχολεία θα μένουν κλειστά, οι καθηγητές θα πληρώνονται, η απεργία τους δεν θα κινδυνεύσει να εκφυλιστεί και η «επανάσταση» θα μοιάζει γενικευμένη. Πρόκειται για καθαρή αθλιότητα.

Η Ορθοδοξία είναι συνυφασμένη με την ιστορική μας παράδοση.

Η κ. Ρεπούση, που έγινε γνωστή στο Πανελλήνιο με το «συνωστισμό» στην ακτή της Σμύρνης, όταν η πόλη είχε παραδοθεί στις φλόγες και τους Ελληνες πετσόκοβαν οι Τσέτες, πρόσθεσε λίγο αργότερα τους Πόντιους στις ενασχολήσεις και σε λίγο ζήλωσε νέες επιστημονικές «δόξες» καθώς αποφάσισε ότι οι Σουλιώτισσες αποτελούν εθνικό μύθο. Τώρα έβαλε στόχο την κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών.  Ενοχλείται από την παράλληλη συμπόρευση Ελλάδας και Ορθοδοξίας. Και οι μεν θρησκεύοντες διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι θα καταργηθούν τα Θρησκευτικά από τη Μέση Εκπαίδευση, οι δε εκκλησιαστικοί θεωρούν ότι η κατάργηση του μαθήματος θα οδηγήσει στο μέλλον την Ελλάδα να απογαλακτιστεί και από την Ορθοδοξία.
Να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους: Είναι αστείο να θεωρούμε ότι διδάσκονται τα Θρησκευτικά στη Μέση Εκπαίδευση. Με μία ώρα την εβδομάδα το μάθημα είναι ήδη καταργημένο. Κι είναι ακόμη πιο... καταργημένο, αν σκεφτούμε ότι τα παιδιά των άλλων δογμάτων δεν παρακολουθούν το μάθημα και όσοι γονείς επιθυμούν, με δική του υπεύθυνη δήλωση, τα παιδιά τους ούτε παρακολουθούν ούτε εξετάζονται στα Θρησκευτικά. Η δε Εκκλησία δεν έχει ανάγκη από τη διδαχή των Θρησκευτικών, εφόσον η ελληνική οικογένεια σέβεται την παράδοσή της. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο υπουργός Παιδείας μπορεί να αφαιρέσει το μάθημα -ακόμη κι από τη Γ΄Λυκείου, όπως είδα με παρέμβασή του την τελευταία στιγμή!-, επειδή διαφωνεί η κ. Ρεπούση. Το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο ας προτείνει τρόπους, ώστε η διδαχή της ορθόδοξης πίστης να απαντά στα σύγχρονα ερωτήματα των μαθητών. Η Εκκλησία οφείλει να αφουγκράζεται τους προβληματισμούς των νέων, διαμορφώνοντας με την πίστη τους χαρακτήρες τους. Η Ορθοδοξία είναι συνυφασμένη με την ιστορική μας παράδοση, αποτελώντας πολύτιμο μέρος της εθνικής μας συνείδησης. Και αυτό δεν έχει να κάνει με τη δήθεν «εικονοκλάστρια» Ρεπούση. 

Οι λύσεις του Τσίπρα παραπέμπουν στο «λεφτά υπάρχουν.

Αυτό που δεν μπορεί να εξηγήσει ο κ. Τσίπρας είναι ότι ακόμη και εάν η κυρία Μέρκελ σαγηνευθεί από τη ρητορική δεινότητα του κ. Τσίπρα και δεχθεί κούρεμα 100 δισεκατομμυρίων ευρώ, με την πολιτική που προτείνει θα δημιουργηθεί η νέα γενιά χρέους που θα βάλει την οριστική θηλιά στις επόμενες γενιές. Θυμηθείτε τις δεσμεύσεις του. Θα επαναπροσληφθούν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι που θα ενταχθούν στο καθεστώς της διαθεσιμότητας. Θα επανακρατικοποιηθούν όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις. Πώς θα μπορούσε άλλωστε μία «αριστερή κυβέρνηση» να δεχθεί τις «αποικιοκρατικές συμβάσεις» των συντρόφων Κινέζων της Cosco με τον ΟΛΠ. Ο ΣΥΡΙΖΑ επίσης θα βοηθήσει πολύ την πραγματική οικονομία. Θα αυξηθούν οι φορολογικοί συντελεστές για τις μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες βέβαια θα μετακυλήσουν τα βάρη στους πελάτες τους αλλά και στις μικρές ελληνικές επιχειρήσεις που έχουν το ρόλο του προμηθευτή τους. Θα επανέλθει ο κατώτατος μισθός λες και δεν γνωρίζει ότι οι περισσότερες επιχειρήσεις στον ιδιωτικό τομέα πληρώνουν με δυσκολία τους εργαζόμενους λόγω της έλλειψης ρευστότητας.
Οι λύσεις του Τσίπρα παραπέμπουν στο «λεφτά υπάρχουν» του Γιώργου Παπανδρέου. Δεν είναι τυχαίο ότι δίπλα του βρίσκονται τα πρωτοπαλίκαρα του ΠΑΣΟΚ, οι συνδικαλιστές που παραδιοικούσαν επί χρόνια τη χώρα και ευθύνονται (μαζί με τους πολιτικούς που τους ανέχθηκαν) για τη χρεοκοπία της οικονομίας και την κοινωνική παρακμή. Εάν θέλει πραγματικά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ να συμβάλει στην προσπάθεια της ανάκαμψης, ας αφήσει τις φανταστικές ιστορίες που έχει πλάσει το επιτελείο του και ας προτείνει ρεαλιστικά μέτρα με το βλέμμα στο μέλλον. Αλλιώς θα αναβιώσει όλες τις παθογένειες του χθες και πολύ σύντομα θα γίνει και αυτός παρελθόν.