Το μόνο που μας έχει απομείνει, είναι η απελπισία μας και η αναμονή για το πώς θα τη διαχειριστούμε.

Η αναξιοπιστία του πολιτικού μας συστήματος σε συνδυασμό με την πρωτοφανή ανικανότητά του να αντιμετωπίσει την απελπιστική πραγματικότητα θαρραλέα, με σχέδιο και αποφασιστικότητα, επιμηκύνει την κρίση και τινάζει στον αέρα όλες τις αιματηρές θυσίες ενός ολοκλήρου λαού. Κανένας και για κανέναν λόγο από το σύνολο του πολιτικού μας συστήματος δεν στάθηκε άξιος των δραματικών περιστάσεων. Το πολιτικό μας σύστημα αποδεικνύεται ανίκανο, ανήμπορο και απελπιστικά ανεπαρκές να αντιμετωπίσει την πρωτοφανή κρίση που πλήττει τη χώρα. Το μόνο που καταφέρνει, είναι να επιμηκύνει τα αδιέξοδα, την απελπισία τη συντριβή της ζωής μας. Τα χρήματα των εξοντωτικών και αλλεπάλληλων φόρων φορτώνουν στις ζωές μας και σηματοδοτούν αναιδώς και χυδαία εν μέσω του αυγουστιάτικου καύσωνα την αρχή του τέλους μιας προαναγγελθείσας κατάρρευσης. Έχοντας υποβάλει τον ελληνικό λαό σε μια πρωτοφανή δοκιμασία, δεν κατάφεραν τα στοιχειώδη: να πετύχουν έστω και μια από τις προσδοκώμενες μεταρρυθμίσεις που υποτίθεται ότι θα έβγαζαν τη χώρα από την κρίση. Ενώ έχουν καταφέρει να κάνουν συντρίμμια την καθημερινότητά μας δεν είναι σε θέση παρά να μας ζητήσουν κι άλλους φόρους – χρήματα που δεν υπάρχουν. Ζούμε καθημερινά έναν εφιάλτη αηθών εξαγγελιών κεφαλικών φόρων που τρέφουν τα ιλιγγιώδη λογιστικά ελλείμματα με τις σάρκες μας Το μόνο πλέον που μας έχει απομείνει, είναι η απελπισία μας και η αναμονή για το πώς θα τη διαχειριστούμε.

Ως πότε οι φορολογούμενοι θα αντέξουν.

Ως πότε οι φορολογούμενοι θα αντέξουν. Όχι δεν θέλουν αλλά δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους. Όταν ένα κράτος δεν μπορεί να κατανοήσει την δυσχέρεια στην οικονομία και επιβάλλει νέα μέτρα, τότε είναι φυσιολογικό το σύστημα να καταλήξει σε ισοπέδωση.

Ποιος επενδυτής είναι «χαζός» για να προχωρήσει σε μια μακρόπνοη επένδυση στην Ελλάδα; Με φορολογία δυσβάσταχτη, με υποδομές ανύπαρκτες, με εξαφανισμένο το κράτος δικαίου και με την μη εφαρμογή των Νόμων σε καθημερινή βάση, ένας επενδυτής δεν θα έρθει ποτέ να κάνει μια σοβαρή επιχείρηση υπό την αιγίδα ενός κράτους «νταβατζή». Δεν είναι τυχαίο που το επιστημονικό και εργατικό δυναμικό της χώρας φεύγει μέρα με τη μέρα στο εξωτερικό και χάνεται από την πατρίδα. Αν συνεχιστεί η κρίση για ακόμη δύο χρόνια θα έχουμε χάσει όλη τη νεολαία, ζώντας ουσιαστικά μια νέα δεκαετία του 50.

Από τον πρωτογενή τομέα μέχρι την βιομηχανία και από τον τουρισμό μέχρι τη ναυτιλία, η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της. Και όταν τα παιδιά της έχουν φύγει θα έρθουν στη χώρα οι αποικιοκράτες άνευ όρων γιατί τότε θα υπάρχει ανάγκη, έστω και για μια απλή επένδυση για να επιβιώσει το κράτος. Ένα κράτος που το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να εισπράττει φόρους και αυτούς με λάθος τρόπο. Τα τελευταία 3 χρόνια το κράτος δεν ήταν αρωγός σε κανένα επιχειρηματικό ή μη εγχείρημα. Πάντα προβλήματα βάζει, πάντα εμπόδια. Ούτε μια επένδυση, ούτε ένας δρόμος. Και αν κάτι πάει να γίνει σταματάει γιατί πολύ απλά δεν δίνουν κανένα εφόδιο για να μπορέσει να συνεχιστεί.

ΑΝΑΡΩΤΙΟΥΝΤΑΙ επίσης οι Ελληνες πολίτες: Εχουν άραγε οι πολιτικοί ηγέτες την παλικαριά να υψώσουν ανάστημα .

ΑΝΑΡΩΤΙΕΤΑΙ λοιπόν κανείς: Μήπως και σήμερα είναι επικίνδυνα διχασμένοι οι Ελληνες, όπως τότε; Μήπως και οι σημερινοί ηγέτες τους είναι άβουλα «πιόνια» της ξενοκρατίας, όπως αρκετοί από τους παλιούς; Μήπως και σήμερα οι ξένοι «προστάτες» είναι αποφασισμένοι να τσακίσουν την Ελλάδα του «τετραπλού λαχείου», καθώς μάλιστα ανταγωνίζονται σκληρά για την κυριαρχία στον ευρωπαϊκό χώρο, ιδιαίτερα δε στην ανατολική Μεσόγειο, όπου και οι υποθαλάσσιοι θησαυροί; 

ΑΝΑΡΩΤΙΟΥΝΤΑΙ επίσης οι Ελληνες πολίτες: Εχουν άραγε οι πολιτικοί ηγέτες (σήμερα ο Σαμαράς, αύριο ο Τσίπρας, μεθαύριο τις οίδε ποιος) την παλικαριά να υψώσουν ανάστημα στην όποια καγκελάριο Μέρκελ ή στον όποιον Πρόεδρο Ομπάμα, προκειμένου να παραμείνει η Ελλάδα στους Ελληνες, μαζί με τους θησαυρούς της; Και αν δεν έχουν τη λεβεντιά του Πλαστήρα ή του Κολοκοτρώνη, διαθέτουν άραγε το διπλωματικό δαιμόνιο του Καποδίστρια ή του Τρικούπη ή του Βενιζέλου, ώστε να κερδίζουν μάχες παλεύοντας ακόμη και ΜΕΣΑ από το κάστρο των εκάστοτε «προστατών» μας;

ΟΙ ΑΜΕΣΩΣ επόμενες μέρες θα το δείξουν. Θα δείξουν αν ο πρωθυπουργός, ο αντιπρόεδρός του, οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί, έχουν το θάρρος να αποβάλουν τις κομματικές στολές τους και να φορέσουν τη φόρμα του ΕΘΕΛΟΝΤΗ, αυτή που παραπέμπει στην Ελλάδα των Ολυμπιακών, στην Ελλάδα του ΟΧΙ, στην Ελλάδα των μεγάλων επαναστάσεων...

ΘΑ ΔΕΙΞΟΥΝ αν ο ταλαίπωρος λαός μας μπορεί να λυτρωθεί από την κατάθλιψη, να λέει ΝΑΙ στη θέση, ΟΧΙ στην άρνηση. 

Το τελευταίο που μπορεί να αντέξει ένας πατέρας είναι να βγάλουν κάποιοι τα παιδιά του στο δρόμο…

Οι περισσότερες από τις εξηγήσεις που έχουν δοθεί και στέκουν -γιατί περισσεύουν κι εκείνες που ξεχειλίζουν συναισθηματισμούς και ηθικολογίες…-  έχουν ως κοινό τόπο τη διαπίστωση ότι οι Ελληνες έχουν επιλέξει το «καβούκι» τους, λόγω ενός συνδυασμού φόβου, αυτοκριτικής και κυρίως έλλειψης ρεαλιστικής εναλλακτικής πρότασης για την έξοδο από την κρίση. Και πράγματι, όσο κι αν ξαφνιάζονται ή ενοχλούνται κάποιοι, αυτή η πραγματικότητα επιμένει και αντιστέκεται στο «προφανές» εδώ και τέσσερα χρόνια. Η εξέγερση, την οποία άλλοι φοβήθηκαν κι άλλοι την αντιμετώπισαν σαν λύτρωση, δεν έγινε ποτέ. Τα σκιρτήματα στις πλατείες των «Αγανακτισμένων» χάθηκαν κι αυτά, όταν πολλοί κατάλαβαν ότι δεν αρκεί ο θυμός για να αντιμετωπιστεί μια τόσο πολυσύνθετη κατάσταση. Αλλά και ότι ίσως άθελά του ο ΣΥΡΙΖΑ χόρεψε ένα παράταιρο ταγκό με ντάμα τη Χρυσή Αυγή. 
Το αποτέλεσμα δεν άλλαξε. Η εξέγερση αναβλήθηκε, οι κινητοποιήσεις εκφυλίστηκαν και σε καμία περίπτωση δεν ήρθησαν στο ύψος των περιστάσεων και τα απομεινάρια του συνδικαλιστικού κινήματος είτε απεσύρθησαν ησύχως, προκειμένου να αποφύγουν την περαιτέρω ταύτισή τους με τη λαμογιά, είτε αναζήτησαν πολιτικό άσυλο στον πρόθυμο ΣΥΡΙΖΑ. Το αποτέλεσμα δεν άλλαξε. Και κάπου εδώ αρχίζει να κάνει την εμφάνισή του το σπέρμα του μεγάλου και μοιραίου λάθους. Κάποιοι εντός κι εκτός της χώρας άρχισαν να διαμορφώνουν τη θεωρία της «συνειδητής ανοχής» και της «αποδοχής» από τη «σιωπηρή πλειοψηφία». Μια θεωρία που τους οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη μετωπική σύγκρουση με τη βουβή αλλά όχι ήρεμη και εξευμενισμένη κοινωνία. Μια θεωρία που κάνει μερικούς-εντός κι εκτός της χώρας- να πιστέψουν πως, ό,τι κι αν κάνουν, οι Ελληνες δεν θα αντιδράσουν. Μια θεωρία που τους προσφέρει την ψευδαίσθηση ότι τελικά δεν υπάρχουν «κόκκινες γραμμές» για την ελληνική κοινωνία.
Υπάρχει όμως τουλάχιστον μία «κόκκινη γραμμή». Κι αυτή βρίσκεται στο κατώφλι του κάθε σπιτιού που μπορεί να βγει σε πλειστηριασμό. Η κυβέρνηση υπό την προφανή πίεση της τρόικας και χρησιμοποιώντας αληθοφανή επιχειρήματα -όπως αυτό του Γ. Στουρνάρα ότι θα καταρρεύσουν οι τράπεζες, αν δεν υπάρξει έστω μερική άρση της απαγόρευσης των πλειστηριασμών- είναι έτοιμη να κάνει το μοιραίο λάθος. Το «πολιτικό ατύχημα», που θα προκαλέσει μια τέτοια απόφαση, είναι το μικρότερο από τα κακά που θα συμβούν. Το μεγαλύτερο είναι ίσως η -με δαπάνες άλλων- δικαίωση των δραχμολάγνων και των επαγγελματιών καταστροφολόγων. Γιατί είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό να μην μπορούν να αντιληφθούν κάποιοι ότι, σε μια τόσο συμπιεσμένη κοινωνία, το τελευταίο που μπορεί να αντέξει ένας πατέρας είναι να βγάλουν κάποιοι τα παιδιά του στο δρόμο…

Η αποδοχή της άποψης ότι κάποιοι μας ψεκάζουν ίσως να είναι μία βολική εξήγηση. Για όλους...

Είναι αδιανόητα αυτά που ακούγονται με κάθε ευκαιρία και σε διάφορα θέματα από κόμματα, εκπροσώπους της αντιπολίτευσης. Από την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κρίσης μέχρι τις αντιδράσεις σε ατυχή γεγονότα (όπως ο τραγικός θάνατος του παιδιού στο Περιστέρι), που θα μπορούσαν όμως να συμβούν οποτεδήποτε και οπουδήποτε. Σαν να θέλουν να υπονομεύσουν, αντί να συμβάλουν, κάθε προσπάθεια εξόδου της χώρας από την κρίση, δημιουργώντας παράλληλα συνεχείς εντάσεις. Στην Ελλάδα τα πάντα ερμηνεύονται διά της συνωμοσιολογίας, αλλά είναι πολύ πιθανό η άγνοια, η βλακεία και ο παραλογισμός να παίζουν πολύ σημαντικότερο ρόλο στον δημόσιο διάλογο, σε αποφάσεις και συμπεριφορές, από αυτόν που τους αναγνωρίζεται. Χαρακτηριστικά παραδείγματα της σημερινής εποχής το χαμηλό επίπεδο της Βουλής, αλλά και πολλών μίντια, που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη. Αν και σε μεγάλο βαθμό η κοινή γνώμη στη χώρα μας διαμορφώνεται από καφενειακές συζητήσεις μεταξύ συγγενών και φίλων, από φαντασιώσεις περί πραγματικότητας και τελευταία, από τα λεγόμενα μέσα «κοινωνικής δικτύωσης», που κανείς δεν είναι σε θέση να πει μετά βεβαιότητος αν αποτελούν ευλογία ή κατάρα. Είναι εξαιρετικά επίπονη και αφήνει πολλά κενά κάθε απόπειρα ερμηνείας των όσων συμβαίνουν και της νοοτροπίας που επικρατεί σε αυτή τη χώρα, με όρους κοινωνιολογίας, μαζικής ψυχολογίας ή ανατρέχοντας στην ιστορία. Η λεγόμενη «ελληνική πραγματικότητα» φαίνεται ότι είναι εντελώς ανεξήγητο φαινόμενο και αυτό αφορά τόσο την κορυφή, όσο και τη βάση, όπως διαπιστώνεται συνεχώς. Επομένως, η αποδοχή της άποψης ότι κάποιοι μας ψεκάζουν ίσως να είναι μία βολική εξήγηση. Για όλους...

Αυτό θα είναι το τελειωτικό χτύπημα στον Ελληνα πολίτη προς δόξαν της διάσωσης της χώρας .

Οπως όλα δείχνουν, όμως, η τρόικα δεν τελείωσε ακόμα μαζί μας. Δεν της αρκούν τα αποκαΐδια του βιοτικού μας επιπέδου. Μας θεωρεί φοίνικες που θα ξαναγεννηθούμε από τις στάχτες μας. Γι’ αυτό έρχεται τον επόμενο μήνα με ακόμα πιο άγριες διαθέσεις, όπως τουλάχιστον έχουν καταλάβει οι κυβερνητικοί διαπραγματευτές.
Μα θα αναρωτηθεί κανείς, τι άλλο μπορούν να μας επιβάλουν; Ο,τι μπορούσε να σκεφτεί ο διεστραμμένος τεχνοκρατικά νους τους το έχουν επιβάλει. Τι μένει;

Κι όμως αυτά που κατηγορηματικά διαψεύδουν οι οικονομικοί υπουργοί, καθώς είναι τα σίγουρα λεφτά για την αποπληρωμή των τόκων τους.

Παρατηρούμε λοιπόν ότι διαψεύδουν το ενδεχόμενο νέας μείωσης των συντάξεων και των μισθών. Κι όμως, εκεί είναι που θα χτυπήσουν και πάλι, μια και ο λογαριασμός δεν βγαίνει. Αδιαφορώντας για την ένδεια στην οποία έχουν περιπέσει ακόμα και οι συνταξιούχοι των πρώην ευγενών Ταμείων, θέλουν να επιβάλουν συντάξεις Ρουμανίας και Βουλγαρίας. Αλλωστε το πλαίσιο της εγγυημένης σύνταξης των 350 ευρώ έχει θεσπιστεί από το δεύτερο μνημόνιο. Η εφαρμογή απομένει.

Και ο κατώτερος μισθός, όμως, δεν είναι για τους τροϊκανούς όσο πρέπει «κατώτερος» ώστε να μετατρέψουν τις συνθήκες στην Ελλάδα του 2013 σε εργασιακό Μεσαίωνα.

Το άλλο μέτωπο  θα δώσουν μάχη από τον άλλο μήνα (πέρα από πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας) είναι οι καταθέσεις. Οσο κι αν η κυβέρνηση το διαψεύδει για ευνόητους λόγους, για να μην καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα, η κρυφή ατζέντα της τρόικας περιλαμβάνει και το κούρεμα των καταθέσεων χωρίς να είναι ξεκάθαρο ακόμα από ποιο ποσό και πάνω, έτσι ώστε να δεχθεί η Γερμανία το κούρεμα του χρέους της χώρας προκειμένου κάποια στιγμή να γίνει βιώσιμο, δηλαδή εξυπηρετούμενο.

Κι αυτό θα είναι το τελειωτικό χτύπημα στον Ελληνα πολίτη προς δόξαν της διάσωσης της χώρας από τη χρεοκοπία και την παραμονή στο ευρώ, που εσχάτως άρχισαν σκοπίμως να επαναφέρουν στο προσκήνιο διάφοροι αναλυτές στη Γερμανία, προκειμένου να μπουν στο τραπέζι εκ νέου τα διλήμματα.
Μετά ταύτα ίσως έχει δίκιο φίλος συνομιλητής που μου έλεγε πρόσφατα πως όσοι καταφέρουν απλώς να επιβιώσουν έπειτα από αυτή τη λαίλαπα θα είναι πολύ… επιτυχημένοι.

Ζήσε Μάιμ, να φάς τριφύλλι.

Πίσω από την κρίση καλύπτεται η επικίνδυνα προβληματική διαχείρισή της. Ολα θα αντιμετωπιστούν... εν ευθέτω χρόνω, αφού εγκριθούν και ανακοινωθούν τα μέτρα, αφού οριστούν, προωθηθούν και ολοκληρωθούν οι διαδικασίες, δηλαδή σε μήνες ή σε χρόνια. Χρειάζεται χρόνος, πολύς χρόνος, οι νοοτροπίες δεν ξεριζώνονται μεμιάς... Πίσω από το υπερπροβεβλημένο άρρωστο σώμα της κοινωνίας παίζεται το γνωστό παιχνίδι των ιθυνόντων «εδώ ο παπάς εκεί ο παπάς, πού είναι ο παπάς»: όλο καταργούνται οργανισμοί με 6 υπαλλήλους και 600.000 ευρώ ετήσιο ενοίκιο και εν τέλει δεν καταργούνται, όλο απομακρύνονται 7.000 επίορκοι υπάλληλοι και εν τέλει απολύονται 100, όλο φορολογούνται οι μεγαλοφοροφυγάδες και στο τέλος πληρώνουν οι τίμιοι και οι χρεοφειλέτες διατηρούν άθικτο το μαγαζάκι τους. Πράγματι, χρειάζεται χρόνος, πολύς χρόνος, οι νοσηρές δομές δεν γκρεμίζονται σε μια νύχτα, καθώς υπάρχει και η μέρα, οι μέρες, κατά τις οποίες, τουλάχιστον ορισμένες, ξαναστήνονται...