Αντί να επιδιώκουμε την εθνική συσπείρωση, καταφεύγουμε σε διαχωριστικές γραμμές και ψεύτικα διλήμματα.

 Δεν υπάρχει ούτε «βαθύ κράτος» ούτε άλλη μορφή κατεστημένου που, επιδιώκοντας τη δική του επιβίωση, θα εργαζόταν για την επιβίωση της οικονομίας. Ολος ο κρατικός μηχανισμός και οι θεσμοί εξαρτώνται από τα κόμματα. Με την εκλογική κατάρρευση των δύο «κομμάτων εξουσίας», και την αναγκαστική αποκήρυξη της πολιτικής των πελατειακών σχέσεων, δεν υπάρχει ούτε ισχυρό πολιτικό κέντρο ούτε μια συμπαγής δημόσια διοίκηση, παρά μόνο ομάδες και άτομα που επιδιώκουν την επιβίωσή τους σε διάφορους πολιτικούς χώρους. Ετσι γίνεται ακόμη πιο δύσκολο να σχεδιαστούν και να εφαρμοστούν σωστά μέτρα που θα ανακούφιζαν τους πολίτες, θα τόνωναν την οικονομία και θα οδηγούσαν σε μια πιο λειτουργική και δίκαιη χώρα. Αυτό αφορά τα πάντα, από την τόσο καθυστερηθείσα αναγέννηση του τραπεζικού συστήματος έως την εξυπηρέτηση πολιτών σε δημόσιες υπηρεσίες.

Η ευθύνη, όμως, δεν βαρύνει μόνο τα κόμματα που κυβερνούν. Οι πρωταγωνιστές απ’ όλο το φάσμα του πολιτικού συστήματος δυσκολεύονται να ξεπεράσουν τις παλιές συνήθειές τους – οι οποίες συνοψίζονται στην ανικανότητα να διακρίνουν προβλήματα, να σχεδιάσουν λύσεις και να αφοσιωθούν στην επίλυσή τους. Κάθε κόμμα συνεχίζει να πρεσβεύει τη δική του μοναδική αλήθεια, καταγγέλλοντας τα άλλα για όλα τα δεινά της χώρας και εμποδίζοντας κάθε πρόοδο. Η ταχεία όξυνση της πολιτικής αντιπαράθεσης, με όλο και πιο ακραία συνθήματα από το παρελθόν, επιδεικνύει ότι αρκετοί νέοι πολιτικοί αντλούν την πολιτική τους νομιμοποίηση και ταυτότητα από τις αντιμαχόμενες πλευρές του Εμφυλίου Πολέμου. Χωρίς να το καταλάβουμε, οδηγούμαστε προς ανεξέλεγκτες καταστάσεις μέσα από μια εμμονή να επαναλάβουμε τραύματα ενός παρελθόντος που απεδείχθη καταστροφικό. Αντί να επιδιώκουμε την εθνική συσπείρωση, καταφεύγουμε σε διαχωριστικές γραμμές και ψεύτικα διλήμματα.

Ο δρόμος έξω από την κρίση θα ήταν δύσκολος έτσι κι αλλιώς, γιατί καμία κοινωνία δεν αποδέχεται εύκολα τη στέρηση και την απογοήτευση. Αλλά τα λάθη του σχεδίου διάσωσης και της εφαρμογής του, η αλαζονεία των δανειστών, η έλλειψη αυτοπεποίθησης των κυβερνήσεων και η απόλυτη άρνηση των αντιπολιτευόμενων κομμάτων άφησαν ένα κενό στην καρδιά της χώρας και υπονόμευσαν το όποιο αίσθημα εμπιστοσύνης για την πορεία της. Με αυτό το κενό βρίσκονται αντιμέτωποι οι πολιτικοί, τα μέσα ενημέρωσης και κάθε πολίτης που αγωνιά για το μέλλον όλων μας.

Τεράστιο κόστος από τη μαζική μετανάστευση των πιο δυναμικών τμημάτων της νέας γενιάς.

Η επιστροφή στα προ του 2010 επίπεδα απασχόλησης απαιτεί τουλάχιστον μια εικοσαετία ικανοποιητικών ρυθμών ανάπτυξης. Οι επιχειρήσεις που έκλεισαν απολύοντας τους εργαζομένους λόγω συρρίκνωσης της εγχώριας κατανάλωσης δεν προβλέπεται να επανακάμψουν. Τα μέτρα που έπρεπε να ληφθούν για την ελάττωση γραφειοκρατικών επιβαρύνσεων και επενδυτικών εμποδίων δεν προωθήθηκαν, αφού θεωρήθηκε από την τρόικα ότι προείχαν η μείωση των εισοδημάτων των εργαζομένων, η διάλυση των θεσμικών εγγυήσεων στις εργασιακές σχέσεις και η αποδυνάμωση των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Οι συνέπειες της δυσθεώρητης ανεργίας θα είναι συντριπτικές για την Ελλάδα εάν δεν απορροφηθούν οι εκατοντάδες χιλιάδες ανέργων με δράσεις και προγράμματα που θα εκπονήσει η πολιτεία.

Διαφορετικά, ο αριθμός τους θα μείνει στάσιμος για αρκετά χρόνια, μέχρι δηλαδή να δημιουργηθούν αυτοδύναμα ανάλογες θέσεις εργασίας από τον ιδιωτικό τομέα.

Παγίωση ενός ποσοστού ανεργίας άνω του 25% συνεπάγεται εμφάνιση νέων μορφών φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, ταχύτατη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, περαιτέρω ενδυνάμωση των πολιτικών άκρων και τεράστιο κόστος από τη μαζική μετανάστευση των πιο δυναμικών τμημάτων της νέας γενιάς. Μηχανισμοί αποτροπής αυτής της εφιαλτικής προοπτικής υπάρχουν, αρκεί να αναπροσανατολιστούν οι πολιτικές προτεραιότητες των ελληνικών κυβερνήσεων και της ΕΕ.

H κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο.

Εχει καταντήσει κοροϊδία αυτή η μόνιμη υπόσχεση για ένα δίκαιο και αποτελεσματικό φορολογικό σύστημα. Δεν υπάρχει κυβέρνηση που να μην το υποσχέθηκε και υπουργός που να μη δεσμεύτηκε προσωπικά ότι θα το πραγματοποιήσει. Τελικά, όμως, τίποτα δεν αλλάζει. Η φοροδιαφυγή παραμένει αλώβητη και συνεχώς διογκούμενη και τα δημοσιονομικά ελλείμματα φορτώνονται νομοτελειακά στις πλάτες των διαχρονικών υποζυγίων του συστήματος.

Αλλά η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Και όχι μόνο γιατί είναι κοινωνικά ανάλγητο να φορτώνονται τα φορολογικά βάρη στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, αλλά γιατί τελικά έχει καταντήσει να είναι και αναποτελεσματικό. Είναι γνωστή η υπόδειξη ότι την αγελάδα πρέπει να την αρμέγεις, όχι να τη σκοτώνεις. Αλλά οι κυβερνώντες ούτε καν αυτή την προνοητικότητα δεν είναι σε θέση να επιδείξουν.

Το αποτέλεσμα είναι αυτό που διαχρονικά βιώνουμε, αλλά ειδικά τα τελευταία χρόνια έχει προσλάβει εφιαλτικές διαστάσεις. Οι αλλεπάλληλες φοροεπιβαρύνσεις, τα συνεχή «χαράτσια», η κατάργηση των όποιων φορολογικών ελαφρύνσεων είχαν απομείνει και παράλληλα οι εξοντωτικές περικοπές μισθών και συντάξεων έχουν εξωθήσει τη συντριπτική πλειονότητα των φορολογουμένων σε ένα χωρίς προηγούμενο οικονομικό αδιέξοδο.

Αυτή η κατάσταση δεν πάει άλλο. Δεν γίνεται να φορτώνονται τα δημοσιονομικά αδιέξοδα της χώρας στις πλάτες των εξουθενωμένων μισθωτών και συνταξιούχων, επειδή κόμματα και πολιτικοί αποδεικνύονται ανίκανοι -ή μήπως απλώς απρόθυμοι;- να οπλίσουν επιτέλους τον τόπο με ένα στοιχειωδώς αποτελεσματικό και δίκαιο φορολογικό σύστημα.

Γιατί ας μην ξεχνούν και κάτι άλλο. Πως το ότι φτάσαμε στη σημερινή κατάντια οφείλεται πρωτίστως σε αυτή την έλλειψη.

Πολύ περισσότερο δε, ποιους και τι εξυπηρετεί η συνεχής απαξίωση του θεσμού του Κοινοβουλίου...

Για ποια Βουλή μιλάμε, ωστόσο; Γι' αυτήν, όπου από το «Χάιλ Χίτλερ» φτάσαμε στα «ΕΑΜ ΕΛΑΣ Μελιγαλάς» και «στο Βίτσι και τον Γράμμο σας βάλαμε στην άμμο;»; Γι' αυτήν, όπου οι ύβρεις και οι σκαιοί χαρακτηρισμοί μεταξύ «συναδέλφων» βρίσκονται στην ημερησία διάταξη; Γι' αυτήν, όπου χρειάστηκε να μπει ειδικό μηχάνημα, για να ελέγχεται αν τα μέλη της οπλοφορούν; 

Μήπως μιλάμε για την ίδια Βουλή, την ελληνική, στην οποία οι υπουργοί δεν αξιώνουν να πατήσουν το πόδι τους; Για την ίδια Ολομέλεια, στην αίθουσα της οποίας δεν εμφανίζεται καν ο ίδιος ο πρωθυπουργός; Για ένα Κοινοβούλιο, που διαρκώς απαξιώνεται από τα ίδια του τα στελέχη, όταν ξιφουλκούν και φωνασκούν, αλλά, τελικά, ψηφίζουν όλα τα νομοσχέδια, ακόμα κι αν έχουν αντιρρήσεις; Ή μήπως για τη Βουλή, την οποία τα μέλη της κυβέρνησης επιλέγουν τακτικότατα και σκοπίμως να παρακάμπτουν, περνώντας τις επίμαχες αποφάσεις τους με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και Προεδρικά Διατάγματα;

 Eάν στις μνημονιακές υποχρεώσεις της χώρας αυτής, περιλαμβάνεται και η κατάλυση των θεσμών ή η κατάργηση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.  Eάν η πολιτική τάξη στην Ελλάδα εξακολουθεί να υποτιμά την απειλή της Χρυσής Αυγής για την κοινοβουλευτική δημοκρατία, όπως έχει υποστηρίξει ο φημισμένος ιστορικός, Μαρκ Μαζάουερ. Είναι ο Παναγιώταρος, π.χ., ή ο Κασιδιάρης, το μόνο πρόβλημα του ελληνικού Κοινοβουλίου ή είναι και αυτοί που, δίχως να «πουλάνε» τσαμπουκά στα βουλευτικά έδρανα, τα έχουν εξευτελίσει, με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους, πολύ πριν καθίσουν σε αυτά οι ακροδεξιοί; Πολύ περισσότερο δε,  ποιους και τι εξυπηρετεί η συνεχής απαξίωση του θεσμού του Κοινοβουλίου...

Η γλώσσα της αθλιότητας εμφανίζεται σαν γλώσσα της ειλικρίνειας.

Το χειρότερο δεν είναι ότι χυδαιολογούν και ονειρεύονται κρεμάλες οι μεν για τους δε. Το χειρότερο δεν είναι καν ότι πιστεύουν πως το « ΕΑΜ-ΕΛΑΣ Μελιγαλάς» ή το «Στον Γράμμο σας θάψαμε στην άμμο» βρίσκει ανταπόκριση στους ψηφοφόρους τους. Κάτι σαν ρητορική κορώνα που αναμοχλεύει το κακοφορμισμένο λαϊκό αίσθημα και δίνει διέξοδο στους ατμούς του θυμού και της αγανάκτησης. Το χειρότερο είναι ότι μιλούν σε πρώτο επίπεδο, πως μοιάζουν να πιστεύουν ό,τι λένε, και η γλώσσα της αθλιότητας εμφανίζεται σαν γλώσσα της ειλικρίνειας. Ναι, αυτοί δεν μιλάνε «περί διαγραμμάτου», όπως οι υπόλοιποι δεν βλέπουν τον κόσμο πίσω από τις γραβάτες τους και δεν κάνουν εκπτώσεις στα λόγια τους. Λένε τις αλήθειες τους και τις απολαμβάνουν. Απολαμβάνουν τη χυδαιολογία, τις κρεμάλες και το αίμα του Εμφυλίου όπως οι Συβαρίτες απολάμβαναν την τρυφηλή ζωή. Λες πως είναι άνθρωποι χαμηλοτάτου επιπέδου, ανάξιοι του ρόλου του βουλευτή, όμως αμέσως μετά σκέφτεσαι πως δεν έχει νόημα να ηθικολογείς. Λες πως κάποια στιγμή θα μαζευτούν, θα συνειδητοποιήσουν την κατάντια τους και η πραγματικότητα σου βγάζει τη γλώσσα. Λες πως είναι ζήτημα αγραμματοσύνης, πως όλοι αυτοί είναι τα απόβλητα της ημετέρας παιδείας, και αμέσως μετά σκέφτεσαι πως έχεις βαρεθεί να σκέφτεσαι και να λες τα ίδια και τα ίδια. Οσα κουρέλια κοινωνικής ζωής μας έχουν απομείνει κινδυνεύουν κι αυτά να διαλυθούν. Κινδυνεύουν από τον οχετό που βγαίνει από μέσα μας. Και ό,τι χειρότερο μπορεί να μας συμβεί είναι να συνηθίσουμε τη δυσοσμία. Και να μην πει κανείς πως όλο αυτό το εξάμβλωμα είναι προϊόν της απελπισίας που έφερε η οικονομική κρίση. Τα όσα εκστομίζουν οι άθλιοι του Κοινοβουλίου είναι συμπτώματα της βαθιάς πολιτισμικής κρίσης στην οποία η χώρα βυθίστηκε προ πολλού και η οικονομική ανέχεια ανέδειξε.

Τα πρόβατα μου έγιναν λάφυρων και κατάβρωμα πάντων των θηρίων, δι’ έλλειψιν ποιμένων…

Με τη φύλαξη των σχολείων, τώρα που καταργούνται οι σχολικοί φύλακες, φλερτάρει η Χρυσή Αυγή. Πρόκειται για απύθμενο θράσος του εθνικιστικού αυτού μορφώματος που θέλει να εισβάλει και στα σχολεία, έλεγαν κυβερνητικές πηγές. Οι χρυσαυγίτες θέλουν τη φύλαξη των σχολείων και δεν το κρύβουν, αφού και από την επίσημη ιστοσελίδα τους προαναγγέλλουν ότι «πολίτες στελέχη του Λαϊκού Συνδέσμου - Χρυσή Αυγή θα αναλάβουν τη φύλαξη των μαθητών και των σχολείων της χώρας ειδικά στις περιοχές που η εγκληματικότητα, εγχώρια και εισαγόμενη, έχει αντικαταστήσει την έννομη τάξη». Φανταστείτε τον τρόμο των γονέων όταν ξέρουν ότι έστειλαν τα παιδιά τους στο σχολείο και τα φυλάνε οι... χρυσαυγίτες.

Και τι θα συμβεί με τα παιδιά των μεταναστών που φοιτούν στα δημόσια σχολεία; Η Χρυσή Αυγή μεριμνά και γι' αυτό το θέμα. Θα... τα προστατέψει και αυτά! Συγκεκριμένα, στην ιστοσελίδα τους αναφέρουν: «Τα περισσότερα από αυτά τα σχολεία βρίσκονται στην "κόκκινη ζώνη" της εγκληματικότητας π.χ. στα δυτικά προάστια και το κέντρο της Αθήνας περί την Ομόνοια. Πηγαίνουν σχολείο πολλά παιδιά μεταναστών που κατ' αυτόν τον τρόπο θα τεθούν υπό τη φύλαξη του Λαϊκού Συνδέσμου...». Ολοι καταλάβατε τι ακριβώς εννοούν... Αφήστε που οι χρυσαυγίτες έχουν εντελώς ξεφύγει.

Κάθετες διαβεβαιώσεις ότι «δεν θα ληφθούν άλλα οριζόντια μέτρα»

Το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσουν ξανά την ίδια διλημματική μηχανή οι πράσινοι, να απαιτήσουν δηλαδή τη λαϊκή ψήφο «για να μη νικήσει η Δεξιά», είναι πια της δικαιοδοσίας των παραμυθάδων του παλιού καιρού. Αλλο δίλημμα θέτει τώρα το ΠΑΣΟΚ, από κοινού με τη Ν.Δ. Ενα δίλημμα που απευθύνεται ταυτόχρονα στους βουλευτές της συμπολίτευσης και στην κοινωνία, που πρέπει να αποδεχτεί τη συντριβή της: «Ή ψηφίζετε το Μνημόνιο (πρώτο, δεύτερο, τρίτο), το Μεσοπρόθεσμο ή το πολυνομοσχέδιο (πρώτο, δεύτερο, πέμπτο) ή χρεοκοπούμε», λένε στους βουλευτές. «Ή υποτάσσεστε στον μονόδρομο ή εξαιτίας σας θα καταστραφεί η χώρα», λένε σε εκπαιδευτικούς, λιμενεργάτες, δημοσιογράφους και τεχνικούς της ΕΡΤ, γιατρούς, υπαλλήλους της Αυτοδιοίκησης, εργαζόμενους στα ιδρύματα κοινωνικής ωφέλειας, σπουδαστές που μένουν δίχως σχολή, αφού υπάρχουν ωραία ιδιωτικά εκπαιδευτήρια. Σε όλους.

Παρότι υποτίθεται ότι μέχρι τώρα σωθήκαμε περί τις δέκα φορές (επί Παπανδρέου, επί Παπαδήμου και επί Σαμαρά), παρότι «περάσαμε πια τον κάβο» και «βλέπουμε φως στην άκρη του τούνελ», όποια κοινωνική ομάδα κινείται απαιτώντας την αξιοπρέπειά της, βρίσκεται αντιμέτωπη με το ίδιο δίλημμα: «Ή σωπαίνετε ή εξαιτίας σας θα πάνε χαμένες όλες οι θυσίες της τριετίας». Για τη μοίρα του τόπου δηλαδή δεν ευθύνονται όσοι αδυνατούν να κατασταλάξουν αν θα μαζεύουμε ή όχι αποδείξεις, αλλά όσοι δεν ανέχονται πια ν’ ακούνε κάθετες διαβεβαιώσεις ότι «δεν θα ληφθούν άλλα οριζόντια μέτρα», και επειδή διεκδικούν την επιβίωσή τους, κηρύσσονται καταστροφείς της πατρίδας. Λαμπρά.