«Mακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι.

Μακάρια η χώρα όπου οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την αντίθεση στην «ποινικοποίηση της άποψης περί γενοκτονιών» και την «άρνηση των γενοκτονιών».

Ευλογημένη η χώρα όπου επί χρόνια στα κανάλια καλούσαν στα πάνελ ακροδεξιούς για να γίνει τζέρτζελο και τηλεθέαση, ενώ τώρα στα ίδια πάνελ οι ίδιοι παρουσιαστές αναρωτιούνται για την άνοδο του ναζισμού στην Ελλάδα.

Ευτυχισμένη η χώρα που δεν χρησιμοποιεί την επιστήμη για να νομοθετεί, αλλά νομοθετεί την επιστήμη...

Μακάρια η χώρα όπου ο συντηρητισμός δεν είναι απλώς άποψη, αλλά θεωρείται «κεκτημένη γνώση». Ευτυχισμένη η χώρα που σιτίστηκε επί δεκαετίες με θεωρίες συνωμοσίας και έθαψε τη σκέψη σε απομεινάρια εθνικών μύθων, αντί να διαλέξει τον δύσκολο δρόμο της εθνικής επίγνωσης.

Μακάρια η χώρα που χρεοκόπησε και δεν κατάλαβε γιατί. Τουλάχιστον διά της χρεοκοπίας έλυσε ένα παλιό θεολογικό ερώτημα. Ως γνωστόν ο ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρει ότι ο Ιησούς στην επί του όρους ομιλία είπε «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστί η βασιλεία των ουρανών». Ο ευαγγελιστής Λουκάς διαφοροποιείται: «Μακάριοι οι πτωχοί, ότι υμετέρα εστίν η βασιλεία του Θεού». Προφανώς οι «πτωχοί τω πνεύματι» και οι «πτωχοί» ταυτίζονται...

Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι απολαμβάνουμε κάτι που πολλοί δεν έχουν - την ελευθερία μας ως χώρα, ως έθνος, ως κοινότητες, ως άτομα.

Οι Ελληνες αντιμετωπίζουμε πολλά προβλήματα τα τελευταία χρόνια, αλλά αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι απολαμβάνουμε κάτι που πολλοί δεν έχουν - την ελευθερία μας ως χώρα, ως έθνος, ως κοινότητες, ως άτομα. Την ώρα που στην περιοχή μας φουσκώνει η θάλασσα της αβεβαιότητας και της ανελευθερίας, η Ελλάδα είναι φάρος δικαιωμάτων, ελευθερίας και επιλογών. Με τις στερήσεις που έχουν υποστεί οι περισσότεροι Ελληνες, τείνουμε να ξεχάσουμε ότι ενώ κληρονομήσαμε την ελευθερία, η προστασία της είναι υπόθεση όλων μας κάθε μέρα.

Η ελευθερία και η δημοκρατία δεν είναι μόνο αφηρημένες έννοιες για να τις θυμόμαστε όταν θέλουμε να καυχηθούμε για το παρελθόν μας, είναι το πλαίσιο της καθημερινής ζωής. Οταν επιτρέπουμε σε ακραίες ομάδες να καταπατούν τους νόμους και το Σύνταγμα, όταν ανεχόμαστε τη βία, τότε η αδιαφορία και η απραξία μάς καθιστούν εχθρούς της ελευθερίας. Είναι αδιανόητο ότι τα κόμματα της κυβέρνησης δεν μπορούν να καταλήξουν σε νόμο που θα αντιμετώπιζε αποφασιστικά την έξαρση του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας και της βίας. Οι σοφιστείες και οι κομματικοί τακτικισμοί δεν σημαίνουν τίποτα· μόνο το αποτέλεσμα μετράει. Σύμφωνα με το Σύνταγμα (άρθρο 5.2), «Ολoι όσoι βρίσκoνται στην Eλληνική Eπικράτεια απoλαμβάνoυν την απόλυτη πρoστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τoυς, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πoλιτικών πεπoιθήσεων». Η μάχη κατά των διακρίσεων και της ανελευθερίας έχει ισχυρή βάση, αλλά ποιος τη δίνει με αποφασιστικότητα σήμερα;

Η ελευθερία δεν είναι απλώς ένα στολίδι στη ζωή μας, καθορίζει την ποιότητά της. Αρκεί να συγκρίνει κανείς τη θέση της γυναίκας στη δική μας κοινωνία με αυτή των άλλων χωρών της περιοχής. Εως και η Τουρκία, η πιο προοδευτική κοινωνία των γειτονικών μουσουλμανικών χωρών, παρεμβαίνει όλο και περισσότερο στις ζωές των πολιτών της σε κάθε τομέα. Γύρω μας απλώνεται ο ισλαμικός πουριτανισμός, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις προσωπικές ελευθερίες. Οσο το τοπίο γίνεται πιο σκοτεινό, τόσο προβάλλει η Ελλάδα ως τόπος ελευθερίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό δεν έχει σημασία μόνο για εμάς, ούτε μόνο για τους μετανάστες που αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον (είτε στην Ελλάδα είτε αλλού στην Ευρώπη), αλλά σύντομα θα είναι καθοριστικός παράγοντας και στον τομέα του τουρισμού.

Πολλές χώρες προσφέρουν θάλασσα, ήλιο, πολιτισμό και καλές τιμές. Αυτό που έχει η Ελλάδα, όμως, είναι η ελευθερία που επιτρέπει στους ανθρώπους να επιδιώκουν την προσωπική τους ευτυχία, εντός των ορίων μιας ευνομούμενης πολιτείας. Η χρόνια αδυναμία θεσμών που θα εξασφάλιζαν την απόλυτη τήρηση των νόμων δεν πρέπει να θέτει σε αμφισβήτηση τον πυρήνα του πολιτισμού μας – ότι κάτω και από τις πιο δύσκολες συνθήκες, μόνο ελεύθεροι πολίτες, σε δημοκρατικό πολίτευμα, μπορούν να δημιουργήσουν οικονομική, πολιτική και κοινωνική σταθερότητα. Ενώ χάσαμε πολλά τα τελευταία χρόνια, αν επαγρυπνούμε για να προστατεύουμε την προσωπική μας ελευθερία και αυτή των άλλων, θα επανέλθουμε σύντομα. ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.

Οσο μεγαλύτεροι οι φόροι, τόσο μικρότερη η λιτότητα για το Δημόσιο.

Μια μεγάλη παρεξήγηση έχει εισβάλει στη συζήτηση περί της στροφής από τη λιτότητα στην ανάπτυξη. Δημοσιονομική λιτότητα έχουμε όταν μειώνονται εισοδήματα των δημοσίων υπαλλήλων και συντάξεις του κρατικού συνταξιοδοτικού συστήματος. Το μέγεθος αυτής της λιτότητας εξαρτάται από το μέγεθος των φόρων. Οσο μεγαλύτεροι οι φόροι, τόσο μικρότερη η λιτότητα για το Δημόσιο. Λιτότητα στον ιδιωτικό τομέα έχουμε όταν αυξάνονται οι φόροι, αφού μειώνουν τη ζήτηση για αγαθά και υπηρεσίες. Οι δύο λιτότητες συναντώνται σε δεύτερο βαθμό, επειδή η μείωση των κρατικών δαπανών μειώνει την κατανάλωση όσων πληρώνονται από το δημόσιο ταμείο.

Μάλιστα, ο ιδιωτικός τομέας, εκτός της ζημίας που υφίσταται από τη διπλή αυτή λιτότητα, πληρώνει μία ακόμη λιτότητα, κυρίως λόγω της μείωσης των δημοσίων επενδύσεων. Ο μηδενισμός αυτής της κρίσιμης δαπάνης, μαζί με την καθυστέρηση, δέσμευση ή, απλώς, κατάργηση χρεών του κράτους προς ιδιώτες (προμήθειες, εφάπαξ και υψηλότερες συντάξεις, για παράδειγμα) έχουν τεράστιες επιπτώσεις στην ικανότητα της οικονομίας να δημιουργήσει νέο εισόδημα, όπως αυτό μετρείται με τη μεταβολή του ΑΕΠ.

Αν σταματήσει το κράτος να κάνει όλα όσα αναφέρθηκαν προηγουμένως, το βάρος της οικονομικής πολιτικής θα μετακινηθεί από τη λιτότητα στη σταθεροποίηση. Οχι όμως και στην ανάπτυξη, τουλάχιστον όχι αμέσως και όχι με τον τρόπο που φαίνεται να το εννοούν οι πολιτικοί.

Πολλοί άλλοι πιστεύουν ότι η ανάπτυξη θα προκύψει επειδή κάποιοι «θα δώσουν λεφτά». Στη πιο απλοϊκή διατύπωσή της, η προσέγγιση αυτή μιλάει για «γερμανικά κεφάλαια» ή «νέα δάνεια των τραπεζών» ή «επιχορηγήσεις ευρωπαϊκών οργανισμών». Πίσω από αυτές τις κινήσεις, βλέπουν, οι ίδιοι, το χέρι του κράτους να μοιράζει χρήματα, κυρίως με τη μορφή πληρωμών του κράτους σε εισοδήματα ή τραπεζικών δανείων που δεν θα χρειαστεί ή, βεβαίως, επιδοτήσεων χωρίς άλλη υποχρέωση από τα ευρωπαϊκά ταμεία.

Περιμένουν, με δύο λόγια, από το κράτος να αρχίσει και πάλι να ξοδεύει. Παραδόξως μάλιστα, εκτιμούν ότι αυτό θα συμβεί χωρίς το κράτος να αυξήσει τους φόρους ή, έστω, να εισπράξει περισσότερους φόρους από τη φοροδιαφυγή.

Δυστυχώς, όσοι έχουν ή διαδίδουν παρόμοιες προσδοκίες καλλιεργούν έναν τεράστιο μύθο σε εαυτούς και αλλήλους. Μπορεί να μην είναι ακριβώς ο ίδιος μύθος με αυτόν που εννοεί ο Αλέξης Τσίπρας, δεν θα διαφέρει, όμως, καθόλου αν δεν κατανοήσουμε τι είναι αυτό που κάνει τη διαφορά μεταξύ συστολής της δημόσιας δαπάνης και αύξησης της ιδιωτικής επένδυσης. Η ανάπτυξη του τόπου θα προκύψει από τη συνεργασία ενός κράτους που θα συνεχίσει να ζει σεβόμενο τη λιτότητα και των ιδιωτών που θα επενδύσουν στην ανάκαμψη.        ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.

Οταν δύο πλευρές τραβούν το σχοινί, υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος να σπάσει:

Οταν δύο πλευρές τραβούν το σχοινί, υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος να σπάσει: αυτό ακριβώς συμβαίνει με τους εταίρους της τρικομματικής κυβέρνησης! Το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο παίζει μεν τον ρόλο του σχοινιού, αλλά δεν είναι παρά η αφορμή για να βγουν στην επιφάνεια οι διαφορετικές στρατηγικές των κομμάτων ως προς τη διαχείριση της διακυβέρνησης. Είναι προφανές ότι αν – έστω – μία πλευρά εξέλθει ηττημένη από αυτή την αντιπαράθεση, το μέλλον της τρικομματικής κυβέρνησης θα γίνει αβέβαιο.  Το ερώτημα είναι ποιον θα συνέφερε μία τέτοια εξέλιξη και η απάντηση είναι απλή: δεν θα συνέφερε πάντως ούτε τα κόμματα που συναπαρτίζουν την κυβέρνηση ούτε τη χώρα. Οι θυσίες στις οποίες συνεχίζει να υποβάλλεται ο ελληνικός λαός είναι τεράστιες και δεν επιτρέπεται να παιχτούν στα ζάρια της μικροκομματικής αντιπαράθεσης. Οι τρεις αρχηγοί οφείλουν να συζητήσουν και να συμφωνήσουν. Τα όσα διακυβεύονται είναι πολύ πιο σημαντικά από εκείνα που επιδιώκουν!

Από τη μια, στα ύψη τα προϊόντα που μας πουλούν και, από την άλλη, να επωφελούνται της κρίσης, δεν γίνεται...

Εμείς όμως ούτε πολλά έχουμε, αφού μισθοί και συντάξεις ισοπεδώθηκαν, ούτε άλλους να ψωνίζουν για μας, ούτε και άδηλους πόρους που να δικαιολογούν σχετική αβελτηρία περί τα οικονομικά μας. Ετσι, τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ και φρίττουμε. Διότι κανείς δεν μπορεί να μας απαντήσει στο ερώτημά μας: Πώς είναι δυνατόν να έχουν καταβαραθρωθεί οι μισθοί, να έχει εξαϋλωθεί η αμοιβή για τα εργατικά χέρια, αλλά οι τιμές στα είδη τροφίμων όχι μόνον να μην προσγειώνονται, αλλά και να τραβούν την ανηφόρα. Και πώς συμβαίνει οι πολυεθνικές, που έχουν κατακυριεύσει την αγορά τροφίμων, να πουλούν ακριβώς με το ίδιο τίμημα τα γαλακτοκομικά, τα απορρυπαντικά, το ψωμί - που άμα μείνει δύο μέρες εκτός ψυγείου μουχλιάζει!-, τον καφέ, τη ζάχαρη , τα μακαρόνια, αλλά και τα κρεμμύδια και τις πατάτες! Ελεος πια! Δεν βγάζει πατάτα η ελληνική γη και εισάγουμε;
Δεν βγάζει κρεμμύδια ξερά και τα προμηθευόμαστε από την Τουρκία;
Δεν έχει άλλες λεμονιές η χώρα για να έρχονται από την Αργεντινή και πορτοκαλιές για να φέρνουμε πορτοκάλια από το Ισραήλ ή στέρεψαν οι ντοματιές στην Κρήτη για να φτάνουν από τις Βρυξέλλες;
 Πόσο κοστίζει το λεγόμενο «καλάθι της νοικοκυράς» στην Ελλάδα και πόσο στη Γερμανία ή στην Αμερική και σκέφτομαι αν στην κυβέρνηση υπάρχει κανείς που να ασχολείται -πέραν των μεγάλων επενδύσεων, των μεγάλων αγοραστών για την εξαγορά των κρατικών κοινωφελών φορέων και της εκπλήρωσης των όρων του Μνημονίου- με την καθημερινότητα του Πολίτη, που συνίσταται στο να υπάρχει ένα πιάτο στο τραπέζι για όλη την οικογένεια κι ένα ρούχο και παπούτσι για να ντυθεί. Αν δεν μπορεί κι αν δεν υπάρχει κανείς επιφορτισμένος στην κυβέρνηση ή σε εποπτευόμενους οργανισμούς για να ελέγξει τις πολυεθνικές, που κατάπιανε τις μικρές διατροφικές επιχειρήσεις -τα μπακάλικα της γειτονιάς- κι έχουν συστήσει άτυπα καρτέλ τιμών, τότε προς τι η μείωση σε μισθούς, οι απολύσεις και η προσφορά εργασίας-λάστιχο που έχουν επιβάλει στους χώρους τους;
 Από τη μια, στα ύψη τα προϊόντα που μας πουλούν και, από την άλλη, να επωφελούνται της κρίσης, δεν γίνεται. Είπαμε ότι βιώνουμε σκληρές μέρες αλλά δεν μπορούμε και να δεχόμαστε, χωρίς καμία ένσταση, ότι «οι λύκοι χαίρονται στην αναμπουμπούλα»...

Η κυβέρνηση οφείλει να ασχοληθεί με τα μείζονα και σοβαρά προβλήματα του τόπου.

Θα είναι καλύτερο στον βαθμό που οι πολιτικές δυνάμεις οι οποίες μετέχουν στο κυβερνητικό σχήμα δεν ξεχάσουν ότι η χώρα απλώς διέφυγε τον κίνδυνο αλλά παραμένει ακόμη σε κρίσιμη κατάσταση και όλα μπορούν να συμβούν - από το καλύτερο έως το χειρότερο. Η αισιοδοξία που εσχάτως φαίνεται να κυριαρχεί εντός και εκτός Ελλάδας πρέπει και μπορεί να αξιοποιηθεί δημιουργικά ώστε να εδραιωθεί η πεποίθηση πως το πείραμα θα πετύχει. Κάθε άλλη προσέγγιση οδηγεί στην οπισθοδρόμηση και σε νέες περιπέτειες.

Συνεπώς, η κυβέρνηση οφείλει να ασχοληθεί με τα μείζονα και σοβαρά προβλήματα του τόπου και να μην αναλώνει δυνάμεις σε ιδεοληψίες που διαιρούν και ως έναν βαθμό απογοητεύουν τους πολίτες, που αναμένουν πράξεις σε τομείς που αφορούν στη ζωή τους. Η άσκοπη διαμάχη των τριών κομμάτων για τον λεγόμενο αντιρατσιστικό νόμο δεν εξυπηρετεί σε καμιά περίπτωση τον κυρίαρχο στόχο,  ώστε να πολλαπλασιασθούν οι ευκαιρίες για θετικές εξελίξεις στην οικονομία. Οι τρεις αρχηγοί επιβάλλεται να ξεπεράσουν μια αντιπαραγωγική αντιπαλότητα για ένα θέμα που πήρε άνευ λόγου διαστάσεις ενδοκυβερνητικής αντιπαράθεσης και να ασχοληθούν με τα καυτά ζητήματα που ορίζουν την καθημερινότητα και τελικώς το μέλλον των πολιτών.

Στην παρούσα φάση δεν υπάρχει η πολυτέλεια άγονων συγκρούσεων και κατασπατάλησης πολύτιμων δυνάμεων. Σε μια μάχη που θα κρατήσει ακόμη καιρό και τα αποτελέσματά της θα καθορίσουν το μέλλον όλων, επιβάλλεται σοβαρότητα και ρεαλισμός.

Το συμπέρασμα πως οι Έλληνες νέοι είναι οι πλέον αποκλεισμένοι από την εργασία και την παραγωγικότητα.

Η δομή της σημερινής κοινωνίας με την τρέχουσα ιστορική ύφεση δείχνει να απειλείται. Χαρακτηριστικά, όπως ο κοινωνικός αποκλεισμός, η επέκταση της φτώχειας, η συρρίκνωση εισοδημάτων, με αποκορύφωμα την αλματώδη ανάπτυξη της ανεργίας, πρωτοστατούν στην χώρα μας. Η κρίση χρέους για ολόκληρη την Ευρώπη μεταλλάσσεται, αλλάζει πρόσωπο και σχήμα, γεννώντας την υψηλότερη ανεργία που έχει γνωρίσει ποτέ και μετονομάζεται πλέον σε κρίση ανεργίας, το μεγαλύτερο δεινό επιγέννημα που έφερε η ευρωζώνη και το οποίο λαμβάνει διαστάσεις μείζονος σημασίας οικονομικοκοινωνικού φαινομένου.

Το συμπέρασμα πως οι Έλληνες νέοι είναι οι πλέον αποκλεισμένοι από την εργασία και την παραγωγικότητα. Αυτό έχει ως συνέπεια τη δημιουργία μεγάλου κύματος μετανάστευσης νέων και ειδικότερα πτυχιούχων. Σύμφωνα με τα στοιχεία ερευνών εκτιμάται πως 300.000 περίπου είναι αυτοί που επιδιώκουν πλέον να εξασφαλίσουν μία θέση μόνιμης εργασίας στο εξωτερικό.

Επιπρόσθετα, πολλαπλασιάζοντας, μέσω του κοινωνικού αποκλεισμού, καθημερινά το αίσθημα της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας, επιτρέπει να αναδυθούν στην επιφάνεια φαινόμενα που οδηγούν στην απαξίωση των κρατικών θεσμών και τη διάβρωση της δημοκρατίας. Με τον τρόπο αυτό δίνεται η ευκαιρία να αποκτήσει πολιτική έκφραση κάθε ακραίο, λαϊκό και δημαγωγικό μόρφωμα.

Η αύξηση της απασχόλησης δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί ως δια μαγείας. Οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης και η καταπολέμηση της ανεργίας στην Ελλάδα επιβάλλουν βαθιές διαρθρωτικές αλλαγές και εις βάθος μεταρρυθμίσεις, ανοίγοντας τον δρόμο των επενδύσεων για την επαναφορά στην ανάπτυξη που θα ενισχύσει την οικονομική δραστηριότητα.