Αργά η γρήγορα,αν επιμένει σε αυτή την πολιτική θα υποστεί κι αυτός τις συνέπειες της κρίσης...

Προφανώς κάθε χώρα έχει και τα δικά της ιδιαίτερα προβλήματα. Αλλά όσο αναγκαίο είναι το συμμάζεμα των δημόσιων οικονομικών και των υπερβολικών ελλειμμάτων, άλλο τόσο αναγκαίο είναι να στηριχθεί η ανάπτυξη. Να μπει τουλάχιστον ένα φρένο στην ασφυξία των επιχειρήσεων και στη διόγκωση της ανεργίας. Μπορεί η γερμανική ηγεσία να έχει στραμμένο το βλέμμα της στην επικείμενη εκλογική αναμέτρηση και να μη θέλει να δυσαρεστήσει τους ψηφοφόρους της, αλλά πρέπει να αντιληφθεί, αν πράγματι επενδύει σε μια ενωμένη Ευρώπη, ότι δεν μπορεί να οδηγεί τους άλλους λαούς και τις ηγεσίες τους στο περιθώριο. Η Ευρώπη, αλλά και το ευρώ, δημιουργήθηκαν για να προσφέρουν ασφάλεια,αλληλεγγύη, ευημερία και ευκαιρίες για ανάπτυξη και όχι για να οδηγήσουν στην ηγεμονία μιας χώρας και τον μαρασμό των άλλων. Και η ιστορία διδάσκει ότι κανένας λαός δεν πρόκειται να διατηρήσει την ευημερία του, αν οι άλλοι λαοί γύρω του υποφέρουν. Αργά η γρήγορα,αν επιμένει σε αυτή την πολιτική θα υποστεί κι αυτός τις συνέπειες της κρίσης...

Και η πατρίδα θα αναστηθεί!

ΑΛΛΗ ΠΟΝΗΡΙΑ του Συστήματος είναι η τεχνική της υποβάθμισης. Η εξουσία έχει συμφωνήσει με την «τρόικα» να απολύσει 150.000 δημοσίους υπαλλήλους. Τεμαχίζει τον αριθμό, ξεκινά με το «ένας φεύγει - ένας προσλαμβάνεται» και έτσι το πικρό ποτήρι γίνεται ημίγλυκο. Παρεμφερής είναι και η τεχνική της «αναβολής». Το όποιο οδυνηρό μέτρο σαλαμοποιείται και σερβίρεται κατά τεμάχια και με συνεχείς αναβολές, έτσι ώστε οι αντιδράσεις να ξεθυμαίνουν, ώσπου να γίνουν εντελώς ακίνδυνες!..

ΑΛΛΗ εξ ίσου ύπουλη τεχνική χειραγώγησης είναι η συμπεριφορά της εξουσίας προς τον λαό. Του μιλάει σαν σε «μικρό παιδί»! Απευθύνεται στο συναίσθημά, όχι στη λογική. Από την άλλη μεριά, ενθαρρύνει τους «ειδικούς» να χρησιμοποιούν τα πιο δύσκολα νοήματα και την πιο ακατανόητη ορολογία, έτσι ώστε ο άσχετος πολίτης να καμώνεται ότι καταλαβαίνει και -βεβαίως- να πείθεται…

ΤΕΛΟΣ, μια ακόμη πονηρή τεχνική της εξουσίας (αυτή που μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα) είναι να παραλύει το πάθος της εξέγερσης και να το αντικαθιστά με το αίσθημα της ενοχής. Το «μαζί τα φάγαμε» και το «φταίμε όλοι για το χάλι μας», είναι η πιο αποτελεσματική τεχνική πυρόσβεσης για κάθε ξεκίνημα εξέγερσης, όπως εκείνο της πλατείας Συντάγματος.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ όλα αυτά; Σημαίνουν ότι εξέλιπε κάθε ελπίδα να παίξουν οι ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ πολίτες αποφασιστικό ρόλο στις προσεχείς εξελίξεις; Εδώ τη λέξη «σκεπτόμενοι», γιατί αυτοί αυξάνονται και πληθύνονται όσο συνειδητοποιούν ότι χειραγωγούμεθα κατά τρόπο βάναυσο, ανθελληνικό και αντιδημοκρατικό από ένα ξενοκίνητο Σύστημα, πολύ πιο επικίνδυνο από εκείνο της επταετίας.

ΚΑΠΟΙΑ ΩΡΑ θα έλθουν οι εκλογές, δεν γίνεται να τις γλιτώσουν. Και τότε όλες μαζί οι τεχνικές της χειραγώγησης, μαζί με τους χειριστές τους, θα ζήσουν την πανωλεθρία τους… Και η πατρίδα θα αναστηθεί!

Επιχειρούν να φτιάξουν το νέο κομματικό κράτος διεκδικώντας ο καθένας για την πάρτη του την πολιτική... νεκρανάσταση.

Πάνω στα ερείπια που άφησε η μνημονιακή πολιτική των τελευταίων χρόνων οι τρεις εταίροι της κυβέρνησης Σαμαρά επιχειρούν να φτιάξουν το νέο κομματικό κράτος διεκδικώντας ο καθένας για την πάρτη του την πολιτική... νεκρανάσταση. Με τον φόβο του πολιτικού ατυχήματος να τους κυνηγάει, οι τρεις εταίροι σχεδιάζουν τις επόμενες κινήσεις τους αναζητώντας τρόπους που θα τους μεταμορφώσουν και θα τους ξεπλύνουν στη συνείδηση του κόσμου.

Ακολουθώντας τον δρόμο που γνωρίζουν πολύ καλά, και δεν είναι άλλος από τον δρόμο των ρουσφετιών πάνω στα οποία έφτιαξαν αυτό το ρημάδι το κράτος, το οποίο σήμερα «αποψιλώνεται» με τη διάλυση, την απονέκρωση κάθε κοινωνικού χαρακτήρα του και τις επερχόμενες απολύσεις, οι κυβερνητικοί εταίροι υπόσχονται... διορισμούς. Μάλιστα φτάνουν στο σημείο να τσακώνονται δημοσίως χωρίς αιδώ για το ποιος θα ελέγξει τους διορισμούς μέσα από τα προγράμματα του ΟΑΕΔ για την αντιμετώπιση της ανεργίας κατηγορώντας ο ένας τον άλλο για... ρουσφέτια.

Στόχος τους είναι απλώς να εκμεταλλευτούν την απελπισία των ανέργων πουλώντας τους ψεύτικες ελπίδες και μετατρέποντας σε άθλιο κομματικό εμπόριο το αυτονόητο: το δικαίωμα στην εργασία.

Οι αυτόκλητοι σωτήρες της χώρας, οι οποίοι υφάρπαξαν την ψήφο των Ελλήνων με ψεύτικες υποσχέσεις, αποφάσισαν, καθώς το έδαφος φεύγει κάτω από τα πόδια τους, να πέσουν με τα μούτρα στον... πατσά.

Zούμε τον διεθνή εξευτελισμό.

Zούμε τη μείωση των μέσων επιβίωσής μας, μείωση που ξεπερνάει το 60% των άλλοτε αμοιβών του μόχθου, της κατάρτισης, των όποιων ικανοτήτων μας. Zούμε έναν παρανοϊκό πολλαπλασιασμό των φόρων. Aνυποχώρητες τις τιμές των βασικών αγαθών, δηλαδή αμείωτη την αισχροκέρδεια. Tον πανικό της ανεργίας: την ψυχική διάλυση που σκοτεινιάζει το βλέμμα των παιδιών μας. Mας μεταγγίζει παραλυτική ανασφάλεια η παραλυσία του κράτους: οι ακέφαλες και ασπόνδυλες δημόσιες υπηρεσίες μετά την απερίσκεπτη και μαζική, πρόωρη συνταξιοδότηση των έμπειρων στελεχών τους – παραλυσία που επιτείνεται από την ευθυνοφοβία, αφού η εγωτική κατασφάλιση προέχει. Zούμε κατάφωρη, κάθε μέρα, την κατάλυση της έννομης τάξης, το αποχαλινωμένο έγκλημα. Tην κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας, αφού καταλήστεψαν τα ασφαλιστικά μας ταμεία – τον εφιάλτη της νοσοκομειακής και ιατροφαρμακευτικής ανεπάρκειας. Tον φρικώδη τρόμο που γεννάει η ανελπιστία, το μέλλον προκαταβολικά κατεστραμμένο από τον υπερδανεισμό, το χεροπόδαρο δέσιμο σε υπέρογκο χρέος.

Zούμε πνιγμό οργής και ανημπόριας βλέποντας τους αυτουργούς των εγκλημάτων που κατέστρεψαν τη ζωή μας όχι απλώς ατιμώρητους, αλλά και διαχειριστές σήμερα της «σωτηρίας» μας. Συνεχίζουν να έχουν «και το μαχαίρι και το πεπόνι»: το παιχνίδι της εξουσίας στημένο με τους ίδιους όρους, αυτούς που αποκλείουν να ξεμυτίσει το διαφορετικό, να εμφανιστεί η ποιότητα. Tο Σύνταγμα και οι «αναθεωρήσεις» του παίγνιο των συμφερόντων τους, ο εκλογικός νόμος και κάθε θεσμικό πλαίσιο απλή κρεμάστρα για να κρεμάνε το κάθε φορά ρούχο για το μασκάρεμα των ψευδολογημάτων τους. Eτσι ώστε να μονοπωλούν τη νομή της εξουσίας χωρίς κοινωνικό έλεγχο, χωρίς πολιτικό αντίπαλο, χωρίς θεσμική ηγεσία άλλη (δικαστική, στρατιωτική, ακαδημαϊκή) ικανή να αναχαιτίσει την αυθαιρεσία τους.

Zούμε τον διεθνή εξευτελισμό, την ανεμπόδιστη διαπόμπευση του ελληνικού ονόματος, χαμένη την πολιτειακή ανεξαρτησία. Zούμε τον Eλληνισμό να επιτροπεύεται από τη δευτεράντζα της υπαλληλίας χρηματοπιστωτικών οργανισμών, τον πρωθυπουργό να πρωθυπουργεύει υποχρεωμένος να του καθορίζουν οι δανειστές τον υπουργό της Oικονομίας. Kαι οι αυτουργοί αυτής της ολοκληρωτικής εξουθένωσής μας να κυκλοφορούν ανάμεσά μας (και στα διεθνή βήματα) ανενόχλητοι, με εξασφαλισμένη την ατιμωρησία των εγκλημάτων τους.

Στην πολιτική εκείνο που μετράει είναι το αποτέλεσμα.

πό το ξεκίνημα ήταν γνωστές οι δυσκολίες που θα επεφύλασσε το εγχείρημα της τρικομματικής. Δεν ήταν μόνο η κουλτούρα των συμμαχικών κυβερνήσεων που μας έλειπε, ήταν και η ιδιαιτερότητα των προβλημάτων που έπρεπε να αντιμετωπιστούν. Αρα θα αιθεροβατούσε όποιος προσέβλεπε σε μια αγαστή και αδιατάρακτη συνεργασία.

Στην πολιτική εκείνο που μετράει είναι το αποτέλεσμα. Και δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι, παρά τα αρκετά και σοβαρά σε κάποιες περιπτώσεις προβλήματα που συνάντησε, η κυβέρνηση έχει καταφέρει και φέρνει έως τώρα σε πέρας την αποστολή που ανέλαβε. Οι εταίροι και δανειστές μας δείχνουν ικανοποιημένοι, το κλίμα για τη χώρα μας έχει βελτιωθεί αισθητά, οι προβλέψεις είναι θετικές για το αμέσως επόμενο διάστημα και, πολύ περισσότερο, για το 2014.

Ωστόσο, το έργο της κυβέρνησης θα είναι από δω και πέρα δυσκολότερο. Οσο μάλιστα οι πιέσεις της τρόικας θα χαλαρώνουν τόσο τα περιθώρια κυβερνητικών πρωτοβουλιών θα διευρύνονται και άρα οι πιθανότητες διαφωνιών και αντιθέσεων και σε πολιτικό αλλά και σε υπουργικό επίπεδο θα πληθαίνουν. Είναι χαρακτηριστικά τα όσα έχουν σημειωθεί τα τελευταία εικοσιτετράωρα.

Γι' αυτό είναι και πάλι η ώρα των τριών αρχηγών. Του πρωθυπουργού πρωτίστως, αλλά και των δύο άλλων, μια και η ευθύνη την οποία έχουν αναλάβει μόνο με κοινή προσπάθεια και συνεργασία είναι δυνατό να οδηγηθεί στο τέρμα που όλοι ευχόμαστε και ελπίζουμε.

Είναι πολύτιμη η πείρα της δεκάμηνης έως τώρα κυβερνητικής συνεργασίας τους. Είναι ίσως το σημαντικότερο όπλο που διαθέτουν για την παραπέρα πορεία τους. Γι' αυτό και οφείλουν να το αξιοποιήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Επαναπροσδιορίζοντας τους στόχους τους και διαμορφώνοντας το πλαίσιο της συνεργασίας τους. Κι αφήνοντας κατά μέρος μικροκομματικούς πειρασμούς και πολιτικές ιδιοτέλειες.ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.

Η υποχρέωσή του τώρα είναι δεδομένη. Πρέπει να βγάλει τη χώρα από την κρίση.

Η υποχρέωσή του τώρα είναι δεδομένη. Πρέπει να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Αυτονόητο μεν, αλλά καθόλου απλό. Γιατί για να το καταφέρει, δεν αρκούν οι δικές του προσπάθειες. Η κάλπη δεν του έδωσε αυτοδυναμία και ούτε υπάρχει πιθανότητα να του δώσει σε μια επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Αρα η κυβερνητική συνεργασία είναι γι' αυτόν μονόδρομος αν θέλει να παραμείνει στην καρέκλα του πρωθυπουργού.

Εδώ όμως μπαίνει ένα ερώτημα: ποιο είναι το επίτευγμα με το οποίο φιλοδοξεί να συνδεθεί η πρωθυπουργία του; Οι επιλογές είναι δύο: ή η ευόδωση της προσπάθειας για την έξοδο από την κρίση ή η απόπειρα επανασυγκρότησης ενός κομματικού κράτους. Και τα δύο δεν γίνεται. Κι όσο είναι νωρίς, ο Σαμαράς θα πρέπει να διαλέξει τι από τα δύο θέλει.

Αν εκείνο που επιλέγει είναι,  λογικό, η αναγέννηση του τόπου, τότε θα πρέπει να καταλάβει ότι δεν υπηρετείται ένας τέτοιος στόχος με ρουσφέτια τύπου επαναλειτουργίας στρατιωτικών στρατοπέδων και ανάθεσης καίριων κυβερνητικών θέσεων σε κομματικούς ή προσωπικούς φίλους. Τέτοιες ενέργειες αλλού οδηγούν και άλλες εποχές θυμίζουν.

Για να βγει κάποια στιγμή η χώρα από τα αδιέξοδα, εκείνο που πρωτίστως χρειάζεται είναι κυβερνητική σταθερότητα και αποτελεσματικότητα. Ούτε το ένα ούτε το άλλο υπηρετείται από καθαρά μονοκομματικές πρακτικές ή παιδαριώδεις επικοινωνιακές προσπάθειες ιδιοποίησης όλων των θετικών από τον πρωθυπουργό και το κόμμα του. Κι αυτό γιατί, εκτός των άλλων, είναι και γελοία μια τέτοια προσπάθεια όταν οι πάντες γνωρίζουν ότι η σημερινή κυβέρνηση απλώς εφαρμόζει προειλημμένες αποφάσεις.

Αργά ή γρήγορα ο πρωθυπουργός και το περιβάλλον του θα πρέπει να αποφασίσουν τι θέλουν. Και να αποδείξουν ότι το εννοούν.

Μέχρι και πρόσφατα οι εξελίξεις ευνοούσαν τον μονόδρομο του ΣΥΡΙΖΑ.

Μέχρι και πρόσφατα οι εξελίξεις ευνοούσαν τον μονόδρομο του ΣΥΡΙΖΑ. Τουλάχιστον ως προς την επιβολή μέτρων. Ηδη, όμως, οι ισορροπίες μεταβάλλονται. Μέχρι στιγμής, όλα δείχνουν ότι ο Ιούνιος δεν θα μας επιφυλάξει δυσάρεστες εκπλήξεις. Αντίθετα μέχρι και σε σχετικά ευχάριστες μπορούμε να προσβλέπουμε. Οχι, βέβαια, τίποτα θεαματικό, αλλά πιθανότατα θα υπάρξει για πρώτη φορά κάποια φορολογική ελάφρυνση, έστω κι αν πρόκειται μόνο για τον ΦΠΑ στην εστίαση.

Ωστόσο, ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει ότι έρχονται νέα μέτρα και ότι η κυβέρνηση δεν θα αντέξει. Αλλά κοντός ψαλμός αλληλούια. Ενας μήνας και κάτι μας χωρίζει από τον Ιούνιο και τη δικαίωση ή τη διάψευση των διακηρύξεων του Τσίπρα και των συνεργατών του. Κι αν, όπως όλα δείχνουν, οι προβλέψεις τους διαψευστούν, τότε η συνέχεια προβλέπεται δύσκολη γι' αυτούς. Το μνημόνιο είναι αξιοποιήσιμο αντιπολιτευτικά μόνο όταν συνοδεύεται από περικοπές μισθών και συντάξεων και από επιβολές χαρατσιών και φορολογικών επιβαρύνσεων. Αν η διαπραγμάτευση του Ιουνίου δεν επιφυλάξει τέτοιες εκπλήξεις, τότε το αντιπολιτευτικό οπλοστάσιο του ΣΥΡΙΖΑ χάνει ένα σοβαρό μέρος από τη δύναμη πυρός του.

Και το ερώτημα που μοιραία θα προκύψει σε μια τέτοια περίπτωση είναι πάνω σε ποιες βάσεις θα στηρίξουν ο Τσίπρας και οι επιτελείς του την αντιπολιτευτική πολιτική τους. Αν το Μνημόνιο φτάσει να αφορά μόνο σε μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις, αν η κυβέρνηση καταφέρει να προχωρήσει και σε άλλες φορολογικές ελαφρύνσεις και με δεδομένο ότι κάποιες θετικές εξελίξεις προβλέπονται (έργα ξεκινάνε, η τουριστική κίνηση θα είναι αυξημένη, κάποιες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες προαναγγέλλονται), μπορεί να μη σημειωθούν άλματα προς την έξοδο από την κρίση, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να ψάξει για αντιπολιτευτική γραμμή. Η σημερινή θα του έχει τελειώσει.