Aγόμεθα μοιραίος προς εθνικήν καταστροφήν, διοτι ανεύθυνοι κυβερνήται θέτουν υπεράνω του Έθνους την ευτελή κομματικήν των ιδιοτέλειαν...

ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ να περάσουν δέκα μήνες, αλλά τελικά το καταλάβαμε. Οι εκλογές του 2012 μετέφεραν τη βία από το πεζοδρόμιο μέσα στη Βουλή. Το επιβεβαιώνουν όσα ζήσαμε χθες στην Προκαταρκτική για τη λίστα Λαγκάρντ. Ποτήρια, φασαρίες, αποβολές και ύβρεις σημάδεψαν τη συνάντηση με την εισβολή περιθωριακών στοιχείων στην κεντρική πολιτική σκηνή. Αλεξικέραυνο ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Ο, σύμφωνα με ανταπόκριση του «Μοντ», Δαντών του ελληνικού κοινοβουλευτισμού οδήγησε στα άκρα τον Ηλία Κασιδιάρη της Χρυσής Αυγής και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου του ΣΥΡΙΖΑ.

Ολα όσα γίνονταν λοιπόν έξω στον δρόμο το 2010-2012, γίνονται τώρα στην αίθουσα 150 της Βουλής και στον διάδρομο απέξω. Γιατί; Διότι οι ακραίες πολιτικές δυνάμεις που μεγάλωσαν απότομα διατήρησαν τις πρακτικές και τις αντιλήψεις που είχαν. Οι μούντζες προς το Κοινοβούλιο έχουν τώρα γίνει απειλές, βρισιές και χοντράδες που εκφέρονται με απόλυτη άνεση και χωρίς όριο. Βία έχει δει η ελληνική πολιτική - όπως και παρακρατική ή τρομοκρατική δράση. Οχι όμως μέσα στη Βουλή. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί. Και ότι εκτός από την αυστηροποίηση του πόθεν έσχες, χρειάζεται κι ένας άτεγκτος κώδικας κοινοβουλευτικής συμπεριφοράς.

Aλλοτε η πατρίδα ήταν κάτι τόσο πολύτιμο, που χωρίς αυτό η ζωή δεν είχε νόημα.

Σήμερα τίποτε από αυτά δεν λειτουργεί και η επιστροφή στο παρελθόν είναι μόνο φυγή στην ουτοπία, στρουθοκαμηλισμός εμμονής στην ψευδαίσθηση. H επιβίωση ή και η ευζωία εξασφαλίζεται με άλλου είδους μόχθο, δίχως την αμεσότητα της χειρωνακτικής σχέσης με τη γη. H «εστία» νοικιάζεται, είναι δια-μέρισμα, μεράδι ενοίκησης στον αέρα, φτιαγμένο για οποιονδήποτε, για ενοίκους περαστικούς – προσφέρεται να εξυπηρετήσει τη χρεία, όχι να στεγάσει τη ζωή. Kοινότητα πια δεν υπάρχει, η μετοχή στα κοινά είναι άγνωστη εμπειρία, τα «κοινά» μόνο θέαμα τηλεοπτικό και η «μετοχή» μόνο εταιρισμός για επιδίωξη συμφερόντων. Aκόμα και οι τάφοι νοικιάζονται, έγιναν κι αυτοί «διαμερίσματα» για προσωρινούς ενοίκους – τους αντιμάχεται και η μόδα της καύσης των νεκρών: ομολογία πίστης στο α-νόητο της ύπαρξης, στον μηδενισμό της από τον θάνατο. «Bωμοί και ιερά» λογαριάζονται τα τεμένη της «επικρατούσης θρησκείας»: εξυπηρετούν «τας θρησκευτικάς ανάγκας του λαού» όπως το IKA εξυπηρετεί «τας προνοιακάς» και το περίπτερο «τας καπνιστικάς» – σε περιόδους «κρίσης» οργανώνουν και συσσίτια.

H σύγκριση του σήμερα με το παρελθόν δεν θεμελιώνει νοσταλγία, ψάχνει για ρεαλιστικό ορισμό της φιλοπατρίας. Aλλοτε η πατρίδα ήταν κάτι τόσο πολύτιμο, που χωρίς αυτό η ζωή δεν είχε νόημα. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι ήταν έτοιμοι να πεθάνουν, αν χρειαζόταν, για την πατρίδα. Oχι από νταηλίκι και φανατισμένη παράνοια, να «τα δίνεις όλα, για την «ομαδάρα» σου («και τα μυαλά στο κάγκελο»). Aλλά όπως πεθαίνεις για έναν μεγάλο έρωτα, που αν τον χάσεις δεν αξίζει πια να ζεις. H αγάπη για την πατρίδα ήταν τόσο ζωτική όσο και η ανάγκη να αγαπήσεις και να αγαπηθείς. «Oταν ξαναείδα το χώμα που με γέννησε, γράφει ο Σεφέρης, μ’ έκανε να νιώσω πως ο άνθρωπος έχει ρίζες, κι όταν τις κόψουν πονεί, βιολογικά, όπως όταν τον ακρωτηριάσουν».

Απλώς χρονοτριβούν αναβάλλοντας το μοιραίο.

Εν αναμονή της τρόικας –που έρχεται με μεγάλη την όρεξη των Βορείων για «σκληρές διαπραγματεύσεις», ύστερα και από τη σαρωτική επιβολή τους στην Κύπρο–, ξανακούμε το «δεν μένει πλέον καιρός» σε όλους τους τόνους: προστακτικούς, προτρεπτικούς, παρακλητικούς. «Δεν περισσεύει καιρός για παράλογες απαιτήσεις» – ούτε καν για την όντως εξωφρενική και εθνικά αυτοκαταστροφική σκέψη να μειωθεί ελαφρώς ο ΦΠΑ στην εστίαση...

«Δεν περισσεύει καιρός για διαφοροποιήσεις πολυτελείας στο εσωτερικό της συγκυβέρνησης». Αυτό το λέει το μεν ΠΑΣΟΚ φωναχτά, επιμόνως αυτοθυματοποιούμενο, σε ένα ρόλο, δηλαδή, που ουδόλως του ταιριάζει, η δε Ν.Δ. μέσα από τα δόντια της, ως ισχυρότερη των τριών. Και οι δυο τους στρέφουν την κριτική τους στη ΔΗΜΑΡ, η οποία, με νεοϊδρυμένη πολιτική κίνηση «στα αριστερά της», όπως αυτοπροσδιορίστηκε, προϊόν των εσωκομματικών τριβών, μάλλον συνειδητοποιεί ότι δεν έχει άλλα περιθώρια να λέει «όχι» και να εννοεί «πιθανόν ναι».

Και για τα τρία κόμματα της κυβέρνησης, πάντως, δεν περισσεύει πράγματι χρόνος, πολιτικός και οικονομικός, για να συνεχίσουν ένα θέαμα διπλού ακροατηρίου, εσωτερικού και εξωτερικού ταυτόχρονα, όπου το εκάστοτε «δεν» τους στις απαιτήσεις των πιστωτών μοιάζει απλώς να παρέχει τη σκυτάλη για το κάθε φορά καινούργιο υποχωρητικό «ναι». Εφόσον ούτε κοινή γλώσσα μπορούν να σχηματίσουν, δεδομένου ότι την επόμενη κάλπη την ονειρεύονται από διαφορετική σκοπιά ο καθένας και με διαφορετικές ελπίδες, ούτε καν σαφή και ενιαία γλώσσα έχει ο καθένας τους έναντι των άλλων δύο εταίρων, απλώς χρονοτριβούν αναβάλλοντας το μοιραίο. Μόνο που το κεφάλαιο που εξανεμίζουν δεν είναι δικό τους.

Αλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε!..

Με άλλα λόγια, ότι μπορεί να έχουμε το ένα ή το άλλο νόμισμα και γενικώς να κουβεντιάζουμε ποιο νόμισμα μας αρέσει χωρίς δεδομένα και προϋποθέσεις.

Η παραδοχή ότι το ευρώ αποτελεί το εθνικό μας νόμισμα αυτήν ακριβώς τη συζήτηση έκλεινε.

Ευτυχώς! Διότι αν σε μια χώρα δεν θεωρείται τελεσίδικο το νόμισμα, τότε τίποτα δεν είναι τελεσίδικο. Και επικρατεί μια καταστροφική «νομισματική αβεβαιότητα».

Με τις πρόσφατες εξελίξεις, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται πάλι να κλυδωνίζεται προς τα πίσω.

Οχι «πάση θυσία» στο ευρώ, λέει ο Σκουρλέτης. «Χωρίς ταμπού» το νόμισμα, γράφει ο Ν. Βούτσης. «Το ευρώ δεν είναι φετίχ» (ξανα)υποστηρίζουν στενοί συνεργάτες του Τσίπρα.

Αλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε!..

Διότι, είτε τους αρέσει είτε δεν τους αρέσει, το εθνικό νόμισμα μιας χώρας είναι φετίχ. Είναι και ταμπού. Και προφανώς δικαιολογεί όλες τις θυσίες, μικρές και μεγάλες.

Οχι για ιδεολογικούς λόγους. Αλλά επειδή ένα σταθερό και αξιόπιστο νόμισμα αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση ενός σύγχρονου και σοβαρού κράτους - δεν είναι πανωφόρι που το φοράμε όταν κάνει κρύο και το βγάζουμε όταν πιάσουν οι ζέστες...

Απολύτως θεμιτή την άποψη της εξόδου από το ευρώ. Την υποστηρίζουν το ΚΚΕ, ο Αλαβάνος, η υπόλοιπη άκρα Αριστερά, καθώς και κάποιοι οικονομολόγοι.

Ολα τα άλλα όμως είναι καθαρό παπατζιλίκι.

Διότι το νόμισμα είτε το απορρίπτεις είτε το αποδέχεσαι. Και όταν το αποδέχεσαι, το υπερασπίζεσαι ανεξαρτήτως θυσιών, χωρίς προϋποθέσεις ή επιφυλάξεις. Δεν το κουβεντιάζεις για να βρεις αν και πόσο σε βολεύει.

Ευτυχώς βεβαίως η συζήτηση ξεκαθαρίζει πλέον από μόνη της, ακόμη και ανεξαρτήτως των προθέσεων όσων μετέχουν σε αυτήν.

Ετσι καθίσταται όλο και περισσότερο σαφές ότι θα οδηγηθούμε εκ των πραγμάτων σε μια αναμέτρηση ανάμεσα στο «κόμμα του ευρώ» και στο «κόμμα της δραχμής». Μια αναμέτρηση καθαρή, ανοιχτή, χωρίς παπατζήδες και υπεκφυγές.

Και ασφαλώς χωρίς κανένα ταμπού.

Τα σύννεφα έχουν αρχίσει να μαζεύονται απειλητικά στον ορίζοντα...

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ έχει ανοίξει την «όρεξη» της Τουρκίας και στη Θράκη. Είναι κοινό μυστικό ότι διάφορα παράκεντρα ημιεπίσημης προπαγάνδας της Αγκυρας οργιάζουν στη Ροδόπη και στην Ξάνθη απεργαζόμενα σενάρια αποσταθεροποίησης των τοπικών κοινωνιών και δορυφοροποίησης των πολυεθνικών μουσουλμανικών πληθυσμών που ζουν στην περιοχή. Παράλληλα, πραγματοποιούν μια καλά οργανωμένη διεθνή εκστρατεία δυσφήμησης του ελληνικού κράτους, μιλώντας για δήθεν καταπίεση και προβάλλοντας μια κατασκευασμένη, άθλια εικόνα, στηριγμένη μόνο στο ψεύδος και στο μίσος, αποσκοπώντας μεσοπρόθεσμα στη δημιουργία θρακικού ζητήματος. Και βέβαια οι Τούρκοι πολύ συχνά συνεργάζονται στην ανθελληνική τους προπαγάνδα με τους διεθνείς πυρήνες των Σκοπιανών, που επίσης «διαπρέπουν» τον τελευταίο καιρό στην κατασυκοφάντηση της χώρας μας ανά τον κόσμο, με αλυτρωτικά συνθήματα και ιστορικές «κατασκευές». 

ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ότι απέναντι σε αυτή την απροκάλυπτη και κλιμακούμενη επίθεση η φτωχή Ελλάδα της κρίσης, η Ελλάδα της ύφεσης και της ανεργίας πρέπει τώρα να βρει τον τρόπο όχι μόνο να αμυνθεί, αλλά και να αντεπιτεθεί. Διαφορετικά οι εξελίξεις σε όλα τα ανοικτά μέτωπα των εθνικών μας θεμάτων θα είναι δραματικές. Και θα υπονομεύσουν μόνιμα, οριστικά και αμετάκλητα την πορεία της χώρας. Οι πολιτικοί μας ταγοί οφείλουν, λοιπόν, χωρίς χρονοτριβή να συναισθανθούν τις ευθύνες τους και να συνεννοηθούν. Οφείλουν να χαράξουν από κοινού μια έξυπνη, αποτελεσματική και προσαρμοσμένη στα δεδομένα της κρίσης εθνική στρατηγική για την προάσπιση των συμφερόντων της χώρας και για την αξιοποίηση του εθνικού μας πλούτου. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει χρέος να συγκαλέσει τάχιστα σύσκεψη με τους αρχηγούς όλων των κομμάτων, για τα εθνικά μας θέματα, ώστε να υπάρξει ένα ελάχιστο πλαίσιο συμφωνίας, για τις επόμενες κινήσεις της χώρας μας στη διεθνή σκακιέρα. Τα σύννεφα έχουν αρχίσει να μαζεύονται απειλητικά στον ορίζοντα... Απαιτείται επειγόντως δράση!

Η εσωτερική ένταση που διαπερνά τον ΣΥΡΙΖΑ είναι κατανοητή.

Η περιπέτεια της Κύπρου συμπύκνωσε μέσα σε μία εβδομάδα τα πολιτικά διδάγματα που θα έπρεπε να είχε βγάλει η Ελλάδα εδώ και πέντε χρόνια, από το ξέσπασμα της κρίσης. Κατ' αρχάς, έκανε απτή την τεράστια διαφορά μεταξύ της επώδυνης λύσης (δανειακή σύμβαση, Μνημόνια) και της καταστροφής (χρεοκοπία). Εδειξε πόσο κίβδηλα είναι επιχειρήματα του τύπου «έτσι και αλλιώς έχουμε χρεοκοπήσει» ή «τι άλλο έχουμε να χάσουμε». Σήμερα ξέρουμε ότι με την χρεοκοπία και το τραπεζικό σύστημα δεν παίζεις. Από την άλλη, εύλογο είναι να ενισχυθούν οι φωνές υπέρ της δραχμής κερδίζοντας έδαφος έναντι της δημαγωγίας περί «επαναδιαπραγμάτευσης», «ηρωικών μονομερών ενεργειών», «όχι στην τρόικα - ναι στο ευρώ». Απόψεις που υπονομεύτηκαν ευθέως από την κυπριακή εμπειρία. Η εσωτερική ένταση που διαπερνά τον ΣΥΡΙΖΑ είναι κατανοητή. Ο επικοινωνιακός ακτιβισμός του κ. Τσίπρα και οι αριστεροδεξιές καντρίλιες δεν φτάνουν να σκεπάσουν τα χάσματα μεταξύ της (υποτιθέμενης) επιλογής υπέρ του ευρώ, της κάθετης αντιμνημονιακής ρητορείας και του κομματικού προγράμματος που παραπέμπει σε αποχώρηση από την ΕΕ. Από την άλλη μεριά, βγαίνει ενισχυμένη η νομιμοποίηση της τρικομματικής κυβέρνησης ως επιλογή εθνικής ευθύνης και συνεργατικής διαχείρισης της κρίσης στο πλαίσιο της ευρωζώνης. Αλλωστε, πόσο πειστικό είναι να κατηγορούνται η ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ για τη συνεργασία με τη ΝΔ, όταν συμπήγνυται αντιπολιτευτικό «μέτωπο» ΣΥΡΙΖΑ - Καμμένου, και λίγο δεξιότερα ο χρυσαυγίτης κ. Παππάς υποκύπτει στην ακράτειά του;

Δυστυχώς δεν μάθαμε να τιμωρούμε, αλλά αντιθέτως επιβραβεύουμε τους λαϊκιστές.

Η παλαιοκομματική νοοτροπία του προστάτη του λαού και ο επικίνδυνος λαϊκισμός σηκώνουν κεφάλι και κυριαρχούν στα... κεφάλια των αντιπάλων των μεταρρυθμίσεων.

Μόνο που οι εμφανιζόμενοι ως προστάτες των λαϊκών συμφερόντων (λες και οι συνάδελφοί τους είναι εχθροί) δεν καταλαβαίνουν ή για άλλους ιδιοτελείς λόγους (ψηφαλάκια γαρ) αντιτάσσονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων, κάνουν δηλώσεις ή διαρροές που χαϊδεύουν τα αυτιά των ψηφοφόρων τους, αλλά στην ουσία με τη στάση τους απειλούν με λεηλασία τα εισοδήματα των πολιτών και των παιδιών τους.

Γιατί τυχόν αποτυχία της κυβέρνησης στην εκτέλεση του προϋπολογισμού (η επιτυχία συνδέεται άμεσα με τις μεταρρυθμίσεις), και προπαντός η αδυναμία ριζικής ανατροπής του στάτους του παρελθόντος και του οικονομικού μοντέλου των τελευταίων χρόνων, συνεπάγεται με μαθηματική ακρίβεια δεινά για τον λαό και κυρίως για τους πλέον αδύναμους οικονομικά και τους νέους.

Αλλά κι εμείς οι πολίτες έχουμε ευθύνες. Μας αρέσει να μας χαϊδεύουν τα αυτιά, να μας παραμυθιάζουν με ανέφικτες υποσχέσεις με καλά λόγια.

Δυστυχώς δεν μάθαμε να τιμωρούμε, αλλά αντιθέτως επιβραβεύουμε τους λαϊκιστές, που στη σημερινή κρίσιμη συγκυρία επιδεικνύουν ανεύθυνη συμπεριφορά και αν αύριο επικρατήσουν, θα αποδειχθούν μοιραίοι. Οχι γι΄ αυτούς, αλλά για τον λαό.