Η υπόθεση του ζεόλιθου στα Πετρωτά του Έβρου ξεπέρασε τα όρια τις κοροϊδίας.

Η υπόθεση του ζεόλιθου στα Πετρωτά του Έβρου ξεπέρασε τα όρια του νομού Έβρου και της Περιφέρειας και πλέον με το θέμα ασχολείται ήδη εισαγγελέας και σε λίγο καιρό θα απασχολήσει και την ολομέλεια της Βουλής. Η επένδυση εξόρυξης ζεόλιθου ύψους 40 εκατομμυρίων ευρώ σταμάτησε, όταν υπουργός Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής ήταν ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου.

Μάλιστα όπως είχε γράψει πριν αρκετό καιρό το e-evros.gr ο κ. Παπακωνσταντίνου φαίνεται ότι συνδέεται με «δεσμούς αίματος» με την εταιρεία που δραστηριοποιείται στη Βουλγαρία και τροφοδοτεί τη χώρα μας με ζεόλιθο.

Εξαιτίας όλων αυτών που είδαν το φως της δημοσιότητας ο οικονομικός εισαγγελές Γρηγόρης Πεπόνης διέταξε προκαταρκτική εξέταση με αφορμή δημοσιεύματα σύμφωνα με το οποίο ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ως υπουργός Περιβάλλοντος και ο Γιάννης Μανιάτης ως υφυπουργός ματαίωσαν επένδυση εξόρυξης ζεόλιθου στον Εβρο, τη στιγμή που η Ελλάδα εισάγει το ορυκτό αυτό σε ακριβότερη τιμή από τη Βουλγαρία και την Τουρκία.

Εν τω μεταξύ και πριν την παρέμβαση του εισαγγελέα, η υπόθεση απασχόλησε τη δικαιοσύνη, καθώς ο Γιάννης Μανιάτης μήνυσε τον πρώην γενικό γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Περιφέρειας Μακεδονίας-Θράκης, Θύμιο Σώκο, για παράβαση καθήκοντος, επειδή δεν εκτέλεσε διεθνή ανοιχτό διαγωνισμό για την ανάθεση της εξόρυξης και κατήγγειλε ως ηθικό αυτουργό στην παράβαση καθήκοντος καταγγέλλει τους υπευθύνους της εταιρείας GEO-VET.

Ωστόσο η υπόθεση «μπήκε στο αρχείο» από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Ορεστιάδας, καθώς δεν προέκυψε ευθύνη του κ. Σώκου, αλλά αντίθετα κρίθηκε ότι νομίμως προέβη σε απευθείας μίσθωση του λατομείου στην εταιρεία GEOVET, τον Μάιο του 2011. 

Η Ευρώπη βρίσκεται σε μία από τις κρισιμότερες περιόδους της ιστορίας της.

Εάν δεν ανακοπεί η πορεία αυτή, την οποία επέβαλε η συντηρητική κυβέρνηση της Γερμανίας, είναι εξαιρετικά πιθανή η διάλυση της Ευρωζώνης και της ΟΝΕ, που θα συμπαρασύρει την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Το σημαντικότερο στοιχείο που αναδεικνύουν έρευνες κοινής γνώμης σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες αποτελεί ίσως η σταθεροποίηση του ευρωσκεπτικισμού και της δυσθυμίας έναντι των θεσμών της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Οι λαοί της Ευρώπης, ακόμη και σε κράτη που δεν έχουν πληγεί έντονα από την κρίση όπως η Γερμανία, η Αυστρία και η Φινλανδία, εμφανίζονται διαρκώς προθυμότεροι να επιστρέψουν στα εθνικά νομίσματα και να διαχωρίσουν την τύχη τους από αυτή των πιο αδύναμων οικονομικά εταίρων.

Πρόκειται δηλαδή για την αποδυνάμωση της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, που είναι αλληλένδετη με τις πολιτικές λιτότητας στον ευρωπαϊκό Νότο.

Η Ευρώπη βρίσκεται σε μία από τις κρισιμότερες περιόδους της ιστορίας της.

Πολιτικά διχασμένη, ανήμπορη να διαχειριστεί όχι μόνο το δημοκρατικό και κοινωνικό της έλλειμμα, αλλά και το δημοσιονομικό, με ηγέτες χωρίς λάμψη, υπεύθυνη για την ύφεση και την πρωτοφανή ανεργία που προκάλεσαν στενόμυαλες πολιτικές επιλογές, η Ευρωπαϊκή Ενωση διευθύνεται από μία κλειστή ομάδα πολιτικών, τραπεζιτών και βιομηχάνων με ενίοτε αντικρουόμενα συμφέροντα, η οποία έχει κλείσει τα αυτιά της σε όλες τις εκκλήσεις, παραινέσεις ή διαμαρτυρίες.

Ο κάθε πολιτικός ηγέτης χρειάζεται να έχει μέσα του μια «εσωτερική φωτιά».

Ο κάθε πολιτικός ηγέτης χρειάζεται να έχει μέσα του μια «εσωτερική φωτιά», που του δίνει τη δύναμη να σηκωθεί κάθε φορά που πέφτει, να αντέχει την πίεση και να βάζει φιλόδοξους στόχους για τον εαυτό του και τη χώρα. Στην εποχή της εικοσιτετράωρης ενημέρωσης και της ισοπέδωσης των πάντων, είναι πολύ εύκολο να σβήσει η φωτιά με τις πρώτες περιπέτειες.

Γι’ αυτό χρειαζόμαστε σήμερα πολιτικούς οι οποίοι δεν θα νοιάζονται για την επανεκλογή τους, αλλά για την υστεροφημία τους. Χρειαζόμαστε, δηλαδή, πολιτικούς που, έστω και με μια δόση «ψώνιου», θα κοιτούν πιο μπροστά από τις δημοσκοπήσεις και τον επόμενο εκλογικό κύκλο. Μιλάμε, ασφαλώς, για έναν πολύ ειδικό τύπο ανθρώπου που δεν μπορεί να είναι «καλό παιδί» και που θα πρέπει να κάνει μεγάλες θυσίες, πέρα από τις προφανείς, που είναι η «φυλακή» της συνεχούς φύλαξης και η απώλεια κάθε έννοιας ιδιωτικής ζωής.

Παλαιότερα θεωρούσα βέβαιο ότι η εποχή μας δεν θα παρήγε τέτοιους πολιτικούς και πως θα περιοριζόμασταν στους «πλαστικούς» πολιτικούς, προϊόντα της επικοινωνίας και των δημοσκοπήσεων.

Πέρα από τα ανώδυνα ιδεολογικά, ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται να κάνει στροφή και στα επώδυνα καθημερινά:

Πέρα από τα ανώδυνα ιδεολογικά, ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται να κάνει στροφή και στα επώδυνα καθημερινά: να πάψει δηλαδή να χαϊδεύει αυτιά στο ζήτημα της φορολογίας. Να παραδεχθεί - για παράδειγμα - ότι οι πρωταθλητές της φοροδιαφυγής στη χώρα δεν είναι οι επιχειρηματίες και οι μεγάλες εταιρείες, όπως τόσο βολικά διατείνεται. Αλλά οι εκατοντάδες χιλιάδες ελεύθεροι επαγγελματίες (γιατροί, δικηγόροι, έμποροι, βιοτέχνες και φυσικά αγρότες) οι οποίοι δήλωσαν το 2011 κατά μέσο όρο 5.000 ευρώ τον χρόνο!

 Οφείλει να παραδεχθεί επίσης ότι ο μόνος τρόπος για να πάρει πάνω της η οικονομία και να μειωθεί η ανεργία είναι να στηριχθεί ο ιδιωτικός τομέας - αφού το κράτος έχει προ πολλού χρεοκοπήσει. Για να επενδύσουν όμως τα χρήματά τους στην Ελλάδα έλληνες ή ξένοι επιχειρηματίες θα πρέπει να υπάρξει σημαντική μείωση στη φορολογία των επιχειρήσεων στα επίπεδα της Κύπρου, της Τουρκίας ή της Βουλγαρίας, δηλαδή στο 10%-15%. Και όχι να αυξηθεί η φορολογία, όπως υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ - οι Ιρλανδοί ήξεραν τι έκαναν όταν αρνήθηκαν στην κ. Μέρκελ να αυξήσουν τους φόρους στις επιχειρήσεις τους!

Ο κ. Τσίπρας έχει το πλεονέκτημα ότι αυτή τη στιγμή άλλοι βγάζουν τα κάστανα από τη φωτιά. Οφείλει όμως να μη δεσμεύεται για πολιτικές που γνωρίζει ότι δεν μπορεί να εφαρμόσει, εφόσον κυβερνήσει. Το «λεφτά υπάρχουν» το δοκίμασε ο ελληνικός λαός - και ακόμη πληρώνει!

Η φτωχοποίηση του Δημοσίου, έφερε μόνο τεράστια ύφεση.

Η Ελλάδα θα σωθεί. Για τους Ελληνες, τουλάχιστον για μεγάλο μέρος, υπάρχει σοβαρή αμφιβολία. Οσο περνάει ο καιρός, γίνεται οδυνηρά αντιληπτό ότι αναπτύσσονται δύο ταχύτητες αλλά και μεγάλη απόκλιση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα στην ευκολία προσαρμογής στο πρότυπο της «κανονικής» ευρωπαϊκής κοινωνίας και οικονομίας.

Η ελληνική κοινωνία χαρακτηρίζεται από τεράστια εξάρτηση από το κράτος και υπανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα. Το κράτος είναι ο μεγαλύτερος εργοδότης και ρυθμιστής, που αν δεν θέλει, δεν γίνεται καμία επένδυση και δεν λειτουργεί ούτε μικρό μαγαζί. Κράτος σημαίνει ένα εκατομμύριο «εργαζόμενοι» και εκατοντάδες χιλιάδες ρυθμίσεις για τα πάντα, λογικά και παράλογα. Αυτή είναι η μία πτυχή της μη κανονικότητας της Ελλάδας. Η δεύτερη είναι η μη κανονικότητα του ιδιωτικού τομέα. Από τη μία υπάρχει ο ακραίος υπερεπαγγελματισμός, με τα εκατοντάδες χιλιάδες μικρομάγαζα, βιοτέχνες και επαγγελματίες και από την άλλη, η μικρή και υπανάπτυκτη βιομηχανία.

Η κρίση στην Ελλάδα σήμερα οφείλεται στην αδυναμία αυτού του ιδιωτικού τομέα να συντηρήσει το διογκωμένο κράτος και όσους τρέφονται από αυτό. Η χαμηλή ανταγωνιστικότητα δεν δημιουργεί έσοδα και η φορολογική μηχανή είναι διεφθαρμένη και ακραία ανεπαρκής. Περάσαμε το πρώτο στάδιο της πορείας προς την κανονικότητα κάνοντας μόνο τα εύκολα, μειώνοντας κρατικές δαπάνες, μισθούς και συντάξεις. Η φτωχοποίηση του Δημοσίου, όμως, έφερε μόνο τεράστια ύφεση. Τα μισά μαγαζιά κλείσανε, αλλά μένει να μειωθεί η έκταση του δημόσιου τομέα σε αριθμούς υπαλλήλων και σε τρόπο παρέμβασης στην οικονομία. Μένει να απελευθερωθεί το παραγωγικό δυναμικό της χώρας.

Να αντιμετωπίσουμε την αγριότητα και τη σκληρότητα που αρχίζει να κερδίζει έδαφος.

Η κατατρομοκράτηση συνεχίζεται από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς με εμπροσθοφυλακή τα ηλεκτρονικά μέσα που σπέρνουν πανικό με λόγια και εικόνες που προβάλλουν και την ίδια στιγμή συμβάλλουν με την παρουσία τους οι διάφοροι βουλευτές όλων των κομμάτων και διάφοροι παράγοντες και αναλυτές της κρίσης που βιώνουν όμως οι πεινασμένοι, που τους εμφανίζουν κι αυτούς για να συμπληρωθεί το πάζλ της εικόνας. Οι χορτάτοι μιλάνε για τους άνεργους και πεινασμένους, προτείνοντας τρόπους για να σωθούν.

Οταν περιμένουμε να αντιδράσουν κάποιοι άλλοι χωρίς να βάζουμε μέσα στους άλλους και τους εαυτούς μας, θα περιμένουμε για πολύ ακόμα. Ας αρχίσουμε από τα μικρά, από την αντιμετώπιση της δυστυχίας που κάποιοι άνθρωποι πλέον δεν μπορούν να κρύψουν ούτε να αντέξουν.

Η αλληλεγγύη, κοινωνική και προσωπική, μπορεί να αντιπαλέψει την κρίση και να προκαλέσει και να προξενήσει ομάδες πρωτοβουλιών με στόχο την ανατροπή, με εθνικοταξικό απελευθερωτικό αγώνα, γιατί ζούμε σε συνθήκες κατοχής που έχουν επιβάλει οι δανειστές μας τροϊκανοί, βοηθούμενοι από δικούς μας του εσωτερικού χώρου.

Θα πρέπει να αποφευχθεί η αλληλοσφαγή και η εμφυλιακή κατάσταση που δημιουργείται μέσα στους χώρους και τους κλάδους των εργαζομένων.

Θα πρέπει να πιαστούμε και από τα συναισθήματα που έχουμε καταχωνιασμένα. Να αντιμετωπίσουμε την αγριότητα και τη σκληρότητα που αρχίζει να κερδίζει έδαφος.

Δεν είναι ντροπή να κλάψεις, να γελάσεις, να αγαπήσεις, να ονειρευτείς και να ζητήσεις και να δώσεις βοήθεια.

Ηρθε καιρός να ανταλλάξουμε όχι μόνο το περίσσευμα αλλά και το υστέρημα όταν υπάρχει ανάγκη.

Την Παρασκευή ξεκινά πιλοτικά η λειτουργία των υπηρεσιών Πρώτης Υποδοχής και Ασύλου στο κέντρο φύλαξης παράνομων μεταναστών στο Φυλάκιο του δήμου Ορεστιάδας.

Την Παρασκευή ξεκινά πιλοτικά η λειτουργία των υπηρεσιών Πρώτης Υποδοχής και Ασύλου στο κέντρο φύλαξης παράνομων μεταναστών που βρίσκεται στο Φυλάκιο του δήμου Ορεστιάδας. Οι υπηρεσίες θα στεγαστούν στην πρώτη πτέρυγα, της επέκτασης των εγκαταστάσεων, που αποτελείται από 10 οικίσκους.  Σε ορισμένους από αυτούς θα διαμένουν οικογένειες που θα συλλαμβάνονται από δω και στο εξής ενώ μέχρι πρόσφατα, εξαιτίας της περιορισμένης χωρητικότητας του Κέντρου, οι μητέρες φιλοξενούνταν μαζί με τα παιδιά τους σε ξεχωριστούς θαλάμους.

Για τον σκοπό αυτό, βρίσκεται ήδη στην περιοχή ο πρώην γενικός αστυνομικός διευθυντής ΑΜΘ, Εμμανουήλ Κατριαδάκης, και νυν στέλεχος της υπηρεσίας Πρώτης Υποδοχής και Ασύλου του υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Σημειώνεται ότι η εν λόγω υπηρεσία ιδρύθηκε το 2011 και αποστολή της είναι η υποδοχή αλλοδαπών, που συλλαμβάνονται για παράνομη είσοδο ή διαμονή στην Ελλάδα σε συνθήκες που ναεξασφαλίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα δικαιώματά τους.
 Η υποδοχή αυτή, εκτός του να διασφαλίζει τις άμεσες βιοτικές ανάγκες των αλλοδαπών, περιλαμβάνει διαδικασίες, όπως η εξακρίβωση της ταυτότητάς τους, η καταγραφή τους, ο ιατρικός έλεγχος και η ψυχοκοινωνική στήριξη, η ενημέρωσή τους για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους και η μέριμνα για άτομα που ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες, όπως τα ασυνόδευτα παιδιά και τα θύματα βασανιστηρίων.