Αφήσαμε τη χώρα να πέσει στον κατήφορο της συνωμοσιολογίας, του διχασμού και του μίσους.

Αφήσαμε τη χώρα να πέσει στον κατήφορο της συνωμοσιολογίας, του διχασμού και του μίσους. Κανείς δεν αντιλέγει πως οι απάνθρωπες περικοπές και η δραματική μείωση του μέσου εισοδήματος θα οδηγούσαν ούτως ή άλλως στο μίσος, την κοινωνική ένταση, την παλαβομάρα. Θα είχαν, όμως, γίνει πολλά πράγματα πιο εύκολα και πιο γρήγορα αν οι μεγάλες πολιτικές δυνάμεις συναινούσαν και συνεργάζονταν.

Ο κ. Σαμαράς έχει αποδείξει τους τελευταίους μήνες ότι αντιλαμβάνεται πλήρως το καθήκον του έναντι της Iστορίας. Πήρε το κόστος και δίνει μια σκληρή μάχη με φθαρμένα υλικά και αδύναμους συμμάχους, αλλά με πολιτική γενναιότητα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει το λάθος των προηγούμενων και προπροηγούμενων ηγετών της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ζητεί εκλογές, εκλογές, εκλογές... Λες και είναι έτοιμος να κυβερνήσει ή λες και δεν αντιλαμβάνεται πως εκλογές τώρα θα οδηγήσουν σε μια καταστροφή.

 Αλλά μια εθνική συνεννόηση, ακόμη και αυτήν την ώρα που μοιάζει αδύνατη, θα μπορούσε να μας βγάλει από την κρίση μια ώρα αρχύτερα. Δεν μπορεί, σε κάποια στοιχειώδη, όπως αλλαγές στο πολιτικό σύστημα, τη δικαιοσύνη, την υγεία κ.ά. μπορούν να συμφωνήσουν όλοι. Πρέπει στην ουσία να ξανακτίσουμε τη χώρα μας από τις βάσεις της. Η σημερινή κυβέρνηση δεν μπορεί να το κάνει εύκολα, γιατί από τη μια την τραβάνε προς τα κάτω παλαιοκομματικά βαρίδια και συνήθειες δεκαετιών και από την άλλη έχει μια αντιπολίτευση που καλεί το κράτος, τη δικαιοσύνη, όλους σε στάση. Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μοιάζει ούτε με Βενιζέλο του 1909 ούτε με Καραμανλή του 1955. Λέει «όχι» σε κάθε επένδυση, μεταρρύθμιση, ιδιωτικοποίηση και «ναι» σε κάθε αίτημα, σε κάθε απεργία, κάθε άρνηση.

Για να πάμε παρακάτω ως χώρα πρέπει να γεφυρώσουμε αυτό το χάσμα και να βρούμε ένα μίνιμουμ συνεννόησης. Αλλιώς θα πάμε στα βράχια, ας το καταλάβουμε.

«Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος».

Η κυβέρνηση σωστά έκρινε ότι χωρίς διευκολύνσεις δεν υπάρχει περίπτωση να εισπράξει έστω και μέρος των οφειλών αυτών. Δεν υπάρχει πια κίνημα του τύπου «δεν χρωστάω, δεν πληρώνω». Εκείνο που ισχύει είναι το ελληνικότατο «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος». Και ακόμη πιο σωστά κρίνει τώρα η κυβέρνηση ότι δεν θα καταφέρει και πολλά πράγματα με τις ισχύουσες διευκολύνσεις. Προωθεί, λοιπόν, σχέδιο για μέχρι και 48 δόσεις των 80 ή 100 ευρώ η καθεμία.

Η διευκόλυνση είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά η αποτελεσματικότητα του μέτρου αμφίβολη. Και ο λόγος είναι απλός. Οποιοι και όσοι αδυνατούσαν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους το 2012 θα αντιμετωπίζουν την ίδια αντικειμενική αδυναμία και το 2013. 'Η μάλλον η αδυναμία τους θα είναι πολύ μεγαλύτερη, αφού τα εισοδήματά τους θα έχουν μειωθεί ακόμη περισσότερο, άρα δεν θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τις φορολογικές επιβαρύνσεις της χρονιάς στην οποία ήδη εισήλθαμε.

Τι μένει; Μα φυσικά αυτό που μόνιμα επαναλαμβάνουμε εδώ και καιρό. Οι ασφαλείς πηγές φορολογικών εσόδων έχουν στερέψει. Αν η κυβέρνηση θέλει αυξημένα έσοδα, τότε οι μόνοι τρόποι να το επιτύχει είναι να ρίξει το βάρος της στον περιορισμό όλων των μορφών φοροδιαφυγής.

Και παράλληλα και στην ανάκαμψη της οικονομίας. Μόνο αν οι ασυνεπείς υποχρεωθούν να πληρώσουν και οι συνεπείς ξαναποκτήσουν μεγαλύτερα εισοδήματα, θα μπορεί το κράτος να προσβλέπει σε αυξημένα έσοδα.

Το θέμα λοιπόν είναι να αντέξουμε και αυτή τη χρονιά και να επιβιώσουμε.

Η χρονιά που πέρασε ήταν αναμφίβολα η δυσκολότερη -τόσο για τις επιχειρήσεις όσο και για τους εργαζομένους- από την αρχή της κρίσης, χωρίς αυτό να αποκλείει ότι υπάρχει και το χειρότερο. Ομως, με βάση τα τελευταία δεδομένα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι πιάσαμε επιτέλους πάτο. Αυτό από μόνο του θα μπορούσε να κριθεί αισιόδοξο αν μπορούσαμε να προδιαγράψουμε πως δεν θα σερνόμαστε επί μακρόν στον πάτο της κρίσης και ότι θα αρχίσει άμεσα η ανάκαμψη. Δυστυχώς, με βάση τις εκτιμήσεις των ειδικών, θα χρειαστούμε αρκετό χρονικό διάστημα ωσότου αρχίσουμε να βλέπουμε τα πρώτα σημάδια, τα οποία προβλέπονται στο δεύτερο εξάμηνο του 2013. Αφήνουμε πίσω μας ένα κυριολεκτικά δίσεκτο έτος και μπαίνουμε σε ένα νέο, φορτωμένοι στους ώμους πολλά πρόσθετα και επώδυνα μέτρα που είναι βέβαιο πως θα εξαλείψουν και τις τελευταίες αντοχές της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων. 

Το θέμα λοιπόν είναι να αντέξουμε και αυτή τη χρονιά και να επιβιώσουμε όπως-όπως, καθώς ο καθοδικός κύκλος κλείνει σιγά-σιγά. Ομως ανάλογη είναι η κατάσταση και στις επιχειρήσεις. 

Οσες άντεξαν και κράτησαν δυνάμεις, και δυστυχώς δεν είναι πολλές, μπορούν να ελπίζουν τη νέα χρονιά, καθώς η ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος και η απομάκρυνση του ενδεχομένου εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη δημιουργούν βάσιμες ελπίδες πως θα υπάρξει ρευστότητα στην αγορά, ικανή να επανεκκινήσει την οικονομία. Οχι πως θα ανοίξουν οι κρουνοί του χρήματος και θα αναστηθούν ακόμα κι εκείνες οι επιχειρήσεις οι οποίες οδηγήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια στο άρθρο 99 ή στο λουκέτο. Ούτε καν εκείνες που βρίσκονται ακόμα εν ζωή χάρη στις απανωτές ρυθμίσεις των τραπεζών για να μην τις εγγράψουν στις επισφάλειές τους.

Βλέπετε, με τους επιτρόπους, οι οποίοι εγκαθίστανται σε όλα τα τραπεζικά ιδρύματα από τις 15 Ιανουαρίου, όλες αυτές οι ρυθμίσεις και διευκολύνσεις που έκαναν οι Ελληνες τραπεζίτες σε μεγάλους πελάτες τους εφεξής θα τελούν υπό την κρίση αυτών των αλλοδαπών αξιωματούχων, οι οποίοι δεν θα διακατέχονται από συναισθηματισμούς, πατριωτική ευαισθησία και τραπεζική ευελιξία, αλλά θα λειτουργούν με ρομποτική λογική.

Εχουμε, κατά συνέπεια, να δούμε και να βιώσουμε πολλά ακόμα σενάρια τρόμου και πολλές επιχειρήσεις που βρίσκονται… στην Εντατική θα αποσυνδεθούν βίαια. Υπάρχουν, όμως -ευτυχώς-, και αρκετές άλλες που η νοικοκυρεμένη διαχείρισή τους τις προίκισε με σοβαρά πλεονεκτήματα για την επόμενη μέρα. Με νέα δεδομένα, νέα σχήματα, επικαιροποιημένα προγράμματα και σχέδια που στηρίζονται στη νέα αγορά και τις καινούριες ανάγκες της κοινωνίας είναι αυτές που θα σύρουν τον χορό προς την ανάκαμψη. Είναι αυτές που πρώτες θα προχωρήσουν σε επενδύσεις δημιουργώντας θέσεις εργασίας και σ’ αυτές στηρίζεται ολόκληρη η κοινωνία για την έξοδο από την κρίση.

Ο Διεθνής εξευτελισμός του ελληνικού ονόματος, η ντροπή να λέγεσαι Eλληνας, να ζεις τον καθημερινό χλευασμό της πατρίδας σου.

Zούμε μια συντελεσμένη σήμερα πια καταστροφή της ελλαδικής κοινωνίας μας και η λέξη «καταστροφή» κυριολεκτεί σε ό,τι αφορά το κράτος, τους θεσμούς, την οικονομία, τις λειτουργίες της συλλογικότητας. Kυριολεκτεί η λέξη σε ό,τι αφορά και την προσωπική ζωή πολλών από μας, εκατομμυρίων απλών ανθρώπων, ελληνόφωνων. Eχουν ανατραπεί στοιχειώδεις προοπτικές μας, η στέρηση αλλάζει δραματικά την καθημερινότητά μας, η ανεργία είναι μέσα στα σπίτια μας ή καραδοκεί στην πόρτα, η αδυναμία αποπληρωμής δανείων απειλεί τη στέγη μας, οι νεώτεροι ματαιώνουν γάμους ή ζουν την πίκρα της οικονομικής ανημπόριας να κάνουν παιδιά, να χαρούν οικογένεια, να διακινδυνεύσουν περισσότερες σπουδές, επιχειρηματικά ανοίγματα, να γευτούν την ικανοποίηση της δημιουργίας.

Aυτά και πολλά ανάλογα συνοψίζει η λέξη «καταστροφή» της προσωπικής ζωής, συν ο διεθνής εξευτελισμός του ελληνικού ονόματος, η ντροπή να λέγεσαι Eλληνας, να ζεις τον καθημερινό πάγκοινο χλευασμό της πατρίδας σου. Aλλά το πιο ασφυκτικό δεδομένο του πνιγμού είναι η ατιμωρησία των ασυνείδητων πολιτικών που εν ψυχρώ απεργάστηκαν την καταστροφή του κράτους και της προσωπικής μας ζωής: Pαδιούργησαν τον εξωφρενικό δανεισμό της χώρας για να εξυπηρετήσουν την πελατειακή τους πολιτική, να εξαγοράζουν τη νομή της εξουσίας.

Mένουν όχι απλώς ατιμώρητοι, αλλά συνεχίζουν να εξουσιάζουν τη χώρα, να ασελγούν στο πτώμα της πατρίδας. Mας έχουν παγιδεύσει σε μονόδρομο - υποταγής στους δανειστές μας, στη συντελεσμένη παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, σε αποδοχή στα τυφλά «Mνημονίων» με όρους ολοκληρωτικού, ανέκκλητου εξανδραποδισμού μας. Παραμένοντας στην κυβέρνηση και στη Bουλή οι αυτουργοί των κοινωνικών εγκλημάτων, πρόσωπα και κόμματα που κατάστρεψαν τη μία και μοναδική του καθενός μας ζωή και βιοτή, μας αφαιρούν κάθε ελπίδα, κάθε πιθανότητα να αναχαιτιστεί ο ίλιγγος της συνεχιζόμενης πτώσης στο κενό.

Αν δεν βάλουμε βαθιά το μαχαίρι στο κόκαλο, τέτοια φαινόμενα θα επαναλαμβάνονται συνεχώς!

Προφανώς η αποκάλυψη της αλλοίωσης -αν φυσικά αποδειχθεί ότι ευθύνεται ο κ. Παπακωνσταντίνου- θα έχει και πολιτικές παρενέργειες. Ο κ. Ευ. Βενιζέλος δικαίως μπορεί να υποστηρίξει ότι χάρη σ' αυτόν αποκαλύφθηκε η λαθροχειρία - αυτός ήταν που έδωσε την παραποιημένη λίστα. Πολιτικά ωστόσο θα εξακολουθήσει να έχει πρόβλημα, καθώς υποτίμησε τη σημασία της λίστας και δεν φρόντισε να προχωρήσει ο έλεγχος. Πιο πολύ εκτεθειμένος θα είναι ο κ. Γ. Παπανδρέου. Οχι φυσικά γιατί γνώριζε τη λαθροχειρία, αλλά για την επιεικώς προβληματική επιλογή των συνεργατών του: με ελάχιστες εξαιρέσεις, ο ένας μετά τον άλλον αποδείχθηκαν τραγικά κατώτεροι των περιστάσεων.

Εκτεθειμένο όμως βρίσκεται και το ΠΑΣΟΚ. Σε μια περίοδο που βουλιάζει στις δημοσκοπήσεις, το νέο πλήγμα στην αξιοπιστία του θα κάνει ακόμα πιο δύσκολη -μάταιη πιστεύουν ορισμένοι- την προσπάθεια ανασυγκρότησής του. Μένει να φανεί αν κάτι τέτοιο θα επηρεάσει και τη σταθερότητα της κυβέρνησης. Η σοβαρότερη παρενέργεια, ωστόσο, δεν έχει να κάνει τόσο με το ΠΑΣΟΚ όσο με τη γενικότερη αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος και την προσπάθεια προώθησης των μεταρρυθμίσεων που θα μας επιτρέψουν να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη.

Ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου υπήρξε για κοντά δύο χρόνια το πρόσωπο που περισσότερο ταυτίστηκε με αυτές τις μεταρρυθμίσεις. Η προσωπική εμπλοκή του στο σκάνδαλο θα δώσει όπλα σε όσους μάχονται τις μεταρρυθμίσεις και θα ενισχύσει εκείνες τις απόψεις που θεωρούν ότι αρκεί να φύγουν οι «κλέφτες πολιτικοί» και όλα θα λυθούν. Θα είναι κρίμα. Γιατί αν κάτι αποδεικνύει η περιπέτεια της λίστας Λαγκάρντ είναι ότι μαζί με τις μεταρρυθμίσεις στην οικονομία χρειάζονται μεταρρυθμίσεις και στην πολιτική. Και ότι αν δεν βάλουμε βαθιά το μαχαίρι στο κόκαλο, τέτοια φαινόμενα θα επαναλαμβάνονται συνεχώς!

Ζητούν «θυσίες» από τους πολίτες .

Η λίστα, φυσικά, είναι μεγάλη... Μιλάνε για Μνημόνιο, π.χ., και όχι για «διεθνές σύμφωνο εξόντωσης της ελληνικής κοινωνίας». Κάνουν λόγο για Εξεταστικές Επιτροπές που θα διερευνήσουν τα σκάνδαλα των επίορκων πολιτικών, αντί να μιλήσουν για τον «μπαμπούλα» των παιδικών μας χρόνων που, όταν μεγαλώσαμε, καταλάβαμε ότι δεν βρισκόταν ποτέ κρυμμένος στη ντουλάπα ή κάτω από το κρεβάτι... Ζητούν «θυσίες» από τους πολίτες και τους συγχαίρουν γι' αυτές, όταν στην πραγματικότητα πρόκειται για σημαντική υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου, την οποία όλοι, για το καλό της χώρας, οφείλουν να υποστούν -εκτός φυσικά από εκείνους που τις ζητάνε.

Υπάρχει ακόμα το ειδικό τέλος ακινήτων. Αυτοί που το επιβάλλουν, προτιμούν να το αποκαλούν έτσι. Αυτοί που το υφίστανται, το λένε απλά «χαράτσι», ίσως γιατί δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν ακόμη σκληρό και άδικο φόρο, που παραπέμπει σε εποχές που η Ελλάδα δεν βρισκόταν υπό ελληνική κυριαρχία... 

Από την άλλη, είναι το περίφημο «κούρεμα» του χρέους. Προσοχή: κανείς δεν μιλάει πια για «αναδιάρθρωση», αλλά για «κούρεμα»  Με έναν... ανεξήγητο τρόπο, η αναδιάρθρωση θα οδηγούσε σε χρεοκοπία, ενώ το κούρεμα αποτελεί τη σωτηρία της χώρας... Μυστήρια πράγματα...

Όσο για τις συνηθισμένες «κωλοτούμπες» των πολιτικών προσώπων αυτού του τόπου; Ντροπής πράγματα... Δεν θα τις ακούσετε, εξάλλου, ποτέ με αυτόν τον όρο. Κάτι για «αναδίπλωση» και για «στροφή 180 μοιρών», ίσως, αλλά για «κωλοτούμπα» ποτέ, Θεός φυλάξοι... 

Είναι ακόμη ο «λαϊκισμός». Ποτέ άλλοτε, όσο τα τελευταία χρόνια, μια έννοια, μια λέξη που εμπεριέχει μέσα της το λαό, δεν προσέλαβε πιο αρνητικές αποχρώσεις... Μην τον φοβάστε, όμως, το λαϊκισμό. Δεν είναι τίποτα περισσότερο, από την απόπειρα διαφωνίας, με όσα υποστηρίζει ένας νεοφιλελεύθερος...

Καριέρα στο εξωτερικό, αλλά ολόκληρες «φουρνιές» νέων- έχει το βλέμμα στραμμένο εκτός αυτής.

 ΟΙ  Ελληνες εμφανίζονται ως ο πλέον απαισιόδοξος λαός της Ευρώπης – το ποσοστό όσων κρίνουν ότι τα οικονομικά του νοικοκυριού τους βρίσκονται σε καλή κατάσταση είναι μηδενικό. Καλή η δόση και η «ανάσα» που πήρε η κυβέρνηση, αλλά μόλις το 9% πιστεύει ότι η ζωή του θα βελτιωθεί μέσα στο 2013. Ωστόσο, το πιο θλιβερό δεδομένο που αποτυπώνει την περιρρέουσα πεποίθηση ότι σ’ αυτή τη χώρα δεν μπορεί να εδραιωθεί κάτι θετικό, είναι το διογκούμενο κύμα μετανάστευσης. Κατά χιλιάδες αποδημούν νέοι επιστήμονες και επαγγελματίες στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη ή τη Μέση Ανατολή. Οι μισοί απ’ όσους βρίσκονται ακόμη στη χώρα αναζητούν απασχόληση αποκλειστικά στο εξωτερικό, όπως δήλωσαν σε έρευνα εταιρείας ευρέσεως εργασίας. Αποκατάσταση στην αλλοδαπή ονειρεύονται για τα παιδιά τους και οι γονείς των σημερινών μαθητών. «Να φύγει έξω!» είναι η φράση κλισέ που σφραγίζει τις αγωνιώδεις συζητήσεις. Δηλαδή το αυριανό «κεφάλαιο» της χώρας -όχι μόνο οι «εγκέφαλοι», που έκαναν κατά τα ειωθότα από δεκαετίες καριέρα στο εξωτερικό, αλλά ολόκληρες «φουρνιές» νέων- έχει το βλέμμα στραμμένο εκτός αυτής. Πρόκειται για τις γενιές που αποτελούσαν πάντα τον φορέα οικονομικής και πολιτικοκοινωνικής ανανέωσης, της εκτίναξης της χώρας προς τα εμπρός.

Το μορφωμένο, ειδικευμένο ή ειδικευόμενο εργατικό δυναμικό το διώχνουν και τη θέση του καταλαμβάνει κυρίως το ανειδίκευτο από τρίτες χώρες, η ανεργία, οι μικρές ή ανύπαρκτες προοπτικές, οι χαμηλοί μισθοί. Περισσότερο, όμως, το διώχνει η έλλειψη πίστης ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει, ο φόβος ότι η κρίση θα σβήσει (όχι θα μεταθέσει) τη σπίθα της προόδου. Το ρευστό έδαφος που «καραδοκεί» στο επόμενο βήμα. Το μη ορατό μέλλον. Η αναξιοπιστία της πολιτικής. Ο πανικός ότι το καράβι είναι στην ουσία ακυβέρνητο και εντέλει θα βουλιάξει. Και τίθεται σε λειτουργία ο εσωτερικός μηχανισμός της ατομικής επιβίωσης...

Βρισκόμαστε στο λυκόφως της εποχής που γνωρίσαμε. Αγνοούμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, φρικαλεότητες ή θαύματα: ανερχόμενους εθνικισμούς, νέους φανατισμούς, καταστάσεις εμφυλίου, αλλά και νέες ιδέες, δημιουργία, ηθική του πολίτη. Στην εποχή που αρχίζει, αν πράγματι αρχίζει μια εποχή, θα πρέπει να βρεθεί το σημείο σύγκλισης ανάμεσα στη φλόγα της προσπάθειας και στις πολιτικές κινήσεις. Χωρίς αυτές, δηλαδή χωρίς στιβαρή πολιτική διαχείριση (μόνο η πολιτική μπορεί να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα που ροκανίζουν τις δυνάμεις μας), η όποια φλόγα θα σβήσει - ή θα αποτεφρώσει.