Εδώ λοιπόν αρχίζει το άλλο σενάριο.

Κάνουν πολλούς να αυθαδιάζουν στα όρια της θρασύτητας, αλλά δουλειά μιας κυβέρνησης, της κυβέρνησης Σαμαρά, εν προκειμένω, δεν είναι να μπλέκεται με αυτά, ούτε, πολύ περισσότερο να πανικοβάλλεται από τους αριθμούς και τα ποσοστά που δείχνουν.

Δουλειά της είναι να κυβερνήσει αυτόν τον τόπο, να τον κυβερνήσει αποτελεσματικά, να αποδείξει ότι όχι μόνο θέλει, αλλά και μπορεί, ενωμένη και δυνατή, να τερματίσει όσο πιο γρήγορα γίνεται αυτές τις άλογες θυσίες, που ανανεώνονται ως άλλες κεφαλές της Λερναίας Υδρας. Να τον βγάλει από το τέλμα, όσο πιο γρήγορα, πιο αποτελεσματικά και με όσο το δυνατόν μικρότερες θυσίες. Για όλους εμάς που ξέρουμε ότι ετούτη είναι η τελευταία ευκαιρία, τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας μετρούν. Οχι τα νούμερα δημοσκοπήσεων, που ακόμη και αν επαληθευθούν, απλώς επιβεβαιώνουν μία πικρή, παράδοξη αλλά και τρομακτικά πικρή αλήθεια.

Η όποια άλλη κυβέρνηση αποπειραθεί, οψέποτε να σχηματισθεί, μόνο με τερατογένεση μπορεί να δημιουργηθεί. Και εμπρός της αυτή η συκοφαντημένη σημερινή τριμερής κυβέρνηση θα μοιάζει να είναι άμωμος και να έχει δημιουργηθεί με παρθενογένεση. Γιατί, άντε ο Τσίπρας να βγάλει 120, άντε 125 βουλευτές. Τι να τους κάνει, δεν του βγαίνουν. Εδώ λοιπόν αρχίζει το άλλο σενάριο. Κάνει κολεγιά με τον Καμμένο(τσεκουρωμένο πια και αυτόν από προχθές και ακόμη πιο πολύ στις οψέποτε επόμενες εκλογές), αλλά και πάλι δεν του βγαίνουν. Ούτε έτσι, ούτε αλλιώς, με κανένα τρόπο.

Ηδη το έμβρυο της τερατογένεσης έχει αρχίσει να πλάθεται, αλλά του λείπουν ένα χέρι, μισό πόδι, τα… δόντια, δέκα ίσως και περισσότερα «κουκιά». Ποιο άλλο… σπέρμα θα βοηθήσει τώρα; Η Αλέκα δεν είναι απλώς απέξω. Θα κάνει ό,τι μπορεί για να τορπιλίσει τον Αλέξη. Ο Κουβέλης έχει διαβεί πλέον τον Ρουβίκωνα και εξάλλου δεν τον πάει με τίποτε, όσα και ό,τι και να του τάξει. Ποιοι μισούν τόσο πολύ το Μνημόνιο, αλλά αναζητούν και την πολιτικο-αστική δικαίωσήτους.Μήπως κάποιες μαύρες μπλούζες;

Στο μεταξύ θα συνεχίζουν να πληρώνουν οι ίδιοι και οι ίδιοι.

Εδώ και 30 χρόνια στόχος των κυβερνήσεων παραμένει η διεύρυνση της φορολογικής βάσης, η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και φυσικά η τόνωση της ανάπτυξης μέσα από τον ενδεδειγμένο συνδυασμό φορολογικών κινήτρων για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Δυστυχώς, για μία ακόμη φορά τίποτα δεν έγινε προς αυτήν την κατεύθυνση.

Υποτίθεται πως μια κυβέρνηση συνεργασίας που εκπροσωπεί ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού φάσματος θα μπορούσε να περάσει με μεγαλύτερη πολιτική άνεση μια γενναία φορολογική επανάσταση. Παρά τις συζητήσεις και τις ατέλειωτες διαβουλεύσεις, το σχέδιο μετατίθεται και πάλι για το μέλλον. Στο μεταξύ θα συνεχίζουν να πληρώνουν οι ίδιοι και οι ίδιοι.

Το νέο φορολογικό νομοσχέδιο μπορεί να επιτύχει τη λογιστική αύξηση των δημοσίων εσόδων. Δεν θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα του ελλείμματος που παραμένει στο ύψος του παρά τα μέτρα πρωτοφανούς λιτότητας που έχουν ισοπεδώσει την κοινωνία τα τελευταία τρία χρόνια. Για να γεμίσουν τα ταμεία πρέπει να μεγαλώσει η πίτα από την οποία το κράτος θα παίρνει το μερίδιό του. Οσο η πίτα της οικονομίας μικραίνει, όσους φόρους και να βάλει στους πολίτες, το πρόβλημα δεν πρόκειται να αντιμετωπιστεί. Απλώς επιδεινώνεται.

Υπάρχουν δύο τραγωδίες στη ζωή: η μία να μην αποκτήσεις ποτέ αυτά που επιδιώκεις και η άλλη να τα αποκτήσεις.

Εχει κυβερνητική προοπτική ο ΣΥΡΙΖΑ; Είναι σαν την ερώτηση: υπάρχει νερό στον Αρη; Μπορεί και να υπάρχει. Αλλά το μυστήριο γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα δεν είναι αν θα γίνει πρωθυπουργός. Είναι τι θα κάνει αν φτάσει ώς εκεί. Επ' αυτού προστίθενται διαρκώς ενδείξεις ότι δεν ξέρει - ίσως και δεν θέλει να ξέρει.

Τότε γιατί ζητάει επιμόνως εκλογές; Μπορεί να τις ζητάει ακριβώς για να μη γίνουν - παλιό το κόλπο. Αλλά μπορεί και να εφαρμόζει απλώς τον κανόνα του ποδηλάτου: αν σταματήσεις θα πέσεις. Και στις δύο περιπτώσεις όμως, το ίδιο το αίτημά του τον παγιδεύει. Οταν ένα κόμμα ζητάει εκλογές πρέπει να αποδεικνύει ότι μπορεί και να κυβερνήσει. Δηλαδή να προβάλλει κυβερνητικό πρόγραμμα - στα χαρτιά προς το παρόν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πρόεδρο με εντυπωσιακή σκηνική παρουσία, συντάκτες ομιλιών που βρίσκουν «πιασάρικες» ατάκες, ούριο άνεμο στα πανιά του λόγω Μνημονίου και επιπλέον πολλούς και χρήσιμους αντιπάλους - από τον Πάγκαλο μέχρι τον Κεδίκογλου. Δεν δείχνει όμως να έχει το σημαντικότερο γι' αυτές τις περιπτώσεις: ιδέα τι κάνει κάποιος όταν κυβερνάει.

Δεν έχει πρόγραμμα διακυβέρνησης αλλά δεν μπορεί και να καταρτίσει. Εκτός αν εννοεί πρόγραμμα τα κείμενα που παρουσίασε το περασμένο καλοκαίρι. Ή τη θεωρία των δύο νόμων σε ένα βράδυ: με τον ένα θα βγάλει τη χώρα από το Μνημόνιο και θα εξαερώσει τα δάνεια και με τον άλλον θα αποκαταστήσει μισθούς και συντάξεις. Αν είναι έτσι... εδώ ήρθαμε.

Δεν μπορεί να εκπονήσει πρόγραμμα γιατί με τις απολύτως αντίθετες πολιτικές γραμμές στο εσωτερικό του, ακόμη και η απόπειρα θα έκανε το μαγαζί της Κουμουνδούρου καλοκαιρινό. Στο πρόγραμμα ένα κι ένα κάνουν δύο - δεν μπορεί να κάνουν όσα θέλει η κάθε συνιστώσα. Ή ο Δραγασάκης με τον Σταθάκη ξέρουν τι λένε ή ο Λαφαζάνης.

Οσο δεν υπάρχει πρόγραμμα, οι δύο γραμμές συμβιώνουν. Αλλά αν οι θεωρίες τους μετατραπούν σε μέτρα κυβερνητικής πολιτικής, ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει πυροτέχνημα. Δεν μπορείς να πας σε εκλογές με προοπτική και να μείνεις στην ευρωζώνη και... να φύγεις! Πολύ περισσότερο δεν μπορείς να κάνεις και τα δύο, αν γίνεις κυβέρνηση.

Το καλό για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι τα ποσοστά της θερινής κάλπης παραμένουν και στις χειμερινές δημοσκοπήσεις. Το κακό για τον Αλέξη είναι ότι η μοίρα μπορεί να τον οδηγεί σε αυτό που έλεγε ο Οσκαρ Ουάιλντ: «Υπάρχουν δύο τραγωδίες στη ζωή: η μία να μην αποκτήσεις ποτέ αυτά που επιδιώκεις και η άλλη να τα αποκτήσεις»!

Αναδημοσίευση...

Ομως κάποιοι πρέπει να πουν την αλήθεια στον ελληνικό λαό.

Ο Αλ. Τσίπρας και οι περισσότεροι οικονομικοί επιτελείς του έχουν σαφώς ρίξει «νερό στο κρασί» τους τις τελευταίες εβδομάδες, ίσως στο πλαίσιο της προσπάθειας να μετατραπεί ο ΣΥΡΙΖΑ από άθροισμα συνιστωσών σε ενιαίο κόμμα και να αποκτήσει αξιοπιστία στη διεκδίκηση της εξουσίας. Ωστόσο, επιμένει ακόμη στην αναδιαπραγμάτευση για συναινετική αναθεώρηση της δανειακής σύμβασης. Στόχος, να μπει ένα τέρμα στην καταραμένη ύφεση που προκαλεί το τρισκατάρατο Μνημόνιο, όπως πρεσβεύουν και πολλοί άλλοι που μετέχουν με πλήρη άνεση και ανέξοδα στον δημόσιο διάλογο. Σχεδόν κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει ότι η ύφεση είναι φυσικό επακόλουθο της οικονομικής κατάρρευσης και η βαθύτερη από τις προβλέψεις ύφεση προέρχεται από τη δομή της ελληνικής οικονομίας. Την οικονομία που στηριζόταν στην υπερκατανάλωση εισαγόμενων κυρίως ειδών και αγαθών, τα οποία πουλούσαν άφθονα μαγαζιά. Στην υπερκατανάλωση, που με τη σειρά της ήταν δυνατή γιατί το κράτος δανειζόταν και μοίραζε λεφτά. Και μετά, κόπηκε η ρευστότητα…
Ολοι εύχονται και απαιτούν να σταματήσει η ύφεση και να γυρίσει η χώρα στην ανάπτυξη. Αν εννοούν ανάπτυξη με επιστροφή στο μοντέλο της υπερκατανάλωσης με δανεικά, αυτό δεν γίνεται. Αν εννοούν ότι με σωστή διαπραγμάτευση θα αναγκάσουμε τους δανειστές να μας δίνουν λεφτά με όρους που εμείς θα υποβάλλουμε σε αυτούς, πρόκειται για όνειρο «θερινής νυκτός». Αν τέλος εννοούν ανάπτυξη που θα στηρίζεται σε παραγωγή, παραγωγικότητα, ανταγωνιστικότητα, διοικητική μηχανή και δικαστική εξουσία που θα λειτουργούν στοιχειωδώς, αυτή δεν μπορεί να έλθει με το πάτημα ενός κουμπιού. Δυστυχώς, ο δρόμος θα είναι μακρύς και δύσκολος, εμείς οι Ελληνες θα τον πάρουμε και κάποια στιγμή πρέπει να ξεκινήσουμε. Ομως κάποιοι πρέπει να πουν την αλήθεια στον ελληνικό λαό, βάζοντας στοιχεία ρεαλισμού και λογικής στον δημόσιο διάλογο.

Κατάλαβε πως το φορολογικό μπορεί να ρίξει την κυβέρνηση, να διαλύσει την κοινωνία.

Επί έξι μήνες βλέπαμε τον πάντοτε ήρεμο και ευέλικτο Γιάννη Στουρνάρα, να ξεπερνά μεγάλες δυσκολίες εντός και εκτός Ελλάδας, να κερδίζει μικρές και μεγάλες μάχες και –το πιο βασικό- χρόνο για τη χώρα.

Ελάχιστοι στην Ευρώπη θα πίστευαν το καλοκαίρι που πέρασε πως μέσα σε έξι μήνες η νέα κυβέρνηση θα συμμαζέψει κάπως τα πράγματα, θα εφαρμόσει ένα βαρύ πρόγραμμα λιτότητας που έμενε «στα χαρτιά», θα επιτύχαινε συνεχή πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα, θα έβαζε τη σφραγίδα του στο Μνημόνιο ΙΙΙ «χωρίς να ανοίξει ρουθούνι», θα «έτρεχε» –όσο γίνεται- τις αποκρατικοποιήσεις, θα ξεκινούσε ένα πρόγραμμα επαναγοράς κρατικών ομολόγων, θα έφερνε σε δύσκολη θέση τους δανειστές στερώντας τους το δικαίωμα να γκρινιάζουν διαρκώς για την Ελλάδα. Ποιος να το περίμενε;

Κέρδισε μάχες στο εξωτερικό, κέρδισε σε αξιοπιστία η χώρα, κέρδισε αναγνώριση και ο ίδιος. Σχεδόν του πήγαν όλα «κατ’ευχήν» -υπό τις αντίξοες συνθήκες που όλοι γνωρίζουμε. Έπαιξε «μπάλα» στο γήπεδό του. Ως τεχνοκράτης, κέρδιζε τις εντυπώσεις κάνοντας και τους πολιτικούς να ανησυχούν μήπως μείνουν στην ανεργία.

Αυτά ίσχυαν σχεδόν μέχρι την περασμένη εβδομάδα –και λίγο νωρίτερα ίσως όμως.

Δεν τα λογάριασε όμως όλα καλά. Ξέχασε τους κινδύνους στο εσωτερικό. Και ξέχασε τις δυνατότητες που έχει η χώρα. Ξέχασε τον παράγοντα «άνθρωπο». Ξέχασε και πως έχει να κάνει με ανθρώπους. Ξέχασε σε ποιους απευθύνεται, τι τους ζητάει, τι μπορούν αυτοί και τι πρέπει αυτός να τους δείξει πως μπορούν να κάνουν.

Όχι ότι δεν είναι ευγενής και προσιτός σαν άνθρωπος. Δεν είναι αλαζόνας. Για αυτό τίμησε και τιμά απλά στελέχη του δημοσίου, συνεργάτες του - που δεν τους είχε και από χθες- για τις προσπάθειες και τη στήριξή τους.

Ωστόσο ο κ.Στουρνάρας είναι τεχνοκράτης. Δεν είναι αυτό που λέμε «Ηγέτης». Είναι όμως καθηγητής και ως ένα βαθμό έπρεπε να νοιώθει και «καθοδηγητής».

Δεν τόλμησε –ή δεν πρόλαβε ως τώρα- να μιλήσει στους Έλληνες για το τι πρέπει να κάνουν, τι μπορούν να περιμένουν και τι όχι από αυτόν, τι τους ζητά εκείνοι να κάνουν. Δεν τους έδειξε ένα στρατηγικό πλάνο για το αύριο, όπως μας θύμισε ο Γιώργος Προβόπουλος στην Έκθεση της ΤτΕ. Δεν τους έδωσε ένα σχέδιο για το πού θέλει να πάει το πράγμα και τι ρόλο έχει ο απλός πολίτης, ο απλός υπάλληλος, ο επιχειρηματίας, ο εργοδότης.

Αυτοί τον περιμένανε, κάνανε υπομονή, δείξανε αντοχή και ανοχή. Αλλά όταν τους θυμήθηκε, ήταν μόνο για να τους επιβάλει φόρους που δεν μπορούν να πληρώσουν. Τραγικό! Προσέβαλε τη λογική, την ψυχή και τις ελπίδες τους.

Προφανώς θα ήταν και δουλειά άλλων, να κάνουν τέτοια πολιτική. Ο πρωθυπουργός και άλλοι υπουργοί πρωτίστως -στον τομέα τους ο καθένας και όλοι μαζί. Αλλά ο κ.Στουρναρας είναι ο ταυτόχρονα «ο καλός, ο κακός και ο άσχημος» του έργου. Με αυτόν μπορεί και θέλει να ταυτιστεί περισσότερο ο θεατής, στην πιο δραματική φάση του έργου που βιώνει.

Αλλά τα προβλήματα φάνηκαν τώρα. Η ατυχής –επικοινωνιακά- διαχείριση των σεναρίων για τη νέα φορολογική κλίμακα δείχνει ίσως για πρώτη φορά έναν πανικό εκ μέρους του Γιάννη Στουρνάρα. Μόλις κατάλαβε, αργά όμως, πως έπρεπε να νοιάζεται και για τις μάχες στο εσωτερικό. Κατάλαβε πως το φορολογικό μπορεί να ρίξει την κυβέρνηση, να διαλύσει την κοινωνία. Είτε φοβήθηκε είτε τον φοβίσανε, ήταν όμως δικαιολογημένο.

Ο Σύριζα, όμως, που θέλει να κυβερνήσει γιατί μας γυρνά πίσω ;

Λεφτά υπάρχουν, έλεγε προεκλογικά ο πρώην πρωθυπουργός ο οποίος βγάζει σήμερα λόγους, όπως κάνουν οι αποκαμωμένοι από το μνημόνιο στα καφενεία.

Τα λεφτά πρέπει να ξέρεις να τα βγάζεις, όπως κάνει μια μικρή κοπέλα απ’ έξω από την ΔΕΗ που φωνάζει για κάρτες τηλεφωνίας φορώντας το καπέλο της εταιρείας.

Που υπήρχαν λεφτά ; Στον τζόγο.

Επί χρόνια εταιρείες διαδικτυακού στοιχήματος λυμαίνονταν τις οικονομίες εξαρτημένων από τον τζόγο, οι οποίοι βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση και από ναρκομανείς της Ομόνοιας. Και τα χρήματα, σύμφωνα με επίσημη πηγή, ήταν 1,3 δισ. τζίρος και 200-250 εκατ. ευρώ κέρδη. Αυτά τα χρήματα περνούσαν από ελληνικές τράπεζες. Μια φορολόγηση των μικτών κερδών θα απέφερε εκατοντάδες εκατομμύρια και δεν θα έμπαινε το χαράτσι.

Περσινά ξινά σταφύλια θα μου πείτε. Όμως, και τα χρήματα χάσαμε, αλλά κι οι ξένες εταιρείες μας κατηγορούν με ανακοινώσεις ότι, δεν τις αφήνουμε να δραστηριοποιηθούν και ετοιμάζουν καταγγελίες στην Ευρώπη.

Η Ελλάδα ήταν γι’ αυτές τις εταιρείες ήταν μια «μπανανία» στην οποία δεν πλήρωναν φόρους. Και μόλις η «μπανανία» εφάρμοσε έναν νόμο έγινε αμέσως η χώρα του μονοπωλίου του ΟΠΑΠ, που δεν αφήνει κανέναν να δραστηριοποιηθεί κλπ.

Επί τρία χρόνια δεν νομοθετήθηκε ένα πλαίσιο που να φορολογεί τις ξένες και ελληνικές εταιρείες, αλλά και να δίνει στον ΟΠΑΠ μια διέξοδο -χωρίς το bonus νέου μονοπωλίου που θα του δοθεί σήμερα.

Επί τρία χρόνια τόσοι υπουργοί οικονομικών έτρεχαν σε συσκέψεις για να φορολογήσουν ότι κινείται και σήμερα συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο.
Μάλιστα, αυτή η «μπανανία» των πολιτικών, των υπαλλήλων της βουλής που θέλουν να πάρουν σύνταξη, βρίσκει αφορμές για να έλθει σε ρήξη – όπως η επέτειος του Α. Γρηγορόπουλου.

Η κυβέρνηση θέλει την πόλωση για να περνά τα μέτρα. Ο Σύριζα, όμως, που θέλει να κυβερνήσει γιατί μας γυρνά πίσω ; Ας ασκήσει την αντιπολίτευση που δεν θα κοιτά μόνο τους ψηφοφόρους δημοσίους υπαλλήλους που μόλις μυρίστηκαν εξουσία έτρεξαν στην Κουμουνδούρου.

Σκοτώνετε, αλλά μη δημεύετε περιουσίες.

Ενας παράδοξος έπαινος-μομφή που, άνετα και δίκαια, απευθύνεται  στον πρωθυπουργό αλλά και στους δύο κυβερνητικούς συντρόφους-συνεταίρους του, με τους οποίους πλέον είναι  «καταδικασμένος» όχι μόνο να συγκυβερνά αλλά και να συνυπάρχει.

Υπάρχουν δέκα σπουδαίοι λόγοι για να ευχόμαστε τη μακροημέρευση αυτής της κυβέρνησης και υπάρχει ένας, αλλά... Λέων, αντίστροφος, αλλά και πανίσχυρος.  Που μας κάνει θηρία - κάποιους στα όρια του άλογου μίσους. Για έναν απλό, πολύ απλό λόγο. Επειδή ουδείς από τους Τρεις θυμάται, αυτή τη στιγμή, μία φοβερή φράση του Μακιαβέλι. Εχει λεχθεί  τέσσερεις αιώνες πριν, αλλά διατηρεί την καταλυτική ισχύ της και σήμερα: Σκοτώνετε, αλλά μη δημεύετε περιουσίες.      

Και αυτή τη στιγμή, αυτό ακριβώς, το δεύτερο δηλαδή, αυτό θα πράξει ετούτη η κυβέρνηση στην περίπτωση που επαληθευτούν όσα ακούγονται για το φορολογικό νομοσχέδιο... Δημεύοντας, όχι τις περιουσίες μας, αλλά τους γλίσχρους μισθούς και τις συντάξεις μας, το εισόδημα μας, εν πάση περιπτώσει, με μια φορολογία όχι μόνο χωρίς μέτρο αλλά και χωρίς λογική, ενίοτε και χωρίς ειρμό, σίγουρα όμως εξοντωτική, στα όρια του παραλόγου... Θα μας μετατρέψετε σε φορολογικά υποζύγια... χωρίς να  θέλετε (ίσως και να μην μπορείτε) να μετρήσετε τις συνέπειες, τη διάλυση της καθαρής σκέψης, την εγκατάλειψη της πολιτικής αλλά και της κοινωνικής λογικής

Αλίμονο, όμως, αν η σκέψη μας καταλήξει κινούμενη άμμος, αν χάσει τις προδιαγραφές που καθορίζουν τη σκέψη μας - όπως και την ψήφο μας; Δεν βλέπετε ήδη το αποτέλεσμα; Στρώνετε το βούτυρο στο κάλπικο ψωμί του φιλόδοξου νεαρού και του εσμού που τον ακολουθεί, του προσφέρετε πόντους, τον φέρνετε πρώτο στις δημοσκοπήσεις, του πολλαπλασιάζετε το θράσος, την οίηση, του επιτρέπετε όχι μόνο να θριαμβολογεί αλλά και να απειλεί, όχι μόνο να αυτοσχεδιάζει αλλά και εμφανίζεται ως ο επόμενος σίγουρος αναβάτης στο άλογο της εξουσίας. Μην παραγνωρίζετε αυτόν το φοβερό κίνδυνο.