Ομως κάποιοι πρέπει να πουν την αλήθεια στον ελληνικό λαό.

Ο Αλ. Τσίπρας και οι περισσότεροι οικονομικοί επιτελείς του έχουν σαφώς ρίξει «νερό στο κρασί» τους τις τελευταίες εβδομάδες, ίσως στο πλαίσιο της προσπάθειας να μετατραπεί ο ΣΥΡΙΖΑ από άθροισμα συνιστωσών σε ενιαίο κόμμα και να αποκτήσει αξιοπιστία στη διεκδίκηση της εξουσίας. Ωστόσο, επιμένει ακόμη στην αναδιαπραγμάτευση για συναινετική αναθεώρηση της δανειακής σύμβασης. Στόχος, να μπει ένα τέρμα στην καταραμένη ύφεση που προκαλεί το τρισκατάρατο Μνημόνιο, όπως πρεσβεύουν και πολλοί άλλοι που μετέχουν με πλήρη άνεση και ανέξοδα στον δημόσιο διάλογο. Σχεδόν κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει ότι η ύφεση είναι φυσικό επακόλουθο της οικονομικής κατάρρευσης και η βαθύτερη από τις προβλέψεις ύφεση προέρχεται από τη δομή της ελληνικής οικονομίας. Την οικονομία που στηριζόταν στην υπερκατανάλωση εισαγόμενων κυρίως ειδών και αγαθών, τα οποία πουλούσαν άφθονα μαγαζιά. Στην υπερκατανάλωση, που με τη σειρά της ήταν δυνατή γιατί το κράτος δανειζόταν και μοίραζε λεφτά. Και μετά, κόπηκε η ρευστότητα…
Ολοι εύχονται και απαιτούν να σταματήσει η ύφεση και να γυρίσει η χώρα στην ανάπτυξη. Αν εννοούν ανάπτυξη με επιστροφή στο μοντέλο της υπερκατανάλωσης με δανεικά, αυτό δεν γίνεται. Αν εννοούν ότι με σωστή διαπραγμάτευση θα αναγκάσουμε τους δανειστές να μας δίνουν λεφτά με όρους που εμείς θα υποβάλλουμε σε αυτούς, πρόκειται για όνειρο «θερινής νυκτός». Αν τέλος εννοούν ανάπτυξη που θα στηρίζεται σε παραγωγή, παραγωγικότητα, ανταγωνιστικότητα, διοικητική μηχανή και δικαστική εξουσία που θα λειτουργούν στοιχειωδώς, αυτή δεν μπορεί να έλθει με το πάτημα ενός κουμπιού. Δυστυχώς, ο δρόμος θα είναι μακρύς και δύσκολος, εμείς οι Ελληνες θα τον πάρουμε και κάποια στιγμή πρέπει να ξεκινήσουμε. Ομως κάποιοι πρέπει να πουν την αλήθεια στον ελληνικό λαό, βάζοντας στοιχεία ρεαλισμού και λογικής στον δημόσιο διάλογο.

Κατάλαβε πως το φορολογικό μπορεί να ρίξει την κυβέρνηση, να διαλύσει την κοινωνία.

Επί έξι μήνες βλέπαμε τον πάντοτε ήρεμο και ευέλικτο Γιάννη Στουρνάρα, να ξεπερνά μεγάλες δυσκολίες εντός και εκτός Ελλάδας, να κερδίζει μικρές και μεγάλες μάχες και –το πιο βασικό- χρόνο για τη χώρα.

Ελάχιστοι στην Ευρώπη θα πίστευαν το καλοκαίρι που πέρασε πως μέσα σε έξι μήνες η νέα κυβέρνηση θα συμμαζέψει κάπως τα πράγματα, θα εφαρμόσει ένα βαρύ πρόγραμμα λιτότητας που έμενε «στα χαρτιά», θα επιτύχαινε συνεχή πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα, θα έβαζε τη σφραγίδα του στο Μνημόνιο ΙΙΙ «χωρίς να ανοίξει ρουθούνι», θα «έτρεχε» –όσο γίνεται- τις αποκρατικοποιήσεις, θα ξεκινούσε ένα πρόγραμμα επαναγοράς κρατικών ομολόγων, θα έφερνε σε δύσκολη θέση τους δανειστές στερώντας τους το δικαίωμα να γκρινιάζουν διαρκώς για την Ελλάδα. Ποιος να το περίμενε;

Κέρδισε μάχες στο εξωτερικό, κέρδισε σε αξιοπιστία η χώρα, κέρδισε αναγνώριση και ο ίδιος. Σχεδόν του πήγαν όλα «κατ’ευχήν» -υπό τις αντίξοες συνθήκες που όλοι γνωρίζουμε. Έπαιξε «μπάλα» στο γήπεδό του. Ως τεχνοκράτης, κέρδιζε τις εντυπώσεις κάνοντας και τους πολιτικούς να ανησυχούν μήπως μείνουν στην ανεργία.

Αυτά ίσχυαν σχεδόν μέχρι την περασμένη εβδομάδα –και λίγο νωρίτερα ίσως όμως.

Δεν τα λογάριασε όμως όλα καλά. Ξέχασε τους κινδύνους στο εσωτερικό. Και ξέχασε τις δυνατότητες που έχει η χώρα. Ξέχασε τον παράγοντα «άνθρωπο». Ξέχασε και πως έχει να κάνει με ανθρώπους. Ξέχασε σε ποιους απευθύνεται, τι τους ζητάει, τι μπορούν αυτοί και τι πρέπει αυτός να τους δείξει πως μπορούν να κάνουν.

Όχι ότι δεν είναι ευγενής και προσιτός σαν άνθρωπος. Δεν είναι αλαζόνας. Για αυτό τίμησε και τιμά απλά στελέχη του δημοσίου, συνεργάτες του - που δεν τους είχε και από χθες- για τις προσπάθειες και τη στήριξή τους.

Ωστόσο ο κ.Στουρνάρας είναι τεχνοκράτης. Δεν είναι αυτό που λέμε «Ηγέτης». Είναι όμως καθηγητής και ως ένα βαθμό έπρεπε να νοιώθει και «καθοδηγητής».

Δεν τόλμησε –ή δεν πρόλαβε ως τώρα- να μιλήσει στους Έλληνες για το τι πρέπει να κάνουν, τι μπορούν να περιμένουν και τι όχι από αυτόν, τι τους ζητά εκείνοι να κάνουν. Δεν τους έδειξε ένα στρατηγικό πλάνο για το αύριο, όπως μας θύμισε ο Γιώργος Προβόπουλος στην Έκθεση της ΤτΕ. Δεν τους έδωσε ένα σχέδιο για το πού θέλει να πάει το πράγμα και τι ρόλο έχει ο απλός πολίτης, ο απλός υπάλληλος, ο επιχειρηματίας, ο εργοδότης.

Αυτοί τον περιμένανε, κάνανε υπομονή, δείξανε αντοχή και ανοχή. Αλλά όταν τους θυμήθηκε, ήταν μόνο για να τους επιβάλει φόρους που δεν μπορούν να πληρώσουν. Τραγικό! Προσέβαλε τη λογική, την ψυχή και τις ελπίδες τους.

Προφανώς θα ήταν και δουλειά άλλων, να κάνουν τέτοια πολιτική. Ο πρωθυπουργός και άλλοι υπουργοί πρωτίστως -στον τομέα τους ο καθένας και όλοι μαζί. Αλλά ο κ.Στουρναρας είναι ο ταυτόχρονα «ο καλός, ο κακός και ο άσχημος» του έργου. Με αυτόν μπορεί και θέλει να ταυτιστεί περισσότερο ο θεατής, στην πιο δραματική φάση του έργου που βιώνει.

Αλλά τα προβλήματα φάνηκαν τώρα. Η ατυχής –επικοινωνιακά- διαχείριση των σεναρίων για τη νέα φορολογική κλίμακα δείχνει ίσως για πρώτη φορά έναν πανικό εκ μέρους του Γιάννη Στουρνάρα. Μόλις κατάλαβε, αργά όμως, πως έπρεπε να νοιάζεται και για τις μάχες στο εσωτερικό. Κατάλαβε πως το φορολογικό μπορεί να ρίξει την κυβέρνηση, να διαλύσει την κοινωνία. Είτε φοβήθηκε είτε τον φοβίσανε, ήταν όμως δικαιολογημένο.

Ο Σύριζα, όμως, που θέλει να κυβερνήσει γιατί μας γυρνά πίσω ;

Λεφτά υπάρχουν, έλεγε προεκλογικά ο πρώην πρωθυπουργός ο οποίος βγάζει σήμερα λόγους, όπως κάνουν οι αποκαμωμένοι από το μνημόνιο στα καφενεία.

Τα λεφτά πρέπει να ξέρεις να τα βγάζεις, όπως κάνει μια μικρή κοπέλα απ’ έξω από την ΔΕΗ που φωνάζει για κάρτες τηλεφωνίας φορώντας το καπέλο της εταιρείας.

Που υπήρχαν λεφτά ; Στον τζόγο.

Επί χρόνια εταιρείες διαδικτυακού στοιχήματος λυμαίνονταν τις οικονομίες εξαρτημένων από τον τζόγο, οι οποίοι βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση και από ναρκομανείς της Ομόνοιας. Και τα χρήματα, σύμφωνα με επίσημη πηγή, ήταν 1,3 δισ. τζίρος και 200-250 εκατ. ευρώ κέρδη. Αυτά τα χρήματα περνούσαν από ελληνικές τράπεζες. Μια φορολόγηση των μικτών κερδών θα απέφερε εκατοντάδες εκατομμύρια και δεν θα έμπαινε το χαράτσι.

Περσινά ξινά σταφύλια θα μου πείτε. Όμως, και τα χρήματα χάσαμε, αλλά κι οι ξένες εταιρείες μας κατηγορούν με ανακοινώσεις ότι, δεν τις αφήνουμε να δραστηριοποιηθούν και ετοιμάζουν καταγγελίες στην Ευρώπη.

Η Ελλάδα ήταν γι’ αυτές τις εταιρείες ήταν μια «μπανανία» στην οποία δεν πλήρωναν φόρους. Και μόλις η «μπανανία» εφάρμοσε έναν νόμο έγινε αμέσως η χώρα του μονοπωλίου του ΟΠΑΠ, που δεν αφήνει κανέναν να δραστηριοποιηθεί κλπ.

Επί τρία χρόνια δεν νομοθετήθηκε ένα πλαίσιο που να φορολογεί τις ξένες και ελληνικές εταιρείες, αλλά και να δίνει στον ΟΠΑΠ μια διέξοδο -χωρίς το bonus νέου μονοπωλίου που θα του δοθεί σήμερα.

Επί τρία χρόνια τόσοι υπουργοί οικονομικών έτρεχαν σε συσκέψεις για να φορολογήσουν ότι κινείται και σήμερα συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο.
Μάλιστα, αυτή η «μπανανία» των πολιτικών, των υπαλλήλων της βουλής που θέλουν να πάρουν σύνταξη, βρίσκει αφορμές για να έλθει σε ρήξη – όπως η επέτειος του Α. Γρηγορόπουλου.

Η κυβέρνηση θέλει την πόλωση για να περνά τα μέτρα. Ο Σύριζα, όμως, που θέλει να κυβερνήσει γιατί μας γυρνά πίσω ; Ας ασκήσει την αντιπολίτευση που δεν θα κοιτά μόνο τους ψηφοφόρους δημοσίους υπαλλήλους που μόλις μυρίστηκαν εξουσία έτρεξαν στην Κουμουνδούρου.

Σκοτώνετε, αλλά μη δημεύετε περιουσίες.

Ενας παράδοξος έπαινος-μομφή που, άνετα και δίκαια, απευθύνεται  στον πρωθυπουργό αλλά και στους δύο κυβερνητικούς συντρόφους-συνεταίρους του, με τους οποίους πλέον είναι  «καταδικασμένος» όχι μόνο να συγκυβερνά αλλά και να συνυπάρχει.

Υπάρχουν δέκα σπουδαίοι λόγοι για να ευχόμαστε τη μακροημέρευση αυτής της κυβέρνησης και υπάρχει ένας, αλλά... Λέων, αντίστροφος, αλλά και πανίσχυρος.  Που μας κάνει θηρία - κάποιους στα όρια του άλογου μίσους. Για έναν απλό, πολύ απλό λόγο. Επειδή ουδείς από τους Τρεις θυμάται, αυτή τη στιγμή, μία φοβερή φράση του Μακιαβέλι. Εχει λεχθεί  τέσσερεις αιώνες πριν, αλλά διατηρεί την καταλυτική ισχύ της και σήμερα: Σκοτώνετε, αλλά μη δημεύετε περιουσίες.      

Και αυτή τη στιγμή, αυτό ακριβώς, το δεύτερο δηλαδή, αυτό θα πράξει ετούτη η κυβέρνηση στην περίπτωση που επαληθευτούν όσα ακούγονται για το φορολογικό νομοσχέδιο... Δημεύοντας, όχι τις περιουσίες μας, αλλά τους γλίσχρους μισθούς και τις συντάξεις μας, το εισόδημα μας, εν πάση περιπτώσει, με μια φορολογία όχι μόνο χωρίς μέτρο αλλά και χωρίς λογική, ενίοτε και χωρίς ειρμό, σίγουρα όμως εξοντωτική, στα όρια του παραλόγου... Θα μας μετατρέψετε σε φορολογικά υποζύγια... χωρίς να  θέλετε (ίσως και να μην μπορείτε) να μετρήσετε τις συνέπειες, τη διάλυση της καθαρής σκέψης, την εγκατάλειψη της πολιτικής αλλά και της κοινωνικής λογικής

Αλίμονο, όμως, αν η σκέψη μας καταλήξει κινούμενη άμμος, αν χάσει τις προδιαγραφές που καθορίζουν τη σκέψη μας - όπως και την ψήφο μας; Δεν βλέπετε ήδη το αποτέλεσμα; Στρώνετε το βούτυρο στο κάλπικο ψωμί του φιλόδοξου νεαρού και του εσμού που τον ακολουθεί, του προσφέρετε πόντους, τον φέρνετε πρώτο στις δημοσκοπήσεις, του πολλαπλασιάζετε το θράσος, την οίηση, του επιτρέπετε όχι μόνο να θριαμβολογεί αλλά και να απειλεί, όχι μόνο να αυτοσχεδιάζει αλλά και εμφανίζεται ως ο επόμενος σίγουρος αναβάτης στο άλογο της εξουσίας. Μην παραγνωρίζετε αυτόν το φοβερό κίνδυνο.

Η αντιπολίτευση κινείται μεταξύ των ορίων της παράνομης βίας και της λαϊκιστικής προπαγάνδας.

Οταν άνεργοι στοιβάζονται στον ΟΑΕΔ και νέοι δεν έχουν πρόσβαση σε κάποιο ελάχιστο μηχανισμό ενημέρωσης για ευκαιρίες, που θα τους ανοίξει κάποιες ελπίδες και θα αποδείξει ότι υπάρχει μέριμνα (έστω και αναποτελεσματική), τότε η πολιτική ηγεσία είναι αδιάφορη. Οταν μέλη της κυβέρνησης επικαλούνται τον νόμο ωσάν να είναι αντιπολίτευση ή να μην εξαρτάται από αυτούς η εφαρμογή του, τότε η πολιτική ηγεσία είναι ελλιπής. Οταν μεσούσης της κρίσης, η αντιπολίτευση κινείται μεταξύ των ορίων της παράνομης βίας και της λαϊκιστικής προπαγάνδας των μεγαλόσχημων συνθημάτων και των απλουστευτικών επιχειρημάτων, τότε το μέλλον της χώρας είναι έωλο.

Οταν τέλος οι «προβληματισμένοι» διανοούμενοι για το μέλλον του τόπου αποκαλύπτουν τις στοιχίσεις με δομημένα συμφέροντα και εκβιάζουν γι' αυτά που ξέρουν αλλά δεν λένε, τότε η εμπιστοσύνη των πολιτών στο ελληνικό οικονομικο-κοινωνικό και πολιτικό εποικοδόμημα μπαίνει σε τροχιά κατάρρευσης. Χρειάζεται ηγεσία. Ηγεσία που να μετατρέψει την απαίτηση υπέρβασης της κρίσης σε πράξη αλλαγής παντού και σε όλα. Ηγεσία που να εμπνεύσει με όραμα και να διαχειριστεί την καθημερινότητα, οριοθετώντας το σωστό και χαλιναγωγώντας τις συμφεροντολογικές απρέπειες των ομάδων ειδικών συμφερόντων που νέμονται τον τόπο.

Ποιο είναι όμως το οικονομικό μέλλον της άρρωστης χώρας μας;

Μολονότι αρκετοί πια έχουν γίνει φτωχοί, απαιτείται κάποιος χρόνος έως ότου οι άνθρωποι εξαντλήσουν όλο το κομπόδεμά τους και βουλιάξουν στην εξαθλίωση. Αραγε, θα μας αφήσουν να βουλιάξουμε όπως εκείνοι για τους οποίους ο Τζον Στάινμπεκ έγραψε τα «Σταφύλια της οργής»; Ποιο είναι όμως το οικονομικό μέλλον της άρρωστης χώρας μας; Τι απέγινε η γεωργία της; Τι απέγινε η βιομηχανία της; Πού κατέληξαν οι κερδοφόρες υπηρεσίες της; Ποια είναι η απειλή σήμερα; Τι είδους -χειρότερη- κρίση μας περιμένει; Η αλήθεια είναι σκληρή. Νέα μέτρα ή νέοι φόροι θα κάνουν την απόδρασή μας από τη φτώχεια σχεδόν αδύνατη.

Η κυβέρνηση από την πλευρά της σπεύδει να υπενθυμίσει τη σχετική ρήτρα που έχει τεθεί στο Μνημόνιο: αν τα έσοδα τεθούν εκτός στόχων, τότε θα έρθουν μέτρα. Μέτρα ή φόροι; Αλλά προεκλογικώς η τρικομματική κυβέρνηση υποσχόταν όχι νέους φόρους και η Νέα Δημοκρατία μείωση των φόρων. Δηλαδή πιστεύουν ότι τις προεκλογικές δεσμεύσεις τους τις έχουμε ξεχάσει; Πλανώνται πλάνην οικτράν.

Ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουν τα εσωτερικά τους.

 Ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουν τα εσωτερικά τους, ν' αποφασίσουν ποιοι είναι και τι θέλουν και μετά να προχωρήσουν στη χάραξη της όποιας πολιτικής κρίνουν ότι θα υπηρετήσει καλύτερα το παρόν και το μέλλον του ελληνικού λαού. Αλλά μέχρι να γίνει αυτό, τα όσα λένε και διακηρύσσουν θα έχουν προπαγανδιστική και μόνο αξία.

Αλλωστε, πολλά απ' αυτά δεν διακρίνονται για στοιχειώδη έστω σοβαρότητα. Μόλις προ 15ημέρου είχε εκτοξεύσει ο Τσίπρας στη ΛΑΡΚΟ τη γνωστή σαχλαμάρα για επαναφορά με μια διάταξη των μισθών και των συντάξεων στα επίπεδα του 2009, αλλά αυτό το τριήμερο στη Συνδιάσκεψη ξαναφόρεσε το «κοστούμι» του συμβιβαστικού που είχε βάλει στη συνάντηση με τους πρεσβευτές, δυσαρεστώντας, όπως φαίνεται, αρκετούς από τους παρόντες.

Παράλληλα, το Σάββατο είχε φροντίσει να κουφάνει όσους διάβασαν τη δήλωσή του στα «ΝΕΑ» με την οποία υποστήριξε ότι αν είχε εφαρμοστεί η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο θα είχαμε πρωτογενές πλεόνασμα για την καταβολή μισθών και συντάξεων, αλλά θα μας είχαν περισσέψει και κονδύλια και για την ανάπτυξη.

Δυστυχώς εκείνο που δεν θέλουν να καταλάβουν στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι υπάρχουν ορισμένες εκκρεμότητες με τις οποίες κάποια στιγμή θ' αναμετρηθούν, θέλοντας και μη. Τέτοιου είδους εκκρεμότητες τα σοβαρά κόμματα φροντίζουν και τις λύνουν πριν από τις εκλογικές αναμετρήσεις, γιατί πιστεύουν ότι το εκλογικό σώμα οφείλει να γνωρίζει τι θα πρέπει να περιμένει αν ψηφίσει το ένα κόμμα ή το άλλο.

Καλή και χρήσιμη είναι η περιγραφή των δύσκολων στιγμών που περνάμε, αλλά η δουλειά των πολιτικών και των κομμάτων είναι να σχεδιάζουν και να προτείνουν λύσεις. Και να τις εφαρμόζουν όταν τους ανατεθεί να το κάνουν.