. Ή κατά πόσο και σε ποιες περιπτώσεις κινδυνεύει η εθνική μας ακεραιότητα .

Δυο    φίλοι  κανανε   τη   βόλτα   τους   λίγο  έξω    από το  χωριό  τους,  περνούσαν   με    το   αυτοκινήτο  Βούλγαροι          σταμάτησαν   να  τους   ρωτήσουν  αν   πηγαίνουν   καλά,  πρόθυμη   να  τους  βοηθήσουν   και   αυτή   τους   πλάκωσαν   στο   ξύλο ,   τους   πήραν    τα   πορτοφόλια  τα   κινητά,  τους   βγαλανε   και   τα   Μπουφάν  και  τους άφησαν  αιμόφυρτους   πάνο  στην    άσφαλτο…Τώρα  βρίσκονται   στο    Νοσοκομείο  Διδυμοτείχου . Το   συμβάν   έγινε   στα  Κόμαρα   τριγώνου.                   

Μήπως έτσι δεν ήταν τα περισσότερα χρόνια της μεταπολίτευσης στην Ελλάδα;

Μήπως έτσι δεν ήταν τα περισσότερα χρόνια της μεταπολίτευσης στην Ελλάδα; Μια υπερπαραγωγή «δικαιωμάτων», ένα παραλήρημα παροχών, ένα ξεσάλωμα του δημόσιου τομέα που έμοιαζε με παιδική χαρά και όλη η χώρα σε καθημερινή βάση κατήγγελλε την ασυδοσία, το χάος, την αυθαιρεσία και τη δι­αφθορά που επικρατούσε στις δημόσιες υπηρεσίες, που είχαν δημιουργήσει έναν υπάλληλο τραμπούκο, τέρας αναισθησίας, έναν αχαλίνωτο συνδικαλιστή. Αυτά σε καθημερινή βάση τα κατήγγελλε σε ΟΛΗ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ Ο ΛΑΟΣ! Σήμε­ρα, όλως παραδόξως, η μνήμη δεν είναι στη μόδα. Κανείς δεν θυμάται τίποτα, λες και δεν υπήρξε πο­τέ η κολοσσιαία ρουσφετολογία, η κομματοκρατία, η αχαλίνωτη φαυλοκρατία, το κράτος ασυστόλων, το καθεστώς της ασυδοσίας και της κλεπτοκρατίας. Από αυτά, κανείς δεν θυμάται σήμερα τίποτα.
 
Ξαφνικά, σε όλες τις υπηρεσίες ανακαλύψαμε ότι υπάρχουν ελλείψεις, οι υπάλληλοι δεν είναι υπερά­ριθμοι, δεν είναι αναποτελεσματικοί, δεν είναι δι­εφθαρμένοι, δεν υπάρχουν φακελάκια, δεν υπάρ­χουν λαδώματα, δεν υπάρχουν γρηγορόσημα.
 
Από την άλλη, για μια ακόμα φορά, γίνεται εμπο­ρία του χάους, της ανεργίας, των απολύσεων (δίκαι­ες ή άδικες, κανείς δεν χαίρεται), και - τελικά -, μια αντιαισθητική μονοπώληση των δωρεάν ευαισθη­σιών. Κανείς δεν αναλαμβάνει ωστόσο το κόστος να πει και να υπερασπιστεί την επώδυνη αλήθεια, όπως και κανείς δεν δείχνει διατεθειμένος να την ακούσει.

Οι αντιδράσεις, όμως, φαίνεται να αποδίδουν.

Οι περισσότερες και εντονότερες αντιδράσεις έχουν εκδηλωθεί για τις διατάξεις που αφορούν στην περικοπή των επιδομάτων τέκνων, όπως και εκείνες που προβλέπουν την καθιέρωση βιβλίων και στοιχείων για τους αγρότες. Αλλά οι περιπτώσεις είναι απλώς ενδεικτικές του κλίματος που έχει προκαλέσει η δημοσιοποίηση των ρυθμίσεων, με τις οποίες υποτίθεται ότι επιχειρείται να πληγεί η φοροδιαφυγή και να διαμορφωθεί μια δίκαιη φορολογική πολιτική.

Κάθε άλλο παρά προσεγγίζει τους φιλόδοξους αυτούς στόχους το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα ακόμη νομοθέτημα με αποκλειστικό σκοπό την αύξηση των φορολογικών εσόδων και σε βάρος, πρωτίστως, των μόνιμων θυμάτων σε περιπτώσεις τέτοιων εγχειρημάτων, που δεν είναι άλλοι από τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους.

Οι αντιδράσεις, όμως, φαίνεται να αποδίδουν. Και οι πληροφορίες λένε ότι ο υπουργός Οικονομικών θα δηλώσει «ανοιχτός» σε αλλαγές, υπό την προϋπόθεση ότι όλα θα γίνουν το ταχύτερο δυνατόν, έτσι ώστε το τελικό κείμενο του νομοσχεδίου να είναι έτοιμο για να κατατεθεί στη Βουλή μέσα στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Δεκεμβρίου.

Δυστυχώς, όμως, φαίνεται ότι χάνεται μια μοναδική ευκαιρία να καταρτιστεί επιτέλους ένας φορολογικός νόμος ο οποίος θα συγκέντρωνε την ευρύτερη δυνατή αποδοχή, μια και θα υποστηριζόταν από τρία κόμματα τα οποία εκπροσωπούν τις βασικότερες πολιτικές τάσεις.

Θα περιμένουμε, ωστόσο, ν' ακούσουμε και τα επιχειρήματα του Τσίπρα και των επιτελών του.

Είναι αποδεδειγμένο και χωρίς την παραμικρή εξαίρεση ότι ποτέ μέχρι σήμερα δεν υπήρξε εξεταστική επιτροπή που να κινήθηκε πέρα και πάνω από μικροκομματικές σκοπιμότητες. Το ίδιο θα συνέβαινε, αν υπήρχε περίπτωση να συγκροτηθεί, και μ' αυτήν που επιδιώκει ο Τσίπρας. Ή που υποσχόταν να συγκροτήσει -για να μην ξεχνιόμαστε- και ο Σαμαράς. Παιχνίδια εντυπώσεων θα παίζονταν και τίποτε περισσότερο.
Μόνο που τώρα υπάρχει το «περισσότερο». Είναι η συνοχή της κυβέρνησης. Και σε βάρος αυτής στρέφεται η πρωτοβουλία του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Στις παρενέργειες που θα προκληθούν, στις αντιπαλότητες που θ' αναδυθούν, στις αντιθέσεις που θ' αναβιώσουν ανάμεσα στους χθεσινούς αντιπάλους και σημερινούς εταίρους. Κι όσο για το υπό έρευνα θέμα, αυτό δεν θα κριθεί, φυσικά, από κομματικές ψήφους. Η καθιερωμένη πρακτική και μόνο είναι εκείνη που προσδιορίζει τελικά ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος. Και οι αντικειμενικές δυνατότητες που έχει ή δεν έχει ο οικονομικά στριμωγμένος να παζαρέψει τους όρους του όποιου δανείου τού είναι απολύτως αναγκαίο.
Θα περιμένουμε, ωστόσο, ν' ακούσουμε και τα επιχειρήματα του Τσίπρα και των επιτελών του. Τι άλλο θα μπορούσε ή θα έπρεπε να γίνει. Οπως, για παράδειγμα, ν' αντιμετωπίσουμε την κρίση προχωρώντας σε 100.000 προσλήψεις στο Δημόσιο. Ή να καταφύγουμε στους Κινέζους και τους Ρώσους που σχεδόν μας παρακαλούσαν να μας δανείσουν. Ή να νιώσουμε υπερήφανοι ακολουθώντας το παράδειγμα της Αργεντινής. Ή όποια άλλη σαχλαμάρα είχαν εκτοξεύσει τότε, αλλά τώρα θα υποδυθούν πως δεν τη θυμούνται, πως δεν το εννοούσαν έτσι.
Εκείνο, πάντως, για το οποίο δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία είναι ότι στη σημερινή συνεδρίαση θα παραστεί ο Τσίπρας «εσωτερικού» και όχι ο Τσίπρας «εξωτερικού». Για την ακρίβεια ο αδιάλλακτος Τσίπρας της ΛΑΡΚΟ που καταργεί μνημόνια και αποκαθιστά μισθούς και συντάξεις και όχι ο συγκρατημένος Τσίπρας των πρεσβευτών που εγγράφει υποθήκες για το μέλλον.

Την πήραμε τη δόση;

Μιλούν συνεχώς για κάποια «δόση», την οποία αυτή «δόση» την ακούει τρία χρόνια κι η οποία έρχεται και ξανάρχεται κι άντε πάλι μας ξαναθυμάται, αλλά έρχεται για να πάρει μέτρα τα οποία εφαρμόζονται μόνο ως προς τις περικοπές των μισθών, αλλά δεν τηρούνται στα «μεγάλα» και «σπουδαία», οπότε άντε πάλι η «δόση», άντε κι άλλα μέτρα, τα εξής ίδια, και με τούτα και με κείνα φτάσαμε στο Μνημόνιο Νο3. Την πήραμε τη δόση;
Οταν ξεκίνησε το Μνημόνιο, με τον αλήστου μνήμης πρωθυπουργό Παπανδρέου και το μεγάλο μαθηματικό υπουργό των Οικονομικών, Γιώργο Παπακωνσταντίνου, οι συζητήσεις γίνονταν με ορολογία τζόγου. Με βάση το «πόκερ» μιλούσαν στο λαό οι εγκέφαλοι των οικονομικών επεισοδίων του.
Κατόπιν, προχωρήσαμε σε όρους γουέστερν με περίστροφα πάνω στο τραπέζι και άλλα τέτοια νόστιμα (ή «λοιπές αηδίες», όπως θα έγραφε η Ελένη Βλάχου) αλλά και πάλι ο κόσμος δεν καταλάβαινε.
Τώρα, με το τρίτο Μνημόνιο περνάμε στην ορολογία των «ναρκομανών». Αν δεν πάρω τη δόση, θα πεθάνω… Μα κι αν πάρω τη δόση, θα πεθάνετε εσείς. Αυτό βλέπει ο κόσμος και σκέφτεται όχι τους μισθούς, τις συντάξεις και τα φάρμακα, αλλά τα χαράτσια και τους φόρους και αυτά που του βάζουν όλοι εκείνοι που δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν την κατάσταση, αλλά παραμένουν στα υπουργεία «τους».
Τουλάχιστον, ας μην απογοητεύσουν τον κόσμο στην Εξεταστική της Βουλής για το πώς φτάσαμε στο Μνημόνιο! Κάποιοι πρωταίτιοι οφείλουν να πληρώσουν. Τώρα που πήραμε τη «δόση» και πετάμε στα… σύννεφα του Euro-Παράδεισου.

Ο δρόμος, ωστόσο, που έχει να διανύσει η ελληνική κοινωνία τα επόμενα χρόνια είναι μακρύς και δύσκολος.

Για όποιον δεν θέλει να έχει αυταπάτες ή να τρέφει ιδεοληπτικές εμμονές, οι αποφάσεις των εταίρων και δανειστών μας για τη μελλοντική χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας δεν είναι μονοσήμαντες και ούτε χωρούν σε απλοϊκά ερμηνευτικά σχήματα περί απόλυτου καλού ή κακού.

Περιέχουν, αναμφισβήτητα, μεγάλες δόσεις κοινωνικού πόνου που θα προκληθεί από τη σιδηρά πειθαρχία που απαιτεί η απαρέγκλιτη εφαρμογή του επώδυνου προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής ώστε να επιτευχθούν τα επόμενα χρόνια πρωτογενή πλεονάσματα τέτοια που να καθιστούν το δυσθεώρητο δημόσιο χρέος «βιώσιμο» και άρα αντιμετωπίσιμο.

Από την άλλη, όμως, δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει ότι χωρίς την αλληλεγγύη των εταίρων μας, ο «ξαφνικός θάνατος» με τον οποίον απειλούνταν εδώ και καιρό η ελληνική οικονομία, μπορεί να θεωρείται πλέον ότι ξεπεράστηκε. Οι αποφάσεις, άλλωστε, των Βρυξελλών αυτό που κυρίως έκαναν είναι ότι έστειλαν παντού το πολυσήμαντο μήνυμα πως η Ελλάδα είναι και θα παραμείνει αναπόσπαστο μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας.

Η μέγγενη, ωστόσο, των επώδυνων υφεσιακών μέτρων που καλείται να εφαρμόσει η ελληνική κυβέρνηση, συνδυάζεται, πλέον, με τις ελπίδες που καλλιεργούν οι «ανάσες» που δίνει το «κοκτέιλ» των μέτρων ενίσχυσης της ρευστότητας που αποφασίστηκαν και δημιουργούν τις συνθήκες για να σταθεροποιηθεί η οικονομία μας και να μπει, επιτέλους, φρένο στη διαρκή αβεβαιότητα και στην περιδίνηση που προκαλεί το «σπιράλ θανάτου» στο οποίο βρισκόμαστε παγιδευμένοι την τελευταία τριετία.     

Ο δρόμος, ωστόσο, που έχει να διανύσει η ελληνική κοινωνία τα επόμενα χρόνια είναι μακρύς και δύσκολος. Είναι δρόμος που δεν στρώθηκε αίφνης με ροδοπέταλα, αλλά μπορεί, εφεξής, να θεωρείται περισσότερο βατός. Εξακολουθεί να είναι δρόμος ανηφορικός, αλλά μοιάζει, πλέον, να μην είναι αδιάβατος.

Αλλά η κατάσταση αυτή δεν πάει άλλο.

Η ευχή είναι, φαντάζομαι, γενική: να είναι αυτή η Δευτέρα η τελευταία που ξημερώνει με την αγωνία τι θα γίνει με το Eurogroup και με τα χρήματα που περιμένουμε. Αλλωστε, είναι κάτι που από καιρό θα 'πρεπε να είχε γίνει. Αλλά κάτι οι δικές μας εκλογές, κάτι οι διαπραγματεύσεις που παρατράβηξαν, κάτι και η αδυναμία των εταίρων και δανειστών μας ν' αποφασίσουν τι θα γίνει και πώς θα γίνει με το χρέος, κοντεύουμε να μπούμε στον Δεκέμβριο και η εκκρεμότητα διατηρείται.

Αλλά η κατάσταση αυτή δεν πάει άλλο. Γιατί δεν είναι μόνο τα λεφτά που λείπουν από τις τράπεζες ή οι οφειλές του Δημοσίου σε ιδιώτες που δεν εξοφλούνται ή τα μεγάλα έργα που δεν ξαναρχίζουν, είναι η γενική αδράνεια μέσα στην οποία υποχρεώνεται να μένει καθηλωμένη η οικονομία.

Πρέπει να προχωρήσουν οι αποκρατικοποιήσεις. Οπως πρέπει να έρθουν και επενδύσεις. Αναγκαίες προϋποθέσεις και οι δύο για να ξαναπάρει μπροστά η μηχανή. Μόνο που καμία από τις δύο δεν εξασφαλίζεται με τον αυτόματο πιλότο. Για να φέρει κάποιος τα χρήματά του στην Ελλάδα και να τα επενδύσει με οποιονδήποτε τρόπο, θα πρέπει να υπάρχει ένα μίνιμουμ διασφαλίσεων. Κι ανάμεσα στις διασφαλίσεις αυτές βασικότερη απ' όλες είναι αν και ποια σταθερότητα προσφέρει η χώρα στην οποία πρόκειται να επενδυθούν τα χρήματα.

Αυτή η προϋπόθεση, μέχρι να εκταμιευτούν τα χρήματα και ν' ανακοινωθούν και οι όποιες άλλες αποφάσεις τα συνοδεύσουν, δεν υπάρχει. Μπορεί οι ευκαιρίες να είναι ελκυστικές και οι προθέσεις ειλικρινείς, αλλά όταν μια χώρα έχει τις εκκρεμότητες που έχουμε εμείς, δεν μπορεί να περιμένει σπουδαία πράγματα. Ιδιαίτερα όταν, εκτός από τις εκκρεμότητες, υπάρχουν και οι ανεύθυνες μεγαλοστομίες του Τσίπρα και της παρέας του για τη μεταχείριση την οποία θα επιφυλάξουν αν και όταν έρθουν στην εξουσία σε όσους διανοηθούν να επενδύσουν στην Ελλάδα σε περίοδο μνημονιακής διακυβέρνησης.