Η εθνική, κοινωνική και αξιακή ραχοκοκαλιά στην Ελλάδα κινδυνεύει να τσακιστεί.

 Δικαίως διαμαρτύρονται δικαστές, στρατιωτικοί και αστυνομικοί. Ιδιαίτερα η μεγάλη πλειοψηφία των (όντως) χαμηλά αμειβομένων. Αλλοτε κάτω από τα 1.000 ευρώ με τις νέες περικοπές και άλλοτε –για τους μεσαίους– κάτω από τα 2.000 ευρώ. Δεδομένου ότι η επικείμενη περικοπή είναι η τρίτη, τέταρτη και πέμπτη για όλους. Διαρκές, συνεχές ψαλίδισμα την τελευταία τριετία, που φτάνει το 35–40% των (άλλοτε) συνολικών αποδοχών.
Από την άλλη μεριά δεν φαίνεται να υπάρχουν αποδεκτά (δηλαδή σοβαρά και αξιόπιστα) «ισοδύναμα μέτρα» ώστε να μη γίνουν οι περικοπές στους ένστολους. Δεν έχουν πεισθεί γι’ αυτό ούτε στην Τρόικα των ξένων ούτε στο υπουργείο Οικονομικών.
* Το δράμα που ζουν αστυνομικοί, στρατιωτικοί, δικαστές (όπως και καθηγητές ΑΕΙ, γιατροί ΕΣΥ) είναι ότι η δική τους υποβάθμιση και φτωχοποίηση συνδυάζεται με εκείνη των συνταξιούχων συναδέλφων τους. Ζοφερή και η δική τους συνταξιοδοτική τύχη στο μέλλον για όλους τους απεργούς του σήμερα. Μικρότερες, χειρότερες συντάξεις, πιο υποβαθμισμένη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Δικαίως απορούν όσοι βλέπουν ένα κράτος να υποβαθμίζει τα ισχυρά του ερείσματα, τους εργαζομένους σε κρίσιμους τομείς της κρατικής ιδεολογικής ταυτότητας και μαζί της παραδοσιακής μεσαίας τάξης, όπως αυτή προέκυπτε (μαζί με τους εκπαιδευτικούς και τους τραπεζικούς) από τον δημόσιο τομέα.
* Η εθνική, κοινωνική και αξιακή ραχοκοκαλιά στην Ελλάδα κινδυνεύει να τσακιστεί. Απορούν δικαστές και αστυνομικοί με την εύκολη συμπαράσταση μετά συμμετοχής στα πάνω της πορείας τους βουλευτών και κομμάτων με εύκολες τις βαριές κατηγορίες εναντίον τους και εναντίον του έργου τους. Σε διαδηλώσεις, συγκρούσεις και δικαστήρια.
Με άλλους από τους σημερινούς συμπαραστάτες να τίθενται επί χρόνια απέναντι σε αστυνομικούς και δικαστές (καλύπτοντας κουκουλοφόρους, υπερασπίζοντας τρομοκράτες κ.λπ.) ή προσπαθώντας να τους καταργήσουν, να αναδείξουν αδυναμίες τους και να τους υποκαταστήσουν.
Δικαίως απορούν και αναρωτιούνται εάν αυτή η «συμπαράσταση» διαρκέσει έως την πρώτη διαδήλωση ή δίκη.

Μακάρι να προσέχαμε τι λέμε!

Εκτός εάν δεν πρόκειται για επικοινωνιακές κορώνες, αλλά για θέσεις και απόψεις κυρίαρχες που μεταφέρονται προς τα έξω με στόχο να καταμετρηθούν… αντιδράσεις. Ή έρχονται να προστεθούν σε δηλώσεις άλλων συνεργατών σου.
Είτε το ένα ισχύει είτε το άλλο, χθες ο Αλέξης Τσίπρας είπε κάτι στη Βουλή που θα τον ακολουθεί από εδώ και πέρα. Ασχετα αν επιχείρησε να το μαζέψει μιλώντας για κυρίαρχο λαό και άλλα, άσχετα αν ο ΣΥΡΙΖΑ επιτέθηκε εναντίον όλων υποστηρίζοντας ότι διαστρεβλώθηκαν τα όσα είπε.
Ο κ. Τσίπρας δήλωσε: «Μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή». Δηλαδή μακάρι η χώρα να είχε πτωχεύσει όπως η Αργεντινή, προσθέτοντας βέβαια ότι η χώρα αυτή στη συνέχεια ανέκαμψε.
Ομως δεν εξήγησε πώς. Είπε απλώς πως πείνασαν οι πολίτες. Δηλαδή, τι σημαίνει πείνασαν. Τους άνοιξε η όρεξη και πήγαν κάπου για φαγητό; Διότι δυστυχώς δεν συνέβη αυτό. Πείνασαν στην κυριολεξία. Η πείνα και η ανέχεια ήταν το κάτι άλλο. Εζησαν τριτοκοσμικές ή καλύτερα εξωκοσμικές συνθήκες οι περισσότεροι, η απόλυτη πλειοψηφία.
Α, να μην ξεχαστούμε. Εζησαν εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις με συγκρούσεις τέτοιες που αυτά που έχουν γίνει στην Αθήνα κατά το πρόσφατο παρελθόν μοιάζουν με… λογομαχία μεταξύ ενοίκων πολυκατοικίας.
Εγιναν και άλλα πολλά, ενώ η χώρα σημείωσε σημάδια ανάκαμψης στηριζόμενη στο γεγονός πως διαθέτει πλούτο, τον οποίο δεν αποφάσισε εν μέσω κρίσης να διαχειριστεί αλλά πολύ πριν από αυτήν.
Οπως και να έχει, έχουν γίνει πολλές αναλύσεις αλλά και συγκρίσεις για την κατάσταση της Αργεντινής του 2001 και της Ελλάδας του 2010, 2011 και 2012.
Το συμπέρασμα όλων είναι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να μη γίνει η Ελλάδα Αργεντινή. Οταν όμως το εύχεται ο επικεφαλής της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης της χώρας, αυτό προκαλεί ανησυχία.
Πολύ δε περισσότερο όταν έχουν προηγηθεί δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ περί επιστροφής στη δραχμή και εξόδου από την Ε.Ε. ή πιο πρόσφατες δηλώσεις στελεχών που… εύχονται να εξεγερθεί ο κόσμος και να βγει στους δρόμους, σχολιάζοντας μάλιστα πως το κόμμα τους θα… ανέβει δημοσκοπικά!
Μακάρι να προσέχαμε τι λέμε!                 

Ελλάδα αποτελεί την εντυπωσιακή εξαίρεση από τους κανόνες.

Η Ελλάδα αποτελεί την εντυπωσιακή εξαίρεση από τους κανόνες.

Η οικονομική λογική ορίζει ότι μια έντονη στρέβλωση δεν μπορεί να διαρκέσει. Οταν υστερείς σε ανταγωνιστικότητα, θα πέσει το ΑΕΠ μέχρι να πλησιάσουν τα δύο μεγέθη. Η οικονομία μιας χώρας είναι μεν πολυπλοκότερο σύστημα, αλλά δεν παύει να μοιάζει με ένα μαγαζί όπου, μακροπρόθεσμα, τα έξοδα δεν γίνεται να υπερβαίνουν τα έσοδα. Ούτε ο νεοφιλελευθερισμός, ο σοσιαλισμός ή ο πατριωτισμός, ούτε κάποια νομική, συνδικαλιστική ή θρησκευτική προσέγγιση μπορούν να ανατρέψουν τα απλά μαθηματικά.

Για να συγκλίνουν τα δύο μεγέθη, υπάρχει ο δύσκολος και μακρύς δρόμος της αύξησης της ανταγωνιστικότητας. Χρειάζεται όμως η κοινωνία να ξεπεράσει τον εαυτό της, να αρθούν εμπόδια, όπως η διαφθορά, η γραφειοκρατία και το διογκωμένο Δημόσιο, να δημιουργηθούν έμπνευση και καινοτομία, να αξιοποιηθεί θαρραλέα η τεχνολογία. Η ανάπτυξη απαιτεί ξένες επενδύσεις που προϋποθέτουν, μεταξύ άλλων, μείωση του κόστους εργασίας. Για να αυξηθούν οι εξαγωγές, πρέπει να παραχθούν αγαθά και υπηρεσίες ελκυστικά για τον υπόλοιπο κόσμο, παράλληλα η πώληση ακινήτων σε ξένους μπορεί να αποτελέσει μια συμπληρωματική έμμεση εξαγωγική δραστηριότητα. Ο άλλος δρόμος είναι η μείωση του ΑΕΠ μέχρι το επίπεδο της χαμηλής ανταγωνιστικότητας. Πόσο δηλαδή; Η Ελλάδα ως προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ πέρασε τα τελευταία χρόνια από την 27η στην 36η θέση και, αν δεν βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα, η πορεία οδηγεί τουλάχιστον στην 90ή. Με μια πρόχειρη γραμμική εκτίμηση προκύπτει ότι στην περίπτωση αυτή μισθοί, συντάξεις, ενοίκια, τιμές ακινήτων κ.λπ. θα διαιρούνταν περίπου διά τρία. Ο πάτος λοιπόν βρίσκεται πολύ χαμηλά. Η ανεπάρκεια στις εξαγωγές ανταγωνιστικών αγαθών και υπηρεσιών κινδυνεύει να οδηγήσει σε πραγματική φτώχεια και δραματικές συνέπειες, όπως η μαζική εξαγωγή ικανών νέων ανθρώπων, που θα αξιοποιούνται σε άλλες χώρες, εξαιτίας της υψηλότατης ανεργίας στη δική τους. Πρόκειται για εφιαλτικό αλλά χρήσιμο σενάριο, διότι αποκαλύπτοντας τα πραγματικά όρια της στρέβλωσης βοηθά στην κατανόηση του μεγέθους και της φύσης της.

Εκτός και αν τρελάθηκαν όλοι μαζί.

Η κυβέρνηση σίγουρα θα δοκιμαστεί από τις αντιδράσεις, εν τούτοις δηλώνει αποφασισμένη να περάσει τα μέτρα. Μέτρα που εντάσσονται στις δεσμεύσεις της χώρας, οι οποίες όμως είχαν συμφωνηθεί πριν από τις δύο πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις.
Και εδώ έρχεται κάποιος να αναρωτηθεί: Μα τι επιδιώκει αυτή η κυβέρνηση; Πρώτα από όλα να πετύχει τον βασικό της στόχο, δηλαδή να παραμείνει η χώρα στο ευρώ και την Ε.Ε.
Παράλληλα να δείξει ότι υλοποιεί τις δεσμεύσεις της χώρας προκειμένου να υλοποιηθεί από την άλλη η δέσμευση των εταίρων σχετικά με τη διάθεση των δόσεων που απαιτούνται.
Ταυτόχρονα επιδιώκει, υλοποιώντας τις δεσμεύσεις αυτές, να προχωρήσει στο επόμενο βήμα, που είναι η διαπραγμάτευση με βάση την επιμήκυνση του χρόνου.
Οι κυβερνώντες κρίνουν πως με αυτόν τον τρόπο και έχοντας ξεπεράσει τις αντιδράσεις θα κατορθώσει να βάλει τη χώρα σε έναν δρόμο.
Σίγουρα δεν διακατέχεται από μαζοχισμό. Σίγουρα, όπως σε καμία κυβέρνηση, δεν της αρέσει να βρίζουν οι πολίτες και να αγανακτούν. Σίγουρα τα κόμματα που τη στηρίζουν δεν επιθυμούν να βλέπουν τα ποσοστά τους να καταποντίζονται.
Για να προχωρούν σε αυτές τις αποφάσεις μάλλον δεν υπάρχει, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, άλλος δρόμος.
Εκτός και αν τρελάθηκαν όλοι μαζί. Κάτι που δύσκολα να πιστέψει κάποιος. Μα, θα πουν ορισμένοι, τα περί μονόδρομου τα έχουν ακούσει οι Ελληνες πολλές φορές. Δυστυχώς αυτή τη φορά δείχνει να είναι πραγματικότητα.
Διότι εδώ που φτάσαμε, εδώ που μας έφτασαν αυτοί που όλοι γνωρίζουμε, δεν έχουμε και πολλά περιθώρια ελιγμών.
Ολα αυτά βέβαια δεν είναι εύκολο να περάσουν στον κόσμο. Και δεν είναι θέμα επικοινωνίας. Πώς άλλωστε μπορεί να χειριστεί κάποιος επικοινωνιακά τις νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις αλλά και τα όσα ακούγονται για νέα χαράτσια;
Οταν ο κόσμος πλήττεται άμεσα, πώς να πεισθεί να κάνει υπομονή; Κάποιοι στο πρόσφατο παρελθόν φρόντισαν να εξαλείψουν κάθε περιθώριο. Και φτάσαμε στο σημείο να αντιμετωπίζουν οι πολίτες τους κυβερνώντες όπως οι κάτοικοι του χωριού τον Πέτρο τον βοσκό που φώναζε για τον λύκο…

Η καλύτερη λύση είναι να βάζουμε όλοι τα… γέλια.

Ομως τελικά η οργή δεν φέρνει αποτέλεσμα. Προστίθεται στην κατάσταση την ψυχολογική που βιώνουν οι Ελληνες τα τελευταία τρία χρόνια και που άλλους τους οδηγεί στο να βάζουν ακόμη και τα κλάματα σαν μικρά παιδιά μπροστά στο αδιέξοδο και άλλους σε άλλες λύσεις.
Η καλύτερη λύση είναι να βάζουμε όλοι τα… γέλια. Η μόνη λύση, αφού μόνο για γέλια είναι τελικά οι προτάσεις των… ειδικών που ήρθαν για να δώσουν τα… φώτα τους ώστε να αντιμετωπιστεί η κατάσταση της χώρας.
Διότι, αν οι προτάσεις είναι οι περικοπές και οι νέες περικοπές, οι μειώσεις των μισθών και των συντάξεων και η επιβολή νέων φόρων, τότε πραγματικά το ζήτημα καταντά αστείο. Στις χώρες τους πάντως σίγουρα δεν βρήκαν με ανάλογα μέτρα τον δρόμο της ανάπτυξης. Το να προτείνουν να γίνουμε μια τριτοκοσμική χώρα είναι γελοίο από μόνο του.
Εμείς πάντως μπορούμε να προτείνουμε και άλλα μέτρα.
Για παράδειγμα μπορούμε να δουλεύουμε 20 ώρες την ημέρα. Δεδομένου ότι δεν βγαίνουν αυτές οι ώρες, μπορούμε τη διαφορά να την καλύψουμε με την… παιδική εργασία. Γιατί όχι. Αλλωστε οι εκπρόσωποι των δανειστών προέρχονται από χώρες με μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες. Οι οποίες από την πλευρά τους έχουν εργοστάσια και επιχειρήσεις σε χώρες όπου η παιδική εργασία αποτελεί δεδομένο.
Επίσης μπορούν να βάλουν σε όλους εμάς μηχανήματα και να μετρούν τις αναπνοές μας για να τις φορολογούν ή να καταγράφουν πόσο ήλιο απορροφά το δέρμα μας και να το φορολογούν ως κατανάλωση ενέργειας.
Μπορούν ακόμη να βάλουν μετρητές και στις τουαλέτες. Των σπιτιών, γιατί στους χώρους εργασίας θα καταργηθούν ώστε να μη χάνονται εργατοώρες.
Λύσεις υπάρχουν, αν υπάρχει καλή…θέληση. Και μην ξεχνάμε αν ο βασικός πάει στα 100 ευρώ, θα λυθούν και όλα τα προβλήματα… διαβίωσης. Για τις συντάξεις δεν θα υπάρχει άγχος, αφού δεν θα υπάρχουν συνταξιούχοι. Και όσοι καταφέρουν να φθάσουν στην πολυπόθητη σύνταξη, τότε μπορούν να την πάρουν εφόσον καταθέσουν στοιχεία για να δείξουν πώς επιβίωσαν.
Θα πει κανείς πως τους βάζουμε ιδέες. Ποιος όμως λέει πως δεν τα έχουν ήδη σκεφτεί;

Τα ερωτήματα που τίθενται είναι ενδεικτικά και δεν αμφισβητούν το γεγονός της τεράστιας ανεργίας που μαστίζει τον τόπο.

Αν υπήρχε λογική, ή μάλλον αρχή, μέση και τέλος σε αυτήν τη χώρα, ένας νεοφερμένος ξένος θα έφτανε στο αβίαστο συμπέρασμα ότι είτε οι ιθαγενείς, δηλαδή οι Ελληνες, ασχολούνται με εργασίες υψηλότερου επιπέδου είτε η χώρα βρίσκεται σε τέτοια ανάπτυξη και η απασχόληση σε τόσο υψηλά επίπεδα, που κάνει εισαγωγή εργαζομένων για να καλύψει τις ανάγκες. Δυστυχώς, όμως, δεν είναι έτσι, όπως τουλάχιστον δείχνει η ύφεση και αποτυπώνεται στις στατιστικές που ανεβάζουν την ανεργία στο 25% και ειδικά την ανεργία των νέων πάνω από το 50%.
Πού βρίσκονται, λοιπόν, οι Ελληνες και τα Ελληνόπουλα; Πώς γίνεται σε περίοδο τουριστικής αιχμής να αυξάνεται η ανεργία και να καλύπτουν όλες τις θέσεις εργασίας σε θέρετρα και τουριστικούς προορισμούς, όπως η Κρήτη και η Σαντορίνη, ξένοι από τα Βαλκάνια τη Σλοβακία, την Τσεχία, τη Λευκορωσία, ακόμη και από χώρες της Λατινικής Αμερικής; Γιατί στη συγκομιδή αγροτικών προϊόντων, όταν ζητούνται εποχικοί εργάτες, δεν δείχνει προθυμία ούτε ένας Ελληνας; Είναι δυνατόν γυψαδόρος να ζητάει αυτήν την εποχή δύο εργάτες με 40 ευρώ μεροκάματο και οι μεν λίγοι Ελληνες που ενδιαφέρθηκαν να απορρίπτουν την προσφορά, σε αντίθεση με τους πολλούς αλλοδαπούς που έσπευσαν;

Τα ερωτήματα που τίθενται είναι ενδεικτικά και δεν αμφισβητούν το γεγονός της τεράστιας ανεργίας που μαστίζει τον τόπο. Ούτε βέβαια ότι πολλά, πάρα πολλά, αφεντικά προτιμούν να προσλαμβάνουν ξένους με χαμηλό μεροκάματο, δίχως ασφάλιση και χωρίς διάθεση για γκρίνιες, παρά Ελληνες με μεγαλύτερες απαιτήσεις. Αυτή, όμως, είναι η μισή εξήγηση. Η άλλη μισή λέει ότι οι Ελληνες και τα Ελληνόπουλα έχουν κακομάθει. Δυστυχώς, είναι πολλοί οι συμπατριώτες που προτιμούν να κάθονται στις καφετέριες, να αερολογούν και να γκρινιάζουν, παρά να ψάχνουν για δουλειά, που με τις σημερινές συνθήκες και προϋποθέσεις δεν θα είναι ιδανική, αλλά θα καλύπτει κάποιες από τις ανάγκες τους. Οπως είναι εντελώς δυσεξήγητο ότι από το φοιτηταριό των 350.000 της χώρας μας δεν υπάρχουν μερικές χιλιάδες που να θέλουν να βγάλουν κάποια χρήματα την τουριστική περίοδο.

Που σημαίνει ότι είτε υπάρχει ακόμη οικονομικό «λίπος» στις ελληνικές οικογένειες είτε ότι πολλοί Ελληνες, κυρίως νέοι, δεν έχουν αντιληφθεί ακόμη την πραγματικότητα και ονειρεύονται θέση στο Δημόσιο. Αν υπάρχει άλλη εξήγηση, δεκτή και αυτή...

Όλοι, δεχόμαστε πως τώρα που η κατάσταση έφτασε στο μη περαιτέρω, είναι ευκαιρία να διορθώσουμε τα λάθη και τις στρεβλώσεις δεκαετιών.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το τωρινό πακέτο μέτρων είναι μακράν το πιο επώδυνο και σκληρό και στην πράξη διαλύει στην κυριολεξία και τα τελευταία απομεινάρια κοινωνικής συνοχής.

Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτά εμπεριέχουν ψήγματα δικαιοσύνης, καθώς οριζόντια και ισοπεδωτικά καταδικάζουν στην ανέχεια το πιο ευαίσθητο και ανήμπορο κομμάτι της κοινωνίας μας, τους συνταξιούχους. Ακόμα και το γεγονός ότι ανάμεσά τους υπάρχουν αρκετοί οι οποίοι χαριστικά και εκμεταλλευόμενοι το ίδιο το στρεβλό θεσμικό πλαίσιο απόλαυσαν υψηλές και πρόωρες συντάξεις, χωρίς να έχουν καταβάλει στα ασφαλιστικά ταμεία αυτά που έχουν πληρώσει οι πολλοί, δεν δικαιολογεί τη γενική καταβαράθρωση στον σύγχρονο καιάδα της εγκατάλειψης.

Ολοι, Ή σχεδόν όλοι, δεχόμαστε πως τώρα που η κατάσταση έφτασε στο μη περαιτέρω, είναι ευκαιρία να διορθώσουμε τα λάθη και τις στρεβλώσεις δεκαετιών, που είναι και η γενεσιουργός αιτία των προβλημάτων της χώρας. Στην πραγματική ζωή όμως τα πράγματα δεν μπορούν να λειτουργήσουν με μανιχαϊστικές αντιλήψεις. Η συνταξιούχος που δούλεψε μόνο 20 χρόνια και εισπράττει σύνταξη από τα 45 της δεν έκανε έγκλημα, απλώς εκμεταλλεύτηκε τους υφιστάμενους νόμους. Σήμερα, είναι κι αυτή μια ανήμπορη συνταξιούχος σαν όλους τους άλλους, έχει τις ίδιες ανάγκες μ’ αυτούς και υποφέρει όσο και οι άλλοι. Με άλλα λόγια, το κακό έγινε και δεν διορθώνεται αναδρομικά. Αυτό που μπορεί να γίνει είναι η θεσμική πρόβλεψη να μη συμβαίνει το ίδιο και στο μέλλον. Και τέτοια παραδείγματα υπάρχουν χιλιάδες, τα οποία μπορεί να επικαλεστεί κανείς σε συζητήσεις καφενειακού χαρακτήρα. Η ουσία όμως δεν αλλάζει και είναι μία: σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν. Κι αυτό δεν περιποιεί τιμήν σε κανέναν, ούτε στους διαχειριστές της εξουσίας ούτε στην ίδια την κοινωνία.