Μήπως θα πρέπει επιτέλους να πάψει να τρομοκρατείται ο απλός πολίτης ...

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η τρικομματική κυβέρνηση δείχνει αποφασισμένη να τα δώσει όλα -ό,τι έχει μείνει, δηλαδή- για την παραμονή στο ευρώ και απορρίπτει μετά βδελυγμίας, καταγγέλοντας περίπου ως... προδότη της χώρας, όποιον επιχειρήσει να μιλήσει -ευθέως ή πλαγίως- για το ενδεχόμενο εξόδου από την ευρωζώνη και επιστροφής στη δραχμή. Αναδεικνύοντας το ενιαίο νόμισμα σε κορυφαία προτεραιότητα, έναντι του λαού, οι κυβερνώντες επιλέγουν να «θυσιάσουν» εκατομμύρια Ελλήνων για ένα... «πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη», όπως αργά ή γρήγορα αναμένεται να αποδειχθεί ότι ήταν η ζώνη των «17».

Μήπως λοιπόν θα ήταν φρόνιμο, την ώρα που η ύφεση και η ανεργία καλπάζουν, που η «μαύρη τρύπα» του ελλείμματος μεγαλώνει, που διεθνείς τραπεζικοί όμιλοι, επενδυτές και επιχειρήσεις αποσύρονται από την ευρωζώνη, να ξεκινήσει επιτέλους ο διάλογος για την επόμενη μέρα; Μήπως θα πρέπει επιτέλους να πάψει να τρομοκρατείται ο απλός πολίτης και να πληροφορηθεί αρμοδίως, από οικονομολόγους και πολιτικούς, από τα μέσα ενημέρωσης, από επίσημα και υπεύθυνα χείλη, για τις δυνητικές συνέπειες και τα όποια οφέλη της επιστροφής στη δραχμή; Από την στιγμή που το ενδεχόμενο αυτό είναι πιο ορατό από ποτέ και το σενάριο δεν έφυγε ποτέ από το τραπέζι, ο «στρουθοκαμηλισμός» και η άρνηση της πραγματικότητας ποιον σκοπό, άραγε, εξυπηρετούν;

Φυσικά, είναι αδύνατο να προβλέψει κανείς το μέλλον. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο από την κυβέρνηση-θιασώτη ενός νομίσματος που καταρρέει. Είναι ωστόσο θεμελιώδης η ύπαρξη ενός «plan B» επαρκώς σχεδιασμένου και αναλυτικά επεξηγημένου, προκειμένου η μετάβαση -ή η επιστροφή, αν προτιμάτε- στο εθνικό νόμισμα, να γίνει όσο το δυνατόν πιο ομάλα, δίχως «να βγουν τα τανκς στους δρόμους», όπως χαρακτηριστικά έλεγε πέρυσι ο κ. Πάγκαλος. Ο στόχος της παραμονής στο ευρώ είναι κατανοητός. Υπάρχει, όμως, σχέδιο για την επόμενη μέρα, εάν δεν καταστεί εφικτός; Ή τότε θα τρέχουν όλοι να πηδήξουν από το καράβι;

Πολλά τα λάθη, αλλά το μείζον στην πολιτική είναι το αποτέλεσμα.

Οι ψευδείς προεκλογικές υποσχέσεις - επαναδι­απραγμάτευση κ.λπ. - και η ταχεία μετεκλογική διάψευσή τους είναι το πρώτο λάθος. Το δεύτερο είναι η έλλειψη σαφούς πολιτικού στόχου. Το τρίτο είναι η εύκολη πλατφόρμα πολιτικής συμφωνίας στην οποία στηρίχθηκε η συγκρότηση της κυβέρ­νησης.
Πολλά τα λάθη, αλλά το μείζον στην πολιτική είναι το αποτέλεσμα. Κι αυτό, μέχρι στιγμής, είναι ότι η χώρα συνεχίζει να κινείται προς την καταστροφή. Δυστυχώς, όσο κυλάει ο χρόνος, τόσο «καίγονται» οι δυνατότητες να σταματήσει ο κατήφορος σε ένα οικονομικά και κοινωνικά ανεκτό σημείο. Η διάλυ­ση επιταχύνεται και η διέξοδος μετατίθεται βιαίως όλο και πιο μακριά.
Δεν είναι τυχαίο ότι, το τελευταίο διάστημα, ακόμη και ισχυροί «φρουροί» των μνημονίων κάνουν λό­γο για την έλλειψη ενός δεύτερου ή τρίτου εναλλακτικού πολιτικού και οικονομικού σχεδίου, καθώς - πέρα από τις ποικίλες και ενίοτε αδιαφανείς προ­θέσεις τους - είναι προφανής η εκ μέρους τους δι­απίστωση του αδιεξόδου.

Μαζί τα φάγαμε αφού η διαφθορά είναι οριζόντια στην ελληνική κοινωνία.

 Μαζί τα φάγαμε αφού η διαφθορά είναι οριζόντια στην ελληνική κοινωνία. Όμως δείχνουν και κάτι επιπλέον. Το διαχρονικό έλλειμμα ηγεσίας που υπάρχει στην Ελλάδα. Μια 100% βαλκανική χώρα χωρίς πεφωτισμένες πολιτικές, οικονομικές και πνευματικές ελίτ. Κι εδώ είναι που έρχεται η απάντηση στις προκλήσεις Πάγκαλου. Ναι κύριε υπουργέ. Μαζί τα φάγαμε, επειδή εσείς και οι όμοιοι σας πολιτικοί ήσασταν κατώτεροι των περιστάσεων και ανίκανοι ηγέτες. Εσείς προσωπικά που υπήρξατε στην πολιτική σκηνή πρωτοκλασάτο στέλεχος, υπουργός κι αντιπρόεδρος κυβερνήσεων, κρίνεστε ως κατώτερος των περιστάσεων, άρα την αναλυτική σας δεινότητα ως προς το φαινόμενο της διαφθοράς την πετάμε στο καλάθι των αχρήστων.

Γιατί τί να το κάνουμε να μας λέτε αυτά τα πράγματα στα 74 χρόνια σας, όταν είστε στην πολιτική ηγεσία από τα 40; Τότε σας θέλαμε να τα πείτε. Τώρα, απλά διαχειρίζεστε την υστεροφημία σας. Μια υστεροφημία που δεν σας αξίζει, αφού κι εσείς δεν σταθήκατε ικανός ηγέτης όταν ο λαός αυτό χρειαζόταν. Μια υστεροφημία, που δεν σας αξίζει καθώς το περίφημο «μαζί τα φάγαμε» τολμήσατε να το πείτε μόνο όταν εσείς αποφασίσατε να αποστρατευτείτε πολιτικά, άρα κόστος για εσάς δεν υπήρχε.

Εσείς λοιπόν και οι όμοιοι σας ανοίξατε την πόρτα του «πάρτυ» σε έναν ανώριμο από όλες τις απόψεις λαό. Κι όταν σε καλούν σε ένα πάρτυ γεμάτο φαγητό και ποτό, δύσκολα λες όχι. Πολύ περισσότερο όταν επί σειρά ετών βρισκόσουν «στην απ’ έξω». Το θέμα όμως είναι πως τώρα ο ανώριμος λαός θα είναι αυτός που θα καθαρίσει την αίθουσα του πάρτυ κι όχι αυτοί που είχαν συλλάβει την ιδέα του και το διοργάνωσαν.

Τώρα τα πράγματα είναι οριακά. Ή μήπως δεν είναι; Βρισκόμαστε σε κρίσιμη καμπή ή όχι;

Αν δεν υπήρχαν τα χαράτσια, οι φόροι και οι περικοπές, αν δεν υπήρχε η ανεργία που καλπάζει κάθε μήνα και σε νέο ρεκόρ, αν δεν υπήρχαν οι χιλιάδες νεόπτωχοι, θα πίστευαν όλοι πως πρόκειται περί… πλάκας. Και όλα αυτά γιατί; Διότι αυτοί που έπρεπε δεν έκαναν όλα όσα δεσμεύτηκαν ακόμη και όταν έλαβαν εν αγνοία του ελληνικού λαού την απόφαση να βάλουν τη χώρα σε μια περιπέτεια χωρίς επιστροφή. Όλες οι κρίσιμες εβδομάδες, όλοι οι κρίσιμοι μήνες που πέρασαν δεν οδήγησαν πουθενά. Και τώρα; Τώρα τα πράγματα είναι οριακά. Ή μήπως δεν είναι; Βρισκόμαστε σε κρίσιμη καμπή ή όχι; Λένε αλήθεια οι κυβερνώντες ή παίζεται ακόμη ένα παιχνίδι προκειμένου να ληφθούν νέα μέτρα, να γίνουν νέες περικοπές, να μπει ακόμη πιο βαθιά το μαχαίρι και να τρυπήσει το… κόκαλο;
Αν αυτό το ερώτημα δεν απαντηθεί τότε δύσκολα θα προχωρήσουν τα απαραίτητα μέτρα. Δύσκολα να γίνουν μεταρρυθμίσεις και ακόμη πιο δύσκολα θα βγούμε από την κρίση. Δυστυχώς αυτή τη φορά η κυβέρνηση λέει την αλήθεια. Δυστυχώς βρισκόμαστε στο κρίσιμο σημείο. Στο σταυροδρόμι που λένε. Και λέμε δυστυχώς διότι αυτή τη φορά δεν μπορεί κανείς να λειτουργήσει… επικοινωνιακά. Να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα. Η κυβέρνηση Σαμαρά έχει την καυτή πατάτα στα χέρια και πρέπει να χειριστεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτή την κρίσιμη στιγμή. Για να δούμε αν η χώρα θα πάει μπροστά ή αν θα γίνει η Ιφιγένεια που οι… εταίροι μας αναζητούν.

. Η έλλειψη εμπιστοσύνης και η γενικότερη απαξίωση έγιναν κοινός τόπος.

Κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά, λέει μια παροιμία. Χρόνια τώρα οι συγκυβερνώντες, εκτός από τη ΔΗΜΑΡ, εξέθρεψαν ένα κράτος δυνάστη. Οι κρατικοδίαιτοι κομματικοί πελάτες έγιναν και γραφειοκράτες. Η σχέση του πολίτη με το κράτος έγινε βασανιστική. Ακατάλληλοι και ανίκανοι υπάλληλοι δημιούργησαν έναν φαύλο κύκλο, με αποτέλεσμα η όποια απλή απόφαση να δοκιμάζεται από αναβολή σε αναβολή.Οι περιπτώσεις είναι αναρίθμητες και ο καθένας έχει να εξιστορήσει τις δικές του. Τα πολλαπλά «φακελάκια» είχαν γίνει θεσμός. Το βέβαιο είναι πως το κράτος δεν λειτουργούσε και ήταν και είναι ο μεγάλος εχθρός. Οι μετατάξεις, οι εφεδρείες και οι απολύσεις δεν λύνουν το πρόβλημα.
Το λιγότερο και αποτελεσματικότερο κράτος έχει να κάνει με λιγότερους υπουργούς και μικρότερο υπουργικό συμβούλιο. Ολες οι κυβερνήσεις υπόσχονταν πως θα εξυγιάνουν, δηλαδή θα εξυγχρονίσουν το κράτος βολεύοντας τους ημετέρους. Οι διαπιστώσεις κοινές και εν πολλοίς ξεπερασμένες. Η έλλειψη εμπιστοσύνης και η γενικότερη απαξίωση έγιναν κοινός τόπος. Τα λόγια των πολιτικών ανακόλουθα και ποτέ κανένα μαχαίρι δεν έφτασε μέχρι το κόκαλο. Με αποτέλεσμα, η ανικανότητα και η ανευθυνότητα να κυριαρχούν και ο λαός δεν βρέθηκε ποτέ στην εξουσία.Τώρα έρχονται οι συγκυβερνώντες να καθαρίσουν τη χώρα από την κόπρο του Αυγείου. Επώδυνα μέτρα παίρνουν χωρίς να δίνουν καμία ελπίδα πως θα ανασάνουν οι φορολογούμενοι πολίτες.
Η αδικία και η προχειρότητα βασιλεύουν και βρισκόμαστε κάτω από τις επιταγές των τροϊκανών.Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία να καούν και τα χλωρά. Τα οριζόντια και ισοπεδωτικά μέτρα των μνημονίων δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από αυτά που θέλουν υποτίθεται να λύσουν και πάλι το «μάρμαρο» το πληρώνουν οι μονίμως φορολογούμενοι.

Δεν είναι κάτι εύκολο. Θα υπάρξουν αντιδράσεις. Αλλά πρέπει να μπει μια τάξη.

Οι αποχωρήσεις υπαλλήλων, λόγω συνταξιοδότησης κυρίως, που σημειώθηκαν το προηγούμενο διάστημα δημιούργησαν κενά και προβλήματα σε διάφορες Υπηρεσίες, ορισμένες εκ των οποίων θεωρούνται και Υπηρεσίες αιχμής.
Διότι δεν έφυγαν λίγοι. Φοβούμενοι μάλιστα τα 2,5 προηγούμενα χρόνια τις περικοπές στις συντάξεις έσπευσαν να αποχωρήσουν οικειοθελώς. Αποτέλεσμα αυτού η δημιουργία κενών.
Δεν είναι λίγοι οι πολίτες που μεταβαίνουν προς εξυπηρέτηση σε Υπηρεσίες και αντιμετωπίζουν καθυστερήσεις λόγω έλλειψης προσωπικού. Και δεν πρόκειται για κάποιο είδος λευκής απεργίας, αν και για ορισμένες περιπτώσεις ούτε αυτό αποκλείεται.
Κυρίως όμως πρόκειται για κενά που έχουν δημιουργηθεί και δεν έχουν αναπληρωθεί. Την ίδια όμως στιγμή υπάρχουν και Υπηρεσίες του Δημοσίου που εμφανίζουν υπερπληθώρα εργαζομένων. Εργαζομένων που δεν έχουν αντικείμενο ή που μπορούν να δικαιολογήσουν στο ελάχιστο την παρουσία τους.
Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση και τα συναρμόδια υπουργεία πρέπει να καθίσουν και να εκπονήσουν ένα σχέδιο εξορθολογισμού του Δημοσίου. Να βάλουν κάτω το δύσκολο αυτό παζλ και να συνθέσουν τα κομμάτια του ώστε επιτέλους να λειτουργήσει το σύστημα.
Να καλυφθούν κενά. Να μεταφερθούν εργαζόμενοι για παράδειγμα σε κάποιες Υπηρεσίες του ΙΚΑ και να εξυπηρετηθούν και οι εργαζόμενοι και οι συναλλασσόμενοι . Να μεταφερθούν υπάλληλοι σε υπηρεσίες γραφείου της ΕΛ.ΑΣ. για να βγουν στους δρόμους οι αστυνομικοί.
Είναι βέβαιο πως σε ορισμένες περιπτώσεις δεν μπορεί να μεταταχθεί ο οποιοσδήποτε εργαζόμενος. Είναι οι περιπτώσεις όπου απαιτείται μια κάποια εξειδίκευση. Ομως δεν είναι στο σύνολό τους έτσι οι Υπηρεσίες.
Αρα κάτι μπορεί να γίνει. Αφού απολύσεις δεν θα γίνουν και αποτελούν κόκκινη γραμμή και για τα τρία κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση, τότε μια… ανακατανομή ίσως βοηθούσε την κατάσταση.
Ειδικά σήμερα που το κράτος πρέπει να… τρέξει. Να τρέξει για να υλοποιήσει τις αποφάσεις που θα ληφθούν στο πλαίσιο ανάταξης της χώρας. Για να υλοποιήσει τον στόχο της ανάπτυξης και της προσέλκυσης επενδυτών.
Δεν είναι κάτι εύκολο. Θα υπάρξουν αντιδράσεις. Αλλά πρέπει να μπει μια τάξη.

Το μόνο που δεν πρέπει να γίνει στην παρούσα φάση είναι να βγει η χώρα από το παιχνίδι.

Για τον λόγο αυτό το οικονομικό επιτελείο, κυρίως όμως η πολιτική ηγεσία, θέλει να προχωρήσει τις απαραίτητες αποφάσεις τόσο σε ό,τι αφορά τα μέτρα όσο κυρίως για τις μεταρρυθμίσεις.
Δείχνοντας στους εταίρους – δανειστές πως υπάρχει αποφασιστικότητα εκτιμούν πως θα είναι πιο προσιτή η επαναδιαπραγμάτευση όρων και η ελάφρυνση στην πορεία των μέτρων.
Το μόνο που δεν πρέπει να γίνει στην παρούσα φάση είναι να βγει η χώρα από το παιχνίδι. Διότι στην περίπτωση αυτή χάνονται τα πάντα. Και κερδισμένοι είναι όσοι επιθυμούν και κυρίως όσοι κάνουν ό,τι μπορούν για να διώξουν την Ελλάδα από το ευρώ. Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο.
Βέβαια η κυβέρνηση γνωρίζει πως τα μέτρα που πρέπει να αποφασιστούν είναι σκληρά. Για τον λόγο αυτόν άλλωστε προωθεί ταυτόχρονα, ή ίσως και ταχύτερα, τις διαδικασίες των αποκρατικοποιήσεων και των μεταρρυθμίσεων.
Είναι δεδομένο πως τέτοιες ενέργειες έρχονται να επιβεβαιώσουν πως υπάρχει μια δυναμική. Κυρίως δε πως υπάρχει πρόθεση να τεθούν τα πράγματα στη χώρα σε μια άλλη βάση.
Γνωρίζουν βέβαια οι κυβερνώντες πως θα υπάρξουν αντιδράσεις. Στον ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμοι και περιμένουν τον Σεπτέμβριο προκειμένου να κατεβάσουν τον κόσμο στους δρόμους.
Μια τακτική ανάλογη με αυτή που ακολούθησε το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου ως αντιπολίτευση προκειμένου να αναρριχηθεί στην εξουσία. Δεν μπορεί να ξεχάσει κανείς τι έγινε όταν η κυβέρνηση Καραμανλή επεδίωξε να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις.
Ανάλογα θα είναι τα φαινόμενα. Ισως και σκληρότερα. Η οργάνωση στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει. Εχουν μεταφερθεί εκεί συνδικαλιστές του παλαιού ΠΑΣΟΚ που γνωρίζουν τη… διαδικασία.
Ομως σε καμία περίπτωση αυτό δεν πρέπει να οδηγήσει την κυβέρνηση και τα τρία κόμματα που τη στηρίζουν σε ολιγωρίες. Δεν υπάρχει χρόνος. Και αν κάνουν πίσω, τότε οι μεταρρυθμίσεις και οι αποκρατικοποιήσεις θα «κολλήσουν». Και θα πρέπει να έρθουν και άλλα μέτρα.