Με τον ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα είναι εκ διαμέτρου αντίθετα.

Με τον ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα είναι εκ διαμέτρου αντίθετα. Ο Αλέξης Τσίπρας, από ό,τι φάνηκε στις μετεκλογικές παρεμβάσεις του, μάλλον φιλοδοξεί να είναι αρχηγός όλων των «περήφανων», ένα πολιτικό τόξο που ξεκινάει από το βαριά τραυματισμένο ΚΚΕ και φθάνει στον «είμαστε Έλληνες» Καμμένο. (Οι «αντισυστημικές» κουταμάρες της Χρυσής Αυγής ανήκουν σ' άλλους, ψυχιατρικής αρμοδιότητας, χώρους). Είναι μια επιλογή που μαζεύει σίγουρα και πολλά ψηφαλάκια, αλλά αφήνει μια μοιραία αίσθηση ανευθυνότητας προς το διεθνές περιβάλλον και δείχνει να κολακεύει το θυμικό, ενός, έτσι κι αλλιώς, συντριμμένου κόσμου. Αυτά τα γραμμάτια εξοφλούνται, όταν έρθει η ώρα, με δυσβάστακτους όρους κι είναι γνωστό πως η διάψευση των υποσχέσεων τιμωρεί και τα, πρόσφατα, παραδείγματα του Κώστα Καραμανλή και του Γιώργου Παπανδρέου είναι διδακτικά. Η ΔΗΜΑΡ έχει ήδη μπει στο στάδιο της δοκιμασίας. Οι συνθήκες της συγκυβέρνησης δεν είναι ιδανικές, όλα συμβαίνουν με εκρηκτικές ταχύτητες και οι αγκυλώσεις του «ποιος θα βγάλει το φίδι από την τρύπα» είναι υπαρκτές. Πολύ περισσότερο, όταν απέναντι στέκεται ο ΣΥΡΙΖΑ, κανονικά και με τον νόμο υποταγμένος στην παλιά παράδοση της εγχώριας πολιτικής σκηνής, που διδάσκει πως ο συντομότερος δρόμος προς την εξουσία είναι η πλειοδοσία στην αδιαλλαξία. Οι προλαλήσαντες του κ. Τσίπρα, Κώστας Καραμανλής και Γιώργος Παπανδρέου έχουν αφήσει βαθιά ίχνη, με την «ανασύσταση» του κράτους ο πρώτος και τα «λεφτά υπάρχουν» ο δεύτερος.

Αλλα λέει η μια συνιστώσα, άλλα λέει η άλλη...

Το είδαμε προεκλογικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα που δεν έχει μια συγκεκριμένη γραμμή σε κανένα σχεδόν θέμα.
Αλλα λέει η μια συνιστώσα, άλλα λέει η άλλη. Ακόμη και τώρα που προσπαθούν, όπως λένε, να μετατρέψουν τις συνιστώσες σε μια… συνισταμένη, δεν μπορούν να χαράξουν μια γραμμή.
Χαρακτηριστική περίπτωση αυτή των απειλών περί φυλάκισης όλων όσοι υπογράψουν για τις αποκρατικοποιήσεις καθώς και οι προειδοποιήσεις προς υποψήφιους επενδυτές ότι θα χάσουν τα χρήματά τους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και πάλι χωρίστηκε στα δύο. Με δύο γραμμές βγαίνει και προς τα έξω. Υπάρχουν στελέχη που συνεχίζουν να απειλούν τους… πάντες και αποκαλύπτουν πως θα είναι μπροστά σε όλες τις κινητοποιήσεις.
Θα ακολουθήσουν δηλαδή την τακτική που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ως κόμμα του 4%, αν και τώρα είναι Αξιωματική Αντιπολίτευση.
Αν αυτή η γραμμή υπερισχύσει τότε τα όσα ακούστηκαν σχετικά με την αντιπολίτευση που θα ασκήσουν είναι μάλλον λόγια του αέρα.
Από την άλλη πλευρά υπάρχουν τα στελέχη που είναι πιο… ήρεμα. Κινούνται όμως σε άλλη γραμμή. Δεν απειλούν με της φυλακής τα… σίδερα.
Και προσπαθούν να χαράξουν μια γραμμή πιο μετριοπαθή. Αυτά τα στελέχη καταθέτουν και απόψεις. Για παράδειγμα σε ό,τι αφορά τις αποκρατικοποιήσεις, τάσσονται υπέρ της αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας αλλά όχι μέσω πώλησης.
Κάνουν λόγο για χρήση της περιουσίας ώστε να υπάρχουν μακροχρόνια έσοδα είτε με κοινοπραξίες με άλλα κράτη είτε με εταιρείες που ελέγχονται από το Δημόσιο. Δεν αποκλείουν και κοινοπραξίες με εταιρείες που ελέγχονται από ιδιώτες.
Η άποψη αυτή όμως αντιμετωπίζεται με δυσπιστία εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Προς το παρόν κυριαρχούν αυτοί που υποστηρίζουν το… μπάχαλο. Τις κινητοποιήσεις, τις πορείες και την αντίδραση σε ό,τι κι αν γίνεται.

Όμως οι εντυπώσεις όσο εύκολα γίνονται θετικές, άλλο τόσο εύκολα γίνονται αρνητικές.

Τα στελέχη της κυβέρνησης εμφανίσθηκαν αποφασισμένα. Οι αρχηγοί των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση έδειξαν ότι πραγματικά πιστεύουν στην προσπάθεια που θα γίνει. Ο δε πρωθυπουργός εμφανίσθηκε όχι απλά διατεθειμένος, αλλά αποφασισμένος να δώσει μια νέα κατεύθυνση με στόχο την αλλαγή της σημερινής κατάστασης.
Και κέρδισε τις εντυπώσεις. Ειδικά όταν απαντώντας στις απειλές του ΣΥΡΙΖΑ για διώξεις κατά όσων υπογράψουν στο πλαίσιο του σχεδίου των αποκρατικοποιήσεων, πήρε το παιχνίδι πάνω του.
Δηλώνοντας μάλιστα ότι θα πρέπει να στείλουν πρώτον αυτόν φυλακή. Καλύπτοντας ουσιαστικά υπουργούς, κρατικούς υπαλλήλους αλλά και υποψήφιους επενδυτές.
Όμως οι εντυπώσεις όσο εύκολα γίνονται θετικές, άλλο τόσο εύκολα γίνονται αρνητικές.
Το θετικό κλίμα άλλαξε με την παραίτηση του κ. Νικολόπουλου από τη θέση του υφυπουργού Εργασίας. Κανείς δεν κατάλαβε τι έγινε. Είναι χαρακτηριστική άλλωστε και η τοποθέτηση του κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Ν. Κεδίκογλου.
Ο οποίος τόνισε πως ούτε διαπραγματεύσεις έχουν ξεκινήσει ούτε χρόνος υπήρχε για να δημιουργηθούν συνθήκες προστριβών μεταξύ του πρώην πλέον υφυπουργού και του αρμόδιου υπουργού Εργασίας.
Όμως οι εντυπώσεις δημιουργήθηκαν και οι της αντιπολίτευσης βρήκαν πεδίο κριτικής κατά της κυβέρνησης, κυρίως λόγω του περιεχομένου της επιστολής παραίτησης του κ. Νικολόπουλου που ήταν αρκετά δηκτικό.

Η Ελλάδα θέλει και μπορεί να τα καταφέρει.

Και τυπικά από χθες το βράδυ, με την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, κλείνει μια σημαντική εκκρεμότητα, ένα πολιτικό κενό που στοίχισε στη χώρα. Μια περίοδος που έριξε ακόμη περισσότερο τη χώρα στην παραλυσία, αποδυνάμωσε την κοινωνική συνοχή και πριόνισε την όποια εμπιστοσύνη είχε απομείνει σε εταίρους και συμμάχους ότι η Ελλάδα θέλει και μπορεί να τα καταφέρει.
Από σήμερα η κυβέρνηση ξεκινά έναν πραγματικό μαραθώνιο για να αντιστρέψει το κλίμα, να ανακτήσει το χαμένο έδαφος και να επιχειρήσει να ανακόψει αρχικά την κατάρρευση και στη συνέχεια να διαμορφώσει τις συνθήκες για να δρομολογηθεί η ανάκαμψη. Το κλίμα είναι δυσμενές και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τις διαθέσεις της τρόικας, αλλά και με την αρνητική εικόνα που τείνει να εμπεδωθεί πλέον στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη για την Ελλάδα.
Ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας δεν θα έχει εύκολη ούτε ευχάριστη αποστολή σήμερα στο Eurogroup, όπου οι εταίροι θα ακούσουν, για πολλοστή φορά, τις δεσμεύσεις για αποκρατικοποιήσεις και μεταρρυθμίσεις, ενώ συγχρόνως θα έχουν στα χέρια τους μια πρώτη εικόνα των ευρημάτων της τρόικας από την τελευταία επίσκεψή της στην Ελλάδα.
Θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο εάν υπήρχε τεχνική δυνατότητα να συνόδευαν σήμερα στις Βρυξέλλες και να παρακολουθούσαν τη συνεδρίαση του Eurogroup είτε ο ίδιος ο κ. Τσίπρας είτε κάποιοι από τους βουλευτές του που με τόσο θόρυβο πρόβαλλαν στη Βουλή εύκολες λύσεις για τα πάντα.

Αντιπολίτευση με απειλές την κρίσιμη αυτή ώρα δεν μπορεί να πει κανείς ότι θα κάνει κάποιο καλό.

Ομως τις τελευταίες ημέρες, και ειδικά χθες λίγο πριν από την ανάγνωση των προγραμματικών θέσεων της κυβέρνησης από τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, άρχισε ένα σφυροκόπημα που παραπέμπει σε εικόνα και τακτική στείρας άρνησης.
Οχι σε όλα όσα μπορεί να ανακοινωθούν, λένε τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Προειδοποιούν με συγκρούσεις, παρομοιάζουν την κυβέρνηση με αυτές των κ.κ. Γ. Παπανδρέου και Παπαδήμου, πετούν ατάκες περί κυβερνήσεως Μνημονίου και… απειλούν.
Απειλούν με δικαστήρια όσους υπογράψουν ιδιωτικοποιήσεις, όσους επιχειρήσουν να πωλήσουν Οργανισμούς ανεξαρτήτως αν αυτοί είναι κερδοφόροι ή το μόνο που παράγουν είναι ελλείμματα και χρέη.
Μάλιστα σε κλειστή σύσκεψη της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, λένε πως ειπώθηκαν διάφορα στο στυλ «δεν θα τους αφήσουμε σε χλωρό κλαρί» ή «δεν θα κάνουμε βήμα πίσω».
Είπαμε, μια καλή αντιπολίτευση λειτουργεί προς όφελος της χώρας. Μια στείρα αντιπολίτευση με απειλές την κρίσιμη αυτή ώρα δεν μπορεί να πει κανείς ότι θα κάνει κάποιο καλό.
Αλλο να επισημαίνεις λάθη και παραλείψεις και άλλο να λες πως όποιος υπογράψει κάτι θα πάει φυλακή. Είναι σαν να προσπαθείς να σταματήσει τη λειτουργία του το κράτος. Θυμίζουν δε κορώνες άλλων εποχών.

Και προπαντός όχι άλλα λόγια, όχι άλλα «όνειρα.

Ας αφήσουν αυτό τον λαό, λοιπόν, αφού τον σώσανε όπως τον σώσανε, να ξαναγυρίσει στις δουλειές του, αν έχει δουλειές, και ας αφήσουν την κυβέρνηση που όλοι συγκρότησαν, όπως συγκρότησαν, να κάνει κάποια δουλειά μπας και βρουν δουλειά κάποιοι από τους χιλιάδες χιλιάδων που την έχουν χάσει. Και προπαντός όχι άλλα λόγια, όχι άλλα «όνειρα», όχι άλλοι αγώνες εκ του ασφαλούς και χωρίς ρίσκο, όχι άλλος αριστερός επαγγελματισμός, όχι άλλες πομφόλυγες, αλλά και λίγη σιωπή και ο ελάχιστος διαλογισμός μπας και αντιληφθούμε το τι μας συμβαίνει κατά βάθος. Σε τι δηλαδή φταίμε και εμείς, αφού οι προειρημένοι κύριοι δεν πρόλαβαν ούτε να μας το πουν, ούτε να μας το εξηγήσουν, επειδή έπρεπε να λένε άλλα. Τώρα, για λίγο, σιωπή. Α, λίγη, κατευναστική ησυχία. Εφόσον ό,τι ήταν να γίνει, έγινε και ό,τι είναι να γίνει, ελάχιστα μπορούμε να το επηρεάσουμε, ώστε να μην γίνει, αν συνεχίσουμε να έχουμε τέτοια νοοτροπία .

Ομως η κρίση βαθαίνει και η απελπισία των Ελλήνων πολιτών είναι πια εμφανής...

Ομως η κρίση βαθαίνει και η απελπισία των Ελλήνων πολιτών είναι πια εμφανής και κάνει τον γύρο του κόσμου. Ανεργία ή υποαπασχόληση, απώλεια ιδιοκτησίας λόγω κατάσχεσης, χαμηλές συντάξεις, όποια και αν είναι η αιτία, η φτώχεια πλήττει πλέον και όσους είχαν επαρκές βιοτικό επίπεδο. Η ύφεση και η ανεργία έχουν πλέον ξεφύγει από κάθε έλεγχο και αποτελούν πια το βασικό πρόβλημα επιβίωσης της χώρας. Και το τρέχον έτος η οικονομία συνεχίζει να βουλιάζει και η έκρηξη του αριθμού των αστέγων στα αστικά κέντρα έχει προ πολλού ξεπεράσει ακόμα και τις πιο απαισιόδοξες προβλέψεις.
Το κλεπτοκρατικό και σπάταλο μοντέλο, που κυριάρχησε για πάρα πολλά χρόνια στη χώρα, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια ιδιότυπη «φούσκα». Η αιτία είναι διπλή: Πρώτον, η μάστιγα της διαπλο­κής/διαφθοράς εμπόδισε την ανάπτυξη. Δεύτερον, η εκτεταμένη σπατάλη στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Οι πόροι δεν διοχετεύθηκαν σε παραγωγικές επενδύσεις, οι οποίες θα δημιουργούσαν πρόσθετο πλούτο. Κατά κανόνα, λεηλατήθηκαν και σπαταλήθηκαν. Τροφοδότησαν την κατανάλωση και μάλιστα τις εισαγωγές. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε πολύ χρήμα, αλλά με δυσανάλογα μικρό παραγωγικό αποτέλεσμα. Αυτό ισχύει από την εκπαίδευση μέχρι τους εξοπλισμούς, από την έρευνα μέχρι την υγεία και από την κοινωνική πολιτική μέχρι τα δημόσια έργα. Με μαθηματική ακρίβεια κάποια στιγμή η φούσκα θα έσκαγε.

Ωστόσο, η οικονομία δεν μπορεί να είναι ασύνδετη από την πολιτική και κόντρα στο γενικότερο συμφέρον της κοινωνίας. Η Ιστορία καταδεικνύει ότι μέσα από την ίδια την κρίση, κάθε φορά, μπαίνει μπροστά μία δυναμική ανατροπής, η οποία αναδύει ή υποβαθμίζει δυνάμεις, μεταβάλλει επιρροές και κυριαρχίες στον σκληρό οικονομικό και, κατ’ επέκταση, πολιτικό στίβο.