Η καλή μέρα φαίνεται από την αυγή.

Ενώ δεν έγιναν ακόμη γνωστές, – όπως ήταν φυσικό – οι προγραμματικές δηλώσεις της τώρα οικοδομούμενης κυβέρνησης – δημοσιοποιήθηκαν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, οι «προγραμματικές δηλώσεις» της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης – σύντομα, λιτά, κατηγορηματικά. Και κατανοητές στον καθένα:
– «Θα ασκήσουμε υπεύθυνη και μαχητική αντιπολίτευση. Δεν θα σταθούμε εμπόδιο σε μια καλή διαπραγμάτευση. Οι αντιδράσεις μας στην πολιτική της κυβέρνησης θα στηρίζονται στη λογική της ωριμότητας...».
Επειδή δεν είναι σύνηθες στη θαυμαστή μας χώρα να προηγούνται οι προγραμματικές δηλώσεις της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης των προγραμματικών δηλώσεων της Συμπολίτευσης, και επειδή – όπως λέει και ο Λαός μας, – η καλή μέρα φαίνεται από την αυγή – είναι αναγκαίο να δούμε τι σημαίνει ακριβώς η δήλωση του ΣΥΡΙΖΑ για υπεύθυνη και μαχητική αντιπολίτευση.
Σημαίνει ότι δεν θα αναστατώνει την κοινωνική, οικονομική και παραγωγική ζωή του τόπου με απεργίες, διαδηλώσεις και συλλαλητήρια για «ψύλλου πήδημα», αλλά μόνο αν κινδυνεύουν, πράγματι, σημαντικά δικαιώματα των εργαζομένων και συνταξιούχων;
Σημαίνει ότι θα επιλέγει τον δρόμο των συγκρούσεων αντί του δρόμου των συνεννοήσεων και των διαβουλεύσεων και ότι ο δρόμος των συγκρούσεων θα είναι, πια, η πρώτη και όχι η τελευταία λύση για τη διευθέτηση κοινωνικών διεκδικήσεων;
Σημαίνει ότι θα υιοθετεί αβασάνιστα κάθε συντεχνιακό αίτημα και θα καλύπτει άκριτα κάθε παράλογη διεκδίκηση (όπως το αλήστου μνήμης ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’70 και του ’80 και του ’90) και θα αναστατώνει την κοινωνία;

Η χώρα χρειάζεται μια καλή αντιπολίτευση, αλλά και μια εναλλακτική λύση σοβαρής διακυβέρνησης.

Ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν επωμισθεί ένα σημαντικό θεσμικό ρόλο από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η χώρα χρειάζεται μια καλή αντιπολίτευση, αλλά και μια εναλλακτική λύση σοβαρής διακυβέρνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπεισε και δεν πείθει ότι είναι έτοιμος για κάτι τέτοιο. Αντιθέτως. Οταν οι νεολαίοι φωνάζουν συνθήματα για τη συνέχιση του «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ» όχι απλώς δεν πείθουν, αλλά τρομάζουν τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινής γνώμης, η οποία γνωρίζει ότι άλλο η ένοπλη αντίσταση ή ο ένοπλος εμφύλιος και άλλο η αντιπολίτευση στο πλαίσιο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το ίδιο ισχύει για τις περίφημες «συνιστώσες», αλλά και για τα διάφορα ακραία στοιχεία που βρίσκονται σε κορυφαίες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Αν ο κ. Τσίπρας θέλει να μεταλλαχθεί σε πειστικό και υπεύθυνο πολιτικό ηγέτη, θα πρέπει να ξεκινήσει από την απομάκρυνση και τη χαλιναγώγηση των ακραίων και γραφικών, των οποίων οι εμπρηστικές δηλώσεις και πράξεις κινούνται εκτός των ορίων της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ή ακόμη και της πιο προωθημένης ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Να βρει τους καλύτερους από κάθε χώρο και να μην κάνει το λάθος να εμπιστευθεί τον παλαιοκομματικό θίασο που έτρεξε να φωτογραφηθεί πίσω του...

Οι νοικοκύρηδες, οι αστοί, οι άνθρωποι που πληρώνουν τους φόρους τους και δουλεύουν σκληρά έκαναν χθες τη δουλειά τους. Ανέδειξαν τη Ν.Δ. πρώτο κόμμα, στήριξαν το ΠΑΣΟΚ για να υπάρχει ένας υπεύθυνος μπαλαντέρ στο πολιτικό σκηνικό και κάποιοι ψήφισαν τον κ. Κουβέλη. Τώρα, όμως, πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους και οι πολιτικοί τους οποίους εμπιστεύθηκαν. Οι ηγέτες των αστικών κομμάτων δεν δικαιούνται αυτήν τη φορά να αποτύχουν στην αποστολή τους! Δεν είναι μια απλή ιστορία η διακυβέρνηση της χώρας σε αυτήν την κρίσιμη ώρα. Χρειαζόμαστε παράφρονες καμικάζι, όχι κλασικούς πολιτικούς που τρέμουν στην πρώτη τους επαφή με το πολιτικό κόστος και τις λαϊκές αντιδράσεις. Και η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε περίσσευμα ούτε γενναίων ούτε και υπερικανών στις τάξεις των κομμάτων.
Πρέπει, πάντως, όλοι οι εμπλεκόμενοι πολιτικοί, ακόμη και ο κ. Τσίπρας, να ξεπεράσουν κάθε προσδοκία και να χειρισθούν με απίστευτη επάρκεια και υπευθυνότητα τις τύχες της χώρας για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε από τους τεράστιους και άμεσους κινδύνους. Κανείς δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι «δεν ξέρει» σε ποια ακριβώς κατάσταση βρίσκεται η χώρα, σε κάθε ζωτικό τομέα. Κανείς δεν μπορεί να επιδείξει ανευθυνότητα επειδή ο λαός του ανέθεσε τον ρόλο της αντιπολίτευσης. Ολοι μαζί βρισκόμαστε στην ίδια βάρκα.

Ο κ. Σαμαράς έδωσε μια σκληρή μάχη και την κέρδισε ύστερα από πολλές δυσκολίες. Γνωρίζει καλά ότι στο ποσοστό που συγκέντρωσε συμπεριλαμβάνονται χιλιάδες ψηφοφόροι που τον στήριξαν, γιατί ήθελαν να αποτρέψουν την έξοδο από το ευρώ και τη νίκη ακραίων πολιτικών δυνάμεων.

Είναι σπάνιο για ένα πολιτικό να έχει μια «τρίτη ευκαιρία» και δεν μπορεί να τη σπαταλήσει. Πρέπει να ψάξει παντού να βρει τους καλύτερους από κάθε χώρο και να μην κάνει το λάθος να εμπιστευθεί τον παλαιοκομματικό θίασο που έτρεξε να φωτογραφηθεί πίσω του...

Κατά πώς είπε ο Λένιν είδαν λογάριασαν ότι η ζωή υπάρχει για τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος για τη ζωή.

Η   Εκλογές   της   6   Μαϊου   πέρασαν   και   έδωσαν   ξεκάθαρο   το  μήνυμα    τους.   Μεγάλα  στρώματα  του   Ελληνικού  λαού     τόσο  στα   αστικά   κέντρα   όσο   και   στην    ύπαιθρο  έσπασαν  τα   κομματικά  σύνορα    και  ψήφισαν  κατα συνειδηση .   Το    γιατί   έγινε   αυτό  το   ξέρουμε  όλοι   μας.   Αυτό  έγινε   γιατί    ο  Έλληνας   εργαζόμενος   οικογενειάρχης   η   νοικοκυρά    είδαν   και   λογάριασαν   την   ανεργία   την   ακρίβεια    τον   χαρατσιών  .  Συνεχιζόμενη   χωρίς    έλεος   και   χωρίς   καθημερινή  συρρίκνωση    του   εισοδήματος   των.     Κατά   πώς   είπε   ο   Λένιν   είδαν   λογάριασαν    ότι  η   ζωή    υπάρχει   για   τον   άνθρωπο     και   όχι   ο   άνθρωπος   για   τη  ζωή.   Τους    νέους   μας   ιδιαίτερα    πολύ   λίγο   τους   απασχολεί   σήμερα   ο   παλιός     πολίτικος    διχασμός .  Ανατέλλει   μια   καινούργια   εποχή   πολίτικης    σκέψης   και  αντίδρασης    του   Έλληνα   ψηφοφόρου. Οι   ψύχωσης    του    διχασμού      αντί    να   οξύνουν  το   πάθος   όπως    γινόταν   μέχρι    προχθές   αντίθετα    φαίνετε     τώρα  πια   ότι   γεννούν   ένα   είδος   αποστροφής   στον   Έλληνα    ψηφοφόρο…

Τραγική κατάσταση, την οποία καλείται να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει από την ψήφο μας ...

Αυτή είναι η και είναι σχιζοφρενικό ότι τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Ν.Δ., ακόμη και τις τελευταίες μέρες, καλλιεργούν τεράστιες προσδοκίες στους πολίτες, χωρίς να υπάρχει καμία ένδειξη ότι οι Ευρωπαίοι δανειστές μας φέρονται διατεθειμένοι -σε τούτη τη στιγμή τουλάχιστον- να αποδεχθούν τις όποιες ελληνικές διεκδικήσεις. Το αντίθετο μάλιστα. Ολες οι πληροφορίες θέλουν ειδικώς τη Γερμανία να αναζητεί μια απλή αφορμή από την Ελλάδα για να την καταστήσει ως το απευκταίο παράδειγμα στις άλλες χώρες που κινδυνεύουν και -κυρίως- να κερδίσει χρόνο για την ουσιαστική οικονομική ένωση της Ε.Ε. που φαίνεται πια ως μόνη λύση για να μην καταρρεύσει η Ευρωζώνη.
Με τα δεδομένα αυτά μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με τη συστράτευση όλων ανεξαιρέτως των δυνάμεων που διατείνονται ότι δεν επιθυμούν την επιστροφή στη δραχμή ηχεί πια ως η μόνη -η έσχατη- ελπίδα μήπως και αποφευχθεί μια σύγχρονη ελληνική τραγωδία. Η κοινή λογική λέει, άλλωστε, ότι μόνον αν η χώρα δείξει εμπράκτως στους εταίρους της ότι είναι αποφασισμένη να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που της αξιώνονται υπάρχει περίπτωση να της επιτραπεί η όποια αναδιαπραγμάτευση, όταν σε λίγους μήνες επαναχαραχθεί, όπως όλα δείχνουν, η οικονομική πολιτική της Ε.Ε. Μακάρι ο κ. Τσίπρας να έχει συνειδητοποιήσει ότι η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής προηγείται της φορολόγησης του «πλούτου», σε μια χώρα που 3 στους 4 ελεύθερους επαγγελματίες ισχυρίζονται ότι ζουν με 750 ευρώ, ο δε κ. Σαμαράς να έχει αντιληφθεί ότι το 18,5% που έλαβε στις 6 Μαΐου ουδόλως σημαίνει ότι οι Ελληνες του χρωστούν την πρωθυπουργία…

Αλλά μάλλον δεν θέλουν να είναι τόσο μπροστά την Κυριακή και γι’ αυτό δεν μας λένε το μυστικό τους.

Τώρα πώς γίνεται να θέλει κάποιος να συμμετέχει στα ευρωπαϊκά δρώμενα λέγοντας εν συνεχεία ότι το νόμισμα δεν είναι φετίχ, ένας Θεός ξέρει. Πώς γίνεται να χαρακτηρίζεται… φετίχ το ευρώ και να μας λέει κάποιος να μην το βλέπουμε έτσι, μάλλον δεν μπορεί να απαντηθεί.
Ομως η δήλωση αυτή του κ. Τσίπρα δείχνει ξεκάθαρα ποιο είναι το Σχέδιο Β του ΣΥΡΙΖΑ. Ηρθε δε να προστεθεί στη δήλωση του κ. Λαφαζάνη σχετικά με τη διακοπή της χρηματοδότησης προς τη χώρα μας από την Ε.Ε.
Και ας πούμε ότι δεν έχουμε το νόμισμα ως… φετίχ. Ή ότι δεν έχουμε ταμπού σχετικά με την παραμονή μας στην Ευρωζώνη. Ας πούμε ακόμη ότι και να σταματήσει η χρηματοδότηση δεν μας νοιάζει.
Αντε και σηκώνουμε το φλάμπουρο της επανάστασης. Πώς θα ζήσουμε, θα μας πει κανείς. Με τι χρήματα θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις; Πώς θα γίνουν εισαγωγές και πολλά άλλα που τα έχουμε πει και ξαναπεί;
Αυτό είναι το ερώτημα που δεν απαντούν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί, αν το απαντούσαν και γίνονταν πιστευτοί, θα έπαιρναν απίστευτα ποσοστά. Αλλά μάλλον δεν θέλουν να είναι τόσο μπροστά την Κυριακή και γι’ αυτό δεν μας λένε το μυστικό τους. Μάλλον δεν θέλουν να κάνουν τα υπόλοιπα κόμματα να αισθανθούν… άσχημα. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Είναι μετριόφρονες. Και σεμνοί.
Εναντι αυτών που θέλουν το… κακό!

Επιστρέφοντας στον νέο «Ανδρέα» το ζήτημα είναι σε ποιο κόμμα είναι αρχηγός.

Επιστρέφοντας στον νέο «Ανδρέα» το ζήτημα είναι σε ποιο κόμμα είναι αρχηγός. Σίγουρα δεν εκπροσωπεί πλέον το «ΠΑΣΟΚ του 1974» αλλά όπως δείχνουν οι κινήσεις του ούτε το «ΠΑΣΟΚ του 1981». Αυτό της κυβέρνησης. Ναι, ο Αλέξης μπορεί να είναι (ή να γίνει) ένας ηγέτης της κεντροαριστεράς ή του... αριστεροκέντρου αλλά αυτή τη στιγμή μοιάζει να βρίσκεται στο 1977.

Οι κινήσεις του δείχνουν ότι δεν είναι έτοιμος να κυβερνήσει αλλά σίγουρα βρίσκεται στον προθάλαμο. Ποιος μπορεί να τον κατηγορήσει για το γεγονός ότι (τώρα) θέλει να είναι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Γιατί άλλωστε να κρατήσει αυτός την «καυτή πατάτα» του Μνημονίου και να μην αφήσει σε Σαμαρά και Βενιζέλο να καθαρίσουν (αν αυτό γίνεται) και σε 2 με 3 χρόνια να έρθει η ώρα του. Να σημάνει το... 1981 του ΣΥΡΙΖΑ.

Μα για σταθείτε, και ο (κανονικός) Ανδρέας το ίδιο δεν έκανε; Καθάρισε ο Καραμανλής για την ένταξη στην Ευρώπη και μετά ανέλαβε την εξουσία το ΠΑΣΟΚ που είχε ως αιχμή του δόρατος την έξοδο από την Ευρώπη, τον αντιαμερικανισμό και φυσικά το «έξω οι βάσεις του θανάτου».

Μόνο που από όλα αυτά το μόνο που έκανε ήταν οι βάσεις να βγάλουν ρίζες. Σαν σωστός μελετητής της ιστορίας (του Ανδρέα) και ο Αλέξης κρατάει το προφίλ του «αντί» που έχει ανάγκη (να ακούσει) ο λαός. Αντί Μέρκελ, αντί Μνημόνιο, αντί δραχμή, αντί Γαλλία, αντί Αμερική. Και σαν καλός πολιτικός είναι και με όλα αυτά μαζί. Κάτι σαν... αντίο ζωή.

Χαϊδεύει αυτιά και ταυτόχρονα φτιάχνει την υποδομή του. Οπως ο Ανδρέας έβγαζε πύρινους λόγους και ταυτόχρονα εξασφάλιζε (τουλάχιστον) την ανοχή των Ευρωπαίων και Αμερικανών εταίρων μας που έβλεπαν πως ήταν αυτός που έρχεται. Οπως δηλαδή συμβαίνει και με τον Αλέξη. Μοιάζει να είναι αυτός που έρχεται. Εκτός και χάσει τον δρόμο...