Μήπως θέλει να βγει δεύτερος κ.Τσίπρας; Ώστε άλλοι να χειρισθούν την κρίση και εκείνος να κανοναρχεί από τα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης...

Πέρα λοιπόν από τις δημόσιες ηρωικές δηλώσεις, στις κατά μόνας συζητήσεις επικρατεί μέγας προβληματισμός και αναζητούνται στρατηγικές διαχείρισης τόσο της εκλογικής μάχης, όσο και του εκλογικού αποτελέσματος. Ορισμένοι μάλιστα δείχνουν να υιοθετούν πιο μεσοπρόθεσμες στρατηγικές με ορίζοντα τις μεθεπόμενες εκλογές. Εκτιμούν ότι το κόμμα του κ. Τσίπρα έχει εγγράψει υποθήκες εξουσίας από τις εκλογές της 6ης Μαΐου, τις οποίες μπορεί να ενισχύσει τον Ιούνιο. Θα ήταν όμως ατύχημα της Ιστορίας, όπως λένε οι ίδιοι , αν κέρδιζε την πρωτιά και στην προσπάθειά του να χειρισθεί την κρίση έπαιρνε τον «μουντζούρη» ,αν δηλαδή «έσκαγε» η χώρα στα χέρια του. Στην περίπτωση αυτή, το τέλος θα ήταν άδοξο για τον κ. Τσίπρα και τη νέα Αριστερά της αμφισβήτησης και της σύγκρουσης.

Βάσει των παραπάνω, πολλοί εκτιμούν ότι η επίσημη γλώσσα του ΣΥΡΙΖΑ κατά την παρουσίαση του προγράμματος την Παρασκευή θα είναι σκληρή και συγκρουσιακή με την Ευρώπη.

Θα θέτει ζήτημα της επαναδιαπραγμάτευσης των επαχθών όρων των δανειακών συμβάσεων και θα επαγγέλλεται το τέλος του μνημονίου, το οποίο δεν θα αναγνωρίζει ως υποχρέωση απορρέουσα από τις δανειακές συμβάσεις. Με άλλα λόγια θα υιοθετεί γραμμή απόλυτης σύγκρουσης με τους Ευρωπαίους, κόβοντας τις γέφυρες με τους συντηρητικούς ψηφοφόρους, που μπορεί να έτειναν ευήκοον ους προς τον φλογερό κ. Τσίπρα, αλλά δεν θέλουν να διαταράξουν την σχέση της χώρας με την Ευρώπη.

Οι πιο καχύποπτοι λοιπόν διερωτώνται μήπως θέλει να βγει δεύτερος κ.Τσίπρας; Ώστε άλλοι να χειρισθούν την κρίση και εκείνος να κανοναρχεί από τα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την απόλυτη νίκη και την αυτοδυναμία του στις μεθεπόμενες εκλογές. Είναι αυτή μια κάποια λύση για τον απροετοίμαστο ΣΥΡΙΖΑ που θα έλεγε και ο ποιητής..

Πιστεύει κανείς, περί επανακρατικοποίησης της Ολυμπιακής και των 1300 ευρώ, κατώτατου μισθού, έπεισαν τον κόσμο να πάει προς τον σωτήρα Αλέξη;

Δεν είναι μόνο ο παλιός ανδρεοπαπανδρεϊσμός, δεν είναι μόνο η μεγάλη κι ανίκητη παράδοση του λαϊκισμού, δεν είναι μόνο η επένδυση σε ελπίδες, (φρούδες ίσως, αλλά ελπίδες), δεν οφείλεται μόνο στην ψευδαίσθηση ότι όλα είναι ένας μεγάλος εφιάλτης και το πρωί θα μας βρει πάλι αγκαλιασμένους με το ταίρι μας, απόλυτα προστατευμένους στην οικογενειακή θαλπωρή.
Πριν, λοιπόν, καταδικάσουμε ή αποδεχθούμε το φαινόμενο Τσίπρα, είναι ανάγκη να εξετάσουμε λίγο την σημερινή συγκυρία. Γιατί, μόλις τις τελευταίες μέρες της προηγούμενης προεκλογικής περιόδου, ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύτηκε, στο δυσθεώρητο, για την ιστορική του διαδρομή 17%; Οφείλεται στο πρόγραμμά του, στις προτάσεις του για την έξοδο από την ασφυξία; Πιστεύει κανείς, πως τα φληναφήματα, περί επανακρατικοποίησης της Ολυμπιακής και των 1300 ευρώ, κατώτατου μισθού, έπεισαν τον κόσμο να πάει προς τον σωτήρα Αλέξη;
Νομίζω πως μια τέτοια προσέγγιση, είναι μάλλον σχηματική. Ας αναλογιστούμε πως όλοι, την προηγούμενη περίοδο, δεν συζητήσαμε και δεν στοχαστήκαμε για τα πραγματικά αίτια της καταστροφικής πορείας. Και κυρίως, η απόλυτη αποτυχία των Μνημονίων, που κατέστρεψαν επιλεκτικά, κυνικά και βάρβαρα, συγκεκριμένα στρώματα της κοινωνίας, κι άφησαν πάλι στο απυρόβλητο, τα παράσιτα της φοροδιαφυγής, έχει δημιουργήσει βαθειά τραύματα στο κοινωνικό σώμα.
Είναι ίσως για πρώτη φορά, που η πολιτική επιλογή, έχει τόσο απολιτικό χαρακτήρα. Δεν είναι μόνο η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η εμφάνιση, από τα Δεξιά, ενός μάλλον κωμικού σχηματισμού, υπό τον μέγα ηγέτη Καμμένο και ενός αποτρόπαιου φαινόμενου, της σαλεμένης Χρυσής Αυγής. Όλοι αυτοί δεν μιλάνε λαϊκίστικα, αλλά κινούνται στην περιοχή της παλαβομάρας και στον παλιό, ελληνικής κοπής, κουτσαβακισμό, που νομίζαμε πως έχει εκλείψει από την εποχή του (παππού) Πάγκαλου.
Σήμερα, λίγες μέρες, πριν την νέα εκλογική αναμέτρηση, όλη η συζήτηση εξαντλείται, αν ο Τσίπρας είναι ο νέος Ανδρέας ή ο ευρωπαίος Τσε, που θα ανατρέψει το σημερινό ελληνικό και ευρωπαϊκό στάτους, αν είναι γκαφατζής, τζάμπα μάγκας, απειλή για την ανθρωπότητα ή ελπίδα για τους κολασμένους της γης.

Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε από την καταγγελία του μνημονίου και φτάσαμε στην «επανεξέταση της υπάρχουσας στρατηγικής».

Η πολυγλωσσία των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ θολώνει εκ των πραγμάτων τις προγραμματικές θέσεις του κόμματος και προσφέρει το απαραίτητο άλλοθι για την αναγκαία στροφή από τον αντιπολιτευτικό ακτιβισμό στον κυβερνητικό ρεαλισμό όταν και εφόσον έρθει εκείνη η στιγμή.

Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε από την καταγγελία του μνημονίου και φτάσαμε στην «επανεξέταση της υπάρχουσας στρατηγικής», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο ίδιος στην επιστολή του προς τους ηγέτες της ευρωζώνης. Και στο θέμα της παραμονής ή όχι στο ευρώ υπήρξε μια εντυπωσιακή αναδίπλωση, αφού μέχρι και η ακραία συνιστώσα ΚΟΕ (Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας) αναγκάστηκε να αποκηρύξει τη διακηρυγμένη θέση της για έξοδο από τη ζώνη του ευρώ.

Η ιδέα του δημοψηφίσματος που δημοσιοποιήθηκε από τον Νίκο Βούτση μαζεύτηκε άρον άρον από άλλα στελέχη του ενιαίου πλέον κόμματος. Ο Γιάννης Δραγασάκης εισήγαγε προχθές τον όρο «πολιτική» και όχι «νομική καταγγελία του μνημονίου», άλλα λέει ο Μηλιός, άλλα ο Ρούντι και η ΡΟΖΑ (πρόκειται για Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ για όσους δεν γνωρίζουν την εσωτερική κομματική γεωγραφία).

Οι προσεκτικοί παρατηρητές διαπιστώνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε πριν από τις εκλογές της 6ης Μαΐου να υιοθετεί όλο και πιο light θέσεις και συνέχισε με εντεινόμενο ρυθμό μετά τις εκλογές τις σχετικές προσαρμογές. Μπορούμε μάλιστα να προβλέψουμε πως όσο οι δημοσκοπήσεις ανεβάζουν τα ποσοστά του τόσο θα διολισθαίνει από τις αρχικές του θέσεις και ο προεκλογικός λόγος θα γίνεται όλο και πιο «στρογγυλεμένος», ανοιχτός σε πολλές ερμηνείες.

Οι βαριές κουβέντες και οι απειλές μπορούν εύκολα να κάνουν τη χώρα μη κυβερνήσιμη και να φέρουν το χάος.

Αυτή η προεκλογική περίοδος δεν μοιάζει με καμία άλλη από την πρόσφατη Ιστορία μας. Δυστυχώς, μοιάζει περισσότερο με εκλογικές αναμετρήσεις οι οποίες συνδυάσθηκαν με εθνικές περιπέτειες ή καταστροφές.

Το προφανές είναι πως στις 18 Ιουνίου χρειάζεται να σχηματισθεί μια ισχυρή κυβέρνηση, γιατί δεν υπάρχει ούτε ένα λεπτό για χάσιμο όταν η χώρα ατενίζει την άβυσσο.

Οποια κυβέρνηση όμως και αν προκύψει μετά τις εκλογές, δεν πρόκειται να πετύχει τίποτα αν η ελληνική κοινωνία έχει βυθισθεί ήδη σε ένα νέο μεγάλο εθνικό διχασμό.

Ολοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί ηγέτες πρέπει να αντιληφθούν ότι την επαύριο των εκλογών πάλι στο ίδιο τραπέζι θα καθήσουν και το ζητούμενο θα είναι η αποτροπή της καταστροφής και η σωτηρία της πατρίδας. Η πολύ δύσκολη αυτή αποστολή δεν βοηθιέται από τις υπερβολές, τις ακρότητες, την ανεξέλεγκτη πόλωση. Οι βαριές κουβέντες και οι απειλές μπορούν εύκολα να κάνουν τη χώρα μη κυβερνήσιμη και να φέρουν το χάος. Οι εκλογές αυτές είναι πολύ κρίσιμες. Και είναι εξαιρετικά σημαντικό να μην φτάσουμε στις κάλπες βαθιά διχασμένοι και στα πρόθυρα της εμφύλιας αντιπαράθεσης. Το κάναμε το λάθος τόσες φορές στο παρελθόν, στις πιο άκαιρες στιγμές και με πολύ μεγάλο κόστος. Ας μην το επαναλάβουμε.

Αλλά με την εμπειρία του «λεφτά υπάρχουν», γνωρίζουμε πια ότι τα όνειρα δεν είναι πάντα δωρεάν...

Η μισή Ελλάδα κοιμάται και ξυπνάει μετά τις εκλογές, με το όνειρο να νικήσει ο Αλ. Τσίπρας στις εκλογές, να διώξει την τρόικα, να επαναφέρει τους μισθούς στα επίπεδα του 2009 - για αρχή -, να ξανανοίξει τα μαγαζιά που έκλεισαν, να ξαναβάλει σε δουλειά τους ανέργους και να βρει από μια νύφη στους ανύπαντρους.

Γίνονται αυτά τα πράγματα; Ο μακαρίτης ο Μιτεράν το είχε απαντήσει με γαλλική κομψότητα: οι δεσμεύσεις των πολιτικών δεσμεύουν μόνον εκείνους που τις ακούν.

«Δεν θα μας διώξουν από το ευρώ διότι θα τους κοστίσει ακριβά», είναι το επίμονο επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Ορκίζονται; Διότι, αν έχουμε καταλάβει καλά, το μόνο που κάνουν με τα δάνεια, τα κόντρα δάνεια και το κούρεμα είναι να δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να ελαχιστοποιήσουν το κόστος που θα έχουν αν η εθνική μας οικονομία τινάξει τα πέταλα. Και τότε, ναι, δεν θα μας διώξουν από το ευρώ. Θα φύγουμε μόνοι μας...

Τζάμπα όνειρα

Το 2009, το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου είχε συμπυκνώσει σε δύο λέξεις - «λεφτά υπάρχουν» - τα όνειρα της Ελλάδας. Πήρε 44% - περίπου όσο προβλέπεται να μειωθούν τελικά οι αποδοχές εκείνων που τον ψήφισαν, όπως και εκείνων που δεν τον ψήφισαν.

 

Τώρα, όμως, έχουμε φάει την τρόικα με το κουτάλι. Είναι φυσικό να θέλουμε να ξεχάσουμε, είναι απόλυτα φυσικό να θέλουμε να ξαναονειρευτούμε. Αλλά με την εμπειρία του «λεφτά υπάρχουν», γνωρίζουμε πια ότι τα όνειρα δεν είναι πάντα δωρεάν.

Είδες παλιά μύγα πάνω στο μέλι μη την διώχνεις, γιατί είναι χορτάτη είδες καινούργια διώχτην γιατί είναι πεινασμένη και θα έρθουν και άλλες…

Πολλές υποχρεώσεις. Κάθε κόμμα που βρίσκεται στα πρόθυρα της εξουσίας οφείλει να εξηγεί στο εκλογικό σώμα πώς θα εφαρμόσει τα όσα υπόσχεται. Για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι αδύνατο. Η υπόσχεση για καταγγελία της δανειακής σύμβασης και η δέσμευση για παραμονή στο ευρώ δεν κολλάνε. Το ένα ακυρώνει το άλλο. Και η αντίφαση αυτή σε συνδυασμό με την ακραία παροχολογία του υποτυπώδους προγράμματός του έχει ήδη οδηγήσει στη δημοσιοποίηση δηλώσεων και προτάσεων που όμως δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα αλλά το επιτείνουν. Χαρακτηριστικότερη είναι η περίπτωση της κωλοτούμπας του Τσίπρα με την επιστολή του προς τους θεσμικούς παράγοντες της Ευρωζώνης. Αφησε στην άκρη τους παλικαρισμούς για καταγγελία της δανειακής σύμβασης και προσχώρησε στην άποψη της επανεξέτασής της. Και παράλληλα κατέβαλε φιλότιμη αλλά ανεπιτυχή προσπάθεια να προβάλει την άποψη ότι μπορεί ως κυβέρνηση να παγώσει όποια μέτρα θέλει χωρίς αυτό να συνεπάγεται ανάλογο πάγωμα των αναμενόμενων δόσεων. Στον μήνα που έρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρίσκεται καθημερινά αντιμέτωπος μ' έναν εξαιρετικά δύσκολο αντίπαλο: τον εαυτό του. Πόσο εκρηκτική είναι αυτή η προοπτική αποδεικνύεται από την υπόδειξη του Τσίπρα προς τους βουλευτές του να προσέχουν ιδιαίτερα τι θα λένε στις συζητήσεις που θα μετέχουν. Αλλά το πρόβλημά τους δεν είναι αν θα προσέχουν ή όχι αλλά ότι κάτι θα πρέπει να λένε. Κι αυτό το κάτι έπρεπε να είναι προαποφασισμένο και συγκεκριμένο. Τέτοια πολυτέλεια ο ΣΥΡΙΖΑ δεν την έχει.

Τώρα προέχει να σωθεί η παρτίδα. Και σίγουρα δεν θα τη σώσουν όσοι δεν αναγνωρίζουν τους κανόνες της.

Το πνεύμα της τυφλής αντίδρασης ορίζει πολιτικές συμπεριφορές και εκλογικές προτιμήσεις. Πότε γιατί αυτός που την εκφράζει γοητεύει με τη δημόσια παρουσία του και πότε απλώς για να τιμωρηθεί ο αντίπαλος. Η δημοκρατία στην Ελλάδα πολύ συχνά προετοίμαζε τα δεινά της.

Συνεπώς, ας μην κρυβόμαστε πίσω από τον Τσίπρα μας. Το στοιχείο του παραλόγου υπάρχει πρωτίστως στο εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου. Ενα μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος φλερτάρει με πολιτικούς και κόμματα που προτάσσουν ακραία ιδεολογήματα, αναμοχλεύουν πάθη, φανατίζουν, κολακεύουν και υποβαθμίζουν τον ορατό κίνδυνο να βρεθεί η χώρα στην άβυσσο.

Θα επαναληφθεί αυτό και στις 17 Ιουνίου; Τα πράγματα πάντως είναι διαυγή: η χώρα με κυβέρνηση που δεν εφαρμόζει όσα συμφωνήθηκαν με τους εταίρους για να τη δανείσουν και να μην καταρρεύσει θα μείνει έξω από την ευρωζώνη. Δεν είναι εκβιασμός. Είναι δίλημμα που οι ίδιοι οι Ελληνες δημιούργησαν για τον εαυτό τους. Οπως και αν δημιουργήθηκε το πρόβλημα, όποιοι και αν ευθύνονται εσωτερικά, η ουσία δεν αλλάζει: αν ένα μέλος της ευρωζώνης παραβιάζει τους κανόνες, δεν μπορεί να μένει στην ευρωζώνη.

Το συμπέρασμα είναι απλό: τώρα προέχει να σωθεί η παρτίδα. Και σίγουρα δεν θα τη σώσουν όσοι δεν αναγνωρίζουν τους κανόνες της. Αλλά και όταν σωθεί, δεν απαλλάσσονται όσοι οδήγησαν, διαχρονικά, στο χείλος της εξόδου τη χώρα - και ας κάνουν τους ανήξερους. Αλλωστε και μένοντας στο ευρώ θα χρειαστούν προσπάθειες για να σταθεί στα πόδια της η ελληνική οικονομία - και αν σταθεί στο τέλος. Ωστόσο, όπως έλεγε ο Βίσμαρκ: «Δεν αυτοκτονείς επειδή φοβάσαι ότι θα πεθάνεις».