Το μέλλον του τόπου, που απαιτεί πράξη συνειδητή όχι μόνο στην κάλπη, αλλά περισσότερο την επόμενη μέρα...

Δικαιολογημένα οργισμένοι πολλοί πολίτες επιθυμούν να τιμωρήσουν τα κόμματα που θεωρούν υπεύθυνα για τη σημερινή κατάσταση. Νομίζουν ότι η τιμωρία θα τους ικανοποιήσει. Θα πάρουν το αίμα τους πίσω, θα μπορούσαμε να πούμε.
Ναι, με την τιμωρία θα υπάρξει κάποια ικανοποίηση. Του θυμικού μόνο δυστυχώς. Ομως, πολιτικά και εθνικά αυτό προέχει; Με το ερώτημα δεν εννοούμε τεχνηέντως οι πολίτες να παραβλέψουν τον θυμό τους και να επανακάμψουν στην κομματική στρούγκα. Οχι, δεν εννοούμε αυτό.

Το νόημα είναι αν η ψήφος στη σημερινή συγκυρία πρέπει να είναι θετική ή αρνητική. Το διακύβευμα είναι τόσο σημαντικό και κρίσιμο για το μέλλον του τόπου, που απαιτεί πράξη συνειδητή όχι μόνο στην κάλπη, αλλά περισσότερο την επόμενη μέρα.

Ο δικαιολογημένα οργισμένος πολίτης καλείται ψύχραιμα να σταθμίσει την κατάσταση, να παραμερίσει τον θυμό του και να ψηφίσει το κόμμα που θεωρεί ότι από τις 7 Μαΐου μπορεί καλύτερα να υπηρετήσει τα δικά του και της πατρίδας τα συμφέροντα, το κόμμα που έχει την πολιτική θέληση και τη δύναμη να μεταρρυθμίσει ριζικά τον δημόσιο τομέα, να κάνει πιο ανταγωνιστική την οικονομία με δραστικές παρεμβάσεις στους τομείς που πρωτίστως την κρατούν αιχμάλωτη (σε καμία περίπτωση δεν συμπεριλαμβάνονται οι μισθοί), να προστατεύσει τα εισοδήματα των πολιτών από τις απαιτήσεις της τρόικας.

Ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος εξακολουθεί να αναρωτιέται –και να ρωτάει: «τι να ψηφίσω;

Κοντοζυγώνει Κυριακή και ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος εξακολουθεί να αναρωτιέται –και να ρωτάει: «τι να ψηφίσω;». Όχι «τι θα ψηφίσεις;», αλλά τι προτείνεις να ψηφίσουν εκείνοι. Και περιμένουν την απάντηση λες και θα τους πεις τους αριθμούς του ΛΟΤΤΟ. Πριν από την κλήρωση.
Το πρόβλημα –εφόσον βεβαίως έχεις απάντηση- είναι ότι μάλλον πιο εύκολα μπορείς να σκεφτείς έξι αριθμούς που έχουν μια πιθανότητα (στο εκατομμύριο) να βγουν, παρά να πετύχεις ένα κόμμα ή ένα πρόσωπο που δεν θα συναντήσει την ένσταση εκείνου που -παρ΄ όλα αυτά- προσμένει μια απάντηση. Είτε διότι «είναι μια από τα ίδια και να μου κοπεί το χέρι αν τους ξαναψηφίσω», είτε επειδή «σιγά μην αυτός μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα». Δεν το (τους) πιάνεις με τίποτα…
Ατομα ή και ολόκληρες οικογένειες που σε όλη τους τη ζωή δεν έχουν ψηφίσει άλλο από Νέα Δημοκρατία, τους ακούς να λένε (στα σοβαρά) ότι θα ψηφίσουν Τσίπρα! Άλλος, που αν πόνταρες κάπου τα λεφτά σου ότι θα δήλωνε ΠαΣοΚ θα ήταν σε εκείνον, απαντάει «Κατσέλη». ΟΚ, όχι Γιάννης, Γιαννάκης, αλλά το βράδυ της Κυριακής η ψήφος του δεν θα μετράει κάτω από τον Πράσινο Ηλιο - για πρώτη φορά σε 30 χρόνια…

Η ψήφος καταδίκης μπορεί να ενδυναμώνει τα μικρά κόμματα, αφήνει όμως ανοιχτό το θέμα της ακυβερνησίας...

Σε τέσσερις ημέρες οι Ελληνες πολίτες θα κληθούν να αποφασίσουν πώς και από ποιον θα κυβερνηθούν. Κυρίως για το εάν θα κυβερνηθούν και πότε.
Αυτό δεν είναι κινδυνολογία. Κανείς δεν έχει διάθεση να δημιουργήσει κλίμα φόβου, πολύ δε περισσότερο τη στιγμή που οι πολίτες έχουν πάθει... ανοσία.
Ομως κακά τα... ψέματα. Η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί. Το βλέπουν ακόμη και τα αριστερά κόμματα και γι’ αυτό θέτουν θέμα συνεργασίας, άσχετα αν γνωρίζουν ότι αυτό είναι ανέφικτο.
Οχι μόνο διότι αδυνατούν να συνεργασθούν αλλά και λόγω του εκλογικού νόμου, ο οποίος δίνει μπόνους 50 επιπλέον εδρών στο πρώτο κόμμα.
Ετσι το πρώτο κόμμα είναι ο ρυθμιστικός παράγοντας, είτε αυτό αρέσει είτε όχι. Πολύ δε περισσότερο τη στιγμή που είναι δεδομένη η θέση του ΚΚΕ. Θέση αρνητική ως προς το ενδεχόμενο συμμετοχής σε μια κυβερνητική συνεργασία.
Ως εκ τούτου η ψήφος καταδίκης μπορεί να ενδυναμώνει τα μικρά κόμματα, αφήνει όμως ανοιχτό το θέμα της ακυβερνησίας.
Ουσιαστικά αφήνει ανοιχτό το θέμα των επαναληπτικών εκλογών. Κάτι που όλο και περισσότερο συζητείται σε όλους τους χώρους εξ αιτίας και των δημοσκοπήσεων που δεν δημοσιοποιούνται αλλά διενεργούνται, ενώ τα στοιχεία τους δίδονται στα κόμματα που τις έχουν παραγγείλει.
Μάλιστα πολλοί υποστηρίζουν πως είναι η πρώτη φορά που την τελευταία πριν τις εκλογές εβδομάδα καταγράφεται αποσυσπείρωση και όχι συσπείρωση στις τάξεις των δύο κομμάτων εξουσίας.
Και αυτό προκαλεί ανησυχία για την επόμενη ημέρα, δεδομένου πως τα περιθώρια είναι ιδιαιτέρως στενά. Οι ξένοι δε εταίροι ψάχνουν μια ευκαιρία για να ρίξουν ανάθεμα και να πάρουν πίσω τις δεσμεύσεις τους.

Νέες λύσεις για τα νέα προβλήματα, καθώς και νέα πρόσωπα για να τα χειριστούν...

Ο κόσμος διψά για αλλαγή   ζητά νέες λύσεις για τα νέα προβλήματα, καθώς και νέα πρόσωπα για να τα χειριστούν. Εντούτοις, σε γενικές γραμμές, οι Έλληνες πολίτες βρίσκονται ακόμη αντιμέτωποι με παλιά πρόσωπα, πολλά από τα οποία, και από τις δύο μεγάλες πλευρές, είχαν κάποτε την ευκαιρία να δράσουν αλλά απέτυχαν παταγωδώς (εν μέρει εξαιτίας της έλλειψης οργάνωσης και των αλληλοσυγκρουόμενων φιλοδοξιών τους). Επιπλέον, υπάρχουν και διάφοροι ημιδεδηλωμένοι δελφίνοι οι οποίοι, ενώ οι ηγέτες τους δίνουν τη μάχη της ζωής τους, προσπαθούν, μέσω σκόπιμης σιωπής ή μελετημένης αμφισημίας, να υπονομεύσουν τόσο αυτούς όσο και την ενότητα του κόμματός τους. Ο θάνατος πλησιάζει, αλλά εκείνοι επιμένουν να αλληλοδιαπληκτίζονται!

Τα πράγματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά εάν ο πολιτικός διάλογος είχε προσανατολιστεί, ως όφειλε, στο μέλλον; εάν είχε παύσει να περιστρέφεται γύρω από τα κάθε λογής παρωχημένα συνθήματα, είτε της Δεξιάς είτε της Αριστεράς;

Κεντρικός στόχος όλων μας πρέπει να είναι η κοινωνική συνοχή, η δε κομματική ενότητα πρέπει να αποτελεί γεγονός, και όχι ψεύτικη εικόνα.

Δεν είναι δυνατόν να αντισταθμίσουμε όλες αυτές τις ανεπάρκειες κάνοντας απλώς έκκληση για σχηματισμό κυβερνήσεων συνεργασίας δύο ή τριών κομμάτων, διότι οι πολίτες γνωρίζουν ότι η εν λόγω τακτική συγκαλύπτει απλώς την καιροσκοπική επιθυμία ορισμένων να καταλάβουν υπουργικές καρέκλες.

Αυτοί που έκλεψαν το μέλλον των παιδιών της Ελλάδας, ζητούν την ψήφο των γονιών τους προκειμένου να επανορθώσουν τα λάθη τους...

Δεν είναι τα δύο, τρία ή πέντε χρόνια λιτότητας, αλλά είναι η τριπλή κατοχή στην οποία οδήγησε την Ελλάδα η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου – όπου κανένα όραμα και καμιά ελπίδα δεν μπορεί να φυτρώσει και να ευδοκιμήσει, στο εφιαλτικό της τοπίο...
 Δεν είναι η ανεργία, η υποαπασχόληση, οι μισθοί της πείνας, το ξεχαρβάλωμα των Ταμείων, η ανασφάλιστη εργασία, οι εργασιακές κατεδαφίσεις, οι αέναες περικοπές, η υπερφορολόγηση του λαού και οι απίστευτες θυσίες του, που δεν φαίνονται να έχουν αντίκρισμα και να πιάνουν τόπο...
Είναι το γεγονός ότι η Αρχουσα Τάξης της Ελλάδας και η καθεστηκυία τάξη των πολιτικών υπηρετών της, έκλεψαν από τα Ελληνόπουλα και τις Ελληνοπούλες τους πόρους της δικής τους γενιάς, τις εργασίες τους, τα αποθεματικά των πατεράδων και των μανάδων τους, τα πλούτη της γης τους -γης των πατέρων και των προγόνων τους- και τους παραδίδουν, ως πατρίδα, ένα άδειο πουκάμισο, ένα τσουβάλι χωρίς περιεχόμενο!
Και το χειρότερο:
 Αυτοί που έκλεψαν το μέλλον των παιδιών της Ελλάδας, ζητούν την ψήφο των γονιών τους προκειμένου να επανορθώσουν τα λάθη τους και να τους επιστρέψουν τα... κλοπιμαία!
Ναι. Τόση ξετσιπωσιά!
Κοντολογίς: Ο ελληνικός λαός θα χρεώσει στο ΠΑΣΟΚ -δηλαδή στην ηγετική ομάδα του!- και την παραμικρή μετακίνηση της Νεολαίας σε Ακροδεξιές παρασυναγωγές. Διότι, το… Κίνημα είναι ο ηθικός αυτουργός στο έγκλημα νομιμοποίησης της φαιάς πανούκλας!

Στη στάνη τα απολωλότα πρόβατα που έμπλεξαν με σκανδαλιάρηδες λύκους

Δεν είναι πρωτοφανές. Στην πολιτική όπως και στο ποδόσφαιρο οι μεταγραφές δεν τελειώνουν ποτέ. Ανέκαθεν μερίδα του πολιτικού προσωπικού συνήθιζε εκάστοτε να μηδενίζει το κοντέρ. Και σε κάθε εκλογική περίοδο έκανε νέα αρχή με διαφορετικό κόμμα σαν να μη συνέβαινε τίποτα. Κανένας αιφνιδιασμός των ψηφοφόρων. Καμία έκπληξη στους κομματικούς οπαδούς. Αναιμικές και οι διαμαρτυρίες. Οι εκλογικές μεταπηδήσεις και οι ιδεολογικές μεταλλάξεις αποτελούσαν στο παρελθόν ρουτίνα. Εξάλλου, όταν η πολιτική ασκείται σαν προσωπική ζαριά, μαζί της ρολάρουν καιροσκοπικά και τυχοδιωκτικά φαινόμενα. Αν προστεθούν σε αυτά η εγωπάθεια και η φιλαυτία, το δημαγωγικό πακέτο ολοκληρώνεται. Τα κόμματα, άλλωστε, δεν είναι άκαμπτα θρησκευτικά δόγματα. Ούτε οι επικεφαλής τους μνησίκακοι φονταμενταλιστές ηγέτες. Προτάσσουν τα συμφέροντα της παράταξης και υποδέχονται με πολυσυλλεκτική μεγαθυμία στη στάνη τα απολωλότα πρόβατα που έμπλεξαν με σκανδαλιάρηδες λύκους. Παράλληλα, μαντρώνουν ευκαιριακά και επιπόλαια όποιον αποπεμφθέντα, διαγραφέντα, πολιτικά άσωτο, παραδόπιστο ή μετανοημένο. Από το δικό τους ή διαμετρικά αντίθετο πολιτικό χώρο, αδιάφορο. Αποτέλεσμα; Αχταρμάς.

Γίνεται φανερό ότι τα ντόπια κόμματα ζουν σε μυστικιστική διάσταση. Στην εποχή, όμως, του Διαδικτύου τα γλυκανάλατα παραμύθια τους δεν φτουράνε. Με την πολιτική ηττημένη, την οικονομία ναυαγισμένη και την κοινωνία γονατισμένη, η χώρα πορεύεται ταλαιπωρημένη μέσα σε απόλυτη σύγχυση. Και οι φετιχοποιημένοι γκεστ σταρ, τόσο σε παραδοσιακούς όσο και νεοπαγής σχηματισμούς, μοιάζουν με θυρωρούς στις πύλες των εκάστοτε κομματικών φρενοκομείων. Δεν φταίνε, όμως, μόνο οι ίδιοι για την απαξίωση του πολιτικού προσωπικού. Η παρατεταμένη ύφεση ράγισε τον όποιο κομματικό ορθολογισμό, η ανασφάλεια εξόρισε τον όποιο πολιτικό ρεαλισμό και η στασιμότητα έβγαλε στον αφρό κλισέ, απλοϊκότητες, παραληρήματα και κόμπλεξ. Το χειρότερο είναι ότι με τέτοια εφόδια σύσσωμο το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να πείσει το εκλογικό σώμα ότι έχει δήθεν λύσεις για την κρίση. Μάταια. Με παλιά εργαλεία, ξεθυμασμένα νοήματα, παρακμασμένες μορφές οργάνωσης και απολιθωμένες συμμαχίες, όχι μόνο υπονομεύουν τα περιθώρια ανάκαμψης αλλά συμπληρώνουν εξτρεμιστικά το ζοφερό σκηνικό της επόμενης μέρας. Γιατί, κακά τα ψέματα, όσο ακραία φαντάζει η επιστροφή στη δραχμή άλλο τόσο είναι ακραία και η διάλυση των συλλογικών συμβάσεων.   

Αναγκαστικά πλέον θα γεννηθούν νέοι σχηματισμοί, νέες επιλογές, νέες ελπίδες…

Πιθανόν το σύστημα να προσπάθησε, αλλά ήταν πλέον αργά για να επιβάλει οτιδήποτε. Οι δε συμπάθειές του, όσες τουλάχιστον παίζουν τα τελευταία χρόνια στο πολιτικό ταμπλό, προέρχονται από το «βαθιά» των δύο κυρίαρχων, έως πρότινος, κομματικών σχηματισμών – και έχουν ανάλογη με αυτούς μοίρα.

Τώρα φαίνεται να έχει χάσει τον έλεγχο και να μην μπορεί να καθορίσει την επόμενη ημέρα. Αυτό θα μπορούσε να (είχε) αλλάξει με δύο τρόπους:

- το σύστημα να είχε παραδεχθεί τα λάθη του, να είχε κάνει την αυτοκριτική του και να προχωρήσει, έστω την ύστατη ώρα, στις δέουσες αποστρατείες και προαγωγές. Τα λόγια και οι πράξεις του, όμως, το αντίθετο μαρτυρούν. Αντιστέκεται, βεβαίως, αλλά οι δυνάμεις του κάθε μέρα το εγκαταλείπουν όλο και πιο πολύ.  

- οι πολίτες να προκαλέσουν δια της ψήφου τους την κατάρρευση των δύο μεγάλων κομμάτων και να επιβάλουν είτε την εκ βάθρων ανασύνθεσή τους είτε την κατάργησή τους, οριστικά και τελεσίδικα. Αυτό μοιάζει πιο πιθανό. Για αρκετούς εχέφρονες πολίτες είναι και το ευκταίο, υπό την έννοια ότι αναγκαστικά πλέον θα γεννηθούν νέοι σχηματισμοί, νέες επιλογές, νέες ελπίδες…

Βεβαίως, η δεύτερη επιλογή ενέχει τον κίνδυνο να καταρρεύσει ολοκληρωτικά και η χώρα. Τούτο είναι και το κυρίαρχο επιχείρημα του συστήματος εξουσίας για να παραμείνει εκεί. Προφανώς έχει βάση. Προφανέστατα, δεν «πουλάει». Όχι διότι οι ψηφοφόροι θέλουν να αυτοκτονήσουν. Αλλά διότι ΚΑΙ γι’ αυτό, η ευθύνη βαρύνει το ίδιο το σύστημα. Που πρώτο πτώχευσε. Και έριξε τον εαυτό του στο κενό.