Πρέπει ίσως να περάσουμε και από αυτή τη φάση για να βρούμε τον δρόμο μας...

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως τα κυρίαρχα συναισθήματα στην ελληνική κοινωνία είναι η οργή και η διάθεση τιμωρίας του «συστήματος». Οι πιο συνηθισμένες φράσεις που ακούς από ανθρώπους διαφόρων κατηγοριών και απόψεων είναι: «Δεν θέλω να με εκβιάζει κανείς, δεν έχω πολλά να χάσω ακόμη για να με απειλεί οιοσδήποτε με πτώχευση ή με τη δραχμή». «Εγώ θέλω να τους τιμωρήσω και δεν με νοιάζει τι θα γίνει την επομένη το πρωί. Δεν πάει άλλο». Ή «αυτή τη φορά θα τους δείξουμε για να καταλάβουν. Στις μεθεπόμενες εκλογές θα το ξανασκεφθούμε ψύχραιμα». Αν τα πράγματα δεν αλλάξουν τις επόμενες δυόμισι εβδομάδες η χώρα θα μπει σε μια σοβαρή περιπέτεια στις 7 Μαΐου. Πρέπει ίσως να περάσουμε και από αυτή τη φάση για να βρούμε τον δρόμο μας, να αναγκάσουμε το όποιο αστικό καθεστώς αυτής της χώρας να σοβαρευθεί αντί να παρακολουθεί μοιρολατρικά τους «πειρατές» και τους εμπόρους της δραχμής να πουλάνε την πραμάτεια τους. Η φάση της αστάθειας μπορεί ίσως να είναι απαραίτητη για να υπάρξει μια ανασύνταξη του πολιτικού σκηνικού με την είσοδο νέων, σοβαρών ανθρώπων στην πολιτική.

«Να πάει κάποιος φυλακή».

< AYTA τα πράγματα ποτέ δεν τεκμηριώνονται. Φαίνεται όμως ότι από τον πρώην Πρωθυπουργό ή, τέλος πάντων, από τους ανθρώπους του είχε αρθεί κάθε πολιτική προστασία για τον Ακη. Ο Τσοχατζόπουλος είχε, για όλους τους συμβολικούς λόγους, διαγραφεί από το ΠΑΣΟΚ. Ηταν η φάση που το Παπανδρεϊκό Μαξίμου είχε αντιληφθεί την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και προσπαθούσε να ανταποκριθεί στο διάχυτο κοινωνικό αίτημα: «να πάει κάποιος φυλακή». Ή μάλλον άφηνε να συναντηθεί το αίτημα αυτό με την περίπτωση του Ακη. Κάπως έτσι φθάσαμε στη θεαματική σύλληψη της Μεγάλης Τετάρτης - άλλο αν οι διαδικασίες ενώπιον της Δικαιοσύνης είναι αναγκαστικά αργές και ενίοτε ευδοκιμούν σε αναπάντεχο χρονικό σημείο - ας πούμε στο ξεκίνημα της προεκλογικής περιόδου. ΦΥΣΙΚΑ, κι αυτό δεν είναι άσχετο με όσα παρακολουθήσαμε, ο τρόπος ζωής του Ακη, της πρώτης και της δεύτερης οικογένειάς του, καθώς και των φίλων και συνεργατών του είναι σε πλήρη αναντιστοιχία με την ατμόσφαιρα μιας χρεοκοπημένης Ελλάδας. Ο πλουτισμός, οι offshore, οι παρένθετοι προκαλούν. Η κοινή γνώμη δεν έχει λοιπόν ούτε οίκτο ούτε συμπάθεια. Βεβαίως, ο Ακης δεν είναι ο πρώτος ή ο μόνος έλληνας πολιτικός που ζει με όρους μεγιστάνα, ενώ έχει κρατήσει τα τελευταία σαράντα χρόνια μόνο δημόσιες θέσεις. Αλλά ο Τσοχατζόπουλος είναι ηττημένος πολιτικά εδώ και μια δεκαπενταετία και έχει επιδείξει γενικευμένη απροσεξία. Οταν είσαι κορυφαίος πολιτικός, όλη η Ελλάδα είναι το σπίτι σου. Οι πολυτελείς κατοικίες περισσεύουν. ΑΠΟ εκεί και πέρα, βέβαια, το ερώτημα είναι αν ο δημόσιος διασυρμός του Τσοχατζόπουλου θα αλλάξει κάτι. Ή αν θα πληρώσει συμβολικά αυτός, για όλους τους άλλους. Ισχύει σαφώς το δεύτερο. Σε αντίθεση με τη γυναίκα του Καίσαρα, η ελληνική πολιτική ούτε είναι ούτε τη νοιάζει να φαίνεται τίμια. Κι αυτό, σε φάση μεγάλης οικονομικής Κρίσης, είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Συνεχίζουμε να προτιμούμε τους συμβολικούς αποκεφαλισμούς από τη διαφάνεια.

Το μόνο σίγουρο σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση είναι ότι το τέμπο αλλάζει.

Ο κατακερματισμός του πολιτικού συστήματος και η κατάρρευση του άλλοτε κραταιού δικομματισμού σηματοδοτούν μετεκλογικά αδιέξοδα. Αλλά όχι και ακυβερνησία. Πιθανότατα η ιστορική ανάγκη για ανάληψη ευθυνών και οι πιέσεις των τροϊκανών επιτηρητών να οδηγήσουν το αποψιλωμένο ντουέτο Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ σε μια συναινετική κυβέρνηση. Ούτε όμως αυτό αρκεί για την εκπόνηση μακροχρόνιου σχεδίου ανασυγκρότησης της χώρας και αποτροπής της κατάρρευσής της. Γιατί κανένας αθροιζόμενος αριθμός βουλευτών, όσο ευρύς κι αν είναι, δεν διασφαλίζει κυβερνητική σταθερότητα δίχως λαϊκή συμπαράσταση ή ανοχή. Πόσο μάλλον με προτεινόμενο κοινωνικό μοντέλο Λετονίας και μισθούς Βουλγαρίας. Υπό αυτή την έννοια, οι κάλπες μοιάζουν να στήνονται για ραντεβού με μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Ωστόσο οι εκλογές παραμένουν βασική λειτουργία της δημοκρατίας. Θα καταγράψουν την όποια λαϊκή βούληση ως προς τις όποιες υπάρχουσες πολιτικές προτάσεις. Και στην τελική σούμα θα επιβεβαιώσουν ή όχι τις εκπλήξεις που επιφυλάσσουν στα κόμματα οι αλαφιασμένοι, οργισμένοι και απεγνωσμένοι ψηφοφόροι. Εστω και προσωρινά, όμως, θα εκτονώσουν το υποκινούμενο αντικοινοβουλευτικό μένος. Αλλωστε, από την ωριμότητα του εκλογικού σώματος θα κριθεί η ανασύνθεση του πολιτικού συστήματος και από την ποιότητα των πολιτικών δυνάμεων η ικανότητα διαχείρισης όποιου αποτελέσματος προκύψει. Το μόνο σίγουρο σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση είναι ότι το τέμπο αλλάζει. Ο χορός της κοιλιάς έληξε. Απομένει να φανεί αν η χώρα στον νέο ρυθμό θα επιμείνει στο συρτό, θα το γυρίσει στο βαλς ή θα ορμήξει αγέρωχα στον χορό του Ζαλόγγου.

Είπαμε: μετά την απομάκρυνση από την κάλπη ουδέν λάθος αναγνωρίζεται).

Οι προεκλογικές υποσχέσεις δεσμεύουν όσους τις πιστεύουν και όχι όσους τις λένε. Αυτή τη γνωστή ρήση θα πρέπει να έχουν κατά νου όσοι ακούνε αυτές τις μέρες πολιτικούς να τους υπόσχονται καλύτερες μέρες (στο πλαίσιο του μνημονίου), διαπραγματεύσεις με την τρόικα (στο πλαίσιο του μνημονίου), βελτίωση συντάξεων (στο πλαίσιο του μνημονίου), ανάπτυξη με γενικότητες (στο πλαίσιο του μνημονίου) και της... Παναγιάς τα μάτια (στο πλαίσιο του μνημονίου πάντα!).

Ο τρόπος με τον οποίο κυρίως τα δύο μεγάλα κόμματα πορεύονται προς τις εκλογές δείχνει ότι δεν έχουν ή δεν θέλουν να καταλάβουν τι έχει συμβεί και η χώρα, το πολιτικό σύστημα, περνάει τη μεγαλύτερη κρίση από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.

- Ρουσφετολογικές αποφάσεις και τροπολογίες από τους βουλευτές και υπουργούς και των δυο κομμάτων που στηρίζουν και μετέχουν στην κυβέρνηση.

- Τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις με σκιαμαχίες, χωρίς μια ουσιαστική, πειστική και ολοκληρωμένη πρόταση για το μέλλον.

- Συγκρότηση ψηφοδελτίων με θυγατέρες, γιους και πρόσωπα του «συστήματος» για αλίευση ψήφων από τα κορόιδα τους ψηφοφόρους (προσοχή, είπαμε: μετά την απομάκρυνση από την κάλπη ουδέν λάθος αναγνωρίζεται).

- Προεκλογική εκστρατεία εξπρές, σχεδόν στη ζούλα, μήπως και ο κόσμος ξανατσιμπήσει.

- Εκβιασμοί, ψευτοδιλήμματα, επιχείρηση φόβου για ακυβερνησία και κατάρρευση της χώρας (κι άλλη;).

- Πλασάρισμα νέων μέτρων, σάρωμα μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων, ως προϋπόθεση για τη σωτηρία της χώρας (ξανά).

- Διατήρηση των προνομίων των κομμάτων, με προνομιούχες ρυθμίσεις στις τράπεζες.

Και όλα αυτά, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Σαν να μην κατανοούν ότι ο κόσμος (που έχει την κύρια ευθύνη γιατί χρόνια τώρα ανέχθηκε και στήριξε ένα τέτοιο σύστημα) τα έχει πάρει στο κρανίο μαζί τους.

Αν δεν δείξει την οργή του στην κάλπη, με περισσότερη σκέψη για κόμματα και πρόσωπα, η ιστορία θα επαναληφθεί, και αυτή τη φορά όχι ως φάρσα, αλλά ως τραγωδία.

«Οι Υιοί των Ελλήνων» είναι όμηροι στα σχέδια και στα προγράμματα των χαρτογιακάδων της Νέας Τάξης.

Αυτοί που σταυρώνονται επί δύο χρόνια τώρα, από την ανεργία, την υποαπασχόληση, τις περικοπές των γλίσχρων αποδοχών τους, την ανασφάλεια, την αβεβαιότητα, την ακρίβεια, την έλλειψη προοπτικής και οράματος, τον οικονομικό τρόμο, τις απολύσεις, την εγκατάλειψή τους από την Πολιτεία και την παράδοσή τους, ως αθύρματα, στα χέρια της Εργοδοσίας;
Θα αναστηθούν και αυτοί, όχι σε τρεις μέρες ή μήνες, αλλά σε τρία ή τέσσερα ή πέντε χρόνια; Ή μήπως, στο λούκι που τους έσπρωξαν, τα «τέρμινα» μετριούνται σε δεκαετίες, αν όχι σε γενιές;
Δυστυχώς, «Οι Υιοί των Ελλήνων» είναι όμηροι στα σχέδια και στα προγράμματα των χαρτογιακάδων της Νέας Τάξης. Πρόκειται, πράγματι, για ένα οικονομικό πείραμα, όχι μόνο ηλίθιο, αλλά και μοχθηρό και απάνθρωπο και δολοφονικό, το οποίο σε καμιά χώρα δεν μπορεί να εφαρμοστεί και σε καμιά δεν εφαρμόστηκε ποτέ! Είναι δε τόσο εξωπραγματικό και παράλογο, ώστε καμιά διόρθωση ή βελτίωση δεν επιδέχεται και μόνο να καταργηθεί μπορεί.
Και αυτή -η κατάργηση δηλονότι, του Μνημονίου- θα είναι η Ανάσταση για τους «Υιούς των Ελλήνων»!
Και για την Ανάστασή τους, η στήλη φρονεί ότι δεν αρκεί η ψήφος της 6ης Μαΐου. Είναι ανάγκη «οι Υιοί των Ελλήνων» να αρπάξουν το φραγκέλιο και -όπως τότε ο «Υιός του Ανθρώπου» έδιωξε από τον Ιερό χώρο τους εμπόρους και τους μεταπράτες και τους σαράφηδες,- να διώξουν από τα ιερά και τα όσια της Ελλάδας τους χαρτογιακάδες των τραπεζιτών και τα εγχώρια τσιράκια τους.
Διαφορετικά, Ανάσταση δεν θα υπάρξει.
Και «Οι Υιοί των Ελλήνων» και «Οι Εγγονοί των Ελλήνων» και οι «Δισεγγονοί των Ελλήνων» θα γεννιούνται και θα πεθαίνουν δούλοι των γκεσεμιών της Νέας Τάξης και η χώρα του μέτρου και του λόγου θα εκπέσει σε ευτελή αποικία των αγρίων του βορρά.
Ας θυμηθούμε όλοι το γέρο-Ομηρο: «Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης…»!

Ηρθε, όµως, η στιγµή που θα πρέπει να λειτουργήσουµε διαφορετικά.

Είναι από κάθε άποψη κρίσιµες οι στιγµές που διέρχεται η χώρα. Και γι' αυτό ακριβώς κρίνονται ως καθοριστικές για το µέλλον του τόπου οι επερχόµενες εκλογές. Η ανεργία ξεπέρασε πια το 21% και ειδικά για τους νέους έφτασε στο 50%. Η ύφεση παραµένει ανυποχώρητη. Και η ανάγκη για άµεσες αναπτυξιακές πρωτοβουλίες είναι επιτακτική. Στις 6 Μαΐου θα κληθούµε ν' απαντήσουµε µε την ψήφο µας ποιοι κοµµατικοί σχηµατισµοί και ποιες πολιτικές θεωρούµε πως είναι σε θέση να µας προσφέρουν την ελπίδα ότι τελικά θα ξεπεράσουµε την κρίση.

Αυτό είναι το πραγµατικό νόηµα της δροµολογηµένης πια εκλογικής αναµέτρησης. Και ανάλογες οφείλουν να είναι οι προτάσεις όποιων και όσων διεκδικήσουν την ψήφο µας. Αν θέλουµε να υπάρξει αύριο για τη χώρα µας και να ξαναβρούµε κάποια στιγµή τον δρόµο µας µέσα στην Ενωµένη Ευρώπη, θα πρέπει ν' αναθέσουµε τη διακυβέρνηση της χώρας σε κόµµατα και πολιτικούς που είναι ικανοί και αποφασισµένοι να φέρουν σε αίσιο πέρας µια τέτοια αποστολή.

Οτι ο δρόµος είναι µακρύς και δύσκολος το ξέρουµε καλά. Οπως, επίσης, ξέρουµε ότι οι θυσίες δεν έχουν τελειώσει. Αλλά χωρίς τη διαδροµή αυτή και όσα ακόµη µας επιφυλάσσει, δεν υπάρχει περίπτωση να βγούµε από το τούνελ της κρίσης. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή ισοδυναµεί µε οµολογία ήττας και αποδοχή κάποια στιγµή της αποβολής µας από την ευρωπαϊκή οικογένεια.

Επί 38 χρόνια, σ' όλη τη διάρκεια της µεταπολίτευσης, καθορίσαµε ως πολίτες τη στάση µας µε βάση τις υποσχέσεις και τα όνειρα που αφειδώς µας προσφέρθηκαν. Ηρθε, όµως, η στιγµή που θα πρέπει να λειτουργήσουµε διαφορετικά. Σ' αυτήν την προεκλογική περίοδο η κάθε υπόσχεση θα πρέπει να συνοδεύεται και από την απόδειξη πως είναι εφαρµόσιµη.

Πληθαίνουν καθηµερινά τα σηµάδια ότι κάτι αλλάζει στην Ευρώπη και ότι η λογική της σκληρής λιτότητας αργά ή γρήγορα θα ηττηθεί. Εκείνη τη στιγµή η Ελλάδα θα πρέπει να είναι όρθια και παρούσα. Αυτή είναι η προοπτική που θα κριθεί τελικά στις 6 Μαΐου.

Ποιος θα κριθεί στις 6 Μαΐου, ο Παπανδρέου ή ο Βενιζέλος;

Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε υποσχεθεί σε όσους τον χειροκροτούσαν ανακουφισμένοι, να μην τους ξεχάσει. Οτι ώς αυτή τη στιγμή δεν δείχνει να τους θυμάται, μάλλον ικανοποιεί την Ιπποκράτους. Καθόλου δεν τους ενθουσιάζει η ιδέα ότι θα πραγματοποιήσει την υπόσχεσή του και θα αρχίσει να δίνει συνεντεύξεις από εδώ και από εκεί για να τους βοηθήσει. Ωστόσο, το μεγάλο αγκάθι για το ΠΑΣΟΚ σε αυτές τις εκλογές δεν είναι η φυσική παρουσία του Γιώργου. Το θέμα είναι τι θα κάνουν με την πολιτική του. Και αυτό είναι περίπλοκο.
Από τη στιγμή που ο αφέτης έριξε την πιστολιά για την κούρσα προς τις εκλογές, το ΠΑΣΟΚ πρέπει να απαντήσει σε ένα ερώτημα: ποιος θα κριθεί στις 6 Μαΐου, ο Παπανδρέου ή ο Βενιζέλος; Ο Σαμαράς λέει ήδη ότι δεν υπάρχει διαφορά. Η αλήθεια όμως είναι ότι υπάρχει. Γιατί ανάμεσα στον Γιώργο και στον Βαγγέλη μεσολαβεί κάτι: η διαδοχή! Οτι ο Βενιζέλος δεν σπεύδει να το αναδείξει ήδη, δείχνει και τη δυσκολία του πράγματος.

Αν δεν σηκώσει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον ίδιο και στον Παπανδρέου, θα είναι υποχρεωμένος να απολογηθεί για λογαριασμό του στο εκλογικό σώμα και ουσιαστικά να προβληθεί ως συνέχειά του. Αυτό θα τον κάνει να μοιάζει με εθελοντή: κάποιος που πήγε στο μέτωπο την ώρα που άρχιζε η κατάρρευση, μετά ανέλαβε να υπογράψει τη συνθηκολόγηση και στη συνέχεια προσπαθεί να περιθάλψει τους τραυματίες.
Αν, πάλι, πάρει μεγάλες αποστάσεις από τον Γιώργο - και υπάρχουν πολλοί τρόποι να το κάνει - θα ανοίξει πριν από την ώρα του το εσωτερικό μέτωπο. Είναι προφανές ότι ο τρόπος με τον οποίο ο Βενιζέλος θα διαχειριστεί την περίοδο Παπανδρέου συνδέεται με το πώς θα αντιμετωπίσει τον ίδιο τον Παπανδρέου. Αλλά για ορισμένους ισχύει και το αντίστροφο: ο τρόπος με τον οποίο ο Βενιζέλος θα διαχειριστεί την περίοδο Παπανδρέου συνδέεται με το πώς θα αντιμετωπίσει ο Παπανδρέου τον ίδιο τον Βενιζέλο.