Ποιος θα κριθεί στις 6 Μαΐου, ο Παπανδρέου ή ο Βενιζέλος;

Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε υποσχεθεί σε όσους τον χειροκροτούσαν ανακουφισμένοι, να μην τους ξεχάσει. Οτι ώς αυτή τη στιγμή δεν δείχνει να τους θυμάται, μάλλον ικανοποιεί την Ιπποκράτους. Καθόλου δεν τους ενθουσιάζει η ιδέα ότι θα πραγματοποιήσει την υπόσχεσή του και θα αρχίσει να δίνει συνεντεύξεις από εδώ και από εκεί για να τους βοηθήσει. Ωστόσο, το μεγάλο αγκάθι για το ΠΑΣΟΚ σε αυτές τις εκλογές δεν είναι η φυσική παρουσία του Γιώργου. Το θέμα είναι τι θα κάνουν με την πολιτική του. Και αυτό είναι περίπλοκο.
Από τη στιγμή που ο αφέτης έριξε την πιστολιά για την κούρσα προς τις εκλογές, το ΠΑΣΟΚ πρέπει να απαντήσει σε ένα ερώτημα: ποιος θα κριθεί στις 6 Μαΐου, ο Παπανδρέου ή ο Βενιζέλος; Ο Σαμαράς λέει ήδη ότι δεν υπάρχει διαφορά. Η αλήθεια όμως είναι ότι υπάρχει. Γιατί ανάμεσα στον Γιώργο και στον Βαγγέλη μεσολαβεί κάτι: η διαδοχή! Οτι ο Βενιζέλος δεν σπεύδει να το αναδείξει ήδη, δείχνει και τη δυσκολία του πράγματος.

Αν δεν σηκώσει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον ίδιο και στον Παπανδρέου, θα είναι υποχρεωμένος να απολογηθεί για λογαριασμό του στο εκλογικό σώμα και ουσιαστικά να προβληθεί ως συνέχειά του. Αυτό θα τον κάνει να μοιάζει με εθελοντή: κάποιος που πήγε στο μέτωπο την ώρα που άρχιζε η κατάρρευση, μετά ανέλαβε να υπογράψει τη συνθηκολόγηση και στη συνέχεια προσπαθεί να περιθάλψει τους τραυματίες.
Αν, πάλι, πάρει μεγάλες αποστάσεις από τον Γιώργο - και υπάρχουν πολλοί τρόποι να το κάνει - θα ανοίξει πριν από την ώρα του το εσωτερικό μέτωπο. Είναι προφανές ότι ο τρόπος με τον οποίο ο Βενιζέλος θα διαχειριστεί την περίοδο Παπανδρέου συνδέεται με το πώς θα αντιμετωπίσει τον ίδιο τον Παπανδρέου. Αλλά για ορισμένους ισχύει και το αντίστροφο: ο τρόπος με τον οποίο ο Βενιζέλος θα διαχειριστεί την περίοδο Παπανδρέου συνδέεται με το πώς θα αντιμετωπίσει ο Παπανδρέου τον ίδιο τον Βενιζέλο.

Γι' αυτό και τώρα ο ελληνικός λαός είναι οργισμένος και αμφισβητεί τους πάντες και τα πάντα.

Έπειτα από δυόμισι χρόνια διαρκούς πάλης με τη χρεοκοπία, η χώρα οδεύει στις κάλπες. Στο διάστημα που πέρασε, μεσολάβησαν απίστευτα γεγονότα.Τα λάθη ήταν πρωτοφανή και τα βάρη που επωμίσθηκε ο ελληνικός λαός μοναδικά. Το οικονομικό μοντέλο της μεταπολίτευσης κατέρρευσε, η θέση της χώρας στην ευρωζώνη αμφισβητήθηκε, το πολιτικό σύστημα κλονίσθηκε και το ελληνικό όνειρο ευημερίας και προκοπής μετατράπηκε σε εφιάλτη. Ο ελληνικός λαός χρειάσθηκε να αποδεχθεί μοναδικές θυσίες προκειμένου να αποφευχθεί τεχνικά η χρεοκοπία, χωρίς ωστόσο να έχει απαλλαγεί από τον κίνδυνο μιας ολοκληρωτικής κατάρρευσης και αποχώρησης από την ευρωζώνη. Παρά τις πολλές προσπάθειες και τις ακόμη περισσότερες θυσίες η διάσωση δεν είναι εξασφαλισμένη και θα χρειασθεί μακρά προσπάθεια για να ξανάβρει η χώρα σταθερό δρόμο να βαδίσει. Γι' αυτό και τώρα ο ελληνικός λαός είναι οργισμένος και αμφισβητεί τους πάντες και τα πάντα. Σ' αυτό το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον προκηρύσσονται σήμερα εθνικές εκλογές. Το κρισιμότερο στην παρούσα φάση είναι να διασφαλισθεί ειρηνικό και ήρεμο κλίμα στη σύντομη προεκλογική περίοδο. Οι πολίτες, τα κόμματα, όλοι οι εμπλεκόμενοι στις εκλογές οφείλουν κατευνασμό των παθών. Και οι άγιες μέρες του Πάσχα προσφέρουν ευκαιρία καταλλαγής. Ας την αξιοποιήσουν άπαντες και ας απομονώσουν όσους επιχειρήσουν να επιβάλλουν έκτροπα και σκηνικό πολέμου.

Ποιες πολιτικές οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή της κατάσταση...

Ποιες πολιτικές οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή της κατάσταση...
Ποιοι τις άσκησαν αυτές τις πολιτικές...
Ποια νέα κόμματα δημιούργησε η κρίση.
Ποια από τα νέα κόμματα είναι τέκνα της ανάγκης ή της οργής και, άρα, πρόσκαιρα...
Ποια κόμματα προτείνουν σταθερές λύσεις και εφικτές λύσεις στα πιο καίρια προβλήματα.
Πώς βλέπουν την «επόμενη μέρα» – μετά τις εκλογές.
Υπάρχουν περιθώρια άλλων πολιτικών;
Και ποια κόμματα υπόσχονται αξιοπιστότερα αυτές τις άλλες πολιτικές...
Ας πάρει, λοιπόν, ο κάθε πολίτης ένα τετράδιο και ας καταγράψει κάθε μέρα όσα δηλώνουν οι πολιτικοί αρχηγοί, διότι η καταιγιστική καθημερινότητα μπουκώνει τις μνήμες και ξεχνάμε εύκολα ακόμη και τα σημαντικά. Και ο καθένας έχει μυαλό να κρίνει ποιες από τις δηλώσεις και υποσχέσεις είναι εφικτές και ποιες όχι.
Ετσι, όταν θα προσέλθει στις κάλπες θα έχει μπροστά του κομματικά προγράμματα (αν υπάρχουν), κομματικές δεσμεύσεις (αν διατυπωθούν), άλλες πολιτικές (αν εξαγγελθούν), ελαφρύνσεις υπέρ των ασθενεστέρων (αν τολμηθούν), αποκατάσταση της αξιοπρέπειας των Ελλήνων (αν ενοχλεί κάποια κόμματα η ταπείνωσή τους), εκδημοκρατισμός και διαφάνεια της πολιτικής ζωής (αν λένε αλήθεια όσοι τα επικαλούνται) κ.λπ. κ.λπ...
Προτού ο πολίτης ξεκινήσει για τις κάλπες θα τα σταθμίσει όλα αυτά. Θα αφήσει κατά μέρος ιδεοληψίες, προκαταλήψεις και φοβικά σύνδρομα (λείψανα ενός περιπετειώδους παρελθόντος) και θα αναβαθμίσει την ψήφο του σε πολιτική πράξη και σε πολιτική παρέμβαση.
Και ας μη φοβάται την πιπίλα της «ακυβερνησίας». Οπως η φύση απεχθάνεται το κενό, έτσι και οι κοινωνίες απεχθάνονται την ακυβερνησία. Και κυβέρνηση, σίγουρα, θα υπάρξει. Και οπωσδήποτε δεν θα είναι χειρότερη από την κυβέρνηση Παπανδρέου ή από την κυβέρνηση Παπαδήμου!

Και το ερώτημα είναι: Γιατί δεν αντιδρά ο Λαός;

Και το ερώτημα είναι: Γιατί δεν αντιδρά ο Λαός;

Η αλήθεια είναι ότι αντιδρά ο Λαός με έναν παράξενο τρόπο. Δεν ψηφίζουμε με μυαλό. Ψηφίζουμε με θυμό, με οργή, συχνά με πείσμα, αλλά χωρίς στόχο. Γι’ αυτό στις εκλογές εμφανίζονται κάθε τόσο μικρά κόμματα, που μοιάζει να εκφράζουν την οργή του πολίτη, ο οποίος όμως προσκαίρως μόνον μετακομίζει στην αυλή του γείτονα. Ψήφισαν, λ.χ., έναν θορυβώδη ένοικο της πολυκατοικίας τους, αλλά ο γάμος δεν στέριωσε.

Τώρα ετοιμάζονται νέες παντρειές. Οργισμένοι ψηφοφόροι κινούνται στα όρια της πολιτικής αυτοκτονίας.

Ο κίνδυνος διαλύσεως του δημόσιου βίου ελλοχεύει, στον βαθμό που οι προσεχείς εκλογές θα φέρουν ακυβερνησία. Οσοι εκλάβουν τις θέσεις αυτές ως προσκλητήριο του δικομματισμού θα πρέπει να ξανασκεφθούν την αξία της ψήφου τους.
Μια λανθασμένη ψήφος μας βγάζει από την Ευρώπη που θέλουμε οι περισσότεροι.

Και συνεπώς; Θα αφήσουμε ατιμώρητους όλους αυτούς που διέλυσαν (στο εσωτερικό) και διέσυραν (στο εξωτερικό) το ΠαΣοΚ; – για να μιλήσουμε μόνο για της Κεντροαριστεράς τα εσωτερικά.

Εμείς δεν αλλάζουμε θέσεις. Ψηφίζουμε με τα μάτια μας ανοιχτά. Και εντοπίζουμε στα ψηφοδέλτια και μαυρίζουμε τους άχρηστους και τους πολιτικούς - τουρίστες.

Αυτοί που μας οδήγησαν ως εδώ θέλουν να μας σώσουν! Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα είχαν πάει σπίτια τους, μπορεί και στη φυλακή!

Σε μια εποχή όπου οι πολίτες μετρούν και το τελευταίο ευρώ, όταν χιλιάδες συμπολίτες μας ψάχνουν τα σκουπίδια, όταν οι συντάξεις περικόπτονται και οι άνεργοι έχουν ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο, τα κόμματα ψήφισαν για τον εαυτό τους ένα γενναίο προεκλογικό μπόνους της τάξης των 40 εκατ ευρώ. Για ποιον λόγο; Η μόνη δαπάνη που μπορεί να γίνει αποδεκτή είναι οι μισθοί των επαγγελματικά απασχολουμένων στα κομματικά γραφεία και οι λειτουργικές δαπάνες. Δεν χρειαζόμαστε ούτε συγκεντρώσεις, ούτε πλύση εγκεφάλου για να καταλάβουμε ότι απέτυχαν.

Επιχείρησαν με πομπώδεις μεν, αλλά ανούσιες έως προσβλητικές δηλώσεις να υποβαθμίσουν και να ακυρώσουν τη σημασία της αυτοκτονίας ενός συνταξιούχου μπροστά στη Βουλή. Προφανώς αισθάνονται πως το θέμα τούς αφορά άμεσα και το σημείωμα που άφησε πίσω του ο αυτόχειρας το υπογραμμίζει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο. Θέλουν όμως να ξεχάσουν ότι πρόκειται για συμβολική αυτοκτονία υψηλής πολιτικής σημασίας. Μόνο και μόνο η ανακοίνωση του ΔΝΤ αποκαθιστά τα πράγματα.

Για μια ακόμη φορά επιδίδονται στο γνωστό αίσχος της τροπολογίας. Ρουσφέτια της εκλογικής πελατείας, τοπικιστικές διευθετήσεις, συντεχνιακές ρυθμίσεις για να εξασφαλίσουν τη μίζερη επανεκλογή τους. Η φαυλότητα κάνει πάρτι στην αίθουσα του Κοινοβουλίου λίγο πριν στηθούν ξανά οι κάλπες.

Αυτοί που μας οδήγησαν ως εδώ θέλουν να μας σώσουν! Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα είχαν πάει σπίτια τους, μπορεί και στη φυλακή! Εδώ ζητούν την ψήφο μας χωρίς καν να παρουσιάσουν ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση. Οι μεν κρύβουν την πραγματικότητα που θα αντιμετωπίσουμε από τον Ιούνιο. Οι δε θέλουν ισχυρή παρουσία όχι για να κυβερνήσουν, αλλά για να κάνουν αντιπολίτευση. Σωστό, μόνο που η χώρα χρειάζεται σήμερα κυβέρνηση που «ξέρει και μπορεί» να διαχειριστεί την κρίση και μετά αντιπολίτευση.

Τα παραταξιακά προσκλητήρια των πολιτικών αρχηγών για «συστράτευση» μόνο γέλιο μπορούν να προκαλέσουν. Τα κόμματα αδυνατούν να πάνε μπροστά, δεν έχουν ερείσματα στην κοινωνία, δεν βρίσκουν στελέχη, δεν μπορούν να εμπνεύσουν και στρέφονται με απόγνωση στο παρελθόν. Οσα ρετάλια της πολιτικής έμειναν εκτός ετοιμάζονται να επιστρέψουν, καθώς νέοι εθελοντές δεν υπάρχουν. Φαίνεται πως οι μόνοι πολιτικοί που μπορούν να εκτιμήσουν την πραγματική κατάσταση είναι εκείνοι που δήλωσαν ότι αποχωρούν. Τουλάχιστον ξέρουν πότε πρέπει να φύγουν.

Και μόνο η ρητορική, κα¬τάληξη γλωσσικής ευφυΐας, πασχίζει να περικαλύψει τα προσχήματα ωραιοποιώντας τα αναμενόμενα.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, που έχει αποφασίσει να επικεντρώσει την προεκλογική στρατηγική του ΠΑΣΟΚ γύρω από την τηλεόραση και το διαδίκτυο, ασχολείται τις περισσότερες ώρες τόσο με την εκπόνηση της εκλογικής στρατηγικής όσο και με τον έλεγχο των ψηφοδελτίων, βολιδοσκοπώντας ο ίδιος προσωπικά κοινωνικά στελέχη προκειμένου να ενισχυθεί η εικόνα του κόμματος.

Το δόγμα «πάθαμε, μάθαμε, είδαμε το φως το αληθινό και του λοιπού θα λέμε μόνο την αλήθεια» αναμένεται να κυριαρχήσει στην προεκλογική ρητορική του Βενιζέλου, μπας και «τσιμπήσουν» και επανακάμψουν κάποιοι ψηφοφόροι…

Οι διαφοροποιήσεις πολλών στελεχών στην κυβερνητική τριετία, η μαζική αποχώρηση συνδικαλιστικών στελεχών και οι συνεχείς δηλώσεις εν ενεργεία βουλευτών ότι τερματίζουν τον πολιτικό τους βίο πρέπει, σύμφωνα με συνεργάτες του νέου προέδρου, να αντισταθμιστούν με την παρουσίαση δυνατών ψηφοδελτίων. Ψηφοδέλτια ικανά να στηρίξουν το σύνθημα «αρχίζουμε» που επιχειρεί ο Ευάγγελος Βενιζέλος, προσπαθώντας να αμβλύνει το πρόσφατο κυβερνητικό παρελθόν του κόμματος.

Για να ενοποιήσει τον πολιτικό λόγο των στελεχών του κόμματος ο νέος πρόεδρος αποφάσισε την καθημερινή εκπόνηση «non paper», κειμένων δηλαδή που θα αποτυπώνουν τη γραμμή και τις επιδιώξεις του κόμματος, ώστε να μην αυτοσχεδιάζει ο καθείς, ανάλογα με την προσωπική του γραμμή.

Μάλιστα τις τελευταίες ημέρες ενεργοποιήθηκε και ο «βασικός σχολιασμός» επικαιρότητας, που είχε θεσμοθετηθεί επί Παπανδρέου και αφορά τις θέσεις του κόμματος στα θέματα της καθημερινής επικαιρότητας, προκειμένου να υπάρχει ένας «μπούσουλας» για τα στελέχη και τους υποψήφιους βουλευτές. Ειδικά γι’ αυτές τις μέρες, ώς την προκήρυξη των εκλογών δηλαδή, ο «μπούσουλας» είναι απαραίτητος, αφού είναι φανερό ότι οι νυν βουλευτές και επίδοξοι υποψήφιοι συνωθούνται σε κανάλια και ραδιόφωνα προκειμένου να μας θυμίσουν την παρουσία τους, πριν τεθούν σε εφαρμογή οι προβλέψεις του νόμου που επιβάλλει δύο εμφανίσεις ανά μέσο.

Το ερώτημα είναι πώς θα μπορέσει να εντάξει σ’ αυτόν τις προσωπικές στρατηγικές των κορυφαίων και τη λυσσαλέα μάχη που δίνουν για την πολιτική τους επιβίωση και το πλασάρισμά τους στις πρώτες θέσεις των ψηφοδελτίων.

Σταθεροποιήσαμε την κατάσταση…πια κατάσταση ; εδώ ο κόσμος αυτοκτονεί.

Έτσι και ο Βενιζέλος διαγιγνώσκει, ως άλλος «γιατρός» αυτός, τον «εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας». Αυτό που ο ίδιος εννοεί «εκφασισμό» βεβαίως βεβαίως δεν είναι ο άνωθεν καλλιεργούμενος κοινωνικός αυτοματισμός που αποσκοπεί στο «διαίρει και βασίλευε» και υποθάλπει τον «αλληλοσπαραγμό» των κοινωνικών ομάδων προκειμένου να γίνεται η δουλεία που έχει δρομολογηθεί, αν όχι απρόσκοπτα τουλάχιστον με το κοινωνικό σύνολο, βυθισμένο στην πλειονότητά του, για το «τις πταίει» και για το που πάει το πράγμα.

Όχι. Ο Βενιζέλος θεωρεί «εκφασισμό» της κοινωνίας την αυξανόμενη, δίκαιη οργή απέναντι στην πολιτική εξόντωσης της κοινωνίας και ξεπουλήματος της χώρας και την ποικιλόμορφη εκδήλωσή της: γιαούρτια, κράξιμο, διαμαρτυρίες, καταλήψεις, διαδηλώσεις, καταγγελίες και πάει λέγοντας.

Δηλαδή, αν ο Γιωργάκης μας είπε «διεφθαρμένους», ο Μπένι συνεχίζοντας την παράδοση του υβρισμού της κοινωνίας μας λέει και «φασίστες» και κάπως έτσι συντηρούν τις συνθήκες παράδοσης μας στην «αυτοεκπληρούμενη προφητεία», ώστε να πιστεύουμε ότι είμαστε και τα δύο και πολλά άλλα ακόμα.

Την ίδια ώρα η απελπισία για την βραχυπρόθεσμη επιβίωση – στις αρχές αυτής της ιστορίας ο ανεκδιήγητος, αρρωστημένα 'τροϊκανός" Λοβέρδος, επικαλούνταν την αύξηση του προσδόκιμου ζωής για να «στοιχειοθετήσει» την προωθούμενη αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης – έχει προκαλέσει χιλιάδες αυτοκτονίες συμπολιτών μας με αποκορύφωμα, την «εμβληματική» αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα.