Σταθεροποιήσαμε την κατάσταση…πια κατάσταση ; εδώ ο κόσμος αυτοκτονεί.

Έτσι και ο Βενιζέλος διαγιγνώσκει, ως άλλος «γιατρός» αυτός, τον «εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας». Αυτό που ο ίδιος εννοεί «εκφασισμό» βεβαίως βεβαίως δεν είναι ο άνωθεν καλλιεργούμενος κοινωνικός αυτοματισμός που αποσκοπεί στο «διαίρει και βασίλευε» και υποθάλπει τον «αλληλοσπαραγμό» των κοινωνικών ομάδων προκειμένου να γίνεται η δουλεία που έχει δρομολογηθεί, αν όχι απρόσκοπτα τουλάχιστον με το κοινωνικό σύνολο, βυθισμένο στην πλειονότητά του, για το «τις πταίει» και για το που πάει το πράγμα.

Όχι. Ο Βενιζέλος θεωρεί «εκφασισμό» της κοινωνίας την αυξανόμενη, δίκαιη οργή απέναντι στην πολιτική εξόντωσης της κοινωνίας και ξεπουλήματος της χώρας και την ποικιλόμορφη εκδήλωσή της: γιαούρτια, κράξιμο, διαμαρτυρίες, καταλήψεις, διαδηλώσεις, καταγγελίες και πάει λέγοντας.

Δηλαδή, αν ο Γιωργάκης μας είπε «διεφθαρμένους», ο Μπένι συνεχίζοντας την παράδοση του υβρισμού της κοινωνίας μας λέει και «φασίστες» και κάπως έτσι συντηρούν τις συνθήκες παράδοσης μας στην «αυτοεκπληρούμενη προφητεία», ώστε να πιστεύουμε ότι είμαστε και τα δύο και πολλά άλλα ακόμα.

Την ίδια ώρα η απελπισία για την βραχυπρόθεσμη επιβίωση – στις αρχές αυτής της ιστορίας ο ανεκδιήγητος, αρρωστημένα 'τροϊκανός" Λοβέρδος, επικαλούνταν την αύξηση του προσδόκιμου ζωής για να «στοιχειοθετήσει» την προωθούμενη αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης – έχει προκαλέσει χιλιάδες αυτοκτονίες συμπολιτών μας με αποκορύφωμα, την «εμβληματική» αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα.

Σπρώχνουν μια ολόκληρη χώρα, ένα ολόκληρο λαό στην αυτοκτονία, για να κερδίσουν πρόσκαιρα μερικούς αγανακτισμένους ,απελπισμένους ψηφοφόρους...

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν ακόμα και σήμερα οι πολιτικοί μας, οι κατ εξοχήν δηλαδή υπεύθυνοι της κρίσης, είναι ότι τροφοδοτώντας την απόγνωση,την απελπισία και τα αδιέξοδα του κόσμου μας σπρώχνουν όλο και πιο βαθιά στο γκρεμό.

Σπρώχνουν μια ολόκληρη χώρα, ένα ολόκληρο λαό στην αυτοκτονία, για να κερδίσουν πρόσκαιρα μερικούς αγανακτισμένους ,απελπισμένους ψηφοφόρους υποσχόμενοι τη...μετά θάνατον σωτηρία.Ιδιωτικοποιημένοι πολίτες, συμφεροντολογικές συντεχνίες,δημαγωγοί η ανεύθυνοι πολιτικοί η τέλεια συνταγή δηλαδή για μια συλλογική αυτοκτονία...



Ανεργοι και απολυμένοι που βιώνουν τα αδιέξοδα τους,νέοι που απεγνωσμένα ψάχνουν να βρουν στον ήλιο μοίρα,ομάδες και ομαδούλες που έχουν θεοποιήσει τη βία ,μια μεσαία τάξη που βλέπει ότι οι ημέρες ευημερίας έχουν παρέλθει οριστικά ,συνταξιούχοι που βιώνουν τη μιζέρια της καθημερινότητας,μια κοινωνία που βλέπει συνολικά το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια της...

Και κυρίως να μην διαφαίνεται στον ορίζοντα μια θολή έστω προοπτική για κάποιες καλύτερες μέρες στο μέλλον.Και απέναντι ένα πολιτικό σύστημα που δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί αυτή την αυτοκαταστροφική πορεία και ένα άλλο τμήμα του να καταστροφολογεί εκ του ασφαλούς και να υπόσχεται μαϊμού σωτηρίες που δεν τις πιστεύει κανείς , παρά μόνο όσοι θέλουν να πιαστούν από κάπου για να μην γκρεμιστούν ...

Βαυκαλιζόμαστε με συνταγές εθνικής υπερηφάνειας, ότι οι έλληνες είναι ένας λαός που στα δύσκολα πάντα τα καταφέρνει.Εχουμε φτάσει στο σημείο να αναζητούμε την ελπίδα στους πιο φαύλους δημαγωγούς ,ακόμα και σε ακροδεξιούς και ναζιστές ,επειδή παριστάνουν τους ελληναράδες, τους αδιάφθορους ,τους προασπιστές των ατομικών και εθνικών μας συμφερόντων.

Μόνο που έχουμε χάσει κάθε εμπιστοσύνη στη συλλογική δράση, στην συλλογική αλληλεγγύη, στην κοινή προσπάθεια.Αποδοκιμάζουμε,πολλές φορές δικαίως, τους πάντες και τα πάντα ,αλλά πρωτίστως μας ενδιαφέρει ο εαυτούλης μας και αναζητούμε τη σωτηρία μέσα από προσωπικές στρατηγικές επιβίωσης. Μόνο που ο δρόμος αυτός είναι τις περισσότερες φορές αδιέξοδος...

Ο πολιτικός απατεών σπεύδει εκ των πρώτων να μετάσχει εις τους πανηγυρισμούς του θερισμού, προσποιούμενος ότι μετέσχεν εις τον μόχθων της σποράς…

Ο κ. Βενιζέλος, μιλώντας στους ανθρώπους της επιστήμης, της τέχνης και του πολιτισμού, κάλεσε τους Έλληνες επιστήμονες και δημιουργούς να μετάσχουν με δική τους πρωτοβουλία, ως εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών, στις προγραμματικές επεξεργασίες που είναι αναγκαίες, προκειμένου η χώρα να περάσει από το νέο Πρόγραμμα και τη δανειακή σύμβαση στο ολοκληρωμένο Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης.

«Μπορούμε», τόνισε ο κ. Βενιζέλος, «να διαμορφώσουμε την αυτοδύναμη Ελλάδα. Αλλά για να το πετύχουμε αυτό πρέπει να οικοδομήσουμε μια σχέση αλήθειας.

Η αλήθεια χρειάζεται κάποιον που είναι έτοιμος να την πει και αυτός είναι το σημερινό ΠΑΣΟΚ. Χρειάζεται όμως και κάποιον που είναι έτοιμος να την ακούσει.

Αυτή είναι σήμερα η μεγάλη πρόκληση για την ελληνική κοινωνία. Το ΠΑΣΟΚ είναι, συνεπώς, αποφασισμένο να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας και της υπευθυνότητας, να βάλει μπροστά το "εμείς" και όχι το "εγώ"».

Στο πλαίσιο αυτό, ο κ. Βενιζέλος ζήτησε να σταματήσει η στείρα συζήτηση για την κατανομή της ευθύνης για το παρελθόν, γιατί αυτή η αντίληψη που αντιπαρέθετε τον αρχηγό του εκάστοτε πρώτου κόμματος ως "σωτήρα", με τον αρχηγό του δεύτερου
κόμματος ως "καταστροφέα", αλλάζοντάς τους θέση ανάλογα με τους εκλογικούς κύκλους, είναι ένα από τα στοιχεία που οδήγησαν τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.

«Απεταξάμην τον σατανά»...

Ποιος ξαφνικά επέβαλε την κυβέρνηση συνεργασίας, ποιος έβαλε πρωθυπουργό τον κ. Παπαδήμο, ποιος έδωσε την άδεια για εκλογές, ποιος καθορίζει τα μέτρα, ποιος σφίγγει τη θηλιά; Ποιος άλλος από την υπέρτατη δύναμη, την «τρόικα» που αποδέχτηκε η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου και ο οποίος περιορίστηκε στον ρόλο του υπηρέτη. Ρόλο που είχε αναλάβει εξαρχής, υλοποιώντας το σχέδιο των πέραν του Ατλαντικού φίλων μας, που είχε στόχο το ευρώ! Με την Ελλάδα να μπαίνει στο δεσμωτήριο, στο πειθαρχείο.

Στις εκλογές, ο ελληνικός λαός έχει τη δύναμη να αποφασίσει ποιος θέλει να τον κυβερνά. Ποια θα είναι ουσιαστικά κυβέρνησή του. Και όχι μαριονέτα της «τρόικας». Έχει τη δύναμη να πει το «Απεταξάμην τον σατανά»... Να επιβάλει την αλλαγή σελίδας. Με σχέσεις ισότητας με τους εταίρους μας. Και συνεπείς στις υποχρεώσεις μας σε χρονικό ορίζοντα που δεν θα οδηγεί σε πείνα και δυστυχία. Σε εκατομμύρια ανέργους και εκατοντάδες χιλιάδες λουκέτα.

Και το τραγικό είναι ότι θα υπάρξουν Ελληνες να τους ψηφίσουν!

Η μνημονιακή πολιτική του παπανδρεϊσμού, η οποία έριξε την Ελλάδα - ταπεινωμένη και κατεχομένη- σε σπιράλ ένδειας και θανάτου! Και,. Το "Σύστημα Εξουσίας", το οποίο, - αδιόρθωτο και διεφθαρμένο- πιστεύει ότι θα βγάλει την Ελλάδα από την κρίση με νόμους που τη βυθίζουν βαθύτερα στο χάος!
Και σε ό,τι μεν αφορά την Τρόικα - και, γενικά, τους Δανειστές μας, - τροχίζουν τα μαχαίρια τους και καρτερούν τις εκλογές, για να λάβουν την "τελική λύση" στο ελληνικό πρόβλημα. Και η τελική αυτή λύση σημαίνει:
Εσωτερική υποτίμηση μέχρι και 75%.
Βουλγαροποίηση μισθών και συντάξεων.
Επαναφορά της Ελλάδος στο εργασιακό καθεστώς του 1910...
Εξαγορά αντί πινακίου φακής, κάθε πλουτοπαραγωγικού μέσου στην Ελλάδα.
Υποτίμηση μέχρι και 75% των ακινήτων και, γενικά, της ελληνικής γης.
Πάνω σ’ αυτές, όμως, τις επικείμενες καταστροφικές αποφάσεις το "Σύστημα Εξουσίας" δεν βρίσκει να πει ούτε μια λέξη - προτιμώντας να θολώνει τα νερά με τους Μετανάστες και με την "αποθήκευσή" τους σε "κέντρα υποδοχής" μακράν του αθηναϊκού Κέντρου.
Σε ό,τι αφορά το αδιόρθωτο και διεφθαρμένο "Σύστημα Εξουσίας", ούτε άλλαξε ούτε πρόκειται ν’ αλλάξει ποτέ. Και είμαστε τόσο ηλίθιος λαός, ώστε θα του επιτρέψουμε να βάλει και την ταφόπλακα στο πτώμα της Ελλάδας. Η οποία, αν και διατρέχει τον έσχατο κίνδυνο, βλέπει τους πολιτικούς της:
Να ψηφίζουν νόμους που δεν πρόλαβαν καν να διαβάσουν...
Να περιφρονούν την κοινοβουλευτική τάξη...
Να ρουσφετολογούν άγρια, όπως και την εποχή των παχιών αγελάδων...
Να χώνουν τροπολογίες στα πιο ετερόκλητα νομοσχέδια...
Να εξεγείρονται από την κατάφωρη φαυλοκρατία ακόμη και βουλευτές...
Να περνάνε στη ζούλα φωτογραφικές διατάξεις κ.λπ. κ.λπ.
Πρόκειται για την "κυβέρνηση και τη βουλή των σωτήρων"!
Που θα ζητούν και πάλι την ψήφο μας, προκειμένου να ολοκληρώσουν τη "σωτηρία του λαού". Και το τραγικό είναι ότι θα υπάρξουν Ελληνες να τους ψηφίσουν!

Με ποιους θα κυβερνήσετε, λοιπόν, απαντήστε!

Με ποιους θα κυβερνήσουν;» είναι το ερώτημα στα χείλη της πλειονότητας των ψηφοφόρων και αφορά όλα τα κόμματα τα οποία διεκδικούν την ψήφο μας και την εξουσία. Η κοινή γνώμη δεν έχει καμία απολύτως εμπιστοσύνη στους επαγγελματίες της πολιτικής, οι οποίοι ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την κατάντια της χώρας. Απωθούν ο ξύλινος κομματικός λόγος, η εμμονική ενασχόληση με την επικοινωνία, η έλλειψη επαγγελματισμού, η πολιτική δειλία έναντι συμφερόντων και συντεχνιών. Οσο οι ψηφοφόροι δεν βλέπουν σε πρώτο πλάνο έμπειρους ανθρώπους της αγοράς και της γνώσης, στρέφονται στα κόμματα διαμαρτυρίας, στα άκρα, στα «νέα πρόσωπα» που είναι απλώς εκφραστές ανέφικτων και επικίνδυνων λύσεων. Γι’ αυτό πρέπει τα σοβαρά φιλοευρωπαϊκά κόμματα, έστω και αυτήν την ύστατη στιγμή, να πείσουν ότι διαθέτουν ομάδες που μπορούν να διαχειρισθούν εξαιρετικά δύσκολες υποθέσεις, με πολύ δύσπιστους ξένους συνομιλητές απέναντί τους. Οχι αόριστες υποσχέσεις για τέτοιου είδους ανθρώπους μετά τις εκλογές! Η κοινή γνώμη θέλει απτές αποδείξεις τώρα ότι δεν θα ψηφίσει για την ανακύκλωση φθαρμένων και αποτυχημένων προσώπων.

Με ποιους θα κυβερνήσετε, λοιπόν, απαντήστε!

Θα συνεχιστεί αυτή η πολιτική; Θα επιμείνει σε αυτήν το ΠΑΣΟΚ; Και αν επιμείνει, γιατί κάτι που απέτυχε χθες θα επιτύχει αύριο;

Εκλογές με γενικότητες και μισόλογα δεν μπορούμε να κάνουμε. Χρειάζονται καθαρές κουβέντες.
Παράδειγμα πρώτο. Τι θα γίνει με τους φόρους; Ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επέβαλε τρεις έκτακτες εισφορές και δύο ειδικά τέλη ακινήτων μέσα σε 16 μήνες - σίγουρα πανελλήνιο και μάλλον πανευρωπαϊκό ρεκόρ...
Ας δεχτούμε για την οικονομία της συζήτησης ότι το έκανε για λόγους ανάγκης.
Τι προτείνει, λοιπόν, τώρα στους ψηφοφόρους; Θα διατηρήσει αυτά τα φορολογικά βάρη; Ή θα τα ελαφρώσει; Αν ναι, πώς; Και για ποιους; Πώς θα εγγυηθεί ότι η φορολογική καταιγίδα που ξέσπασε την τελευταία διετία δεν θα συνεχιστεί;
Παράδειγμα δεύτερο - συναφές... Τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν επεβλήθη το ειδικό τέλος ακινήτων που ήταν ο πέμπτος ή έκτος φόρος στα ακίνητα, ο τότε υπουργός Οικονομικών είχε παραδεχτεί το παράλογο του θέματος και είχε δεσμευτεί ότι όλοι οι φόροι ακινήτων θα ενοποιηθούν σε έναν. Σωστό και λογικό.
Πέρασαν επτά μήνες. Εφυγε ο Παπανδρέου, ήλθε ο Παπαδήμος, έφυγε ο Βενιζέλος, τώρα θα φύγει και ο Παπαδήμος... αλλά τι έγινε με τους φόρους των ακινήτων; Τίποτα!
Παραμένουν όσοι ήταν και πριν από τη δέσμευση του υπουργού - συν το ειδικό τέλος ακινήτων που προσετέθη!
Πίσω από τα παραδείγματα αυτά κρύβεται η αποτυχία μιας πολιτικής. Μιας πολιτικής που επί δυόμισι χρόνια βάζει όλο και περισσότερους φόρους για να έχει όλο και λιγότερα φορολογικά έσοδα.
Θα συνεχιστεί αυτή η πολιτική; Θα επιμείνει σε αυτήν το ΠΑΣΟΚ; Και αν επιμείνει, γιατί κάτι που απέτυχε χθες θα επιτύχει αύριο;
Στην προεκλογική εκστρατεία. Ούτε κοκορομαχίες μεταξύ κομμάτων ούτε φανφαρονισμούς μεταξύ πολιτικών αρχηγών.
Τι προτείνουν για τη χώρα. Ποιος είναι ο δρόμος της εξόδου από την κρίση. Πώς θα ανασυγκροτηθούν η οικονομία και η κοινωνία μας. Τι θα αλλάξει από την επόμενη μέρα.
Διότι αν η απάντηση είναι απλώς το νέο Μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση, τότε δεν χρειαζόμαστε ούτε κόμματα ούτε πολιτικούς αρχηγούς.