Με ποιους θα κυβερνήσετε, λοιπόν, απαντήστε!

Με ποιους θα κυβερνήσουν;» είναι το ερώτημα στα χείλη της πλειονότητας των ψηφοφόρων και αφορά όλα τα κόμματα τα οποία διεκδικούν την ψήφο μας και την εξουσία. Η κοινή γνώμη δεν έχει καμία απολύτως εμπιστοσύνη στους επαγγελματίες της πολιτικής, οι οποίοι ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την κατάντια της χώρας. Απωθούν ο ξύλινος κομματικός λόγος, η εμμονική ενασχόληση με την επικοινωνία, η έλλειψη επαγγελματισμού, η πολιτική δειλία έναντι συμφερόντων και συντεχνιών. Οσο οι ψηφοφόροι δεν βλέπουν σε πρώτο πλάνο έμπειρους ανθρώπους της αγοράς και της γνώσης, στρέφονται στα κόμματα διαμαρτυρίας, στα άκρα, στα «νέα πρόσωπα» που είναι απλώς εκφραστές ανέφικτων και επικίνδυνων λύσεων. Γι’ αυτό πρέπει τα σοβαρά φιλοευρωπαϊκά κόμματα, έστω και αυτήν την ύστατη στιγμή, να πείσουν ότι διαθέτουν ομάδες που μπορούν να διαχειρισθούν εξαιρετικά δύσκολες υποθέσεις, με πολύ δύσπιστους ξένους συνομιλητές απέναντί τους. Οχι αόριστες υποσχέσεις για τέτοιου είδους ανθρώπους μετά τις εκλογές! Η κοινή γνώμη θέλει απτές αποδείξεις τώρα ότι δεν θα ψηφίσει για την ανακύκλωση φθαρμένων και αποτυχημένων προσώπων.

Με ποιους θα κυβερνήσετε, λοιπόν, απαντήστε!

Θα συνεχιστεί αυτή η πολιτική; Θα επιμείνει σε αυτήν το ΠΑΣΟΚ; Και αν επιμείνει, γιατί κάτι που απέτυχε χθες θα επιτύχει αύριο;

Εκλογές με γενικότητες και μισόλογα δεν μπορούμε να κάνουμε. Χρειάζονται καθαρές κουβέντες.
Παράδειγμα πρώτο. Τι θα γίνει με τους φόρους; Ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επέβαλε τρεις έκτακτες εισφορές και δύο ειδικά τέλη ακινήτων μέσα σε 16 μήνες - σίγουρα πανελλήνιο και μάλλον πανευρωπαϊκό ρεκόρ...
Ας δεχτούμε για την οικονομία της συζήτησης ότι το έκανε για λόγους ανάγκης.
Τι προτείνει, λοιπόν, τώρα στους ψηφοφόρους; Θα διατηρήσει αυτά τα φορολογικά βάρη; Ή θα τα ελαφρώσει; Αν ναι, πώς; Και για ποιους; Πώς θα εγγυηθεί ότι η φορολογική καταιγίδα που ξέσπασε την τελευταία διετία δεν θα συνεχιστεί;
Παράδειγμα δεύτερο - συναφές... Τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν επεβλήθη το ειδικό τέλος ακινήτων που ήταν ο πέμπτος ή έκτος φόρος στα ακίνητα, ο τότε υπουργός Οικονομικών είχε παραδεχτεί το παράλογο του θέματος και είχε δεσμευτεί ότι όλοι οι φόροι ακινήτων θα ενοποιηθούν σε έναν. Σωστό και λογικό.
Πέρασαν επτά μήνες. Εφυγε ο Παπανδρέου, ήλθε ο Παπαδήμος, έφυγε ο Βενιζέλος, τώρα θα φύγει και ο Παπαδήμος... αλλά τι έγινε με τους φόρους των ακινήτων; Τίποτα!
Παραμένουν όσοι ήταν και πριν από τη δέσμευση του υπουργού - συν το ειδικό τέλος ακινήτων που προσετέθη!
Πίσω από τα παραδείγματα αυτά κρύβεται η αποτυχία μιας πολιτικής. Μιας πολιτικής που επί δυόμισι χρόνια βάζει όλο και περισσότερους φόρους για να έχει όλο και λιγότερα φορολογικά έσοδα.
Θα συνεχιστεί αυτή η πολιτική; Θα επιμείνει σε αυτήν το ΠΑΣΟΚ; Και αν επιμείνει, γιατί κάτι που απέτυχε χθες θα επιτύχει αύριο;
Στην προεκλογική εκστρατεία. Ούτε κοκορομαχίες μεταξύ κομμάτων ούτε φανφαρονισμούς μεταξύ πολιτικών αρχηγών.
Τι προτείνουν για τη χώρα. Ποιος είναι ο δρόμος της εξόδου από την κρίση. Πώς θα ανασυγκροτηθούν η οικονομία και η κοινωνία μας. Τι θα αλλάξει από την επόμενη μέρα.
Διότι αν η απάντηση είναι απλώς το νέο Μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση, τότε δεν χρειαζόμαστε ούτε κόμματα ούτε πολιτικούς αρχηγούς.

Έρχεται λοιπόν τώρα ο κύριος Βενιζέλος και μας λέει «γίνεται», χωρίς φυσικά να λέει τι ακριβώς γίνεται και γιατί δεν έγινε μέχρι τώρα.

Από την εποχή που ο Γιώργος Παπανδρέου φώναζε τα συνθήματα «Τολμάμε, αλλάζουμε, προχωράμε» και «Νέα Πολιτική, καλύτερη ζωή» μέχρι το πρόσφατο «Γίνεται» του Βενιζέλου έχουν περάσει περίπου 8 χρόνια. Χρόνια στα οποία κανείς δεν τόλμησε τίποτα, κανείς δεν άλλαξε τίποτα και κανείς δεν προχώρησε μπροστά αλλά πίσω. Και φυσικά το “καλύτερη ζωή” δεν το σχολιάζουμε καθόλου. Έρχεται λοιπόν τώρα ο κύριος Βενιζέλος και μας λέει «γίνεται», χωρίς φυσικά να λέει τι ακριβώς γίνεται και γιατί δεν έγινε μέχρι τώρα. Άλλο ένα σύνθημα-μπαρούφα στη λίστα των αμέτρητων συνθημάτων που μας έχουν σερβίρει σε αυτή τη χώρα. Και που φυσικά εμείς έχουμε χάψει. Τα τελευταία χρόνια τα ερωτήματα που κάνουμε στις περισσότερες συζητήσεις μας δεν είναι άλλα από το «είναι τόσο ανίκανοι;» ή «υπάρχει άραγε σχέδιο απόλυτης καταστροφής της χώρας το οποίο γνωρίζουν καλά τα δυο μεγάλα κόμματα;» Επειδή ως λαός είμαστε αρκετά αφελείς και ενοχικοί-για το δεύτερο φροντίζουν καλά οι πολιτικοί μας- προτιμούμε να επιλέξουμε το “είναι ανίκανοι” και να αφεθούμε στη μοίρα μας. Δεν είναι όμως μόνο ανίκανοι. Δεν μπορεί να είναι μόνο ανίκανοι! Το μαρτυρούν ακόμα και τα πιο απλά πράγματα που άλλα δείχνουν και άλλα φαίνεται να είναι.

Έχουν βάλει μια χώρα για μήνες αυτιστικά να συζητά εάν οι εκλογές θα γίνουν μια εβδομάδα πριν ή μετά...

Σήμερα όμως ο ορθός λόγος υφίσταται την πιο βίαιη επίθεση. Κρίση και Μνημόνιο έχουν δημιουργήσει ένα πλαίσιο όπου ανθούν ο πανικός, τα εκβιαστικά διλήμματα και η δημαγωγία. Οποιος προσέρχεται στον δημόσιο διάλογο πρέπει εξαρχής να δηλώσει πίστη στο θέσφατο του συνομιλητή του. Πρέπει καταρχήν να αποκηρύξει τον λαϊκισμό και τις παραφυάδες του. Να δεσμευτεί αδιαμαρτύρητα στη «μόνη ρεαλιστική οδό εξόδου από την κρίση» για να αποδείξει ότι τον ενδιαφέρει η σωτηρία της χώρας. Αυτός ο κυρίαρχος λόγος ορίζει τους κανόνες του διαλόγου και οικοδομεί το παράλογο στο όνομα της «κοινής λογικής». Αποθεώνει το ανούσιο: έχει βάλει μια χώρα για μήνες αυτιστικά να συζητά εάν οι εκλογές θα γίνουν μια εβδομάδα πριν ή μετά. Υμνεί το κενό περιεχομένου: αναδεικνύει την εκλογή με έναν και μοναδικό υποψήφιο σε κομματική αναγέννηση και δημοκρατική εποποιία. Βιάζει την προφανή αλήθεια: παρουσιάζει την κενή σιδερόφραχτη παρέλαση ως απότιση τιμής στους ήρωες του '21. Βαφτίζει επιτυχία αυτό που χθες έλεγε απευκταία χρεοκοπία. Κραδαίνει ένα ιδιότυπο πιεσόμετρο που μετρά την ένταση του αντιλαϊκιστικού οίστρου. Ασκείται στην οργιαστική κινδυνολογία και υπονοεί, όταν δεν εννοεί καθαρά, πως η ελεύθερη επιλογή εκπροσώπων έχει και όρια. Οτι δηλαδή υπάρχουν σωστά και λάθος αποτελέσματα στις εκλογές και τα λάθος δύσκολα γίνονται δεκτά.

Ποιοι θα είναι αυτοί που θα αναλάβουν – { Μάσα] -- με το αζημίωτο φυσικά – την κατασκευή των απαραίτητων κτηριακών υποδομών…

Οι εικόνες των ρημαγμένων στρατοπέδων που ο τηλεοπτικός φακός έχει μεταφέρει από τους χώρους που έχουν προταθεί ως χώροι φύλαξης των λαθρομεταναστών προκαλούν ένα εύλογο ερώτημα.

Ποιοι θα είναι αυτοί που θα αναλάβουν – με το αζημίωτο φυσικά – την κατασκευή των απαραίτητων κτηριακών υποδομών που θα χρειαστούν για την λειτουργία των 30 στρατοπέδων.

Ήδη ακούστηκαν οι πρώτες φωνές που μιλούν για το κατασκευαστικό πάρτι που κρύβεται πίσω από το όψιμο ενδιαφέρον για την μεταφορά ενός υπαρκτού προβλήματος από το κέντρο της πρωτεύουσας στην περιφέρεια.

Καταγγελίες και υπονοούμενα από παράγοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης για απ’ ευθείας αναθέσεις των έργων στα σχεδιαζόμενα στρατόπεδα μεταναστών δίνουν μια νέα διάσταση στο προεκλογικό άνοιγμα μίας συζήτησης που επιμελώς βρισκόταν στο περιθώριο χρόνια τώρα από τις πολιτικές δυνάμεις που είχαν ψηφίσει τον περίφημο Κανονισμό «Δουβλίνο 2».

Ξαφνικά αυτοί που πριν μία δεκαετία συμφώνησαν με την υπογραφή τους την μεταροπή της χώρας σε επίσημο στρατόπεδο φύλαξης των μεταναστών από την δυτική Ευρώπη, αποφάσισαν την προεκλογική κατασκευή «στρατόπεδων φύλαξης ψηφοφόρων» όπου θα μεταφερθούν στο άμεσο μέλλον μερικά εκατομμύρια Έλληνες υπό το φόβο της απόδρασης από τις αγκάλες του δικομματισμού.

Με δέλεαρ την υπόσχεση μιας καθαρής πρωτεύουσας επιχειρούν σήμερα να κατασευάσουν μία πρότυπο ευρωπαϊκή δημοσιονομική φυλακή, που στο εξής θα παράγει αυτό το οποίο περιγράφει και η γενικότερη πολιτική και οικονομική κατάσταση: φυλακισμένους και δεσμοφύλακες...

Με ένα ταπεινό «συγγνώμη» μπορούν να διαγράψουν τις ευθύνες τους;

ΣΕ ΔΥΟ ΚΡΙΣΙΜΑ «γιατί», που βασανίζουν την πλειοψηφία των Ελλήνων, καλείται να απαντήσει ο νέος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, στη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας.

Πρώτον: Γιατί οι κυβερνήσεις του κόμματός του παρακολουθούσαν ως απλοί θεατές τη χώρα να οδηγείται στη χρεωκοπία και τους πολίτες στην εξαθλίωση καλλιεργώντας κλίμα γενικευμένης ευδαιμονίας, αντί να σημάνουν συναγερμό, όσο ήταν νωρίς, αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος;

Δεύτερον: Γιατί πρέπει οι ψηφοφόροι να εμπιστευθούν την τύχη της χώρας και το μέλλον τους παιδιών τους στους πρωταγωνιστές του Μνημονίου και της υποτέλειας, οι οποίοι πιστεύουν ότι Ο νέος ένοικος της Ιπποκράτους πρέπει να διαβάσει σωστά τα μηνύματα της κοινωνίας, που απαιτεί αλήθειες και πολιτική εντιμότητα. Μιας κοινωνίας που δεν συμπορεύεται με τα συμφέροντα που άρχισαν τις «εργολαβίες» της υποστήριξής του.

Ενας περίεργος δεσµός συν-δέει τον Ελληνα µε τη δυστυχία του...

Ενας περίεργος δεσµός συν-δέει τον Ελληνα µε τη δυστυχία του. Γι’ αυτό και βρίσκεται πάντα στις καλύτερες στιγµές του όταν δυστυχεί ή όταν απειλείται. Η κρίση και η σύγκρουση τον δυναµώνουν. Η άρνηση γίνεται θέση.

Εκµεταλλευτές του ελληνικού µόχθου δεν είναι τόσο οι καπιταλιστές µας όσο οι συνεχιστές της ένδοξης ελληνικής παράδοσης των αεριτζήδων. Μεσάζοντες, παράγοντες, κοµπιναδόροι (Ελληνοαµερικανοί και µη).

Κάπου βαθιά συναντιέται το εθνικό πλέγµα (που µας δηµιούργησαν) µε την ελληνική υπερβολή. Υπερβάλλει όποιος δεν αισθάνεται σίγουρος. Οποιος νοµίζει πως µειονεκτεί. Η υπερβολή είναι προσπάθεια για ξεπέρασµα. Υπεραναπλήρωση.

Ρωµέικο «µάνατζµεντ». Αντί για κίνητρα η φάπα του Καραγκιόζη.

Οι ελληνικές επιχειρήσεις είναι βασικά οικογενειακές. Διατηρούν όλη τη ζεστασιά αλλά και όλη την απανθρωπιά της οικογενειακής ατµόσφαιρας.