Την ώρα που ολοένα και περισσότεροι έφηβοι φλερτάρουν με την κατάθλιψη...

Που τολμούν να αρθρώνουν έστω το όνομά τους την ώρα που οι συνταξιούχοι δεν έχουν να πάρουν τα γενόσημα (νέος μνημονιακός όρος κι αυτός!) έστω φάρμακά τους και κάποιοι άλλοι ζουν με κομμένο ρεύμα.

Την ώρα που ολοένα και περισσότεροι έφηβοι φλερτάρουν με την κατάθλιψη, τριγυρνούν ως επαίτες θάβοντας τα πτυχία τους και μαζί ολόκληρο το μέλλον τους. Ο μισθός που κάποιοι τολμούν να καταγράφουν ως αμοιβή και όχι ως δουλεμπορία είναι η περίτρανη απόδειξη ότι η Πολιτική και οι Πολιτικοί είναι όροι που πρέπει να διαγραφούν παντελώς από το νέο, μοδάτο λεξιλόγιο του Μνημονίου. Γιατί η πολιτική τελειώνει εκεί όπου παύουν πια τα επιχειρήματα -τι επιχείρημα να αρθρώσεις εσύ, παλιά γενιά του Πολυτεχνείου στον νέο των 440 ευρώ;- και εκεί όπου αρχίζει η εξαθλίωση, η έλλειψη αξιοπρέπειας, η απανθρωπιά.

Από φορείς ελπίδας τα νέα παιδιά γίνονται τα νέα εξιλαστήρια θύματα στα βάθη της σύγχρονης Αγερουσίας.
Κάποτε ο τύραννος, κατά τα άλλα, Οιδίποδας προτίμησε να βγάλει τα ίδια του τα μάτια για να μη μολύνει την πόλη του και να αποσυρθεί σιωπηλά, από το να δεχτεί το καθεστώς της ατιμωρησίας. Σήμερα όχι μόνο οι πολιτικοί δεν γνωρίζουν τι σημαίνει έννοια ανάληψης πολιτικής ευθύνης, αλλά επιβιώνουν ως ατιμώρητοι προδότες ανάμεσα σε νέους υποψήφιους εκδικητές.

Και ως γνωστόν, οι νέοι όταν χρειαστεί να απαντήσουν δεν θα επικαλεστούν την «Αντιγόνη», αλλά το «V for Vendetta» - έτοιμοι να διεκδικήσουν με οποιοδήποτε τρόπο τα στερημένα όνειρά τους και την ανύπαρκτη ζωή τους…

Τώρα ο Βενιζέλος ανέλαβε να παραδώσει την ίδια τη χώρα στους ξένους ...

Τώρα ο Βενιζέλος ανέλαβε να παραδώσει την ίδια τη χώρα στους ξένους ...Στους ξένους, οι οποίοι κάποτε δάνειζαν στην πατρίδα μας, για να μπορεί ο Βενιζέλος, ως Υπουργός εκείνης της εποχής, να μοιράζει δημόσια έργα στους χορηγούς του. Είναι προφανές λοιπόν ότι τώρα κλείνει ο κύκλος της προδοσίας και μαζί με αυτόν και οι λογαριασμοί της.

Ο Βενιζέλος, ως πρωταγωνιστής αυτής της κατάστασης, από την αρχή της είναι αυτός, ο οποίος ανέλαβε τις τελικές διευθετήσεις. Είναι μέλος της δοτής και παράνομης Κυβέρνησης, που έχει αναλάβει να "κλείσει" αυτούς τους "λογαριασμούς" εις βάρος της χώρας. Είναι "κάτω" από έναν Πρωθυπουργό, που, όταν οι ξένοι έψαχναν τις "προδιαγραφές" του, αναζητούσαν κάποιον ελληνόφωνο αλλά εχθρικά προσκείμενο στον ελληνικό λαό ...Τον λαό των "τεμπέληδων", που ο Βενιζέλος θα φροντίσει να χάσουν τη χώρα τους. Αυτήν τη χώρα θα την πάρει από τα χέρια των "ανίκανων" και θα τη δώσει στα χέρια των "ικανών" και "ανταγωνιστικών" ...Θα τη δώσει ως Υπουργός των "Οφειλετών" ...Ως απόλυτα ειδικός πάνω σε αυτήν την "οφειλή", εφόσον συμμετείχε στη διαμόρφωσή της ...Πρωταγωνιστής τόσο στο "έγκλημα" όσο και στην "τιμωρία".

Αυτό, το οποίο λέμε, δεν είναι παράξενο. Ο Βενιζέλος είναι μέλος της παράνομης κυβέρνησης, που παραδίδει τη χώρα στους ξένους, εξαιτίας των εγκλημάτων μιας προηγούμενης κυβέρνησης, στην οποία επίσης ανήκε ο ίδιος. Η ιδιομορφία του είναι ότι πρωταγωνιστεί σήμερα σε μια παρανομία, τη στιγμή που έχει πολλούς λόγους να θέλει να "σβήσει" τις συνέπειες παρανομιών, στις οποίες επίσης πρωταγωνίστησε. Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για "δολοφόνο", που

στην κατάσταση που μας οδήγησε στην υπερχρέωση, είναι αυτός, ο οποίος πρωταγωνιστεί σήμερα στο μεγάλο ξεπούλημα, εξαιτίας εκείνης της σπατάλης.

Η ελληνική κοινωνία όμως είναι και η μόνη που μπορεί να φέρει την κάθαρση: στις εκλογές να τους στείλει όλους στο σπίτι τους...

Ας δεχθούμε, όμως, σαν υπόθεση εργασίας την θετική εκδοχή των πραγμάτων. Και πάλι παραμένει το κομβικό ερώτημα: Ποιοι θα εφαρμόσουν και θα υλοποιήσουν όλα αυτά που καθόλου εύκολα δεν είναι; Το ίδιο πολιτικό σύστημα που μετά από 30 χρόνια ανεπάρκειας, ανικανότητας, φαυλότητας, αδιαφάνειας και διαφθοράς οδήγησε την χώρα στο χείλος του γκρεμού; Οι ίδιοι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που εδώ και δύο χρόνια με πράξεις και παραλείψεις άλλοτε με πρόθεση και άλλοτε από άγνοια και πάντα με περισσή υποκρισία της έδωσαν την τελειωτική σπρωξιά στην αγκαλιά του ΔΝΤ και εν συνεχεία στην απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και στην μακροχρόνια υποτέλεια;

Ακόμη και τώρα το πολιτικό σύστημα λειτουργεί με τον γνωστό του τρόπο, αποφεύγει τις δύσκολες αποφάσεις, κινείται με αδιαφάνεια, αναζητά μονίμως άλλοθι για να συγκαλύπτει τις ευθύνες του, φροντίζει τις πελατείες του, ψαρεύει ψήφους στα θολά νερά της κοινωνικής απόγνωσης.

Το παραπαίον πολιτικό σύστημα που προκάλεσε την κατάρρευση της χώρας εξακολουθεί να μην παραδίδει τα κλειδιά. Κινείται με γνώμονα την επιβίωσή του ή διαφορετικά μοιάζει να λέει «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων» όπου αλλόφυλοι είμαστε όλοι μας, η ελληνική κοινωνία στο σύνολό της.

Η ελληνική κοινωνία όμως είναι και η μόνη που μπορεί να φέρει την κάθαρση: στις εκλογές να τους στείλει όλους στο σπίτι τους, παρακμασμένα κόμματα και μαυρογιαλούρους πολιτικούς. Για να εφαρμοστεί το όποιο πρόγραμμα είτε του μνημονίου είτε ένα άλλο εφαρμόσιμο χρειάζεται ένα άλλο πολιτικό προσωπικό που να αντανακλά τις ανάγκες της εποχής.

Διαφορετικά θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας…

Βρισκόμαστε στο όριο ανάμεσα στην αποτυχία και την επιβίωση...

Εδώ και δύο χρόνια, απ’ όταν η χώρα παραδόθηκε στους Ευρωπαίους εταίρους και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, εμείς οι Ελληνες βρισκόμαστε σε καταστολή. Ο λαός, οι θεσμοί, η οικονομία, η πολιτική τάξη περιμένουν τα πάντα από τους ξένους – να μάθουμε τι μας δίνουν και τι απαιτούν σε αντάλλαγμα, για να δούμε πώς θα είμαστε και τι θα κάνουμε.

Βρισκόμαστε στο όριο ανάμεσα στην αποτυχία και την επιβίωση. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε, όμως, ότι όσο δύσκολες και αν είναι αυτές οι μέρες, όσο σκοτάδι βλέπουμε μπροστά μας, η Ελλάδα έχει περάσει από πολύ μεγαλύτερες δυσκολίες – σε εποχές που δεν διέθετε ούτε τους θεσμούς που έχει σήμερα ούτε τις δυνατότητες που προσφέρει η τεχνολογία ούτε ο λαός είχε τόσο υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης. Ούτε, βέβαια, είχαμε τέτοια στήριξη από άλλες χώρες. Οσο κυνικοί και αν είμαστε, πιστεύοντας πως ό,τι κάνουν οι εταίροι μας το κάνουν για να σώσουν το ευρώ και τις δικές τους τράπεζες και οικονομίες, πόσοι Ελληνες μπορούν να ισχυριστούν ότι η οικονομία μας θα άντεχε χωρίς τη βοήθεια των δανειστών μας; Το ότι η ασκούμενη οικονομική πολιτική έχει οδηγήσει σε βαθιά ύφεση είχε ως σημαντικότατη επιπλοκή το γεγονός ότι εμείς οι Ελληνες είμαστε αναγκασμένοι να δείξουμε απόλυτη εμπιστοσύνη σε μια θεραπεία της οποίας η έκβαση είναι απρόβλεπτη.

Σημαντικός λόγος το παγώματος της κοινωνίας και της οικονομίας, λοιπόν, είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στους πολιτικούς μας και στις επιταγές των δανειστών. Δεύτερος λόγος είναι το γεγονός ότι είναι τόσο σοβαρός ο κίνδυνος της άτακτης χρεοκοπίας, που όλα (από την καθημερινότητα έως την εξωτερική πολιτική) περιστρέφονται γύρω από το Μνημόνιο, καθορίζοντας έτσι και το πεδίο της πολιτικής. Οι περισσότεροι πολίτες δεν μπορούν να συστρατευθούν εύκολα ούτε με αυτούς που βλέπουν ότι η Ελλάδα δεν μπορεί παρά να εξαρτάται από τα χρήματα των δανειστών της, άρα αναγκάζεται να υπακούει στις απαιτήσεις τους, ούτε με αυτούς που ισχυρίζονται ότι οι «σωτήρες» είναι απλοί απατεώνες που θέλουν να εμπορευθούν τα κάλλη της ωραίας κοιμωμένης Ελλάδας.

Τα πράγματα που πρέπει να γίνουν είναι απίθανα και δύσκολα...

Οι πολιτικοί μας βρίσκονται σε νευρική κρίση. Είναι κατανοητό γιατί έχουν έλθει τα πάνω-κάτω στη χώρα και έχει αλλάξει η «περιγραφή θέσης» βάσει της οποίας επέλεξαν να γίνουν πολιτικοί. Το μεγάλο πρόβλημα, όμως, είναι ότι αν και την τελευταία στιγμή δείχνουν υπευθυνότητα και προσπαθούν να σώσουν την παρτίδα, εν τέλει δεν αλλάζουν συνήθειες και συμπεριφορές.
Τι θα περίμενε ένας λογικός άνθρωπος εν όψει των κρίσιμων εκλογών και των απίστευτων δυσκολιών που περιμένουν την επόμενη κυβέρνηση; Οτι οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων θα είχαν επιλέξει τους κορυφαίους κάθε κλάδου, θα τους είχαν κλειδώσει σε ένα δωμάτιο και θα τους είχαν αναθέσει ένα επιχειρησιακό σχέδιο 150 ημερών. Ακόμη καλύτερο θα ήταν να είχαν επιλέξει αυτούς τους ανθρώπους από κοινού, να είχαν συμφωνήσει σε ένα κοινώς αποδεκτό κυβερνητικό πρόγραμμα και να άρχιζε η εφαρμογή από αύριο το πρωί, πριν από τις εκλογές. Σκεφθείτε τι εικόνα αξιοπιστίας και σοβαρότητας θα έδινε μια τέτοια πράξη, και προς τα μέσα και προς τα έξω. Η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού θα καταλάβαινε ότι υπάρχουν και Ελληνες που έχουν πρόγραμμα και στόχους για τη χώρα μας.
Αυτή, δυστυχώς, είναι η παράδοση στα κόμματα και τους ηγέτες, με σπάνιες εξαιρέσεις. Μην ξεχνάτε ότι η δομή του υπουργικού συμβουλίου του κ. Παπανδρέου μετά τις εκλογές του 2009 δόθηκε στους αρμοδίους για επεξεργασία σε μια χαρτοπετσέτα.
Και όμως. Η χώρα έχει μπροστά της μερικούς κρίσιμους μήνες, που θα κρίνουν αν θα παραμείνει στο ευρώ. Τα πράγματα που πρέπει να γίνουν είναι απίθανα και δύσκολα.
Θα ήθελα πολύ να πιστέψω ότι οι κ. Σαμαράς και Βενιζέλος συνωμοτούν κάποια βράδια μακριά από όλους εμάς. Αφελές ίσως, αλλά θα ήθελα να ξέρω ότι διαπραγματεύονται ένα κοινό σχέδιο δράσης, με ονόματα, προθεσμίες, στόχους, το οποίο θα ακολουθηθεί μετά τις εκλογές εφ’ όσον διαθέτουν από κοινού κυβερνητική πλειοψηφία. Είναι πάρα πολλοί οι σοβαροί άνθρωποι που θα ήθελαν να τους βοηθήσουν και να στηρίξουν μαζί τον τόπο τους, σε μια ώρα ανάγκης. Ελληνες της διασποράς θέλουν να δώσουν τη μάχη για να σταθεί η πατρίδα στα πόδια της. Ηγεσία, όραμα και αίσθηση ευθύνης και εθνικής συνεννόησης περιμένει ο κόσμος με αγωνία. Αν δεν καταφέρουν να δώσουν σήμερα αυτό το σήμα τα δύο μεγάλα κόμματα, δεν θα πρέπει να εκπλαγούν αν η Αριστερά και τα άκρα σχηματίσουν πλειοψηφία. Οταν κάποιος σου ζητάει να πονέσεις με την υπόσχεση ότι θα έλθουν καλύτερες ημέρες, ζητάς αποδείξεις και απτά δείγματα των προθέσεων και ικανοτήτων του. Αν δεν τα έχεις, προφανώς δεν πιστεύεις πια σε τίποτα και το ρίχνεις στην τρέλα, τη διαμαρτυρία και σε ό,τι άλλο βοηθάει να εκτονωθεί μια δικαιολογημένη και συσσωρευμένη οργή.

Έτσι κι αλλιώς τα σώβρακα ήδη τους τα έχουν πάρει...

Μέσα στη σκόνη που σηκώνουν οι πανηγυρίζοντες και τα φερέφωνά τους περί «σωτηρίας» της χώρας οι «σωτήρες» ολοκληρώνουν στα γρήγορα τη δουλειά κόβοντας μισθούς, συντάξεις, δαπάνες για την υγεία, την παιδεία, με απολύσεις στο Δημόσιο, ξεπούλημα και παράδοση των κλειδιών της χώρας στους επιτρόπους που συντόμως θα εγκατασταθούν στα υπουργεία, δίπλα (για να μην πούμε μέσα) στα υπουργικά γραφεία.
Μέσα σε αυτό το χάος οι συγκυβερνώντες δεξιοσοσιαλίζοντες προσπαθούν να σώσουν το (πολιτικό) τομάρι τους, να λύσουν εσωκομματικούς λογαριασμούς, να αποφύγουν το ενδεχόμενο του καπελώματος από τυχόν «αρίστους» τύπου Παπαδήμου και πάει λέγοντας.
Στο πλαίσιο αυτό και μέσα στον Μάρτιο το ΠΑΣΟΚ σκοπεύει να ξεμπερδεύει με τον ΓΑΠ (καλά ξεμπερδέματα!). Ο Σαμαράς επιχειρεί να ανοίξει την αγκαλιά του για να χωρέσει μέσα όχι μόνο τον Βορίδη και τον Άδωνι, αλλά και την Ντορούλα (και, γιατί όχι, ακόμη και τον Καρατζαφέρη), προκειμένου να δημιουργηθεί η «μεγάλη παράταξη» που θα διεκδικήσει την επόμενη (δια)κυβέρνηση του τόπου.
Όμως, όσο κι αν είναι μεγάλη η αγκαλιά του προέδρου, δύσκολα θα μαντρώσει τους δεξιούς ψηφοφόρους, οι οποίοι αδυνατούν να κατανοήσουν πώς είναι δυνατόν να σώζονται καταστρεφόμενοι...
Κάπως έτσι, λοιπόν, στα γρήγορα και πριν ο κόσμος πάρει χαμπάρι ότι αυτήν ακριβώς την περίοδο θεσμοθετείται η καταστροφή και δένεται η χώρα χειροπόδαρα για τις επόμενες δεκαετίες, το εγχώριο πολιτικό κατεστημένο, λειτουργώντας ως δεσμοφύλακας, προετοιμάζεται για εκλογές ελπίζοντας ότι θα εξέλθει αναβαπτισμένο και τροπαιούχο από την εκλογική διαδικασία.
Βέβαια, αν οι μετρήσεις δείξουν ότι τα κουκιά δεν βγαίνουν, τότε υπάρχει και η δοκιμασμένη τακτική της παράτασης του πρωθυπουργικού βίου του... Παπαδήμου. Μέχρι να σαπίσουν όλοι μαζί. Μετά... βλέπουνε. Έτσι κι αλλιώς τα σώβρακα ήδη τους τα έχουν πάρει...

Μας κλαίνε ζωντανούς, «μας κλαίνε οι ρέγκες». Πρέπει να παραδεχτούμε πως είμαστε για κλάματα...

Από τον Ιούλιο έως τον Οκτώβριο και από τον Οκτώβριο έως τον Φεβρουάριο, με τη μέθοδο της κατατρομοκράτησης, ενώ γνωρίζανε πως δεν υπήρχε περίπτωση να βγούμε από το ευρώ, γιατί τότε η διάλυση της Ευρωζώνης θα ήταν δεδομένη και καταστροφική γι' αυτούς, «έπαιξαν και κέρδισαν» για τα επόμενα χρόνια να δώσουν παράταση και ανάσα στη χώρα μας.

Δηλαδή να μάθουμε να ψωμολυσάμε, για να αποπληρώνουμε τις δόσεις κι όχι το δάνειο, για να αυξάνεται το χρέος και να μην έχουν τέλος τα ελλείμματα.

Μας βάζουν σε έναν φαύλο κύκλο, που για να βγούμε από εκεί, θα πρέπει να σπάσουμε τον κρίκο και επειδή είμαστε ο αδύναμος, είμαστε ο πιο επικίνδυνος στην αλυσίδα τους, γιατί θα γίνουμε και θα δώσουμε το παράδειγμα στους άλλους, που ήδη δοκιμάζονται, δηλαδή στις χώρες που έρχεται η σειρά τους.Με τη λιτότητα που επιβάλλουν περιφρονούν την όποια παραγωγική ανάπτυξη κι αυτό φάνηκε τα δύο τελευταία χρόνια, που μας βασανίζουν με τα μέτρα της σταγόνας και με τα νέα μέτρα του νέου Μνημονίου, που γι' αυτούς παράγει χρήμα και κέρδη και για τους εργαζόμενους ανεργία και θάνατο.

Μας κλαίνε ζωντανούς, «μας κλαίνε οι ρέγκες». Πρέπει να παραδεχτούμε πως είμαστε για κλάματα. Δεν γίνεται όμως τα κροκοδείλια δάκρυα να κρύψουν τα ψέματα και τις απάτες. Είναι ολοφάνερο πως κάνουν δοκιμή της πολιτικής τους που υπαγορεύουν η Γερμανία και το ΔΝΤ πάνω στην πλάτη των Ελλήνων εργαζομένων, συνταξιούχων, ανέργων, των γέρων και των νέων κι αν πετύχουν το κοστούμι που θα βγάλουν από το εργαστήριό τους θα εφαρμοστεί σε όλους τους λαούς της Ευρώπης.

Κι αυτό αρχίζουν να το καταλαβαίνουν και να το συνειδητοποιούν κι όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και σε όλο τον κόσμο, καθότι η χάρη μας έχει φτάσει παντού.