Οι πολιτικοί μας σφυρίζουν αδιάφορα...

Πίσω από τους χιλιάδες ανέργους, που είναι το πρώτο τραγικό αποτέλεσμα της κρίσης, υπάρχει ένα ακόμη πιο ευρύ πρόβλημα το οποίο δεν έχει αναδειχθεί. Το γεγονός ότι τους τελευταίους μήνες η μέση ελληνική οικογένεια αναγκάζεται να ζει από τα έτοιμα. Μισθωτοί και συνταξιούχοι, προσπαθώντας να περιορίσουν με κάθε τρόπο τα έξοδα από «άχρηστες» δαπάνες (στις οποίες ήδη εντάσσουν ρούχα, παπούτσια κ.λπ.), βλέπουν με τρόμο ότι τα μειωμένα έσοδά τους δεν επαρκούν για να καλύψουν ακόμη και ανελαστικά έξοδα. Πολύ περισσότερο όταν σε αυτά διαρκώς προστίθενται νέοι φόροι, με συνέπεια να καταφεύγουν στις όποιες καταθέσεις υπήρχαν για ώρα ανάγκης. Είναι πραγματικά παράδοξο ότι για τη διάσταση αυτή, που μας έχει κάνει όλους να χάσουμε τον ύπνο μας, οι πολιτικοί μας σφυρίζουν αδιάφορα. Ουδείς μας λέει τι θα γίνει όταν από τους φόρους τελειώσουν και τα έτοιμα της μέσης ελληνικής οικογένειας που είναι ο κορμός της οικονομίας Αν δεν αλλάξει άρδην η φοροεισπρακτική πολιτική, δεν μειωθούν αμέσως οι κρατικές δαπάνες και δεν δοθεί χρόνος στην οικονομία να αναπροσαρμοσθεί στις νέες συνθήκες, κανένα PSI και κανένα δάνειο δεν θα αποτρέψει τα χειρότερα…

Τα λάθη φέρνουν πάθη, αλλά γίνονται και κλειδιά που ανοίγουν πόρτες, όταν δεν τα κουκουλώνουμε.

Σήμερα δεν περιμένουμε να μας σώσει κανένας. Τα μέτρα που παίρνονται από τους «σοφούς» ρομποκόπους της εξουσίας από την Ενωμένη Ευρώπη και πέραν του Ατλαντικού, όχι μόνο έχουν αποτύχει κατ' ομολογίαν τους, αλλά κουκουλώνουν το πρόβλημα. Αυτή η κρίση δεν αφορά μόνο τη χώρα μας, αφορά όλο τον κόσμο. Μπορούμε πράγματι να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία, όχι για να εκτονωθούν ο θυμός και η οργή κατά της αδικίας που μέχρι τώρα το κρατικοκαπιταλιστικό καταναλωτικό σύστημα το επιτυγχάνει διά της αφομοιώσεως και της ανακυκλώσεως, αλλά με τη δημιουργία νέων μορφών και εναλλακτικών αντίστασης.

Μπορεί να ζωντανέψει η επαρχία. Ο αγροτικός πληθυσμός να πάρει απάνω του και να ξεφυτρώσουν νέες μορφές ενέργειας που κρύβονται ή έχουν θαφτεί μέσα μας. Θα βοηθηθεί από τον πολιτισμό της πολιτικής που θα ανακαλύψουμε. Τις εκλογές τις θέλουν για να πάρουν την εξουσία οι συντηρητικές δυνάμεις που μας κυβερνάνε ήδη. Τις θέλει και η Αριστερά για να αλλάξουν οι συσχετισμοί των κομμάτων. Η πλειονότητα και η πλειοψηφία δεν νοιάζεται και πολύ. Δεν περιμένει και πολλά, για αυτό και θα αναγκαστεί να δείξει το υπό διαμόρφωση πολιτικό της πρόσωπο. Θα μάθει να αναπνέει από το παρελθόν και να εκπνέει στο μέλλον. Τα λάθη φέρνουν πάθη, αλλά γίνονται και κλειδιά που ανοίγουν πόρτες, όταν δεν τα κουκουλώνουμε. Ξεκλειδώνουν και εμάς τους ίδιους όταν θέλουμε να διορθωθούμε...

Στη χώρα μας τούτο τον καιρό το κενό ικανής και εμπνευσμένης ηγεσίας είναι τεράστιο...

. Η χώρα δεν έχει πλέον όραμα και βαδίζει χωρίς πυξίδα. Τις συνέπειες τις ζούμε σήμερα και έχουν πάρει τη διάσταση τραγωδίας.
Η έλλειψη οράματος είναι η ουσιαστική γενεσιουργός αιτία των προβλημάτων. Και δεν πρόκειται η χώρα να βρεθεί στο ξέφωτο, να ατενίσει με αισιοδοξία το μέλλον, όσο η πολιτική ηγεσία δεν εμπνέει όραμα. Στη χώρα μας τούτο τον καιρό το κενό ικανής και εμπνευσμένης ηγεσίας είναι τεράστιο.
.
Το χειρότερο είναι πως δεν εφαρμόζεται ούτε καν η οικονομική επιστήμη για την αντιμετώπιση της κρίσης αλλά οι εμμονές της τρόικας. Δεν υπάρχει ολοκληρωμένο σχέδιο που να αφορά στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα, που θα εφαρμοστεί στο σύνολο της οικονομίας. Αντ' αυτού, βλέπουμε αποσπασματικά μέτρα που λαμβάνονται όταν έρχεται η τρόικα για να εγκρίνει μία δόση του δανείου.
Το αποτέλεσμα είναι η τραγωδία που βιώνει σήμερα ο ελληνικός λαός. Η νέμεση δεν πρόκειται να λάβει σάρκα και οστά, όσο η τρόικα συνεχίζει να αγνοεί την ελληνική πραγματικότητα, όσο δεν αντιλαμβάνεται ότι οι μεγάλες αλλαγές και οι μεταρρυθμίσεις θα αποτύχουν, αν δεν έχουν τη στήριξη των πολιτών.
Και δεν πρόκειται να την έχουν, όσο δεν φαίνεται ελπίδα στον ορίζοντα και όσο οι πολίτες κρίνουν αντιλαϊκά και άδικα τα μέτρα που εφαρμόζονται, όσο φορτώνονται τα βάρη στους ίδιους

Είναι απίστευτο το θράσος τους. Μας θεωρούν εντελώς ηλίθιους.

Είναι απίστευτο το θράσος τους. Μας θεωρούν εντελώς ηλίθιους. Προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τα εκατομμύρια των Ελλήνων εργαζομένων να αποδεχτούν να θυσιαστούν για χάρη των τραπεζών, γιατί διαφορετικά «θα μας διώξουν από το ευρώ»!

Άμεση εκδίωξη
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Αν η κυβέρνηση Παπαδήμου αποπειραθεί να περάσει με νόμο οποιοδήποτε από τα προαναφερθέντα μέτρα, πρέπει να ανατραπεί αμέσως, χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση! Δεν πρέπει να παραμείνει ούτε λεπτό παραπάνω στην εξουσία, υπό οποιοδήποτε πρόσχημα.

Να οδηγηθεί ταχύτατα η χώρα σε βουλευτικές εκλογές. Εκεί οι πολίτες θα αναλάβουν τις ευθύνες τους, έχοντας πλέον πλήρη επίγνωση της κρίσης και επιλέγοντας ποιο κόμμα θα ψηφίσουν βάσει των θέσεών τους για την αντιμετώπιση της κρίσης και την έξοδο από αυτή. Με τη σειρά της θα αναλάβει τις δικές της ευθύνες η νέα κυβέρνηση, η οποία θα μπορεί τουλάχιστον να ισχυριστεί ότι για τη γραμμή που θα ακολουθήσει θα έχει πρόσφατη τη λαϊκή εντολή.

Οι ανοησίες και οι γελοιότητες που ακούμε και διαβάζουμε, γιατί δήθεν δεν πρέπει να γίνουν τώρα εκλογές, δεν εκφράζουν τίποτα περισσότερο από την αγωνία των πολιτικών απατεώνων του ΠΑΣΟΚ και του μηχανισμού τους, που βλέπουν το διεφθαρμένο σύστημά τους να απειλείται με σάρωμα, όπως και της ηγεσίας του ΛΑΟΣ, η οποία διαπιστώνει ότι το όνειρο συμμετοχής στην κυβέρνηση υλοποιήθηκε μεν, αλλά το πολιτικό τίμημά του είναι βαρύτατο, όπως δείχνει η δημοσκοπική πτώση του κόμματος αυτού.


Διαβάστε περισσότερα εδώ: http://apneagr.blogspot.com/2012/01/blog-post_9586.html#ixzz1jwGAidDf

Η ελληνική κοινωνία έχει ταλαιπωρηθεί απίστευτα την τελευταία διετία.

Κι εδώ πλέον αρχίζουμε να βαδίζουμε σε επικίνδυνα μονοπάτια.

Ολοι αντιληφθήκαμε την ανάγκη θυσιών προκειμένου να αντιμετωπιστεί μια έκτακτη κατάσταση. Ολοι καταλάβαμε ότι η Ελλάδα χρειάζεται προσπάθεια για να παραμείνει στο ευρωπαϊκό νόμισμα και να διασφαλίσει την εθνική πορεία της στον 21ο αιώνα.

Αλλά κανείς δεν συμφώνησε να στείλουμε τη χώρα στο Αναμορφωτήριο, ούτε να διαλύσουμε τις βασικές συντεταγμένες της κοινωνίας μας.

Αν κάποιοι το επιθυμούν, καμία αντίρρηση. Να το πουν, να το υποστηρίξουν και να ζητήσουν την ψήφο του ελληνικού λαού για να το επιβάλουν.

Στη δημοκρατία, δεν γνωρίζω άλλη διαδικασία μεταρρυθμίσεων και κοινωνικών αλλαγών. Διότι στη δημοκρατία, με κουκούλα κυκλοφορούν οι τρομοκράτες και οι τραμπούκοι, όχι οι μεταρρυθμιστές.

Ακόμη περισσότερο που τέτοιες δραματικές αλλαγές χρειάζονται άμεση και ευθεία δημοκρατική νομιμοποίηση. Δεν αρκεί η επίκληση των απαιτήσεων της τρόικας - ακόμη λιγότερο όταν αποδεικνύεται ότι η επίκληση είναι ψευδής…

Χρειάζονται, λοιπόν, εξηγήσεις. Καθαρές κουβέντες. Ποιος ζητάει τι και γιατί. Ποιος επιδιώκει τι και με ποιον τρόπο. Ποιος προτείνει τι και με ποιον σκοπό.

Για έναν πολύ απλό λόγο. Η ελληνική κοινωνία έχει ταλαιπωρηθεί απίστευτα την τελευταία διετία. Οι ανοχές της και οι αντοχές της έχουν εξαντληθεί. Αν κάποιοι δεν το αντιλαμβάνονται, είναι κρίμα. Διότι πολύ φοβούμαι πως, όταν το αντιληφθούν, θα είναι πολύ αργά - κυρίως για τους ίδιους…

Δεν έχουν καταλάβει τι θέλει ο λαός και ποιες είναι οι ανάγκες της χώρας.

Μόνο που δεν βρισκόμαστε στο 2004 ή το 2009 για να τάξουν επανίδρυση του κράτους ή να μας υπενθυμίσουν ότι λεφτά υπάρχουν.

Σου προκαλεί πραγματική θλίψη να ακούς ή να διαβάζεις τις δηλώσεις για θέματα που ακουμπούν ευρύτατες μάζες. Με πυροτεχνήματα και πομφόλυγες εμφανίζονται σαν προστάτες των λαϊκών συμφερόντων, ενώ σήμερα η υπευθυνότητα είναι η πιο λαϊκή, η εθνική στάση. Δυστυχώς ο υπεύθυνος και δομημένος λόγος απουσιάζει. Οι προτάσεις απουσιάζουν.

Αλήθεια, τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτό το πολιτικό σύστημα που δεν συναινεί σε κοινές λύσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης; Που δεν έχει καν την υπομονή να περιμένει κάποιο χρονικό διάστημα να μπει η χώρα σε τροχιά ασφάλειας κι ύστερα να προκηρυχθούν εκλογές; Που αδημονεί να καθίσει στις καρέκλες της εξουσίας; Που φλυαρεί για μεταρρυθμίσεις, αλλά κάνει ό,τι μπορεί για να τις αφυδατώσει;

Κραυγαλέο παράδειγμα η αλλαγή στη σύνθεση των πρωτοβάθμιων πειθαρχικών συμβουλίων στο Δημόσιο. Οι τρεις δικαστές έγιναν δύο και οι δύο διευθυντές τρεις, διαιωνίζοντας, έστω με άλλο μανδύα, το αμαρτωλό καθεστώς. Και στην Ελλάδα ως γνωστόν ισχύει το κόρακας κοράκου μάτι...

Η χώρα βρίσκεται συνεχώς με την πλάτη στον τοίχο…

Αποτελεί κρίσιμη παράμετρο τώρα που αρχίζει η αντικειμενικά καθοριστική χρονιά για τη χώρα να γίνει η ορθή διάγνωση της πραγματικότητας, ούτως ώστε να ληφθούν οι ενδεδειγμένες αποφάσεις.

Το πρώτο και κύριο συμπέρασμα είναι ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου όχι μόνο έχασε ευκαιρίες, αλλά είτε εκ προθέσεως είτε εξ αμελείας –αδιάφορο, με βάση το αποτέλεσμα– οδήγησε τη χώρα σε σημείο εξαιρετικά δύσκολο. Τα κυριότερα σημεία της ευθύνης της εντοπίζονται στο ότι, αν και ανέλαβε τη διακυβέρνηση υπονομευμένη από τους προκατόχους της, αντέδρασε με μεγάλη καθυστέρηση και, κυρίως, δεν διαπραγματεύτηκε. Ενώ επαίρονται ότι ήταν συντελεστές της απόφασης για τη δημιουργία του μηχανισμού στήριξης, δεν αντιλαμβάνονται πως αυτό έγινε και καθυστερημένα αλλά και με αμυντικά αντανακλαστικά.

Αποτέλεσμα ήταν η χώρα να βρίσκεται στο καναβάτσο. Και, με την πλάτη συνεχώς στον τοίχο, να μην έχει περιθώρια διαπραγμάτευσης και στη συνέχεια, κατά τις περιόδους, δηλαδή, εκταμίευσης των δόσεων. Ο πυρήνας του προτεινόμενου προγράμματος είχε ορισμένους ορθούς προγραμματικούς στόχους. Η μείωση της σπάταλης, ο εξορθολογισμός του δημόσιου τομέα, η κατάργηση άχρηστων οργανισμών, η πάταξη της φοροδιαφυγής αποτελούσαν και αποτελούν αδήριτες ανάγκες όχι μόνο για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων, αλλά και για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών.

Δεν υπήρχε, όμως, ούτε μία πρόνοια για την αναπτυξιακή διάσταση του προγράμματος. Κι όσες υπήρχαν –για παράδειγμα, οι αποκρατικοποιήσεις– πήγαν «άπατες», εξαιτίας της ανεπάρκειας των κυβερνώντων. Όλ’ αυτά, σε συνδυασμό με την ομολογημένη και από τους ίδιους αναποτελεσματικότητα και την έλλειψη πολιτικής βούλησης, δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μείγμα.

Το δεύτερο συμπέρασμα που εύκολα εξάγεται είναι ότι απεδείχθη πως η περίφημη ιδιωτική πρωτοβουλία σε σημαντικότατο βαθμό ήταν ο μεγάλος ευνοημένος της στρεβλής λειτουργίας του Ελληνικού Δημοσίου. Αν μία φορά πρέπει να μειωθεί ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων, τουλάχιστον στο δεκαπλάσιο είναι απαραίτητο να αλλάξουν οι σχέσεις και ο τρόπος συναλλαγής των ιδιωτών με το Δημόσιο. Έτσι θα χτυπηθούν σε μεγάλο βαθμό η διαφθορά, η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, μεγάλο μέρος της φοροδιαφυγής και θα βοηθηθεί σημαντικά η ανάπτυξη.