Γνωρίζουν άριστα ότι το Κίνημα κυβερνά, ουσιαστικά, επί τριάντα τόσα χρόνια:

Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι και τα όσα παραπλανηθέντα στελέχη του δεν έχουν ευθύνες για το σημερινό κατάντημα της χώρας. Διότι, ακόμη και τα μεσαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, τα οποία δεν ανέλαβαν ποτέ κυβερνητικές ευθύνες, γνωρίζουν άριστα (αφού έχουν εργαστεί χρόνια γι’ αυτό!) ότι το Κίνημα κυβερνά, ουσιαστικά, επί τριάντα τόσα χρόνια:
* Είτε βρισκόταν στην κυβέρνηση
* Είτε βρισκόταν στην Αντιπολίτευση.
Οταν βρισκόταν στην κυβέρνηση, αλαζονικά και ηγεμονιστικά, αγνοώντας τις πραγματικές ανάγκες της χώρας, μπούκωνε το κράτος με κομματικούς στρατούς και με χρέη, αρνούμενο κάθε συνδιαλλαγή με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, ενώ συγχρόνως διέλυε τον παραγωγικό ιστό. Και,
Οταν βρισκόταν στην Αντιπολίτευση, παρέμενε αρνητικό σε όλα στη Βουλή, οι κομματικοί στρατοί του στη Δημόσια Διοίκηση μπλόκαραν τα ενδεχόμενα σωστά μέτρα των αντιπάλων τους και δημιουργούσαν καθεστώς εργασιακής και κοινωνικής αναταραχής, χωρίς να ενδιαφέρονται για τις συνέπειες.
Αν, όμως, αυτή η τακτική και πρακτική του ΠΑΣΟΚ επιμερίζει ευθύνες σε όλα τα στελέχη του, οι ευθύνες της ηγεσίας του – και ειδικά της οικογένειας Παπανδρέου – είναι κάτι περισσότερο και από εγκληματικές. Είναι εθνικές. Είναι συνειδητή προσπάθεια οπισθοδρόμησης της χώρας.
Η αφόρητη πόλωση, η αναξιοκρατία, ο αυριανισμός, η ανοχή στο έγκλημα, – και δη το οικονομικό – το ψεύδος ή το πάντρεμα ψεύδους και αλήθειας, η σπίλωση κάθε διαφωνούντος, η εξουσιομανία και η αδιαφορία για το αύριο της χώρας ήταν οι καινούργιες «αρετές» που έφεραν στην ελληνική πολιτική ζωή.

Το χειρότερο είναι ότι δεν λένε στον Ελληνικό Λαό ολόκληρη την αλήθεια...

Ο μεταβατικός πρωθυπουργός κ. Λ. Παπαδήμος, αμέσως μετά τις επαφές του με τους «κοινωνικούς εταίρους» θεώρησε σκόπιμο να τους προειδοποιήσει τελεσιγραφικά: Βρείτε τα μεταξύ σας για τους μισθούς, διότι, διαφορετικά, η κυβέρνηση θα φέρει Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου προκειμένου να λύσει το πρόβλημα...
Και όλοι οι άλλοι – κόμματα τα οποία στηρίζουν την κυβέρνηση, Κυβερνητικός Συνδικαλισμός, εκπρόσωποι της Μεγάλης Εργοδοσίας (ΣΕΒ), εκπρόσωποι των Μικρομεσαίων και εκπρόσωποι του Εμπορίου – ναι μεν φωνασκούν και αλληλοϋποβλέπονται, αλλά και αναζητούν εναγωνίως φόρμουλα προκειμένου να υποχωρήσουν χωρίς να ταπεινωθούν παντελώς και χωρίς να εξευτελιστούν.
Το χειρότερο, όμως, δεν είναι η υποχώρησή τους και το συνεχές νέρωμα του κρασιού τους. Το χειρότερο είναι ότι δεν λένε στον Ελληνικό Λαό ολόκληρη την αλήθεια.
Και η αλήθεια είναι ότι για τη Νέα Τάξη Πραγμάτων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι τα ελλείμματα και τα χρέη, αλλά, με πρόσχημα την υπαρκτή κρίση, να ρίξουν κατακόρυφα το βιοτικό επίπεδο του ελληνικού και των ευρωπαϊκών Λαών, ώστε η πλουτοκρατία να βγει άβρεχτη από την κρίση και, ει δυνατόν, να μη χάσει ούτε ένα ευρώ από τα κέρδη της.
Διότι, όντως, αν στόχος της Νέας Τάξης ήταν τα ελλείμματα και τα χρέη, θα έδιναν βαρύτητα στην ανάπτυξη, προκειμένου να καλυφθούν – ελλείμματα και χρέη – από τον παραγόμενο πρόσθετο πλούτο και δεν θα έριχναν τα λαϊκά εισοδήματα (με την υπερφορολόγηση και με τις οριζόντιες περικοπές), συνολικά, κάτω και από το 50%.

Θα βυθίσουν περισσότερους Ελληνες στη φτώχεια...

Ασφαλώς η ανεργία δεν είναι συνειδητή επιλογή. Ομως ενώ ο λαός συμπεριφέρθηκε με υψηλό αίσθημα ευθύνης, οι πολιτικοί προτίμησαν να προστατεύσουν την κομματική και εκλογική πελατεία και όχι να αναζητήσουν λύση για τη χώρα. Θα το πούμε άλλη μία φορά. Αν ο κ. Παπανδρέου και η κυβέρνησή του (και οι υπόλοιποι πολιτικοί έχουν τεράστιες ευθύνες για τη στάση που τήρησαν) είχαν το θάρρος να μειώσουν δραστικά και αστραπιαία το Δημόσιο, δεν θα ζούσαμε το σημερινό δράμα με τις στρατιές των ανέργων, των αστέγων και των σιτιζόμενων σε εκκλησίες, δήμους και ιδρύματα.

Τώρα ετοιμάζονται να επαναλάβουν την ίδια ανοησία στον ιδιωτικό τομέα. Κι αν την πρώτη φορά είχαν το άλλοθι της άγνοιας (κακώς βεβαίως), τώρα αν υλοποιήσουν την πολιτική των περικοπών θα διαπράξουν έγκλημα κατά του λαού, γιατί γνωρίζουν ότι θα πολλαπλασιάσουν τα λουκέτα, τους ανέργους και θα βυθίσουν περισσότερους Ελληνες στη φτώχεια.

Πάντως, αν έτσι νομίζουν ότι θα αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα, να σκίσουν τα πτυχία τους. Είναι σκιτζήδες. Μια και συζητείται το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή, αναρωτήθηκε κανείς τι έχει να χάσει ο άνεργος αν συνεχιστεί το ίδιο έργο; Σκέφτηκαν οι φωστήρες ότι μπροστά στη γενίκευση της ένδειας ο λαός μπορεί να αποφασίσει πως δεν είναι απειλή η δραχμή, αλλά το ευρώ;

Αυτή η συζήτηση περί κρίσιμης διαπραγμάτευσης δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια ακόμη καμπάνια τρομοκράτησης ...

Τι νόημα μπορεί να έχει αν γλιτώσει προσωρινά ο 14ος μισθός ή αν η μείωση των Επικουρικών Συντάξεων είναι 15% αντί για 20% ή αν θα γενικευθούν ή όχι οι ατομικές συμβάσεις εργασίας; Στην επόμενη «διαπραγμάτευση» θα καταργηθούν και αυτά. Αλλά και αν δεν καταργηθούν με απαίτηση της Τρόικας, θα καταργηθούν λόγω του Εργασιακού Μεσαίωνα που επέβαλε η κυβέρνηση Παπανδρέου:
Οταν μια θέση εργασίας διεκδικείται από 100 ανέργους, την παίρνει ο τελευταίος μειοδότης. Αυτή είναι η λογική της αγοράς!
Αρα, ολόκληρη αυτή η συζήτηση περί κρίσιμης διαπραγμάτευσης δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια ακόμη καμπάνια τρομοκράτησης και καταπτόησης του Λαού μας και η ψυχολογική προετοιμασία του να δεχθεί τα χειρότερα, – διότι, δυστυχώς, τα χειρότερα έρχονται.
Και θα έρχονται για πολλά χρόνια ακόμη.
Για τους Ελληνες «ραγιάδες» οι διάφοροι «Μόσκοβοι» –πότε από την Ανατολή και πότε από τη Δύση – τέλειωσαν, πια. Και κανένας «Μόσκοβος» δεν πρόκειται «να φέρει το σεφέρι / Μωριά και Ρούμελη». Ο Ελληνικός Λαός είναι μόνος – κατάμονος.
Και αποτελεί τη μόνη δύναμη που μπορεί ν’ αλλάξει τα δεδομένα και τους συσχετισμούς. Ολα τα άλλα αποτελούν συμπαιγνίες και κόλπα των εγχώριων και ξένων πολιτικών και κομματαρχών και των φερεφώνων τους...

Πόσο θα μειωθεί το βιοτικό επίπεδο της κοινωνίας;

«Στήριξη ή χρεοκοπία» είναι το ίδιο παλιό γνωστό δίλημμα που βάζει πλέον όχι ο αποτυχημένος κ. Γιώργος Παπανδρέου αλλά ο εκλεκτός του ευρύτερου κόμματος του μνημονίου κ. Λουκάς Παπαδήμος.

Όταν λέει στήριξη εννοεί στήριξη άνευ όρων για να περάσουν όλα τα μέτρα, από μείωση στις συντάξεις μέχρι μαζικές απολύσεις στο δημόσιο και περικοπές στον ιδιωτικό τομέα. Και φυσικά όχι εκλογές, να μην δοθεί ο λόγος στην κοινωνία που απλώς θα επωμισθεί τις συνέπειες. Μάλιστα για να παρακαμφθούν οι πολιτικές δυσκολίες μπορούν να περάσουν και με πράξεις νομοθετικού περιεχόμενου προκειμένου να επιβεβαιωθεί ότι ο διορισμένος και όχι εκλεγμένος πρωθυπουργός ηγείται μίας κοινοβουλευτικής δικτατορίας που κυβερνά με διατάγματα.

Ωστόσο ο νέος πρωθυπουργός και τα συμφέροντα που εκφράζει αλλά και οι προπαγανδιστές τους δεν απαντούν: Αν αποσπάσει την στήριξη και ληφθούν όλα αυτά τα μέτρα θα αποφύγουμε την χρεοκοπία; Και αν ναι μέχρι πότε; Μέχρι τον Μάρτιο ή τον Ιούνιο; Αν αυτά τα μέτρα επιβληθούν σε μία καθημαγμένη οικονομία και κοινωνία τι θα σημαίνουν; Πόσες χιλιάδες άνεργοι ακόμη; Πόσοι άνθρωποι καταρρακωμένοι στα συσσίτια; Πόσο θα μειωθεί το βιοτικό επίπεδο της κοινωνίας;

Για να αποτραπεί η χρεοκοπία –σύμφωνα με την λογική τους- θα πρέπει να υπογραφεί η νέα δανειακή σύμβαση που θα είναι με βάση το αγγλικό δίκαιο και θα υποθηκεύει την δημόσια περιουσία αλλά και τα μελλοντικά δημόσια έσοδα -ακόμη και τα έσοδα από τον φυσικό πλούτο, φυσικό αέριο, πετρέλαιο κλπ. Εκείνοι που ετοιμάζονται να υπογράψουν είναι βέβαιοι ότι μέχρι το τέλος του χρόνου θα υπάρχει ευρωζώνη και ποια μορφή θα έχει; Έχουν σκεφθεί ότι θα πάρουν όλα τα μέτρα που αποδιαρθρώνουν πλήρως την οικονομία και υποθηκεύουν την δημόσια περιουσία και στο τέλος του χρόνου μπορεί να μείνουν εκτός ευρωζώνης και να πρέπει να επιστρέψουν στην δραχμή έχοντας όμως να πληρώσουν ένα δυσθεώρητο νέο χρέος σε ευρώ και με υποθηκευμένη τη δημόσια περιουσία που σημαίνει ότι θα έχουν απολέσει τα τελευταία αναπτυξιακά εργαλεία για την ανάκαμψη της χώρας;

Το θέμα δεν είναι τι θα πληρώσουν οι πολίτες, αλλά αν οι νέες θυσίες θα πιάσουν τόπο...

Δυστυχώς, ο κ. Παπαδήμος δεν δικαίωσε τις προσδοκίες και τις ελπίδες της κοινωνίας. Μόλις στις 15 Δεκεμβρίου δήλωσε από το βήμα του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου ότι «τα πραγματικά εισοδήματα των εργαζομένων θα σταθεροποιηθούν, καθώς δεν αναμένονται περαιτέρω μειώσεις των ονομαστικών μισθών και συντάξεων, ούτε και αυξήσεις φορολογικών συντελεστών». Προτού περάσουν 20 μέρες, όμως, ο εντολοδόχος πρωθυπουργός ετοιμάζεται για μια νέα «σφαγή» στις συντάξεις, στον 13ο και 14ο μισθό του ιδιωτικού τομέα, αλλά και πρόκειται να προχωρήσει στην καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων, στη μείωση του κατώτερου μισθού και στην ισοπέδωση των εργασιακών σχέσεων. Εδωσε πράσινο φως για δυσβάστακτες αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ (όταν όλα τα εισοδήματα μειώνονται δραματικά) και νομοθετεί τη δυνατότητα της Εφορίας να παίρνει σπίτια και αυτοκίνητα, ξαμολώντας πίσω από τους φορολογουμένους τις εισπρακτικές εταιρείες.

Και όλα αυτά οχυρωμένος πίσω από τον εκβιασμό της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας και της επιστροφής στη δραχμή. Ο,τι δηλαδή μας λένε εδώ και δύο χρόνια για να υποκύψουμε στο μνημόνιο 1, στις πέντε αναθεωρήσεις του, στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, στην απώλεια τις εθνικής μας κυριαρχίας, να χάσουμε το μισό από το εισόδημά μας (ή ολόκληρο από την ανεργία) και να οπισθοχωρήσει δύο δεκαετίες το βιοτικό μας επίπεδο.

Συγγνώμη, κ. Παπαδήμο, αλλά αυτά διδάσκατε στο Χάρβαρντ; Γιατί αν κρίνουμε από τα άρθρα και τις ομιλίες σας, προτείνατε διαφορετικές πολιτικές για να αντιμετωπιστούν το δημοσιονομικό έλλειμμα και η κρίση χρέους. Από τη στιγμή που η «συνταγή»των οριζόντιων περικοπών και των ισοπεδωτικών φόρων που εφαρμόστηκε από την τρόικα και τον προκάτοχό σας απέτυχε οικτρά, τι σας κάνει να πιστεύετε ότι θα πετύχει τώρα και τον λαό εξουθενωμένο; Και για μια ακόμη φορά επαναλαμβάνω: το θέμα δεν είναι τι θα πληρώσουν οι πολίτες, αλλά αν οι νέες θυσίες θα πιάσουν τόπο. Η κοινωνική προσέγγιση του προβλήματος καταργήθηκε στην πράξη, ας σεβαστούμε τουλάχιστον τη λογιστική.

Οι πολίτες περίμεναν από τον κ. Παπαδήμο κάτι νέο, αν και δεν είναι εκλεγμένος πρωθυπουργός. Πίστευαν πως με τις γνώσεις και τη διεθνή εμπειρία του θα έφερνε καλύτερα αποτελέσματα και όχι «μια από τα ίδια». Η δήλωσή του για απουσία «κόκκινων γραμμών» στη διαπραγμάτευση με την τρόικα είναι βαρύ ολίσθημα με ολέθριες συνέπειες για τους πολίτες.
Αν πρόκειται για λάθος, δικαιολογείται σε έναν βαθμό από την πολιτική του απειρία και οφείλει να επανορθώσει στην πράξη. Αν όχι, φοβάμαι ότι η στήριξη στο πρόσωπό του από τον Κάρολο Παπούλια, τον Γιώργο Καρατζαφέρη και τον μητροπολίτη Ανθιμο δεν είναι αρκετή, γιατί απουσιάζει ο λαός.

Σε μια χώρα υπονομευμένη, υποτιμημένη, σε πορεία σταδιακής αποσάθρωσης...

Πριν η στάχτη του χρόνου καλύψει μία τρανταχτή περίπτωση διαφθοράς, μια άλλη αποκαλύπτεται επιβεβαιώνοντας το σημείο μηδέν της προόδου. Παράγοντες του υπουργείου Οικονομικών, τελωνειακοί, εφοριακοί κ. ά. εμπόδιζαν για έναν τουλάχιστον χρόνο τον ηλεκτρονικό έλεγχο εισροής - εκροής καυσίμων, προς διευκόλυνση κερδοσκόπων, φοροφυγάδων, λαθρεμπόρων... Στελέχη της δημοτικής αστυνομίας, του ΣΔΟΕ, της Αστυνομίας προστάτευαν τη δράση του παρεμπορίου (στραβά μάτια, αλλά και επαναπροώθηση κατασχεμένων) και χρειάστηκε να επιστρατευθεί η ΕΥΠ για να εντοπισθεί, ίσως, η άκρη του νήματος της βρώμικης συναλλαγής.

Κρατικές υπηρεσίες βραχυκυκλωμένες μπροστά στα ενδεχόμενα μετάταξης, εφεδρείας, απόλυσης, μπροστά σε νέα μισθολόγια και αναδρομικές κρατήσεις, υπάλληλοι αδρανείς σε νέες θέσεις με άγνωστο αντικείμενο, φορείς χωρίς μέλλον, συνθέτουν τα κομμάτια ενός μηχανισμού, ήδη από δεκαετίες απολιθωμένου, υδροκέφαλου, παχυδερμικού, αντιπαραγωγικού, που άρχισε πλέον να αποσυντίθεται, να καταρρέει.

Τα φοροέσοδα δεν φτάνουν για τη στοιχειώδη λειτουργία του κράτους και είναι αναγκαίες και άλλες μειώσεις. Επιτήδειοι ακόμη αδειάζουν τον εθνικό κορβανά. Ολα συρρικνώνονται δραματικά, χάνουν την αξία τους: η εργασία, η ασφάλισή της, τα ομόλογα, τα ακίνητα, οι εταιρείες...

Λύση της απελπισίας, η πώληση της κρατικής περιουσίας, για ψιχία. Οπως η προωθούμενη εκποίηση της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης ή η πώληση «για παλιοσίδερα» των τεσσάρων Airbus της παλαιάς Ολυμπιακής, τα οποία το Δημόσιο αγόρασε το 1999 προς 472 εκατ. ευρώ, το 2009 αποτίμησε σε 180 εκατ. ευρώ, όχι κάτω από 100 εκατ. ευρώ το 2010, για να πωληθούν τελικώς αντί 31 εκατ. ευρώ...

Δεν είναι οι μοναδικές περιπτώσεις. Σε μια χώρα υπονομευμένη, υποτιμημένη, σε πορεία σταδιακής αποσάθρωσης, αποτελούν δραματική πραγματικότητα οι πωλήσεις σε εξευτελιστικές τιμές, κοινώς το «σκότωμα», από την αλυσιδίτσα του νεόπτωχου στον ενεχυροδανειστή ως το φιλέτο γης στην αλλοδαπή εταιρεία επενδύσεων. Ηδη τα κοράκια των αγορών, οι εταιρείες που αγοράζουν σε χαμηλές τιμές ό, τι έχει αξία, έχουν μαζευτεί πάνω από την Ελλάδα. Στόχος τους, χρεωμένες επιχειρήσεις, εταιρικά δάνεια, χρέη για ακίνητα - το κέρδος από το ελληνικό πρόβλημα.