Το θέμα δεν είναι τι θα πληρώσουν οι πολίτες, αλλά αν οι νέες θυσίες θα πιάσουν τόπο...

Δυστυχώς, ο κ. Παπαδήμος δεν δικαίωσε τις προσδοκίες και τις ελπίδες της κοινωνίας. Μόλις στις 15 Δεκεμβρίου δήλωσε από το βήμα του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου ότι «τα πραγματικά εισοδήματα των εργαζομένων θα σταθεροποιηθούν, καθώς δεν αναμένονται περαιτέρω μειώσεις των ονομαστικών μισθών και συντάξεων, ούτε και αυξήσεις φορολογικών συντελεστών». Προτού περάσουν 20 μέρες, όμως, ο εντολοδόχος πρωθυπουργός ετοιμάζεται για μια νέα «σφαγή» στις συντάξεις, στον 13ο και 14ο μισθό του ιδιωτικού τομέα, αλλά και πρόκειται να προχωρήσει στην καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων, στη μείωση του κατώτερου μισθού και στην ισοπέδωση των εργασιακών σχέσεων. Εδωσε πράσινο φως για δυσβάστακτες αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ (όταν όλα τα εισοδήματα μειώνονται δραματικά) και νομοθετεί τη δυνατότητα της Εφορίας να παίρνει σπίτια και αυτοκίνητα, ξαμολώντας πίσω από τους φορολογουμένους τις εισπρακτικές εταιρείες.

Και όλα αυτά οχυρωμένος πίσω από τον εκβιασμό της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας και της επιστροφής στη δραχμή. Ο,τι δηλαδή μας λένε εδώ και δύο χρόνια για να υποκύψουμε στο μνημόνιο 1, στις πέντε αναθεωρήσεις του, στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, στην απώλεια τις εθνικής μας κυριαρχίας, να χάσουμε το μισό από το εισόδημά μας (ή ολόκληρο από την ανεργία) και να οπισθοχωρήσει δύο δεκαετίες το βιοτικό μας επίπεδο.

Συγγνώμη, κ. Παπαδήμο, αλλά αυτά διδάσκατε στο Χάρβαρντ; Γιατί αν κρίνουμε από τα άρθρα και τις ομιλίες σας, προτείνατε διαφορετικές πολιτικές για να αντιμετωπιστούν το δημοσιονομικό έλλειμμα και η κρίση χρέους. Από τη στιγμή που η «συνταγή»των οριζόντιων περικοπών και των ισοπεδωτικών φόρων που εφαρμόστηκε από την τρόικα και τον προκάτοχό σας απέτυχε οικτρά, τι σας κάνει να πιστεύετε ότι θα πετύχει τώρα και τον λαό εξουθενωμένο; Και για μια ακόμη φορά επαναλαμβάνω: το θέμα δεν είναι τι θα πληρώσουν οι πολίτες, αλλά αν οι νέες θυσίες θα πιάσουν τόπο. Η κοινωνική προσέγγιση του προβλήματος καταργήθηκε στην πράξη, ας σεβαστούμε τουλάχιστον τη λογιστική.

Οι πολίτες περίμεναν από τον κ. Παπαδήμο κάτι νέο, αν και δεν είναι εκλεγμένος πρωθυπουργός. Πίστευαν πως με τις γνώσεις και τη διεθνή εμπειρία του θα έφερνε καλύτερα αποτελέσματα και όχι «μια από τα ίδια». Η δήλωσή του για απουσία «κόκκινων γραμμών» στη διαπραγμάτευση με την τρόικα είναι βαρύ ολίσθημα με ολέθριες συνέπειες για τους πολίτες.
Αν πρόκειται για λάθος, δικαιολογείται σε έναν βαθμό από την πολιτική του απειρία και οφείλει να επανορθώσει στην πράξη. Αν όχι, φοβάμαι ότι η στήριξη στο πρόσωπό του από τον Κάρολο Παπούλια, τον Γιώργο Καρατζαφέρη και τον μητροπολίτη Ανθιμο δεν είναι αρκετή, γιατί απουσιάζει ο λαός.

Σε μια χώρα υπονομευμένη, υποτιμημένη, σε πορεία σταδιακής αποσάθρωσης...

Πριν η στάχτη του χρόνου καλύψει μία τρανταχτή περίπτωση διαφθοράς, μια άλλη αποκαλύπτεται επιβεβαιώνοντας το σημείο μηδέν της προόδου. Παράγοντες του υπουργείου Οικονομικών, τελωνειακοί, εφοριακοί κ. ά. εμπόδιζαν για έναν τουλάχιστον χρόνο τον ηλεκτρονικό έλεγχο εισροής - εκροής καυσίμων, προς διευκόλυνση κερδοσκόπων, φοροφυγάδων, λαθρεμπόρων... Στελέχη της δημοτικής αστυνομίας, του ΣΔΟΕ, της Αστυνομίας προστάτευαν τη δράση του παρεμπορίου (στραβά μάτια, αλλά και επαναπροώθηση κατασχεμένων) και χρειάστηκε να επιστρατευθεί η ΕΥΠ για να εντοπισθεί, ίσως, η άκρη του νήματος της βρώμικης συναλλαγής.

Κρατικές υπηρεσίες βραχυκυκλωμένες μπροστά στα ενδεχόμενα μετάταξης, εφεδρείας, απόλυσης, μπροστά σε νέα μισθολόγια και αναδρομικές κρατήσεις, υπάλληλοι αδρανείς σε νέες θέσεις με άγνωστο αντικείμενο, φορείς χωρίς μέλλον, συνθέτουν τα κομμάτια ενός μηχανισμού, ήδη από δεκαετίες απολιθωμένου, υδροκέφαλου, παχυδερμικού, αντιπαραγωγικού, που άρχισε πλέον να αποσυντίθεται, να καταρρέει.

Τα φοροέσοδα δεν φτάνουν για τη στοιχειώδη λειτουργία του κράτους και είναι αναγκαίες και άλλες μειώσεις. Επιτήδειοι ακόμη αδειάζουν τον εθνικό κορβανά. Ολα συρρικνώνονται δραματικά, χάνουν την αξία τους: η εργασία, η ασφάλισή της, τα ομόλογα, τα ακίνητα, οι εταιρείες...

Λύση της απελπισίας, η πώληση της κρατικής περιουσίας, για ψιχία. Οπως η προωθούμενη εκποίηση της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης ή η πώληση «για παλιοσίδερα» των τεσσάρων Airbus της παλαιάς Ολυμπιακής, τα οποία το Δημόσιο αγόρασε το 1999 προς 472 εκατ. ευρώ, το 2009 αποτίμησε σε 180 εκατ. ευρώ, όχι κάτω από 100 εκατ. ευρώ το 2010, για να πωληθούν τελικώς αντί 31 εκατ. ευρώ...

Δεν είναι οι μοναδικές περιπτώσεις. Σε μια χώρα υπονομευμένη, υποτιμημένη, σε πορεία σταδιακής αποσάθρωσης, αποτελούν δραματική πραγματικότητα οι πωλήσεις σε εξευτελιστικές τιμές, κοινώς το «σκότωμα», από την αλυσιδίτσα του νεόπτωχου στον ενεχυροδανειστή ως το φιλέτο γης στην αλλοδαπή εταιρεία επενδύσεων. Ηδη τα κοράκια των αγορών, οι εταιρείες που αγοράζουν σε χαμηλές τιμές ό, τι έχει αξία, έχουν μαζευτεί πάνω από την Ελλάδα. Στόχος τους, χρεωμένες επιχειρήσεις, εταιρικά δάνεια, χρέη για ακίνητα - το κέρδος από το ελληνικό πρόβλημα.

Αναμφίβολα κρίνονται τα πάντα τις επόμενες 60 ημέρες ...

Αυτές οι διαπιστώσεις προέρχονται από συζητήσεις των ημερών με πολίτες της μέσης, είναι η αλήθεια, τάξης, που πλήττονται από την κρίση, που αγωνιούν, αλλά δεν αντιμετωπίζουν ακόμη πρόβλημα επιβίωσης. Πρόκειται για ανθρώπους του μεσαίου χώρου, χωρίς κομματικές εξαρτήσεις, οι οποίοι κατά καιρούς έχουν ψηφίσει τα δύο μεγάλα κόμματα, βλέπουν με δέος το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή και αποδέχονται, τουλάχιστον θεωρητικά, ότι για να μην πέσει η Ελλάδα στην άβυσσο, απαιτούνται πολύ μεγάλες αλλαγές στη διοίκηση, τη νοοτροπία και τη συμπεριφορά.

Τέτοιοι πολίτες δεν ζουν μόνο στην πρωτεύουσα, αλλά και εκτός Αθηνών. Δεν αποτελούν την πλειοψηφία, βέβαια, αλλά σε μία κανονική χώρα αποκαλούνται αστοί και αποτελούν την κινητήρια δύναμη της λειτουργίας της. Εχει αποδειχθεί ιστορικά πλέον ότι η στιβαρή αστική τάξη, με παιδεία και συναίσθηση των ευθυνών της, είναι η σπονδυλική στήλη ενός κράτους και χωρίς αυτήν δεν μπορεί να προχωρήσει. Από τη σύσταση του ελληνικού κράτους, μέχρι και σήμερα, υπήρχε και υπάρχει έλλειμμα τέτοιας αστικής τάξης, εκτός από κάποιες περιόδους που το έλλειμμα αυτό το αναπλήρωνε ο ελληνισμός της διασποράς.

Στις αγωνιώδεις ερωτήσεις αυτών των πολιτών, λοιπόν, οι απαντήσεις βασίζονται στην παραδοχή κάποιων σταθερών, ταυτόχρονα όμως περιλαμβάνουν και πολλά «αν». Αναμφίβολα κρίνονται τα πάντα τις επόμενες 60 ημέρες και αναμφίβολα ο Λ. Παπαδήμος είναι ο καταλληλότερος, από πλευράς γνώσεων και αξιοπιστίας, να οδηγήσει τη χώρα σε αυτή τη συγκυρία, αλλά θα πατήσουμε σε πιο στέρεο έδαφος αν: η ελληνική κοινωνία δει καθαρά την πραγματικότητα, οι πολιτικοί αρχηγοί, τα κόμματα και η πολιτική τάξη κάνουν την υπέρβαση που απαιτούν οι περιστάσεις και στηρίξουν τις οδυνηρές, πράγματι, περικοπές και αλλαγές, ο σημερινός πρωθυπουργός ξεπεράσει τον εαυτό του, δείξει την απαραίτητη πυγμή στο εσωτερικό της κυβέρνησης και επικοινωνήσει με την κοινωνία, η Ευρωζώνη αντεπεξέλθει στη δική της κρίση και συνεχίσει να στηρίζει την Ελλάδα.

Γνώσεσθε ούν τήν αλήθειαν και ή αλήθεια θέλει ελευθερώσει υμάς...

Αν ζούσε σήμερα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, σίγουρα θα επαναλάμβανε τον χαρακτηρισμό του και για την περίοδο από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι και σήμερα, προσθέτοντας δυο μόνο λέξεις: «Περίοδος πολιτικής ασυναρτησίας ή προδοσίας».
Και θα είχε δίκιο. Διότι, ο κ. Γ. Παπανδρέου – και ως αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και ως πρωθυπουργός της Ελλάδας:
Με τις μυστικές επαφές και διαβουλεύσεις του με τον επικεφαλής του ΔΝΤ κ. Ντομινίκ Στρος – Καν…
Με την κατασυκοφάντηση της χώρας από τον ίδιο και τους επιτελείς του…
Με τη δημιουργία μιας υπερκυβέρνησης προσωπικής – πέραν από τα θεσμοθετημένα κομματικά, κοινοβουλευτικά και κυβερνητικά όργανα
Με τη νόθευση επί τα χείρω του ελλείμματος του 2009…
Με το αναποδογύρισμα του σοσιαλισμού στην πιο άγρια βαρβαρότητα που γνώρισε ποτέ η Ευρώπη
Με την τρομοκράτηση του Ελληνικού Λαού, προκειμένου να μουδιάσει τα αγωνιστικά ανακλαστικά του
Με τη «μεγαλοφυή»… «λύση» του να παραδώσει αδιαπραγμάτευτα τη χώρα σε Κατοχή…
Με την ανικανότητά του να εφαρμόσει τα συμπεφωνημένα ή και με τη συνειδητή άρνησή του…
Με τις κοινοβουλευτικές και αντισυνταγματικές αλχημείες του προκειμένου να περάσει το Μνημόνιο και τις τροποποιήσεις του ερήμην της Βουλής…
Με τις κατεδαφίσεις όλων των εργασιακών και ασφαλιστικών εγγυήσεων…
Με την, οιονεί συνειδητή, διάλυση του κράτους…
Με την ιδιοκτησιακή αντίληψή του περί του Κινήματος…
Με τις παλινωδίες του κ.λπ. κ.λπ….
…Εδωσε σε ολόκληρο τον Ελληνικό Λαό – ακόμη και στους φανατικότερους οπαδούς του – την εντύπωση: ή ότι τον εξαπάτησαν κάποιοι στους οποίους είχε απόλυτη εμπιστοσύνη ή ότι οδήγησε συνειδητά την Ελλάδα στην καταστροφή.
Ο,τι φυσικά και να συμβαίνει από τα δύο – και σύντομα θα αποδειχθεί τετράγωνα τι συμβαίνει – ένα είναι βέβαιο: Πρόκειται για τη μεγαλύτερη πολιτική ασυναρτησία που γνώρισε ποτέ η χώρα μας από καταβολής του Νεοελληνικού Κράτους, – είτε την επεδίωκε την ασυναρτησία αυτήν είτε όχι ο κ. Γ. Παπανδρέου.
Και είναι αυτόχρημα εξοργιστικό να θέτει και όρους για το πολιτικό μέλλον του – λες και η Ελλάδα οφείλει στους Παπανδρέου περισσότερα!

Η ημέρα που η μικρή χώρα μας θα κάνει το μεγάλο, απονενοημένο βήμα πλησιάζει...

Η Ελλάδα αποτελεί ένα παράδειγμα του πόσο επικίνδυνο είναι να μη λαμβάνονται υπόψη η κατάσταση της πραγματικής οικονομίας και, εντέλει, η κατάσταση της ίδιας της χώρας κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την ένταξή της στην ευρωζώνη. Γιατί η οικονομία δεν συγχωρεί. Και εκδικείται. Η ένταξη της χώρας μας υπήρξε μια πολιτικά βολονταριστική απόφαση; Οχι. Οι ενταξιακές προϋποθέσεις ήταν εντάξει. Τα κριτήρια του Μάαστριχτ σχεδόν επληρούντο. Η ελληνική οικονομία όμως ήταν άρρωστη. Κατεστραμμένο κράτος, μηδενικές παραγωγικές επενδύσεις, χαμηλό επίπεδο διαχειριστικών ικανοτήτων του πολιτικού προσωπικού και όχι μόνο, ήταν πραγματικότητες που δεν εκτιμήθηκαν σωστά. Και η ηθελημένη ή μη παρανόηση, που ονόμασε ανάπτυξη τη μεγέθυνση της οικονομίας με δανεικά. Με αποτέλεσμα τη στιγμή της κρίσης απεκαλύφθη ότι η χώρα είναι συστημικός κίνδυνος για την ευρωζώνη. Και οδηγούν όλο και περισσότερους να φαντάζονται μια Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα.


Αυτή η επικίνδυνη εξέλιξη για τη χώρα μας, αλλά και για το ευρωπαϊκό όραμα, έχει προχωρήσει. Ευτυχώς, όχι ακόμη σε επίπεδο εξουσίας. Οι λόγοι είναι πολλοί. Ενας από αυτούς είναι η δυσπιστία των εταίρων μας για τη βούληση και τη δυνατότητά της να τηρήσει τις υποχρεώσεις της απέναντι στη διεθνή κοινότητα. Και αυτό εκφράζεται στην έλλειψη εμπιστοσύνης στην πολιτική ηγεσία. Η στάση του Γ. Παπανδρέου, που είχε στην αρχή μια μοναδική πολιτική αποδοχή, μετά τις δημοτικές εκλογές με την αδράνεια της κυβέρνησής του και πρόσφατα με το δημοψήφισμα, αλλά και η εξ αρχής αντιμνημονιακή τοποθέτηση του κ. Σαμαρά έχουν στερήσει από τη χώρα το απαραίτητο κεφάλαιο αξιοπιστίας στους βασικούς πολιτικούς παίκτες. Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν με τις αριστερές παρατάξεις. Και αυτό είναι το βασικό πρόβλημα σήμερα, για να συνεχιστεί η απαραίτητη υποστήριξη της διεθνούς κοινότητας. Συνεπώς, και εφόσον δεν βρίσκεται μια σταθερή και μακροχρόνια λύση στο πολιτικό μας πρόβλημα, η ημέρα που η μικρή χώρα μας θα κάνει το μεγάλο, απονενοημένο βήμα πλησιάζει.

Πόσο πιθανό είναι η Ελλάδα με το παραμικρό παραπάτημα να οδηγηθεί σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία ...

Πόσο εύκολο είναι να υπάρξει εμπλοκή και να μην ολοκληρωθεί ποτέ η Συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου του Συμβουλίου Κορυφής.... Πόσο πιθανό είναι η Ελλάδα με το παραμικρό παραπάτημα να οδηγηθεί σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και να υποχρεωθεί να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη.... Πόσο κουράστηκε η Ευρωζώνη (και η Ευρωπαϊκή Ένωση) με το ελληνικό ζήτημα, προς χάρη του οποίου έχει εγκαταλείψει άλλα ζωτικά προβλήματα των «17».... Πόσο προβληματική βλέπει τη βιωσιμότητα του ελληνικού δημοσίου χρέους το ΔΝΤ, το οποίο και επιμένει ότι το «κούρεμα» δεν πρέπει να περιορισθεί στο 50%, αλλά να ξεπεράσει και το 75%.. Πόσο ο κ. Γιώργος Παπανδρέου (σύμφωνα με το αυστριακό περιοδικό «Profil») αποτελεί το σύμβολο της χρονιάς που πέρασε – ως... «σύμβολο της κρίσης» και όχι ως λύση του προβλήματος – της κρίσης που ξεκίνησε από την Ελλάδα και εξαπλώνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Και,. Πώς οι οικείοι του τέως πρωθυπουργού λειτούργησαν σαν... «φαμίλια», σε βαθμό που ο αδελφός του Νίκος Παπανδρέου, με επιστολή του, να προαναγγέλλει τη μη παραίτηση του αδελφού του από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, να κατηγορεί υπουργούς του Κινήματος για ραγιάδες και να προκαλεί σύμπασα τη χειμαζόμενη ελληνική κοινωνία.
Η στήλη το ξανατονίζει όσο πιο ηχηρά μπορεί:
Μετά τη διάλυση του κράτους, μετά τη διάλυση της οικονομίας, μετά την κατατρομοκράτηση και φτωχοποίηση της κοινωνίας, μετά τις κατεδαφίσεις όλων των εργασιακών και κοινωνικών εγγυήσεων και μετά την υπαγωγή της χώρας μας σε καθεστώς Κατοχής, – τώρα κινδυνεύει και η δημοκρατία.
Από τους ξένους και από τους εδώ συνεργάτες τους, Παπανδρέου.
Και είναι ευθύνη του κάθε πολίτη ν’ αντισταθεί με όλα τα μέσα εναντίον όλων των συμμοριών, προκειμένου να επιβιώσει...

Ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;

Η ελληνική δημοκρατία, όπως αποδέχονται πια και οι κυβερνήτες της που την οδήγησαν στο κατάντημά της, είναι μειωμένη, τραυματισμένη, λειψή: ένα κομμάτι της εθνικής μας κυριαρχίας έχει χαθεί, έχει εκχωρηθεί στους «φίλους και εταίρους», στους τροϊκανούς. Αυτοί, και όχι οι Ελληνες που τυπικά κυβερνούν και έχουν στα χέρια τους τη στρογγύλη σφραγίδα του κράτους, ορίζουν αυθεντικά, δηλαδή αυθαίρετα, ποιες είναι οι υποχρεώσεις της χώρας και οι προτεραιότητές της, ποιες οι ανάγκες της και μέχρι ποιου σημείου είναι ανεκτά τα δικαιώματα των κατοίκων της, οι οποίοι αναπαριστάνονται σαν γκρινιάρικα παράσιτα. Στην ουσία δηλαδή έχουμε μια εκτρωματική συγκυβέρνηση των τροϊκανών και του κ. Καρατζαφέρη. Αυτόν άλλωστε κυνηγούν μανιωδώς οι κάμερες, που τον έχουν βοηθήσει όλως ιδιαιτέρως στην καριέρα του και γι’ αυτό, ανταποδίδοντας, τις ταΐζει ανελλιπώς με λεκτικά πυροτεχνήματα όλο και μικρότερου βεληνεκούς. Αυτός εμφανίζεται να εκβιάζει και τώρα, παίζοντας με την τύχη της κυβέρνησης, όπως ακριβώς εκβίαζε και πριν από τον σχηματισμό της, όταν αντιμετώπιζε το Προεδρικό Μέγαρο σαν γραφείο του, μπαινοβγαίνοντας κατά τη βούλησή του. Αυτός δίνει τον τόνο κινδυνολογώντας αγρίως, όπως όταν απειλεί ότι όπου να ’ναι φτάνουν οι μπολσεβίκοι, οι εαμοβούλγαροι, που θα κρατούν το 50% στο ένα τους χέρι και το κονσερβοκούτι στο άλλο. Κι αν τέτοια είναι τα φανερά παίγνιά του, εύκολα φανταζόμαστε τα μυστικά.