Και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το μόνο που έκανε ήταν να κόβει μισθούς και συντάξεις...

Ηρθε το Μνημόνιο. Μας ζήτησαν να αυξήσουμε τα έσοδα, να μειώσουμε τις δαπάνες και να κάνουμε κάποιες μεταρρυθμίσεις, ορισμένες από τις οποίες οφείλαμε να τις είχαμε κάνει εδώ και 20 χρόνια. Και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το μόνο που έκανε ήταν να κόβει μισθούς και συντάξεις και να ξανακόβει μισθούς και συντάξεις και να ξανα-ξανακόβει μισθούς και συντάξεις άμεσα ή έμμεσα.

Το Μνημόνιο φταίει που δεν καταφέραμε να βελτιώσουμε τα φορολογικά έσοδα αλλά πάμε από το κακό στο χειρότερο; Το Μνημόνιο φταίει που οι συλλαμβανόμενοι μεγαλοοφειλέτες περνάνε μια βόλτα από τον εισαγγελέα και φεύγουν; Το Μνημόνιο φταίει που είμαστε ανίκανοι ν' ανοίξουμε τα ελεύθερα επαγγέλματα, να κλείσουμε επιτέλους τις εκατοντάδες άχρηστες δημόσιες υπηρεσίες, να προχωρήσουμε τις αποκρατικοποιήσεις; Το Μνημόνιο φταίει που δεν εννοούμε να διορθώσουμε κάποια έστω από τα στραβά μας;

Κι όμως το παραμύθι συνεχίζεται. Κι αυτοί που το διατηρούν -πολιτικοί και δημοσιογράφοι- ξέρουν καλά γιατί το κάνουν. Βολεύει. Μειώνει τις ευθύνες της ελληνικής κοινωνίας στο σύνολό της για την κατάντια μας. Αρα και τις δικές τους. Και μπορεί να μειώνει ταυτόχρονα και τις ευθύνες της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που δεν κατάφερε να κάνει τη δουλειά που είχε να κάνει, αλλά αυτό είναι το έλασσον. Το μείζον είναι το ίδιο το Μνημόνιο.

Κι αύριο ή μεθαύριο, αν και όταν έρθει η σειρά του Σαμαρά και δεν υπάρξουν οι επαναδιαπραγματεύσεις και τα άλλα συναφή, δεν θα φταίει αυτός που θα είναι ανίκανος να συμμαζέψει το κράτος. Θα φταίει πάντα το Μνημόνιο, και το ΠΑΣΟΚ που το υπέγραψε.

ΓΙΑΤΙ τη μισούμε; Γιατί ντρόπιασε τους ηγέτες μας και τους έχωσε κάτω από τα φουστάνια της.

ΓΙΑΤΙ τη μισούμε; Γιατί ντρόπιασε τους ηγέτες μας και τους έχωσε κάτω από τα φουστάνια της. Γιατί ανάγκασε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να υπογράψει «δήλωση μετανοίας» σαν να ήταν κρατούμενος στη Μακρόνησο. Γιατί, ανεμίζοντας το «λάσο» της 6ης δόσης, κατατρόμαξε ολόκληρο το πολιτικό μας σύστημα, από κορυφής μέχρις ονύχων.

...ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ με την άνευ όρων υπογραφή του θηριώδους Μνημονίου της 26ης Οκτωβρίου δένει τον ελληνικό λαό στο δίκρανο της οικονομικής δουλείας για πολλές δεκαετίες. Έτσι που η δόλια πατρίδα να θυσιάζει τα δανειακά της σε εξοφλήσεις τοκοχρεωλύσιων και, με ό,τι περισσεύει, να αγοράζει εφ’ όρου ζωής τα ψυγεία, τις «Μερσεντές» και τα ελαττωματικά υποβρύχια, με πρωταγωνιστές κάποιους... πουλημένους υπουργούς μας!

ΟΥΤΩΣ εχόντων, μεθαύριο τα... αφεντικά των Βρυξελλών θα μας κάνουν τη «μεγάλη χάρη» να... ξεκλειδώσουν την 6η δόση, οπότε και οι Νενέκοι των Αθηνών θα κορυβαντιούν ότι... έσωσαν την πατρίδα, γιατί τάχα, αν δεν έπαιρνε την 6η δόση, θα κατρακυλούσε στην πτώχευση, με δραχμούλες, αντί για ευρώ στο δισκάκι της ζητιανιάς!

Εξαίρεση αποτελεί η Ελλάδα.

Εξαίρεση αποτελεί η Ελλάδα.
Οι υπεύθυνοι της κρίσης, όταν συνειδητοποίησαν ότι -εκτός από το λαό- βουλιάζουν και οι ίδιοι και όταν διαπίστωσαν ότι μια μονοκομματική κυβέρνηση δεν μπορεί να στραγγαλίσει μόνη της την κοινωνία, αναζήτησαν εναγωνίως συνενόχους.
Και τους βρήκαν, βεβαίως. Και το μόνο που τους έλειπε ήταν η κορυφή, ο πρώτος, ο οποίος θα έδινε κύρος στην αναξιοπιστία τους και την ψευδαίσθηση στο λαό ότι αρκεί ο ένας για να αποκαθάρει τους πολλούς.
Το εγχείρημα είναι αντίθετο και με τα ιστορικά δεδομένα και με τη διεθνή πρακτική.
Και εάν μεν το εγχείρημα αυτό το πλήρωναν οι «εταίροι» του κυβερνητικού σχήματος, λίγο το κακό. Το εγχείρημα, όμως, θα πληρωθεί από την παρούσα και την επομένη γενιά των Ελλήνων, θα πληρωθεί από γενιές αγέννητες της εποχής της λεηλασίας και θα πληρωθεί από την Ελλάδα.
Και είναι απολύτως σαφές ότι η ψήφος εμπιστοσύνης που έδωσε η νεκρή Βουλή στον κ. Λ. Παπαδήμο δεν ερμηνεύει και τη λαϊκή βούληση. Η οποία δεν εμπιστεύεται τους νεκρούς αντιπροσώπους της!

Θα γράψω και θα υπογράψω άρθρο στην εφημερίδα μου...

Κι εκεί που με την καθοδήγηση του κ. Παπανδρέου πορευόμασταν προς τη γη της επαγγελίας και απλώς προβληματιζόμασταν αν θα τη βαφτίσουμε Νέα Σουηδία, Δανία του Νότου ή Φινλανδία της Μεσογείου και εξετάζαμε το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος για το όνομα, το πράμα δυσκόλεψε. Πες οι θάλασσες ανάποδες, πες οι καπεταναίοι σε λήθαργο διαρκείας, πες το πλήρωμα «τεμπέλικο», εκπληρώθηκε τελικά το ρηθέν υπό του προφήτου λέγοντος: «Εμείς γι’ αλλού κινήσαμε, γι’ αλλού, κι αλλού η ζωή μάς πάει». Κι αρχίσαμε αναγκαστικά το σκόντο στις ουτοπικές μας προσδοκίες. Αρχίσαμε δηλαδή να λέμε, πάλι διά στόματος Παπανδρέου, όχι τι ωραίο και θαυμαστό θα γίνουμε αλλά τι ταπεινό και δύσμοιρο δεν θα γίνουμε: «Δεν θα γίνουμε Ινδία...»

Και νά που αλλάζουμε ξανά ωκεανό και ήπειρο, αφού φημολογείται ότι «θα γίνουμε Κούβα». Κούβα των Βαλκανίων; Της Ευρώπης; Της Μεσογείου; Η μπίλια του ονόματος δεν λέει να κάτσει ούτε τούτη τη φορά. Τώρα πάντως ο πολιτικός γεωγράφος δεν είναι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, γνωστός και ως «υπέγραψα! υπέγραψα!». Δεν είναι καν ο αρχηγός της Ν.Δ., γνωστός και ως «δεν υπογράφω! δεν υπογράφω!». Ο κουβανολόγος είναι ο πολιτικά ασθενέστερος (αν θέλουμε το πιστεύουμε αυτό) της συγκυβερνώσας τρανδρίας, γνωστός και ως «θα γράψω και θα υπογράψω άρθρο στην εφημερίδα μου»: ο κ. Καρατζαφέρης.

Η Ελλάδα σίγουρα δεν θα καταστραφεί. Θα ζήσει. Και θα προκόψει...

Στο κάτω - κάτω, όλοι αυτοί που απειλούν με καταστροφή την Ελλάδα αν δεν πέσει η υπογραφή και του τελευταίου πολιτικού αρχηγού, δεν είναι «εταίροι». Είναι λύκοι, είναι ιθηρία, είναι κεφαλοκυνηγοί, είναι αδίστακτοι εκβιαστές που δεν χρειάζονται «εταίρους», αλλά ανθρωπάκια να ξεσκονίζουν τις μπότες τους.
Το πρώτο που χρειάζεται αυτή τη στιγμή η χώρα μας και η κοινωνία μας, οι οποίες σπρώχνονται στην ένδεια, στην υποτέλεια και στον εξευτελισμό, είναι μια φωνή και μια στάση αξιοπρέπειας: αξιοπρέπειας του λαού και αξιοπρέπειας του Ελληνα. Μια πνοή περηφάνειας και μια πνοή αυτοσεβασμού.
Και είναι το μόνο που ενοχλεί τους λύκους «εταίρους» και «συμμάχους», ένθεν κακείθεν του βόρειου Ατλαντικού. Διότι γνωρίζουν άριστα ότι η ελληνική αντίσταση δεν θα παραμείνει «ανάδελφη», αλλά θα γίνει πανευρωπαϊκή. Και φοβούνται για τα υπόφαια και φαιά σχέδιά τους εναντίον των λαών της Ευρώπης.
Καμιά, λοιπόν, υπογραφή υποταγής. Και η Ελλάδα σίγουρα δεν θα καταστραφεί. Θα ζήσει. Και θα προκόψει. Είτε μέσα είτε έξω από την ευρωζώνη. Σε τελευταία ανάλυση, μας έχουν περισσότερο ανάγκη από όσο τους έχουμε εμείς!

Γιατί επιμένουν τόσο οι Ευρωπαίοι στην «ταπείνωσή» μας;

Πόσο κινδυνεύουν η οικονομία και η κοινωνία μας; Αν πιστεύουμε ότι τα 8 δισ. ευρώ της 6ης δόσης είναι απαραίτητα για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις του επόμενου μήνα, αν πιστεύουμε ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από τη δεύτερη συμφωνία, αξίας 130 δισ. ευρώ, τότε πρέπει να ανησυχούμε για το σημερινό αδιέξοδο.

Αν, όμως, πιστεύουμε ότι δεν χρειαζόμαστε αυτά τα χρήματα, ότι θα τα καταφέρουμε μόνοι μας ενώ είμαστε αποκλεισμένοι από νέα δανεικά, αν πιστεύουμε ότι μπορούμε να διαχειριστούμε στάση πληρωμών, την έξοδο από το ευρώ και την έλλειψη εισαγωγών, τότε δεν υπάρχει λόγος να σκύψουμε το κεφάλι στους Ευρωπαίους. Τότε καλώς θα αποκαλούμε προσκυνημένους όσους ισχυρίζονται ότι το θέμα της υπογραφής είναι έλασσον μπροστά στην ανάγκη να κρατηθεί η χώρα στη ζωή.

Γιατί επιμένουν τόσο οι Ευρωπαίοι στην «ταπείνωσή» μας; Ισως επειδή για τους εταίρους μας δεν νοείται συμφωνία χωρίς υπογραφές. Αν αυτό αποτελεί πολιτισμικό διχασμό, εμείς θα υποφέρουμε από τις επιπτώσεις του, όχι αυτοί.

Αν πιστεύουμε ότι οι Ευρωπαίοι μπλοφάρουν, ότι τελικά θα δώσουν τα λεφτά χωρίς υπογραφές, τότε τους προσδίδουμε μεγαλύτερη φιλευσπλαχνία απ’ ό,τι είμαστε διατεθειμένοι να δείξουμε εμείς. Περιμένουμε από αυτούς να «ρίξουν τα μούτρα τους» για να ζήσει η ελληνική οικονομία. Σε αυτήν την περίπτωση, ποιοι θα έχουν σώσει την Ελλάδα: αυτοί που λύγισαν, που ενέδωσαν ή αυτοί που έβαλαν την υπερηφάνειά τους πάνω απ’ όλα;

Γιατί ο Γ. Παπανδρέου κατέληξε ως ο πιο βραχύβιος και αποτυχημένος πρωθυπουργός...

Δεν είναι δύσκολο να υπολογίσει κανείς γιατί ο Γ. Παπανδρέου κατέληξε ως ο πιο βραχύβιος και αποτυχημένος πρωθυπουργός. Δήθεν μη παραιτούμενος αλλά αποχωρών με πρωτοφανή λαϊκή κατακραυγή. Η πολιτική του ακύρωσε όλα τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του ΠΑΣΟΚ. Από μαζικό κίνημα σε αρχηγικό κόμμα «αυλικών και κηπουρών», από παροχολογικό σοσιαλιστικό σε διακυβέρνησης λιτότητας, από περήφανο εθνικοπατριωτικό σε δυσφήμηση της χώρας στο εξωτερικό με διαρκείς υποχωρήσεις απέναντι στους ξένους εταίρους. Χωρίς στοιχειώδη αντίσταση και ικανότητα διαπραγμάτευσης.
Ουδέποτε Ελληνας πρωθυπουργός απαξιώθηκε, προσεβλήθη από ξένους ηγέτες όπως ο Γ. Παπανδρέου και στον τομέα αυτόν μια σύγκριση με τον Κώστα Καραμανλή (αλλά και τον Κ. Μητσοτάκη) είναι καταλυτική. Δεν συγκρίνεται καν.
* Ετσι είναι φυσικό όχι μόνο η αφάνεια των υπουργών της αυλικής του επιρροής, πλήρως αποτυχημένων είτε ανδρών είτε (κυρίως) γυναικών, αλλά και των «μεγάλων συνθημάτων» που σημάδεψαν την αρχηγία και πρωθυπουργία του, «Γιώργο, άλλαξέ τα όλα», «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», «Ανοιχτή διακυβέρνηση», «Αντιεξουσιαστές στην εξουσία», «Δανία του Νότου».
Οσο νωρίτερα, ακόμα και εντός της εβδομάδας, ανοίξει τις διαδικασίες της διαδοχής του, τόσο καλύτερα. Για τον ίδιο και το ΠΑΣΟΚ.