Γιατί ο Γ. Παπανδρέου κατέληξε ως ο πιο βραχύβιος και αποτυχημένος πρωθυπουργός...

Δεν είναι δύσκολο να υπολογίσει κανείς γιατί ο Γ. Παπανδρέου κατέληξε ως ο πιο βραχύβιος και αποτυχημένος πρωθυπουργός. Δήθεν μη παραιτούμενος αλλά αποχωρών με πρωτοφανή λαϊκή κατακραυγή. Η πολιτική του ακύρωσε όλα τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του ΠΑΣΟΚ. Από μαζικό κίνημα σε αρχηγικό κόμμα «αυλικών και κηπουρών», από παροχολογικό σοσιαλιστικό σε διακυβέρνησης λιτότητας, από περήφανο εθνικοπατριωτικό σε δυσφήμηση της χώρας στο εξωτερικό με διαρκείς υποχωρήσεις απέναντι στους ξένους εταίρους. Χωρίς στοιχειώδη αντίσταση και ικανότητα διαπραγμάτευσης.
Ουδέποτε Ελληνας πρωθυπουργός απαξιώθηκε, προσεβλήθη από ξένους ηγέτες όπως ο Γ. Παπανδρέου και στον τομέα αυτόν μια σύγκριση με τον Κώστα Καραμανλή (αλλά και τον Κ. Μητσοτάκη) είναι καταλυτική. Δεν συγκρίνεται καν.
* Ετσι είναι φυσικό όχι μόνο η αφάνεια των υπουργών της αυλικής του επιρροής, πλήρως αποτυχημένων είτε ανδρών είτε (κυρίως) γυναικών, αλλά και των «μεγάλων συνθημάτων» που σημάδεψαν την αρχηγία και πρωθυπουργία του, «Γιώργο, άλλαξέ τα όλα», «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», «Ανοιχτή διακυβέρνηση», «Αντιεξουσιαστές στην εξουσία», «Δανία του Νότου».
Οσο νωρίτερα, ακόμα και εντός της εβδομάδας, ανοίξει τις διαδικασίες της διαδοχής του, τόσο καλύτερα. Για τον ίδιο και το ΠΑΣΟΚ.

Είναι καλύτερο να ρωτούν γιατί έφυγες παρά να εκφράζουν την απορία γιατί μένεις ακόμα...

Σε αυτήν λοιπόν την πλήρη αποτυχία της κυβέρνησης στο θέμα της φοροδιαφυγής θα πρέπει να αναζητήσει ο κ. Παπανδρέου την οργή του κόσμου απέναντι στο ΠΑΣΟΚ κι όχι στη στοχοποίησή του, όπως πιστεύει, από «διαπλεκόμενα συμφέροντα και ΜΜΕ» με αφορμή το δημοψήφισμα. Εντάξει, η απόφαση για δημοψήφισμα χωρίς την προηγούμενη αναλυτική ενημέρωση των Γαλλογερμανών είναι σαφές ότι ήταν η ατυχέστερη στιγμή της κυβέρνησηή του, που δεν μπόρεσε να προβλέψει - ακατανόητο γιατί - το τσουνάμι των διεθνών αντιδράσεων και τη πρωτοφανή ζημιά στην αξιοπιστία της χώρας που προκάλεσε.

Ο κ. Παπανδρέου, που εργάστηκε σκληρά και με ανιδιοτελή τρόπο τα δυο αυτά χρόνια για να σώσει την Ελλάδα από τη χρεοκοπία, δεν έχασε την εξουσία από το δημοψήφισμα. Αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Την έχασε επειδή στράφηκε επανειλημμένως κατά του μισθωτού και του συνταξιούχου (ακόμη και ο συντηρητικός υποψήφιος πρωθυπουργός της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόι μιλάει για περικοπές παντού εκτός από τους συνταξιούχους), ενώ δεν μπόρεσε να μειώσει το κράτος και να χτυπήσει τους φοροφυγάδες.

Ομως η Ιστορία θα είναι ευνοϊκή για τον κ. Παπανδρέου - αρκεί να καταλάβει ότι πρέπει να γυρίσει σελίδα.

Η ίδια η δημοκρατία πρέπει σο­βαρά να ανησυχεί...

Τώρα έχουμε την παράδοση της εξουσίας – χωρίς εκλογές – σε μια κυβέρνηση που θα διαχειριστεί την υλοποίηση του σχεδίου ελεγχόμενης χρεοκοπίας της 26ης και 27ης Οκτω­βρίου, τη σύναψη του νέου δανείου που θα μεταβάλει το νομικό καθε­στώς του ελληνικού χρέους και θα δεσμεύσει με όρους καταστροφής τη χώρα για πολλά χρόνια και θα οριστι­κοποιήσει τη δήμευση της ελληνικής περιουσίας.

Το ότι ο... αστικός πολιτικός κόσμος θεώρησε ότι η συγκολλητική ουσία μι­ας τέτοιας μείζονος επιλογής πρέπει να είναι η Ακροδεξιά και όχι ο ελληνι­κός λαός, δείχνει ότι όχι μόνο η μετα­πολίτευση σάπισε και καταρρέει, αλλά και ότι η ίδια η δημοκρατία πρέπει σο­βαρά να ανησυχεί.

Από την άνοιξη του 2010 η χώρα ήδη κυβερνάται υπό καθεστώς «έκτα­κτης ανάγκης», με νόμους «έκτακτης ανάγκης», αφού ο μεγάλος... «δημο­κράτης» Παπανδρέου, που θυμήθη­κε στα στερνά τα δημοψηφίσματα, απαξίωσε τότε να ρωτήσει τον ελλη­νικό λαό θεωρώντας ότι η απάτη «λε­φτά υπάρχουν» τον νομιμοποιούσε να προχωρήσει στην πιο καταστροφική δέσμευση που θα μπορούσε να ανα­λάβει η Ελλάδα.

Η οικονομική και κοινωνική κα­ταστροφή της χώρας, η ανα­πόφευκτη πτώχευσή της και η υποδούλωση στους δανει­στές έγιναν με μια δανειακή σύμβαση που ούτε η Βουλή δεν γνωρίζει τι περιέχει και υπογράφτηκε από έναν υπουρ­γό (Παπακωνσταντίνου) ο οποί­ος ενδύθηκε αρμοδιότητες του Προέ­δρου της Δημοκρατίας, ενώ η επόμενη θα υπογραφτεί, και πάλι υπό συνθήκες «έκτακτης ανάγκης», από μη εκλεγμέ­νη κυβέρνηση!

Η πολιτική είναι ο κατεξοχήν χώρος της λογικής...

Τι όμως θα μπορούσε να αναπτύξει επί του θέματος ένας οργισμένος Νεοέλληνας· γιατί δεν μπορεί παρά να είναι οργισμένος. Θυμός κι οργή διότι οι ταγοί μας δεν κατέβαλαν καμιά προσπάθεια να προστατεύσουν την αξιοπρέπεια του ελληνικού κράτους· του ελληνικού λαού, σε τελευταία ανάλυση. Γιατί; Και πώς;

Προσπάθεια μιας εξηγήσεως· μερικές σκέψεις: Η πολιτική είναι ο κατεξοχήν χώρος της λογικής, του ορθολογισμού. Τι θα υπεδείκνυε η λογική, αν είχαν κουκούτσι μυαλό οι σχεδιαστές της «στρατηγικής» των δύο μεγάλων κομμάτων (εξουσίας, όπως συνηθίζεται να χαρακτηρίζονται). Πρώτο και κύριο: Να μην έχουν (προσωρινώς) άμεση σχέση με τη διακυβέρνηση της χώρας. Το μεν ΠΑΣΟΚ να απεκδυθεί ευσχήμως του έργου και της ευθύνης της διακυβερνήσεως. Η δε Νέα Δημοκρατία να αποφύγει με κάθε τρόπο να το αναλάβει αυτή· να αποτάσσεται τις εκλογές όπως τον Σατανά.

Η συλλογιστική είναι απλούστατη. Οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες της χώρας είναι δραματικά δύσκολες. Επιβάλλεται εκ των πραγμάτων (έστω κι αν εκφράζεται από την κ. Μέρκελ, το ΔΝΤ και άλλες δαιμοοποιημένες δυνάμεις) η λήψη και εφαρμογή πολύ αυστηρών και, κατά συνέπειαν, άκρως αντιδημοτικών μέτρων (λιτότητα, απολύσεις κ.ο.κ.). Που σημαίνει βαρύτατο πολιτικό κόστος. Σημαίνει δραματική πολιτική φθορά και αποδυνάμωση (Ορα και ΠΑΣΟΚ 2009-2011).

Φυσική απορία: Τότε πώς θα κυβερνηθεί η χώρα; Δεν χρειάζεται, είμαι βέβαιος, πολλή σοφία για να σχεδιαστεί μία εναλλακτική πρόταση. Μια ισομερής π.χ. κατανομή του πολιτικού κόστους. Ενός σημαντικά ελαφρύτερου κόστους διότι το μεγαλύτερο βάρος θα το σηκώνει μια, υποστηριζόμενη από τη μεγάλη πλειοψηφία της Βουλής, κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης· πες την όπως θέλεις. Μία κυβέρνηση με βασικό της χαρακτηριστικό ότι θα κυβερνάει. Στιβαρά και με σοβαρότητα επί όσον χρόνο χρειάζεται για να μπει η χώρα σε τροχιά ομαλότητας. Ας ελπίσουμε πως η κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου θα αποκτήσει καθ’ οδόν αυτά τα χαρακτηριστικά. Σήμερα η πολυάριθμη σύνθεσή της και η υπερχειλίζουσα ασημαντότητα αρκετών μελών της απογοητεύουν· κατάλοιπα της κομματικής φαυλότητας.

Ξημερώνει αύριο μια μεγάλη γιορτή...

Ξημερώνει αύριο μια μεγάλη γιορτή. Εθνική γιορτή, παρ' ότι δεν την αναφέρουν με αυτό τον χαρακτηρισμό τα ημερολόγια. Είναι η 17η Νοέμβρη. Η επέτειος του μεγάλου ξεσηκωμού της νεολαίας το '73, στη «φωτιά» της δικτατορίας. Ομορφα που το λέει ο Λειβαδίτης, σε μουσική του Μίκη! «Τα νεαρά ζευγάρια σαν αστέρια/σ' ομορφαίνουν μαύρη πολιτεία/Για μια στιγμή κρατιούνται από τα χέρια/σκοτώνονται στην άλλη τη γωνία/Στο δρόμο περπατούνε αγκαλιασμένα/κρυφομιλούνε σε κάποιο καφενείο/κι όλοι οι νεκροί είναι πάλι αναστημένοι/σαν γονατίζουν στο Πολυτεχνείο/Παιδιά και τον αντέξανε τον δύσκολο καιρό/Δεν έχει ο έρωτας αρχή κι ο κόσμος τελειωμό».

Δύσκολος ο καιρός και τώρα, σε περίοδο δημοκρατίας. Θα πρέπει να τον αντέξουμε και πάλι. Οι νέοι πρωτίστως, τα νεαρά ζευγάρια, που ψάχνουν για δουλειά και δεν βρίσκουν, που ψάχνουν για όνειρα και τα βλέπουν να χάνονται μακριά. Κανείς δεν περίμενε πως θα 'ρθουν έτσι τα πράγματα. Γύρισε ο ήλιος ανάποδα, όμως. Και οι ξένοι που μας δανείζουνε όλο και σφίγγουν τη θηλιά γύρο από τον λαιμό μας, όλο και περισσότερα μάς ζητάνε, για να θησαυρίζουν εκείνοι

Και όμως, το κόμμα που διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή, δείχνει αδύναμο...

Καμία, λογική, εξήγηση δεν μπορεί να βρεθεί στο ενδεχόμενο παραμονής του Γιώργου Παπανδρέου στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή, τι προτίθεται να κάνει το συγκεκριμένο κόμμα στις προσεχείς εκλογές; Να προτείνει στους ψηφοφόρους να εμπιστευθούν εκ νέου τον κ. Παπανδρέου σε μια νέα πρωθυπουργική θητεία; Το ενδεχόμενο φαντάζει εξωπραγματικό. Η ίδια η πρόταση είναι απλώς απερίγραπτα επικίνδυνη. Και όμως, το κόμμα που διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή, δείχνει αδύναμο να προσαρμοστεί στις εξελίξεις.

Η Ιστορία, όταν μάλιστα οι εξελίξεις επιταχύνονται, δρα ως οδοστρωτήρας σε κάθε πολιτικό σχέδιο, ιδιαίτερα όταν αυτό στηρίζεται, σχεδόν αποκλειστικά, σε προσωπικές τακτικές. Το σχέδιο Παπανδρέου κατάρρευσε όταν έκανε το μοιραίο, ευτυχώς τελευταίο, λάθος. Ηταν ο τελευταίος του εκβιασμός. Απέτυχε, και τώρα βρέθηκε να εκβιάζεται ο ίδιος από τις εξελίξεις. Αφού όμως αποτελεί παραληρηματική υπόθεση η παραμονή Παπανδρέου στην προεδρία ΠΑΣΟΚ, κάποιος πρέπει να αναλάβει την καθοδήγηση του συγκεκριμένου πολιτικού σχηματισμού προς τις εκλογές.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ΠΑΣΟΚ είναι θύμα της καμπάνιας που υποδαύλισε εναντίον της κυβέρνησης Καραμανλή. Η τακτική της ομάδας Παπανδρέου ήταν ανεγκέφαλη, ανιστόρητη και δεν συγκρατήθηκε από κάποιον ελάχιστο ηθικό περιορισμό. Ποια είναι, τώρα, η «χειρότερη μεταπολεμική κυβέρνηση», όπως με επιμονή ρωτούσε ο κ. Παπανδρέου πριν αναλάβει;

ΑΧ ΠΩΣ αλλάζουν οι καιροί!

ΑΧ ΠΩΣ αλλάζουν οι καιροί! Πέρσι τέτοιο καιρό στον Μαραθώνιο των Αθηνών είχαμε στραβωθεί με τα «κολλητά» του Γιώργου Παπανδρέου και διάφοροι έψαχναν να βρουν με ποια σειρά τερμάτισαν ο Δρούτσας και η Τίνα Μπιρμπίλη. Ηταν και πιο καλός ο καιρός. Η ευρωπαϊκή μουντάδα και το παγερό ψιλόβροχο ταιριάζουν στο πρώτο Σαββατοκύριακο της κυβέρνησης Παπαδήμου. Ο νέος Πρωθυπουργός προσπαθεί να επαναφέρει τη χώρα στην προτεσταντική γραμμή που την είχε αφήσει ο Κώστας Σημίτης. Είναι γνωστό τι έγινε μετά: με τους γόνους, γαλάζιους ή πράσινους, στο τιμόνι, το σκάφος εξώκειλε και πάει για τα βράχια.

ΤΟ ΠΙΟ σημαντικό μέγεθος στη Βουλή είναι ο χρόνος. Και η δυσάρεστη διαπίστωση στην περίπτωση Παπαδήμου είναι ότι ήρθε αργά. Δεν φταίει αυτός. Φταίει ο δικομματισμός. Πριν ασχοληθούμε με το εσωτερικό, θα πρέπει να πούμε ότι δυστυχώς το ίδιο ισχύει και στο εξωτερικό.