Μεγάλος Προφήτης… Στο τέλος θα πάρουν με της πέτρες…

Οταν, όμως, η πολιτειακή και πολιτική εξουσία -από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι και τον έσχατο βουλευτή- δεν δύναται να κυκλοφορήσει στους δρόμους και χρειάζονται πολυπληθή φρουρά ακόμη και για να φθάσουν στα γραφεία τους, και όταν όλο και περισσότεροι πολίτες θεωρούν την πολιτική εξουσία σφετεριστή της λαϊκής εντολής και της λαϊκής κυριαρχίας, η Ελλάδα όχι μόνο δεν πρόκειται να κάνει ένα βήμα μπροστά αλλά και θα ξεπέφτει από το κακό στο χειρότερο.
Ο κόσμος έχει δίκιο. Βλέπει κατάπληκτος την κυβέρνηση να θριαμβολογεί σήμερα για κάτι που μέχρι χθες το θεωρούσε καταστροφή και, μέσα στην ανεργία, την ανασφάλεια και τη φτώχεια του, σχηματίζει την πεποίθηση:
* ή ότι η κυβέρνηση είναι όμιλος σχιζοφρενών
* ή ότι η κυβέρνηση δεν αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα των περιστάσεων και την εγκληματική πολιτική της
* ή ότι η κυβέρνηση, μεθοδικά και συνειδητά, ξεπουλάει και τη χώρα και τους Ελληνες…
Υπάρχει ακόμη καιρός. Εστω και τώρα, στις δώδεκα παρά ένα λεπτό, μπορεί να υπάρξει η λύτρωση. Μπορεί η κυβέρνηση, συναισθανόμενη τις ευθύνες της, να προκηρύξει εκλογές. Και να αποφασίσει ο εξαπατημένος λαός τι ακριβώς θέλει.
Εκτός και αν έχει συμφωνήσει με τους... επικυρίαρχους να τις αποφύγει - επειδή τα δικά τους συμφέροντα θίγονται. Ομως, οι εκλογές έρχονται ως Ειμαρμένη!

Ξέσπασε η οργή του λαού για την αποτυχία σας, για τα <μασκαραλίκια> σας.

Είναι ολισθηρός ο κατήφορος της ντροπής.
Ξέσπασε λοιπόν η αγανάκτηση του λαού για τον εμπαιγμό.
Ξέσπασε η οργή του λαού για την αποτυχία σας, για τα <μασκαραλίκια> σας.
Άχ κατακαημένη πατρίδα μας, σε ποιών τα χέρια έχεις πέσει! Μήπως πρόκειται να συναισθανθείτε το μεγάλο κακό που προξενείτε σ΄ αυτόν τον τόπο;

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια, η κοινωνία και οι εργαζόμενοι της χώρας έχουν μόνο μια επιλογή: «Αντίσταση»

Το επόμενο διάστημα, ανεξάρτητα από τα όσα θα ακούσουμε αυτές τις μέρες, θα βιώσουμε την πραγματικότητα του κουρέματος.

Τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, μαζί με τους συνταξιούχους, θα τιναχτούν στον αέρα

Το τραπεζικό σύστημα, δηλαδή ο μηχανισμός χρηματοδότησης της οικονομίας θα περάσει σε άλλα (ξένα) χέρια

Στο δημόσιο θα ολοκληρωθεί η διάλυση και η παράδοσή του –ως μηχανισμός- στους ανθρώπους των πιστωτών

Ο ιδιωτικός τομέας και οι εργαζόμενοι σ αυτόν θα βυθιστούν στη χοάνη της ύφεσης.

Το πολιτικό σκηνικό, το επόμενο θα αναδιαταχθεί βίαια, δημιουργώντας κενό το οποίο θα σπεύσουν να καλύψουν «πρόθυμοι» τεχνοκράτες και άλλοι επιτήδειοι «παντώς καιρού»

Η κοινωνία αντιμέτωπη με τη νέα κατάσταση θα περάσει από τη φάση του σοκ στην κατάσταση της ανεξέλεγκτης οργής την οποία ήδη νιώθουν όσοι από το τελειωμένο πολιτικό προσωπικό τολμούν να κάνουν μια επίσημη ή ανεπίσημη βόλτα κοντά σε «κοινούς» ανθρώπους.

Αυτός είναι ο νέος όμορφος κόσμος που δημιούργησε η κυβέρνηση Παπανδρέου μέσα σε μόλις 2 χρόνια. Από ανικανότητα ή σκοπιμότητα; Είναι κάτι που θα απαντηθεί από τον ιστορικό ή τον ειδικό δικαστή του μέλλοντος…

Οι σημερινοί κυβερνώντες από την πλευρά τους θα πρέπει να απαντήσουν πως και για ποιο λόγο με τις αποφάσεις τους παρέλαβαν τη χώρα με χρέος στο 119% του ΑΕΠ και αφού την ξετίναξαν, την ξεπούλησαν και την παρέδωσαν σε ξένους διοικητές, μετά από μια δεκαετία, με τους δικούς τους υπολογισμούς θα εξακολουθεί να έχει χρέος στο 120% του ΑΕΠ.

Καθώς, πράγματι, τα πολλά λόγια είναι φτώχια, η κοινωνία και οι εργαζόμενοι της χώρας έχουν μόνο μια επιλογή: «Αντίσταση»

Πρέπει να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας. Να πούμε ξανά ΟΧΙ! Δεν θα περάσουν...

Στο όνομα της κρίσης καταργούνται κατακτήσεις και δικαιώματα που χρειάστηκαν πολύχρονοι, σκληροί κοινωνικοί αγώνες για να διασφαλιστούν.
Με πρόσχημα την κρίση υπονομεύονται και διαλύονται βασικές κοινωνικές υπηρεσίες και δημόσια αγαθά, όπως η υγεία, η εκπαίδευση, η κοινωνική ασφάλιση.
Την κρίση επικαλούνται οι κρατούντες στη χώρα μας και σε άλλες χώρες για να μειώσουν τους μισθούς και τις συντάξεις και να οδηγήσουν εργαζομένους κάθε ηλικίας στην εργασιακή εφεδρεία, στην ανεργία και την υποαπασχόληση, και τις οικογένειές τους στη φτώχεια και την εξαθλίωση.
Για την αντιμετώπιση, τάχα, της κρίσης ξεπουλιέται εθνικός πλούτος, παραδίδονται στο κερδοσκοπικό κεφάλαιο δημόσιες υπηρεσίες, υποβαθμίζεται και εγκαταλείπεται το περιβάλλον.
Και το πιο σημαντικό: Στο βωμό της κρίσης περιορίζεται ασφυκτικά η δημοκρατία, συρρικνώνεται η εθνική κυριαρχία και δίνεται το δικαίωμα σε όργανα και μηχανισμούς της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας πλουτοκρατίας να διαφεντεύουν τη ζωή μας.

Όταν ετοιμάζεται για μας και τα παιδιά μας ένα εφιαλτικό μέλλον, μέσα από τη διόγκωση της ανεργίας, τις ιδιωτικοποιήσεις και την υποβάθμιση της ζωής μας, τότε πρέπει να αντιδράσουμε. Να αναλογιστούμε την ευθύνη που έχουμε, ιδίως εμείς οι μεγαλύτεροι, να μην παραδώσουμε στην επόμενη γενιά μια κοινωνία χειρότερη από αυτή που παραλάβαμε.

Πρέπει να ξανασηκωθούμε! Ήδη οι εργαζόμενοι δίνουν μια ηρωική μάχη. Δεν είναι δυνατόν να δεχτούμε να σβήσει το γέλιο από τα πρόσωπα των παιδιών μας. Δεν είναι δυνατόν να μετατραπούμε σε έναν λαό χωρίς μέλλον. Πρέπει να βγούμε όλοι έξω. Όσο δύσκολο κι αν φαίνεται πρέπει να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας. Να πούμε ξανά ΟΧΙ! Δεν θα περάσουν.

Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ έχουν νεύρα.

Σίγουρα, δεν έχουν καμιά διάθεση να μπουν σ' ένα ακόμα δίλημμα που θα τους βάλει η κυβέρνηση και να ψηφίζουν σε μια αποκλεισμένη από τους διαδηλωτές Βουλή νέες επώδυνες ρυθμίσεις. Το έχουν κάνει πολλές φορές τα τελευταία δύο χρόνια και προφανώς δεν θέλουν να τους ξανασυμβεί.

Το πρόβλημα με τους συγκεκριμένους βουλευτές είναι πως βρίσκονται σε αδιέξοδο. Δύσκολα κάποιος από αυτούς θ' αναλάβει το πολιτικό βάρος να ρίξει την κυβέρνηση ή να την αφήσει με λιγότερους από 153 βουλευτές που έχει σήμερα. Και μπροστά στο αδιέξοδό τους αυτό, λένε ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Οι περισσότερες προτάσεις τους είναι ανεδαφικές.

Αλλοι προτείνουν συνεργασία με άλλα κόμματα, άλλοι να τοποθετηθούν στην κυβέρνηση πρόσωπα κοινής αποδοχής, άλλοι να ψηφιστεί η νέα σύμβαση με αυξημένη πλειοψηφία 180 βουλευτών, άλλοι μιλάνε για δημοψήφισμα. Ολες αυτές οι προτάσεις είναι αδιέξοδες.

Κανένα κόμμα δεν δείχνει πρόθυμο να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ, τα δημοψηφίσματα αλλά και κυβέρνηση με πρόσωπα ευρύτερης αποδοχής είναι άνευ ουσίας και δεν θ' αλλάξουν τίποτα. Οσο για την πρόταση για αυξημένη πλειοψηφία (180 ψήφοι), απλώς θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές...

ψάχνει και βρίσκει ξεκρέμαστα επιχειρήματα, προκειμένου να αποφύγει την κρίση του λαού.

η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου ολοκληρώνει τις «δεσμεύσεις» της απέναντι στην Τρόικα και «ελευθερώνεται» τυπικά και ουσιαστικά να προκηρύξει εκλογές, ψάχνει και βρίσκει ξεκρέμαστα επιχειρήματα, προκειμένου να αποφύγει την κρίση του λαού. Γιατί, όμως, τρομάζουν οι εκλογές έναν εκλεγμένο πρωθυπουργό, ο οποίος χιλιάκις έχει δηλώσει ότι δεν υπολογίζει το πολιτικό κόστος;
Διότι φοβάται μια σειρά από αποκαλύψεις, οι οποίες θα ρίξουν στα Τάρταρα τόσο τον ίδιο προσωπικά όσο και την κυβέρνηση και το κόμμα του.
• Φοβάται τις συνεννοήσεις του με τον Ντομινίκ Στρος – Καν και τους Αμερικανούς αξιωματούχους, τις οποίες είχε αρχίσει πριν από τις εκλογές του 2009 και τις οποίες ολοκλήρωσαν το 2010…
• Φοβάται τις αποκαλύψεις για τη νοθεία που αποφάσισαν προκειμένου να διογκωθεί το έλλειμμα του 2009, ώστε να δικαιολογούνται τα απίστευτα αντιλαϊκά μέτρα…
• Φοβάται ότι θα δουν το φως και δεσμεύσεις που ανέλαβε -χωρίς να του ζητηθούν από την Τρόικα ή από άλλα υπερεθνικά κέντρα- εις βάρος του ελληνικού λαού…
• Φοβάται μήπως αποδειχθούν εσκεμμένες οι καθυστερήσεις που χαρακτήρισαν το κυβερνητικό του έργο, προκειμένου να οδηγήσει τον ελληνικό λαό στην εξαθλίωση…
• Φοβάται ότι θα αποδειχθούν σκέτες φούσκες οι μεγάλες «επιτυχίες» των υπουργών του (με τους μεγαλογιατρούς του Κολωνακίου και με τους μεγαλοδικηγόρους της Αθήνας!)…
• Φοβάται ότι θα έρθουν στο φως οι δραστηριότητες συγγενικών του προσώπων τα οποία κατηγορούνται για ιδιοτελείς παρεμβάσεις στη δημόσια ζωή…
• Φοβάται ότι θα αποκαλυφθεί ο νέος κομματικός στρατός του, ο οποίος προωθήθηκε στο Δημόσιο…
• Φοβάται ότι ακόμη και ο κ. Διομήδης Σπινέλλης αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το υπ. Οικονομικών, διότι, πιστός στον όρκο του, εντόπιζε… φοροφυγάδες…
Για όλ’ αυτά και για άλλα πολλά, ο Γ. Παπανδρέου ξορκίζει τις εκλογές και απεργάζεται «κόλπα» και επικοινωνιακά τρικ, προκειμένου να τις αποφύγει!

Αγόμεθα μοιραίος προς εθνικήν καταστροφήν, διότι ανεύθυνοι κυβερνήται θέτουν υπεράνω του Έθνους την ευτελή κομματικήν των ιδ

Το «δεν φεύγω», που αποτελεί το σημαίνον του μηνύματος που στέλνουν το Μέγαρο Μαξίμου και το Καστρί, συνοδεύεται από ένα λανθάνων συμπέρασμα: «Αν θέλουν, ας με ρίξουν». Η δεύτερη προοπτική ωστόσο, στην ορολογία της πολιτικής αλλά και της λεγόμενης Δημοκρατικής Παράταξης, συνεπάγεται «αποστασία». Και δημιουργεί αρνητικές φορτίσεις, ταξιδεύοντας την ιστορική μνήμη σε ένα παρελθόν με αποκλίνουσες συμπεριφορές από τον κοινοβουλευτισμό.

Η στρατηγική της έμμεσης καταγγελίας σεναρίων «αποστασίας», έχει κάνει κι άλλες φορές την εμφάνισή της στην ιστορική διαδρομή του ΠΑΣΟΚ. Την ξεκίνησε ο ιδρυτής του Κινήματος, Ανδρέας Παπανδρέου, στη δύσκολη περίοδο του 1989, όταν κατήγγειλε εκείνους που υπονοούσαν την αποχώρησή του από την ηγεσία, λόγω της εμπλοκής του στο σκάνδαλο Κοσκωτά, και την περιπέτεια του Ειδικού Δικαστηρίου.

Τα σενάρια «αποστασίας» επανήλθαν μετά την ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2007, μόνο που τότε υπήρξε ευθεία αμφισβήτηση της ηγεσίας του Γιώργου Παπανδρέου, από τον Ευάγγελο Βενιζέλο και τον Κώστα Σκανδαλίδη.

Το καλοκαίρι, με αφορμή τις συζητήσεις του Γιώργου Παπανδρέου με τον Αντώνη Σαμαρά για τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας, στην οποία ο σημερινός Πρωθυπουργός θα εγκατέλειπε το Μέγαρο Μαξίμου, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ… σηκώθηκε στο πόδι. Η Βάσω Παπανδρέου συγκέντρωσε υπογραφές για να τεθεί θέμα ηγεσίας, το Μαξίμου ωστόσο αντέδρασε άμεσα. Και πάλι με υπονοούμενα περί «αποστασίας», πέτυχε έναν επώδυνο πολιτικό συμβιβασμό με τους αμφισβητίες του Γιώργου Παπανδρέου, που αποτυπώθηκε πλήρως στον ανασχηματισμό της Κυβέρνησης, που ακολούθησε.