Η θερμοκρασία στην κοινωνία συνεχώς να ανεβαίνει...

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Η οικονομία βυθίζεται περισσότερο στον φαύλο κύκλο της ύφεσης και η απόκλιση από τους δημοσιονομικούς στόχους μεγαλώνει, παρότι το βιοτικό επίπεδο των νοικοκυριών υποβαθμίζεται δραστικά. Αν και είναι εξόφθαλμο πια ότι η εφαρμοζόμενη πολιτική οδηγεί σε αδιέξοδο, η τρόικα εμμένει με θρησκευτικό δογματισμό στη συνταγή της, αποδίδοντας την αποτυχία στις υπαρκτές ολιγωρίες της κυβέρνησης Παπανδρέου. Στην πραγματικότητα, και η συνταγή είναι λανθασμένη και ο «μάγειρας» είναι κακός. Το αποτέλεσμα είναι ότι με την πάροδο του χρόνου πολλαπλασιάζονται τα οικονομικά και κατ’ επέκταση τα κοινωνικά ερείπια, χωρίς να διαφαίνεται φως στην άκρη του τούνελ. Αυτό έχει ως συνέπεια η θερμοκρασία στην κοινωνία συνεχώς να ανεβαίνει. Αν και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια την κοινωνική δυναμική, είναι προφανές ότι έχουμε εισέλθει σε εύφλεκτη ζώνη.

Διαπιστώνεται ότι οι κυβερνώντες έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα.

Είναι δυνατόν να εφαρμόζει ο πρωθυπουργός «εντολές άλλων» με το «πιστόλι στον κρόταφο»; Αν δεν τις πιστεύει, τότε είναι βέβαιο ότι δεν θα υπάρξει κανένα αποτέλεσμα, όσες θυσίες κι αν καταβληθούν από τους Πολίτες. Ισως, τελικά, ο πρωθυπουργός να μην καταλαβαίνει και το νόημα των δηλώσεών του. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Διότι, όταν ένας ηγέτης διαπιστώνει ότι οι Πολίτες βρίσκονται σε δεινή θέση, το επόμενο βήμα του είναι να αλλάξει την πολιτική που ακολουθεί, ώστε να τους ελαφρύνει. Ομως, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας… κάνει γυμναστική για να ελαφρύνει το βάρος του (το σωματικό εννοώ). Τώρα πλέον γινόμαστε μάρτυρες μιας εξωφρενικής κατάστασης, που αγγίζει τα όρια του παραλογισμού: Κάθε εβδομάδα, οι αρμόδιοι παράγοντες ανακοινώνουν και νέα ποσοστά για την ύφεση. Ξεκίνησαν από ένα 4,3% και στην τελευταία ανακοίνωση προβλέπεται ότι θα ξεπεράσει το 7%.

ΤΙ ΛΕΕΙ η λογική; Αφού με τα μέτρα που έχουν πάρει -και ξαναπάρει και ξαναπάρει- δεν τιθασεύεται η ύφεση, αλλά αντίθετα «τραβά την ανηφόρα», είναι ώρα να δοκιμάσουν «άλλα» μέτρα. Αυτό δεν είναι το αυτονόητο; Η Νέα Δημοκρατία εδώ και ενάμιση χρόνο επιμένει ότι η τρομακτική κατάσταση φόρων, η περικοπή μισθών, συντάξεων, επιδομάτων, που έχουν επιβληθεί στους Πολίτες, οδήγησαν στην ασφυξία την αγορά. Και εκείνοι τι κάνουν; Διαπιστώνουν ότι η ύφεση είναι ανεξέλεγκτη. Οπότε… αναγγέλλουν και νέα μέτρα για να καλύψουν το νέο έλλειμμα των έξι δισεκατομμυρίων ευρώ, μέσα στους επόμενους τέσσερις μήνες. Χωρίς ίχνος αντιπολιτευτικής διάθεσης, διαπιστώνεται ότι οι κυβερνώντες έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Γίνονται επικίνδυνοι! Είτε ας τα παρατήσουν από μόνοι τους. Είτε πρέπει να τους… παρατήσουμε, τάχιστα, εμείς.

Τα έχουν παίξει οι κυβερνώντες εν όψει ΔΕΘ…

Τα έχουν παίξει οι κυβερνώντες εν όψει ΔΕΘ… Το στομάχι τους πηγαίνει στην πλάτη σκεπτόμενοι τι θα τους σούρουν οι διάφοροι φορείς με τους οποίους θα έρθουν σε επαφή εκεί καθώς και οι αγανακτισμένοι που φαίνεται να επιστρέφουν δρυμήτεροι μετά τον λήθαργο του καλοκαιριού.

Πιο πολύ από όλους φαίνεται να έχει λαλήσει ο Βενιζέλος … Από την μία συναντιέται με τον Σαμαρά και λέει ότι υπάρχει σύγκλιση απόψεων!!! Και αμέσως μετά τολμά και ξεστομίσει ότι πολλά από τα μέτρα που πάρθηκαν ήταν παράλογα.! «Με το πιστόλι στον κρόταφο λειτουργήσαμε υπό την απειλή της τρόικας», είπε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, αφήνοντας αιχμές εναντίον όσων συμφώνησαν με την τρόικα σε ιδιαίτερα σκληρά και παράλογα μέτρα.

Δηλαδή με λίγα λόγια από την μια τα ρίχνει στους βουλευτές και από την άλλη αφήνει εμφανώς να εννοηθεί ότι δώσαμε γη και ύδωρ και πειραματιστήκαμε στου κασίδη το κεφάλι το οποίο και «αποκεφαλίσαμε».

Φήμες δε ακούγονται ότι η χθεσινή αναβολή της συνάντησης Βενιζέλου – Τρόικα δεν πραγματοποιήθηκε διότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να μας ζητηθούν και νέα μέτρα λόγω αποτυχίας μας για ακόμη μια φορά στα έσοδα . Φαίνεται τελικά δεν είναι τυχαίες και οι συνεντεύξεις του Δημήτρη Ρέππα και Ανδρέα Λοβέρδου οι οποίοι φέρνουν και πάλι στην επικαιρότητα το θέμα του τίθεται σε όλες τις συζητήσεις στελεχών του κόμματος, βουλευτών και υπουργών και δεν είναι άλλο από το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών.

Απ’ έξω τους μουντζώνουν κι αυτοί συνεχίζουν την παλιά τους τέχνη.

Δημιουργείται σιγά σιγά στην κυβέρνηση ένας συνασπισμός στασιμότητας. Με πρώτο τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο -ο όποιος αντί να συμμαζεύει δαπάνες, αφήνει να διαρρεύσει ότι το έλλειμμα μπορεί να υπερβεί τα προϋπολογισθέντα και συμφωνηθέντα με την τρόικα -οι υπουργοί ξεθαρρεύουν, νομίζοντας ότι θα γλιτώσουν, ακόμη κι αν βουλιάξει η οικονομία από τις δαπάνες τους. Δεν γνωρίζουμε αν υπολογίζουν σε πρόωρες εκλογές, όπως θρυλείται ότι είναι η προσωπική στρατηγική του κ. Βενιζέλου, αλλά με τα σημερινά ελλείμματα, το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτοί οι υπουργοί θα βουλιάξουν μαζί με την οικονομία.

Το χειρότερο που ανέδειξε η κρίση είναι η αδυναμία των Ελλήνων πολιτικών να μάθουν. Απ’ έξω τους μουντζώνουν κι αυτοί συνεχίζουν την παλιά τους τέχνη. Θέλουν να σκορπούν λεφτά και να διευθετούν -με το πολιτικό αζημίωτο- διάφορες υποθέσεις. Πιστεύουν ότι το μέλλον τους είναι το ίδιο με το παρελθόν τους. Είναι οι ίδιοι που συνέβαλαν τα μέγιστα για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε. Είναι οι πολιτικοί της χρεοκοπίας, σε μια χώρα που χρειάζεται επειγόντως πολιτικούς της ανάκαμψης. Ας το θυμόμαστε αυτό όταν κληθούμε έστω πρόωρα να επιλέξουμε αυτούς που θα μας εκπροσωπήσουν στο Κοινοβούλιο, αντί να κραυγάζουμε «να καεί, να καεί...».

Γιατί, άραγε, ο πρωθυπουργός καταφεύγει σε τέτοιους αδιέξοδους ...

Γιατί, άραγε, ο πρωθυπουργός καταφεύγει σε τέτοιους αδιέξοδους αυτοσχεδιασμούς; Γιατί αρνείται να ακούσει τους πάντες και να διδαχθεί από την εμπειρία των δύο χρόνων; Η απάντηση δεν είναι εύκολη.
Δεν μπορεί να ομιλήσει κανείς για «σύνδρομο ιδιαίτερης επιμονής», λ.χ. ξεροκεφαλιάς ή διαρκούς πείσματος όταν ο Γ. Παπανδρέου έχει αποδείξει ως χαρακτήρας ότι παραμένει ευγενής, διαλεκτικός, συνθετικός, συχνά ευέλικτος.
Ομως υποστηρίζουν άλλοι, υπάρχουν πολλά άλλα δείγματα μιας «πεισματικής εμμονής» του κ. Γ. Παπανδρέου, στο «καινούργιο» και στις καθαρά δικές του επιλογές προσώπων ή πράξεων, που δεν είχαν μελετηθεί σοβαρά. Από τις αλλαγές στους λυρικούς τίτλους των υπουργείων (που κανένα δεν συγκίνησαν και σχεδόν ουδείς θυμάται), έως την «πράσινη ανάπτυξη» (με ιδεοληπτική αντίληψη μέχρι πριν από λίγους μήνες) έως τη διαδικασία opengov ή την υπουργοποίηση λ.χ. γυναικών και κολλητών.
Τα δεδομένα αυτά οδηγούν άλλους στη διαπίστωση ότι η εξουσία και μάλιστα τόσο απόλυτη στην Ελλάδα, όπως η πρωθυπουργική, οδηγεί είτε να αυξάνονται οι πεισματικές αντιλήψεις είτε να αποκτώνται σύνδρομα εγωισμού της εξουσίας. Αρτηριοσκλήρυνσης στην καρέκλα.
Ισως γι’ αυτό όλοι οι στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού (δεν εννοώ το υπηρεσιακό οικοσύστημα Μαξίμου) διατηρούνται μέσα στην ανασφάλεια, ενώ σπάνια εκφράζουν με ειλικρίνεια και ευθύτητα τις αντιρρήσεις τους στα πολύωρα (δήθεν) υπουργικά συμβούλια. Τα λάθη παραμένουν, αλλά κάθε τόσο τα προβλήματα συνεργασίας με το Μαξίμου ξεσπάνε και καταλήγουν σε κρίσεις – φθορές του πρωθυπουργού.

<< Η Ιστορία δεν βαδίζει με το κεφάλι κάτω και τα πόδια ψηλά.>>

Ας μην έχουμε, όμως, αυταπάτες. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ως έμπειρος πολιτικός και με ηγετικές φιλοδοξίες θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να διαψεύσει τον εαυτό του. Αλλωστε κάτι ανάλογο είχε πει και το 2007, μετά την ήττα του στη μάχη για την ηγεσία, όταν αποφάσισε να μην συγκροτήσει τον όμιλο προβληματισμού που ήταν για τον Γ. Παπανδρέου «αιτία πολέμου». Και τότε ο κ. Βενιζέλος δήλωσε ότι «βάζει την ενότητα της παράταξης πάνω από το προσωπικό συμφέρον του».

Η διαθεσιμότητά του να θυσιαστεί, πότε για την παράταξη, πότε για την πατρίδα, πιστεύει ότι θα εκτιμηθεί δεόντως από τους οπαδούς του κόμματος και, όταν χρειαστεί, αυτοί θα του το αναγνωρίσουν. Πότε; Οταν θα τεθεί θέμα ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Η αναβάθμιση του Ευ. Βενιζέλου στον τελευταίο ανασχηματισμό προκάλεσε κύκλο συζητήσεων σχετικά με το αν έχουμε να κάνουμε με παράδοση του δαχτυλιδιού της διαδοχής από τον Παπανδρέου στον Βενιζέλο.

Η φημολογία συντηρείται και εξαιτίας της μερικής «απομάκρυνσης» του πρωθυπουργού από το προσκήνιο, αλλά και της συγκέντρωσης στο πρόσωπο του κ. Βενιζέλου σχεδόν όλων των εξουσιών. Ως πρωθυπουργεύοντα τον αντιμετωπίζουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης και κυρίως η Ν.Δ., η ηγεσία της οποίας εστιάζει τα πυρά της στον υπουργό Οικονομικών, με προφανή στόχο να εξουδετερώσει την όποια θετική δυναμική είχε δημιουργηθεί στον κόσμο με την τοποθέτηση του κ. Βενιζέλου στη δεύτερη θέση της κυβερνητικής ιεραρχίας.

Ωστόσο ο συγκεντρωτισμός σε εποχές οικονομικής κρίσης, πολιτικής αστάθειας και κοινωνικής έκρηξης δεν έχει πάντοτε καλά αποτελέσματα, ιδιαίτερα μάλιστα αν έχεις να αντιμετωπίσεις σύνθετες υποθέσεις, εντός και εκτός Ελλάδος, χωρίς αντερείσματα. Με τη δημόσια διοίκηση διαλυμένη, ,τους πολίτες σε κατάσταση απόγνωσης και την κυβέρνηση με έλλειμμα συνοχής, δεν μπορείς να αισιοδοξείς. Από ένα σημείο και μετά, άρχισαν να εκδηλώνονται και αμφισβητήσεις από το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ.

Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να δει τι θα κάνει με την κοινωνία.

Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να δει τι θα κάνει με την κοινωνία. Δεν μπορούμε να λέμε συνεχώς ψέματα στον ελληνικό Λαό – γιατί το ψέμα έχει κοντά ποδάρια…
Δυστυχώς, συνεχώς ψέματα. Ψέματα ότι δεν γνώριζαν την κατάσταση της οικονομίας! Ψέματα ότι υπάρχουν χρήματα! Ψέματα ότι το έλλειμμα ήταν 12,6%, ενώ το παρέλαβαν μόνο 8,2% και το υπόλοιπο (ώς τις 31.12.2009) το δημιούργησαν οι ίδιοι! Ψέματα για την κάθαρση της δημόσιας ζωής! Ψέματα για τον δανεισμό, ψέματα και ιεροκρυφίως οι επαφές με το ΔΝΤ! Ψέματα για την ακούσια πορεία προς το Μνημόνιο! Ψέματα για τις προ Μνημονίου επαφές! Ψέματα για τα προ και μετά Μνημόνιο μέτρα! Ψέματα για τα αποτελέσματα των θυσιών του Μνημονίου! Ψέματα για την Ανάπτυξη! Ψέματα για τις περικοπές! Ψέματα για την επέκταση της λιτότητας και στις κυβερνητικές δαπάνες! Ψέματα ή απόκρυψη της αλήθειας για το Αιγαίο, για τις ΑΟΖ, για τις σχέσεις με τη Ρωσία! Ψέματα με τις Αυτοδιοικητικές, αλλά και με τον «Καλλικράτη»! Ψέματα σε κάθε βήμα – είτε σημαντικό, είτε ασήμαντο!
Είναι να θαυμάζει κανείς την υπομονή και την ανοχή του Λαού μας. Ο οποίος άξιζε μια καλύτερη τύχη. Και ο οποίος, πρωτίστως, άξιζε μια καλύτερη πολιτική ηγεσία. Και όχι κάθε φορά να βρίσκεται στο δίλημμα αν πρέπει να προτιμήσει τη Σκύλλα ή τη Χάρυβδη, – τους Κύκλωπες ή τους Λαιστρυγόνες – λες και ο κόσμος αρχίζει από τα θηρία και τελειώνει στα τέρατα!