Δεν του φτάνουν τα έως τώρα γιούχα και τα ποσοστά της λαϊκής οργής;

Ο πρωθυπουργος όλο και περισσότερο τελευταία ακολουθεί τακτική απελπισμένου. Δεν προκαλεί τη λογική, αλλά και τη μνήμη μας. Ετσι δηλώνει: «Είμαστε μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση» (όντως) και «θα τιμήσουμε στο έπακρο την εντολή που μας έδωσαν οι Ελληνες πολίτες». Δεν χρειάζεται συνέπεια «στο έπακρο», ομιλούμε για απλή ανταπόκριση στις προεκλογικές δεσμεύσεις.
Τι χρειάζεται η υπερβολή της διαβεβαίωσης; Προφανώς, καταφανώς επειδή δύο χρόνια τώρα σχεδόν, υπάρχει απόκλιση, παρέκκλιση, ασυνέπεια. Λες; Κάθε άλλο απαντά ο πρωθυπουργός: «Το ΠΑΣΟΚ γυρίσε στις αρχές και τις αξίες του»(!) και συμπληρώνει στρεψόδικα: «Ποτέ δεν ήταν αξία ενα ρουσφέτι στο Δημόσιο. Ποτέ δεν ήταν αξία η ανισότητα στη μισθοδοσία ή στη σύνταξη».
Ολόκληρη η περίοδος 1981-2004 ήταν πλήρης ρουσφετολογίας, όπως το έχουν ομολογήσειόλοι οι παράγοντες του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια. Η μόνη αξία τους επί δεκαετίες.
* Οσο για την ανισότητα στη μισθοδοσία και τη σύνταξη, πράγματι δεν αποτελεί κοινωνική - ιδεολογική αξία, αλλά είναι επαίσχυντο εάν αυτή η ανισότητα «θεραπεύεται» με ισότητα προς τα κάτω, με περικοπές μισθών και συντάξεων, επιδομάτων, υπερωριών και δώρων. Και η φαύλη ανισότητα (γιατί αυτή εννοεί ο πρωθυπουργός, χωρίς να εξετάζει ποιος τη θέσπισε ή την εξέθρεψε) και άδικη εξίωση προς τα κάτω είναι εξίσου κατακριτέες.
* Παίζοντας με τη μνήμη των Ελλήνων και την αλήθεια, ο πρωθυπουργός θέλοντας να υπογραμμίσει την αγάπη του για το αξίωμά του τονίζει: «Αν δεν κάνω λάθος, κάποιοι στοιχημάτιζαν ότι θα είχα ήδη φύγει, εδώ και μήνες, για να γίνω γενικός γραμματέας του ΟΗΕ».
Ουδέποτε υπήρξε τέτοια πιθανότητα, όπως είχα γράψει και αναλύσει, ουδέποτε συζητήθηκε σοβαρά υποψηφιότητα του Γ. Παπανδρέου και αυτοί, που δήθεν στοιχημάτιζαν, ήταν κάποιες γραφίδες του τωρινού οικοσυστήματος Μαξίμου, καντηλανάφτες τέτοιων «ειδήσεων».
* Πάντως, είναι περίεργο πως ένας πρωθυπουργός που έχει διορίσει απευθείας υπουργούς κολλητούς του, με μηδέν πολιτική – διοικητική εμπειρία και προσφορά να διαβεβαιώνει ότι «την ψυχή μας τη χάσαμε κάθε φορά που ταυτιστήκαμε με την εξουσία, με τις καρέκλες». Και ότι τώρα δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά υπηρετείται το συμφέρον του λαού και του τόπου. Δεν του φτάνουν τα έως τώρα γιούχα και τα ποσοστά της λαϊκής οργής;

Η αγανάκτηση αναμένεται να εκτιναχθεί στα ύψη.

Ωστόσο, ακόμη και το ευρύτερο κοι­νωνικό πεδίο θα είναι ένα ναρκοπέδιο άκρως επικίνδυνο για την κυβέρνηση, καθώς οι συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης, μαζικών λουκέτων στις επιχειρήσεις, έκρηξης της επίσημης και της ανεπίσημης ανεργίας και της μαύρης εργασίας - όπως και της στά­σης πληρωμών στην αγορά λόγω έλ­λειψης ρευστότητας - διαμορφώνουν ένα εκρηκτικό κοινωνικό τοπίο.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, αυξάνο­νται ραγδαία αυτοί που δεν έχουν πια τη δυνατότητα να αντεπεξέλθουν σε βασικές καθημερινές ανάγκες, ενώ π.χ., η απειλή εξώσεων και αύξησης των αστέγων είναι παρούσα - όπως δείχνουν τα στοιχεία που επανήλθαν στο φως της δημοσιότητας αυτές τις ημέρες.

Ακόμη, όμως, και στο επίπεδο αυ­τών που αντέχουν να εξυπηρετούν τις βασικές βιοτικές ανάγκες, η κατά­σταση συνεχώς επιδεινώνεται και είναι ενδεικτική η επιστροφή χρημάτων από καταθέσεις στο εξωτερικό, προκειμένου να πληρωθούν φόροι, εκπαί­δευση και υγεία. Τώρα, λοιπόν, που θα αρχίσουν να καταφτάνουν στα νοικοκυριά μαζικά τα ραβασάκια - προκειμένου να πλη­ρωθούν εισφορές, φόροι κ.λπ., για ει­σοδήματα που σε πολλές περιπτώσεις έχουν πλέον χαθεί -, η αγανάκτηση αναμένεται να εκτιναχθεί στα ύψη, χωρίς κανείς να είναι βέβαιος αν και με ποιον τρόπο θα εκφραστεί.

Μας οδηγούν στον όλεθρο είναι φανερό.

Η κυβέρνηση δείχνει σημάδια αδράνειας και παράλυσης. Την ώρα που θα έπρεπε να ανακοινώνουν δραστικές αποφάσεις για συγχωνεύσεις οργανισμών, μείωση δαπανών και ιδιωτικοποιήσεις, ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί ασχολούνται με δημοψηφίσματα και αναβάλλουν συνεχώς τη λήψη αποφάσεων. Ηδη, όμως, τα στοιχεία δείχνουν ότι οι δαπάνες του κράτους αυξάνονται και πως η χώρα δεν θα μπορέσει να εκπληρώσει τους στόχους για τους οποίους έχει δεσμευθεί. Το χειρότερο είναι ότι πολλά στελέχη του κυβερνώντος κόμματος σκέπτονται τη διενέργεια εκλογών ως μια διέξοδο. Ενδεχομένως, να είναι ένας τρόπος φυγής για όσους δεν ξέρουν ή δεν αντέχουν να κάνουν τη δουλειά τους σε δύσκολους καιρούς. Τη λιποψυχία και ανεπάρκειά τους, όμως, θα την πληρώσει η χώρα και οι Ελληνες πολίτες. Αν οδηγήσουν τη χώρα στην καταστροφή με την αδυναμία τους, η ευθύνη τους θα είναι τεράστια, ιστορική!

Υπάρχουν πολλές κατηγορίες πολιτών που έβγαλαν τα λεφτά τους από τις τράπεζες, εξαιτίας της κρίσης, φοβούμενοι μην τα χάσουν, αφού τα σενάρια για επιστροφή στη δραχμή έδιναν κι έπαιρναν, με τη στήριξη και ενθάρρυνση συγκεκριμένων οικονομικών παραγόντων και ΜΜΕ.

● Είναι αυτοί που τα έβαλαν στα σεντούκια και δεν πρόκειται να τα «ξεθάψουν» αν δεν δουν να αλλάζει το κλίμα και πάψουν να μπλοφάρουν στις πλάτες τους οι πολιτικές ηγεσίες.

● Είναι αυτοί που μάζεψαν ένα σημαντικό ποσό όλα τα προηγούμενα χρόνια, το έβγαλαν νόμιμα σε τράπεζες του εξωτερικού και είναι οι πιο δύσπιστοι στο να το επιστρέψουν βλέποντας το κλίμα της οικονομικής αβεβαιότητας (ίσως εδώ να μιλάμε για το μεγαλύτερο ποσό συγκεντρωτικά).

● Είναι αυτοί που απλώς παραφούσκωσαν τους λογαριασμούς που ήδη είχαν στο εξωτερικό με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ και δεν πρόκειται να τα φέρουν πίσω, που να δουν τον Βενιζέλο να τους εκλιπαρεί γονυπετής στο Σύνταγμα, όχι ως συνταγματολόγος, αλλά ως φτωχόπαιδο με κασελάκι σε στυλ Βασιλάκη Καΐλα (του κανονικού).

Η μόνη περίπτωση να φέρουν πίσω κάνα φράγκο είναι για να αγοράσουν μπιρ παρά κανένα «φιλέτο» του Δημοσίου, αφού βέβαια τους τα «ασπρίσει» συγκεκριμένος νόμος προς δόξα και τιμή της Ανεξάρτητης Αρχής για το ξέπλυμα χρήματος από παράνομες δραστηριότητες!!!

Και θα μου πείτε «εσύ τι προτείνεις, ρε μεγάλε;».

Εγώ δεν προτείνω τίποτε, ούτε ο Προβόπουλος είμαι για να κάνω παραινέσεις και να δίνω λύσεις. Δουλειά μου είναι να παρατηρώ τα γεγονότα και να προσπαθώ να φωτίσω όλες τις πλευρές.

Υπ’ αυτή την έννοια εκτιμώ ότι για να πιάσουν τόπο οι εκκλήσεις του στυλ «πατριώτες, φέρτε πίσω τα λεφτά» θέλει πολύ δρόμο ακόμα.

Κυρίως να διαμορφωθεί ένα κλίμα εμπιστοσύνης ανάμεσα σε πολίτες και πολιτικές ηγεσίες.

Πήρατε εσείς χαμπάρι στις διακοπές σας, μιλώντας με φίλους στις παραλίες, τα μπαρ, τις ταβέρνες, άντε και σε φουσκωτά και σε... γιοτ, να διαφαίνεται κάτι τέτοιο;

Άρα οι βαρύγδουπες δηλώσεις και οι... απειλές Βενιζέλου είναι για να υπάρχουν κάποιες ειδήσεις τον Αύγουστο!

Τα Κολλητηλίκια τέρμα...

Ο πασόκος θεωρεί ότι θα βγούμε από την κρίση με το που θα δικαιωθούν οι προσπάθειες του Γιώργου. Δεν ξέρω από πού αντλεί την αισιοδοξία αυτή (αν και το ουσιαστικό ερώτημα εδώ είναι πόσοι έχουν απομείνει πλέον στο ΠΑΣΟΚ για να μιλάμε για πασόκους), η αλήθεια είναι όμως ότι, ακόμη και αν δικαιωθούν οι προσπάθειες του Γιώργου, αυτή η κατάσταση, της σκληρής λιτότητας και της σφιχτής δημοσιονομικής πολιτικής, θα διαρκέσει τουλάχιστον μια δεκαετία.

Ο δεξιός, από την άλλη, έχει εναποθέσει τις ελπίδες του στον Σαμαρά. Σκέφτεται πως έτσι και γίνει ο αρχηγός πρωθυπουργός, θα λυθούν όλα διά μαγείας. Τέρμα η πολιτική της λιτότητας, τέρμα οι περικοπές, τέλος η κρίση, την επομένη της εκλογής του οι άνεργοι θα βρουν δουλειά, οι τράπεζες θα ξαναρχίσουν να δίνουν δάνεια, θα αυξηθεί η βιομηχανική παραγωγή, θα μειωθούν οι σπατάλες θα... θα..., και επιπλέον θα μπορέσει να βολέψει και το παιδί στο Δημόσιο!

Μίζα - ρουσφέτι

και αναξιοκρατία

Κι όχι μόνο θα βολέψει το παιδί στο Δημόσιο, αλλά επειδή είναι και λίγο κολλητός, θα μπορέσει να κάνει και καμιά δουλίτσα με το κράτος να βγει και κανένα «μεροκάματο» - ωραία πράγματα που παραπέμπουν στη «χρυσή εξαετία» Καραμανλή 2004-2009. Τότε που το τρίπτυχο μίζα - ρουσφέτι και αναξιοκρατία είχαν γίνει θυρεός στη σημαία της Νέας Δημοκρατίας. Αυτά σκέφτεται ο δεξιός, τι να λέμε τώρα. Αλλά το κακό δεν είναι ότι τα σκέφτεται αυτός, το κακό είναι ότι ο αρχηγός Αντώνης δεν του κόβει τον βήχα. Πονηρά τον αφήνει να σκέφτεται ότι μπορεί να ξαναγυρίσουμε σε καταστάσεις που μας έφεραν ως εδώ. Δεν του λέει, δηλαδή, «μεγάλε, άκουσε: διορισμοί δεν θα γίνουν, η λιτότητα θα υπάρχει για χρόνια ακόμη, μην περιμένεις θαύματα, και μην παραμυθιάζεσαι ότι θα αρχίσουμε πάλι τα κολλητηλίκια με κουμπάρους, κολλητούς, φίλους και συγγενείς. Το πάρτι τελείωσε μαζί με τον Καραμανλή».

Μας έχουν κάνει ασήμαντους ενώ αυτοί είναι οι σημαντικοί...

Ξέρουμε ότι κάτι πολύ σημαντικό μας έχει αφαιρεθεί αλλά δεν το προδιορίσαμε ακόμη με την λογική. Σύντομα όμως θα συμβεί κι αυτό. Δεν είμαστε άβουλα όντα για να αποφασίζουν οι κάθε λογής πολιτικοί για τις ζωές μας χωρίς να μας ρωτούν. Η οργή έχει συμπυκνωθεί τόσο πολύ από τις δεκαετίες αυτής της συμπεριφοράς πολιτικών απέναντί μας, ώστε τώρα ξεσπάει βίαια. Μας έχουν κάνει ασήμαντους ενώ αυτοί είναι οι σημαντικοί, αυτό λέμε! Και είναι απόλυτα φυσικό να ξεσπά με λύσσα ο εδώ και δεκαετίες δούλος, ο ασήμαντος, ο άνευ δικαιώματος συμμετοχής και αυτοπροσδιορισμού ενάντια στον μοστραρισμένο αφέντη! Ιδιάιτερα όταν βλέπει ότι ο αφέντης συνεχίζει ακόμα αυτό ανάλγητο σκεπτικό ότι ο δούλος πρέπει να κάτσει στ' αυγά του. Αν δεν το καταλάβετε αυτό, τότε αυτά που βλέπετε τώρα δεν είναι τίποτα μπροστά σε όσα έρχονται. Σκεφτείτε τι θα γίνει όταν αυτή η εξοργισμένη υποδουλωμένη μάζα ξεπεράσει τον φόβο να επιτεθεί κατευθείαν τα λεγόμενα κοινοβούλια, τα οποία οι αφέντες έχουν μετατρέψει σε παλάτια, σε κέντρα λήψεως αποφάσεων ανεξαρτήτως βούλησης των κοινωνιών. Αλλά έτσι είναι. Η Βαστίλη δεν έπεσε από μόνη της. Ισοπεδώθηκε από την αγανακτισμένη κοινωνία αυτών που οι άρχοντες κρατούσαν σαν ζώα! Σχεδόν πάντα ο αφέντης νομίζει ότι η αφεντιά του είναι κάτι το απολύτως φυσικό και ανεγγιχτο, μέχρι που ο δούλος τον σκοτώνει. Περιττό γίνεται τότε να μιλάμε για δίκαια και άδικα. Συνέλθετε και δείτε την πραγματικότητα πριν η πραγματικότητα σας κάνει αμυδρό παρελθόν!

Κάποιος κάτι πρέπει να μας πει...

Τι έγινε και δεν πήγαμε καλά και είμαστε πάλι μπροστά στο ίδιο δίλημμα; Φταίει κανείς; Υπάρχουν πολιτικές ευθύνες; Ηταν κακή η συνταγή; Δεν την εφαρμόσαμε σωστά; Και τα δύο; Κάποιος κάτι πρέπει να μας πει... Το λέω αυτό γιατί το «αντεπιχείρημα» δεν είναι μόνο η κοινωνική σκληρότητα των μέτρων ή η λογική του «ξεπουλήματος» (γιατί η αποκρατικοποίηση είναι άλλο πράγμα), αλλά κυρίως η βάσιμη αμφιβολία των πολιτών αν όλα αυτά μπορούν να μας βγάλουν από την κρίση ή θα μας «χώσουν μέσα» πιο βαθιά! Δηλαδή αν πρόκειται για «ξεζούμισμα» χωρίς αποτέλεσμα για τη χώρα ή όχι.
Οι αμφιβολίες δεν είναι αβάσιμες. Ο «πρώτος χρόνος» του μνημονίου δεν πήγε καλά. Η ύφεση μας «έπνιξε». Το χρέος εκτινάχθηκε. Τα spreads έσπασαν όλα τα ρεκόρ και οι στόχοι για έξοδα και έσοδα είχαν όχι και τόσο μικρές αποκλίσεις κλπ. Μας έμειναν η... ανεργία και η... κατήφεια. Και τα «νέα μέτρα» δεν είναι άλλης λογικής, απλά προστέθηκαν και οι αποκρατικοποιήσεις. Από την άλλη μεριά πολλοί έγκυροι αναλυτές (όχι παπαγαλάκια), σοβαροί οικονομικοί οίκοι αλλά και «προκαθήμενοι» της ΕΕ και του Eurogroup βλέπουν και δηλώνουν (δημόσια ή εμπιστευτικά) ότι το «πράγμα» δεν βγαίνει χωρίς «άλλου τύπου» παρεμβάσεις. Φοβούμαι ότι έχουν δίκιο. Το «πρόγραμμα» δύσκολα βγαίνει, αν βγαίνει... Εχουμε δυστυχώς μπλέξει άσχημα!