Φυσικά, οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ δεν φημίζονται για τον σεβασμό τους στο δημόσιο χρήμα. Από αυτό το σημείο, όμως, μέχρι του σημείου να νομοθετούν και διαδικασίες δημόσιας σπατάλης χωρίς αντίκρισμα, η απόσταση είναι χαώδης και κανένας «εξυπνάκιας» επικοινωνιολόγος ή «μαύρος προπαγανδιστής» δεν μπορεί να τη γεφυρώσει.
Μόνο η συρρίκνωση και η υπερκέραση της λαϊκής κυριαρχίας μπορεί ν’ αποτελέσει μια λογική ερμηνεία των κυβερνητικών μεθοδεύσεων.
Η υπερκέραση και η συρρίκνωση της λαϊκής κυριαρχίας, όμως – το μόνο φύλλο συκής που απέμεινε στη «δημοκρατία των κατεδαφιστών», – θα είναι ένα πραξικόπημα το οποίο, – αντί να διοργανώσουν και να επιβάλουν οι αμερικανοκίνητοι Συνταγματάρχες, θα διοργανώσουν και θα επιβάλουν οι αμερικανοκίνητοι και οι άφρονες βουλευτές.
Οι οποίοι, ήδη, έχουν ψηφίσει τη συρρίκνωση της εθνικής κυριαρχίας! Γιατί, τάχα, να μην ψηφίσουν τη συρρίκνωση και της λαϊκής κυριαρχίας; Ενα Μνημόνιο και γι’ αυτήν!

Τις αποτυχίες και τα λάθη της πληρώνουν οι Ελληνες εδώ και 20 μήνες.

Κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ θέλουν να ανασυγκροτηθούν, να ανατρέψουν τις δημοσκοπήσεις και να αποφύγουν κάθε κίνδυνο πρόωρων εκλογών. Δεν είναι στις προθέσεις τους πλέον κάτι τέτοιο. Το αντίθετο.
* Ομως, αυτή η νέα στρατηγική της «αντεπίθεσης» με σφοδρή πολεμική στη Νέα Δημοκρατία (που συζητήθηκε αναλυτικά την Παρασκευή στο Υπουργικό Συμβούλιο και σε άλλες συσκέψεις) δεν μπορεί να βασισθεί σε κανένα ισχυρό, συγκριτικό πλεονέκτημα. Πράγματι, οι αποφάσεις των Βρυξελλών έδωσαν στην Ελλάδα βαθιά ανάσα και νέες δυνατότητες, αλλά υπάρχουν ακόμα πολλά – πολλά σημεία, οι νέες περικοπές και αφαιμάξεις άρχισαν να ισχύουν και το μέγα στοίχημα ήταν και παραμένει η κυβερνητική πολιτική. Τις αποτυχίες και τα λάθη της πληρώνουν οι Ελληνες εδώ και 20 μήνες.
Το θέμα δεν είναι εάν ο Α. Σαμαράς έχασε ή όχι «ιστορική ευκαιρία να συμβάλει», αλλά οι ιστορικές αποτυχίες όλης της περιόδου Γ. Παπακωνσταντίνου.
* Πολύ περισσότερο όταν η μέχρι τώρα σκλήρυνση της κυβέρνησης, από τον Αλέξη Τσίπρα έως τους ταξιτζήδες, μάλλον απέτυχε, ενώ οι προτάσεις – θέσεις του Αντώνη Σαμαρά τού έχουν εξασφαλίσει ευρύτερη λαϊκή αποδοχή. Τα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής κρίσης υπάρχουν και είναι οδυνηρά, με γενική την πεποίθηση ότι βελτιώθηκε μεν το διεθνές πλαίσιο, αλλά εξακολουθούν να παραμένουν εσωτερικά. Δεν λύνονται, δεν προωθούνται, δεν οδηγούν σε ελπίδες και προσδοκίες.

Οι «πέτρες» θα γράφουν το όνομά τους. Το είχε προβλέψει ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

Το συμπέρασμα είναι εύλογο. Οι Ελληνες πολίτες έκαναν το καθήκον τους, η ευρωπαϊκή ηγεσία έκανε το δικό της και η ελληνική κυβέρνηση είναι πλήρως ικανοποιημένη και από τους δύο. Ετσι, αν δεν πάει κάτι καλά από εδώ και μπρος, αυτή που δεν θα έχει κάνει το καθήκον της θα είναι η κυβέρνηση και μόνο. Και φυσικά, θα αναλάβει μόνη της όλες τις συνέπειες μιας κοινωνικής εξέγερσης.

Δεν έχω καμία διάθεση να αμφισβητήσω την επιτυχία του κ. Παπανδρέου, αλλά πετώντας από «επιτυχία» σε «επιτυχία» καταντήσαμε να γιορτάζουμε που είμαστε η πρώτη χρεοκοπημένη χώρα της Ευρώπης από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. «Επιτυχία» ήταν ο ευρωπαϊκός μηχανισμός τον Μάρτιο του 2010, «επιτυχία» το Μνημόνιο 1 τον Μάιο του 2010, «επιτυχία» και η επιμήκυνση που αποφασίστηκε τον Μάρτιο του 2011, αλλά συνεχώς διολισθαίνουμε στα χειρότερα και κατρακυλάμε στον άβυσσο.

Δεν ξέρω αν ο κ. Παπανδρέου και το επιτελείο του αντιλαμβάνονται το υψηλό ρίσκο που αναλαμβάνουν με τους πανηγυρισμούς, τις δηλώσεις περί ιστορικών αποφάσεων και τα χειροκροτήματα στο Υπουργικό Συμβούλιο. Ελπίζω πως δεν θα χρειαστεί να πάνε σε νέα μέτρα τους επόμενους μήνες επειδή «δεν βγαίνει ο λογαριασμός» του Προϋπολογισμού ή γιατί δεν προχωρούν οι αποκρατικοποιήσεις ή γιατί η ύφεση εξακολουθεί να υπονομεύει κάθε προσπάθεια ή γιατί οι διαρθρωτικές αλλαγές θα βαλτώσουν. Γιατί, αν χρειαστεί, δεν θα υπάρχει πλέον καμία δικαιολογία. Οι ευθύνες θα είναι αποκλειστικά δικές τους. Οι «πέτρες» θα γράφουν το όνομά τους. Το είχε προβλέψει ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

Ο Ελληνας πρωθυπουργός, όμως, είπε «ναι» σε όλα...

Ο Ελληνας πρωθυπουργός, όμως, είπε «ναι» σε όλα, – όπως, άλλωστε, όλα τα σχετικά ρεπορτάζ καταγράφουν.
Είπε «ναι» ακόμη και σε εκείνα που μέχρι και την παραμονή της Συνόδου Κορυφής όποιος τολμούσε, εντός ή εκτός Ελλάδος, να τα ζητήσει προκαλούσε την οργή του κ. Γ. Παπανδρέου και τις καταγγελίες του ότι «όλοι αυτοί παίζουν το παιχνίδι των κερδοσκόπων» και «γίνονται δεκανίκια σ’ εκείνους που στοιχηματίζουν στη χρεοκοπία της Ελλάδας».
Ετσι, είπε «ναι» και στη γενική αναδιάρθρωση του συνολικού χρέους (που εξόρκιζε!) και στη συμμετοχή ιδιωτών (που τη στηλίτευε!) και στο «κούρεμα» (που απέρριπτε μετά βδελυγμίας!) και στην «επαναγορά ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά» (που αναθεμάτιζε!) και στην «επιμήκυνση του χρέους», φυσικά, αφού ήταν το μόνο που ζητούσε μέχρι και την προτεραία της Συνόδου!
Αλλωστε, και να ήθελε να αξιώσει κάτι, δεν του ήταν δυνατό, διότι φρόντισε προτού πάει στη Σύνοδο Κορυφής να τα έχει δώσει όλα, να έχει αυτοαφοπλιστεί, να έχει παραδώσει εκουσίως κάθε διαπραγματευτική δυνατότητα με τα Μνημόνια και τα Μεσοπρόθεσμα και με την επιδρομή εναντίον των λαϊκών εισοδημάτων και κατακτήσεων!
Και, βεβαίως, με όσα δέχθηκε αδιαμαρτύρητα στις Βρυξέλλες, ούτε την «επιλεκτική» ή την «ελεγχόμενη χρεοκοπία» απομάκρυνε οριστικά – αντιθέτως, της άνοιξε τον δρόμο – αλλά ούτε και μπορεί να βεβαιώσει κανέναν ότι το δημόσιο χρέος θα μειωθεί στο δυνάμενο να προβλεφθεί μέλλον!
Ανακεφαλαιώνουμε: Τα Ελληνόπουλα και οι Ελληνοπούλες που σήμερα κάθονται στα θρανία, θα μεγαλώσουν, θα ζήσουν και θ’ αγωνιστούν σ’ αυτή την «πατρίδα χωρίς αύριο». Και θα φτάσουν – όσοι και όταν φτάσουν – στη σύνταξη:

Τις μόνες μάχες που έδωσε – και που κέρδισε – η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου ήταν εκείνες εναντίον του ελληνικού Λαού.

η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, φροντίζει από τον Μάρτιο του 2010 μέχρι σήμερα να μεταβαίνει στις Βρυξέλλες και σε άλλα ευρωπαϊκά κέντρα, χωρίς καμιά διαπραγματευτική ικανότητα και δυνατότητα, εφόσον έσπευσε:
1. Να μετατρέψει τα συνήθη διατραπεζικά και διακρατικά δάνεια σε ενυπόθηκα δάνεια, με υποθήκη σύμπασα τη δημόσια περιουσία...
2. Να παραιτηθεί από το δικαίωμα που έχει κάθε ανεξάρτητο κράτος να αναζητήσει χρηματικούς πόρους για τις ανάγκες του από οποιαδήποτε άλλη πηγή, – πέραν της Τρόικας...
3. Να εκχωρήσει κυριαρχικά δικαιώματα σε ξένα πολιτικοοικονομικά κέντρα, – αυτοϋποβαθμιζόμενη η ίδια σε απλό διεκπεραιωτή των αποφάσεων της Τρόικας – και μάλιστα κακό διεκπεραιωτή...
4. Να κατεδαφίσει όλες τις εργασιακές, ασφαλιστικές, εισοδηματικές, προνοιακές και κοινωνικές κατακτήσεις του ελληνικού Λαού, – κατά τις υποδείξεις της ευρωπαϊκής (και αμερικανικής) Νέας Τάξης... Και,
5. Να γκρεμίσει όλες τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής κοινωνίας, οι οποίες υπήρξαν η Κιβωτός του Ελληνισμού διαμέσου των αιώνων και των κατακλυσμών της ιστορίας.
Ετσι, όλα όσα διαδίδονται από τα φερέφωνα του παπανδρεϊσμού για «κόκκινες γραμμές», για «σκληρές διαπραγματεύσεις», για «ανυποχώρητες εθνικές θέσεις» και άλλα ηχηρά, είναι σκέτες πομφόλυγες. Διότι, όποιος καταθέτει τα όπλα πριν από τη μάχη, δεν διαπραγματεύεται, αλλά – απλούστατα – παραδίδεται!
Αρα, οποιαδήποτε «λύση» ή «μη λύση» ή «αναβολή λύσης» του ελληνικού προβλήματος, λογικά, θα είναι ανώτερη των προσδοκιών μιας κυβέρνησης περιορισμένης κυριαρχίας και παραδομένης χωρίς μάχη!
Το έχουμε σημειώσει και άλλοτε: Τις μόνες μάχες που έδωσε – και που κέρδισε – η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου ήταν εκείνες εναντίον του ελληνικού Λαού. Και η εξουθένωση του ελληνικού Λαού, σίγουρα, θα ήταν το μοναδικό της επιχείρημα στη Σύνοδο Κορυφής.

Κακά τα ψέματα, η Ελλάδα ασθενεί βαρέως ...

Η οικονομία της χώρας απειλείται με αποδιάρθρωση και η τύχη της εξαρτάται ευθέως πλέον από τις αποφάσεις των ευρωπαίων εταίρων.



Αλλά και το εσωτερικό μέτωπο είναι κλονισμένο, συγκρουσιακό και πολιτικά ασταθές.


Κακά τα ψέματα, η Ελλάδα ασθενεί βαρέως και είναι απαραίτητο να αναλάβει ταχύτατα δυνάμεις.


Αν δεν το επιτύχει σύντομα, οι επιβουλές δεν θα αργήσουν.


Ηδη έχουμε τα πρώτα σημάδια.


Οι γείτονες δείχνουν πλέον άλλες διαθέσεις. Πιέζουν την Κύπρο και μαζί εγείρουν ξανά θέματα στο Αιγαίο.


Η ιστορία διδάσκει ότι όποτε χάνεται η εσωτερική συνοχή, οι εθνικοί κίνδυνοι πολλαπλασιάζονται.


Είναι αυτή μια παράμετρος που δεν έχει αξιολογηθεί επαρκώς. Απορροφημένοι από την οικονομική κρίση και την εσωτερική σύγκρουση, δεν αναγνωρίζουμε την προφανή εθνική απειλή. Είναι καιρός κι αυτή να εκτιμηθεί.

Πριν να είναι αργά.

Όπου ακούς μεγάλα λόγια κράτα μικρό καλάθι...

Πετώντας προφανώς στα άχρηστα όσα έλεγε τότε, δήλωσε ότι «και η χειρότερη λύση είναι λύση» γιατί το «χειρότερο σενάριο της Πέμπτης θα είναι να μην υπάρξει λύση»! Με εντυπωσιακή ευκολία δηλαδή, ενδεικτική για το πώς αντιλαμβάνονται τις... καθαρές κουβέντες οι πολιτικοί εκπρόσωποι του συστήματος που τρικλίζει, η βεβαιότητα της πλήρους κάλυψης υποβαθμίζεται σε ένα «είμαστε ξεκρέμαστοι». Στόχος, άλλη μια φορά, να γίνει αποδεκτή οποιαδήποτε «λύση» κατατεθεί από αυτούς που έχουν και το καρπούζι και το μαχαίρι.

ΓΙΑΤΙ η κυβέρνηση, που όλο και περισσότερο αποκαλύπτεται ότι έχει χάσει και τα αβγά και τα καλάθια, δεν έχει σχέδιο, ή μάλλον δεν έχει σχέδιο στο οποίο να υπάρχει στοιχειωδώς έγνοια για τη χώρα και τους ανθρώπους της. Ο,τι έκαναν όταν έλεγαν «λεφτά υπάρχουν» -και αγνοώντας άλλες δυνατότητες μεθόδευαν την επέμβαση του ΔΝΤ- αυτό κάνουν και τώρα. Ούτε μπορούν ούτε θέλουν να αλλάξουν περπατησιά. Η όποια έγνοια τους αρχίζει από τις τράπεζες και φτάνει μέχρι τις αγορές.

ΟΠΩΣ δεν διαπραγματεύτηκαν στοιχειωδώς τότε, παρά τα επικοινωνιακά κόλπα για... περίστροφα πάνω στο τραπέζι και τα φτηνά λογύδρια για τον πατριωτισμό, έτσι δεν διαπραγματεύονται και τώρα. Πηγαινοέρχονται από σύνοδο σε σύνοδο υπογράφοντας ό,τι τους ζητηθεί και ελπίζοντας ότι οι κάθε φορά καινούργιες απαιτήσεις της τρόικας θα είναι οι τελευταίες.