Είναι δυνατόν ο 'ελληνικός πολιτισμός καποτε να πεθάνει ;

Σου πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό ότι ό Γεώργιος Παπανδρέου μπορεί να είναι ένας συνειδητός καταστροφέας της πατρίδας μας ; Σου πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό η σκέψη ότι μπορεί να ήρθε στην Ελλάδα για να ανακόψει την πρόοδο να υποβαθμίσει το πολιτικό επίπεδο του λαού, να φθείρει τους θεσμούς, να εξευτελίσει το σοσιαλισμό και νοθεύσει την ελληνικότητα μας; Όταν δεν θα έχει μείνει τίποτε πιά όρθιο στον τόπο αυτό, όταν το πέρασμα του Παπανδρέου από την πολιτική μας ζωή θα ισοδυναμεί καθαρά με πέρασμα ΤΥΦΩΝΑ που κατέστρεψε και ισοπέδωσε τα πάντα τότε όλοι οι ‘Ελληνες θα αρχίσουν να θυμούνται μια προς μια τις καταστροφές που έχει προκαλέσει ό μοιραίος αυτός άνθρωπος στην πολιτική μας ζωή. Και οι περισσότεροι θα στοιχηματίζουν ότι η καταστροφές αυτές δεν ήσαν αποτελέσματα αποτυχιών και ανικανότητας, αλλά μέρη ‘ενός προσεκτικά καταστρωμένου επιτελικού σχεδίου ανακοπής της πορείας της χώρας μας προς την αληθινή της ανεξαρτησία…

Θα κάνουμε την Ελλάδα τη Δανία του Νότου δεν μας υπόσχονταν;

Χρειαζόταν το μνημόνιο για να καταλάβει η κυβέρνηση ότι ο εκσυγχρονισμός της δημόσιας διοίκησης και ο εκδημοκρατισμός του πολιτικού συστήματος περνάει μέσα από τη σύγκρουση με τις δυνάμεις της αδράνειας, του λαϊκισμού και με τους πελατειακούς μηχανισμούς που πνίγουν κάθε εξυγιαντική προσπάθεια; Για «ειρηνική επανάσταση» δεν μίλαγε ο Γ. Παπανδρέου; Να έχουν συμπεριφορά αντιεξουσιαστών δεν προέτρεπε τους υφισταμένους του; Μηδενίζουμε το κοντέρ, θα ανατρέψουμε ό,τι κρατά τη χώρα καθηλωμένη, εξουδετερώνοντας τις αγκυλώσεις που μας κληροδότησε η μεταπολίτευση δεν διατυμπάνιζαν urbi et orbi οι προπαγανδιστές της νέας εποχής; Θα κάνουμε την Ελλάδα τη Δανία του Νότου δεν μας υπόσχονταν; Αποδεικνύεται άλλη μια φορά ότι ο δικομματισμός δεν διστάζει να μετέρχεται όλα τα μέσα προκειμένου να παραπλανήσει την κοινωνία.

Δηλαδή, το μνημόνιο ευθύνεται που σπεύδει σήμερα η κυβέρνηση να ιδιωτικοποιήσει άρον άρον και κοψοχρονιά δημόσιες επιχειρήσεις, ενώ μπορούσε να τις πουλήσει πριν από έναν χρόνο με διαφανείς διαδικασίες, αποσπώντας καλύτερο τίμημα; Το μνημόνιο ευθύνεται που έκανε εφτά μήνες να επιλέξει γενικούς γραμματείς υπουργείων και έναν χρόνο για να τοποθετήσει διοικήσεις στα νοσοκομεία; Το μνημόνιο ευθύνεται που επί οκτώ μήνες το ΙΚΑ ήταν σχεδόν ακέφαλο, γιατί οι δοκησίσοφοι της κυβέρνησης έψαχναν τον εκλεκτό μέσω της διαδικασία της διαβούλευσης για να καταλήξουν στο τέλος στο στέλεχος που ήταν δίπλα τους; Το μνημόνιο ευθύνεται που το ΕΣΠΑ καρκινοβατεί; Το μνημόνιο ευθύνεται που ο πρωθυπουργός δεν έχει οικονομικούς συμβούλους και έτσι αναγκαστικά δέχεται ό,τι του εισηγείται το οικονομικό επιτελείο; Το μνημόνιο ευθύνεται που έχουν περάσει από τη Βουλή δεκάδες νομοσχέδια και τα περισσότερα δεν εφαρμόζονται; Το μνημόνιο ευθύνεται που τα κλειστά επαγγέλματα «ανοιγοκλείνουν», αναλόγως των πιέσεων που ασκούνται από ισχυρές επαγγελματικές ομάδες;

Αυτά τα ξεχνάει η κ. Μπακογιάννη;

Και για πρωταπριλιάτικο να μας το λέγατε, δεν θα το πιστεύαμε. Τη στιγμή που τα κανάλια έχουν τίτλους, όπως “πυρετώδεις διεργασίες για το Σκοπιανό”, η Ντόρα να κάνει επίσκεψη σε εφημερίδα. Τελικά, αποδεικνύεται ότι το μόνο που την ενδιαφέρει είναι τι θα εισπράξει στο εσωτερικό, ενώ αδιαφορεί για τα μείζονα θέματα εξωτερικής πολιτικής, για το τι θα κερδίσει ή θα χάσει η χώρα μας. Διότι δεν εξηγείται αλλοιώς μιά ημέρα πρίν τη σύνοδο του ΝΑΤΟ να βρίσκεται στον Ελ.Τύπο. Μόνο ως προσπάθειά της για να βρεί στηρίγματα από τις εφημερίδες για τις ημέρες που θα ακολουθήσουν τη σύνοδο, μπορεί να εννοηθεί. Αυτά όμως, δείχνουν πόσο επικίνδυνα λειτουργούν οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες. Μα καλά, δεν διδάχθηκαν τίποτε από τη νύκτα των Ιμίων, και την παρουσία του τότε υπουργού Εξωτερικών Πάγκαλου στο Μέγκα; Προφανώς, δεν έμαθαν τίποτε. Ούτε οι Νεοδημοκράτες, αλλά, μάλλον, ούτε και οι ΠΑΣΟΚοι. Η Ντόρα λοιπόν, το μόνο που κοιτάζει είναι η πάρτη της. Η δελφίνος της ΝΔ τα κατάφερε μια χαρά με το Σκοπιανό. Και στους αμερικάνους φάνηκε ότι ήταν το καλό παιδί, και στο εσωτερικό της χώρας μας δεν καταδείχθηκε ο ρόλος που παίζει στην υπόθεση, ώστε να πληγεί πολιτικά. Εύγε και πάλι στο Μαξίμου!

Γίναμε η χλεύη των ητ­τημένων.

Γίναμε η χλεύη των ητ­τημένων. Τρέχουμε πί­σω από τον Σαμαρά και τον παρακαλάμε να κά­νει καμιά πρόταση μήπως και σωθού­με» λένε με απόγνωση τα κυβερνητι­κά στελέχη, που στις κατ’ ιδίαν συνα­ντήσεις τους επισημαίνουν ότι όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, αφού η κυ­βέρνηση είναι ανεπανόρθωτα τραυμα­τισμένη.

Μπορεί τα «όχι» που εισέπραξε προχτές από τους πολιτικούς αρχη­γούς - πλην Τσίπρα και Παπαρήγα που δεν πήγε - να μην ήταν τόσο εκκωφα­ντικά, αλλά ο πρωθυπουργός δείχνο­ντας διαγράμματα και δραματοποιώ­ντας την κατάσταση έμοιαζε να παρα­καλεί για λίγα ψίχουλα συναίνεσης.

Δικαίως στη Νέα Δημοκρατία τρί­βουν τα χέρια τους, αφού ξαφνικά έγιναν κόμμα ευθύνης, με προτάσεις διεξόδου από την κρίση που, ενώ μέ­χρι τώρα γίνονταν δεκτές με ειρωνικά σχόλια για Χάρι Πότερ της πολιτικής, τώρα ο Παπανδρέου τρέχει να τις με­λετήσει και κάποιες να τις αποδεχτεί.

Όλες οι κινήσεις πανικού των τελευ­ταίων ημερών από τον πρωθυπουργό επιβεβαιώνουν την κριτική που γίνε­ται, τόσο από τον διεθνή Τύπο και τους δανειστές όσο και από τη Νέα Δημο­κρατία, ότι η κυβέρνηση τους τελευ­ταίους 4 μήνες έχει κάτσει εντελώς, έχει χάσει πολύτιμο χρόνο και δεν ξέ­ρει πώς να προχωρήσει.

Παρ’ όλα αυτά, πολλούς υπουρ­γούς σοκάρει όχι μόνο η ηρεμία του πρωθυπουργού, αλλά και το γεγονός ότι έπειτα από μια τέτοια ομολογία ήττας, όπως προκύπτει από το νέο εφιαλτικό πακέτο μέτρων, κρατάει ακόμα τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου στη θέση του.

Όλοι σχεδόν οι υπουργοί εκνευρίστηκαν αφόρητα από τη δίωρη τοποθέτηση Παπακωνσταντίνου στο τελευ­ταίο δραματικό Υπουργικό Συμβού­λιο, από την απουσία οποιουδήπο­τε ίχνος κριτικής και αυτοκριτικής.

Αντίθετα, ο υπουργός Οικονομικών υπεραμύνθηκε της ανάγκης λήψης και άλλων εισπρακτικών μέτρων, παρ’ ότι ο ίδιος είχε δηλώσει ότι, αν αναγκα­στεί να το κάνει, θα παραιτηθεί. Προχτές όχι μόνο δεν έδειξε διάθε­ση παραίτησης, αλλά και ούτε ' ίχνος προσπάθειας να αναλάβει κάποιες έστω ευθύνες για την πλή­ρη αστοχία του μνημονίου που βυθίζει τη χώρα στην απελπισία και μας σπρώ­χνει προς τη χρεοκοπία.

Η αποτυχημένη συνταγή πολιτικής που ακολούθησε, φέρνοντας την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού...

Η τελευταία απεγνωσμένη προσπάθεια του κ. Παπανδρέου να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τους πολιτικούς αρχηγούς, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, προκειμένου να αποσπάσει την επιδιωκόμενη συναίνεση και να καταστήσει και άλλους συνυπεύθυνους στο καταστροφικό του έργο, μπορεί να φθάνει μέχρι και σε σχηματισμό κυβέρνησης τεχνοκρατών ή και υιοθέτηση κάποιων προτάσεων της Ν.Δ. για την οικονομία. Είναι προφανές, όμως, ότι, σε κάθε περίπτωση, ο ύστατος αυτός πολιτικός ελιγμός του πρωθυπουργού αποσκοπεί, όχι στη σωτηρία του τόπου, αλλά στην πολιτική διάσωση του ίδιου - ούτε καν της κυβέρνησής του.
ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΕΣ ότι η μέχρι τώρα πορεία του Γ. Παπανδρέου στη διακυβέρνηση της χώρας και η αποτυχημένη συνταγή πολιτικής που ακολούθησε, φέρνοντας την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού, καθιστούν απαγορευτική την παρουσία του στο πολιτικό σκηνικό. Και, ειλικρινά, αυτό δεν το λέμε για λόγους πολιτικής αντιπαλότητας. Είναι η σκληρή πραγματικότητα. Ασφαλώς, είναι σημαντική η υπεύθυνη στάση που θα πρέπει να τηρήσουν τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης, μέσα σε ένα κλίμα διεθνών πιέσεων και εκβιασμών και με τη χώρα να κινδυνεύει με χρεοκοπία. Το βέβαιο είναι, όμως, ότι έχει χρεοκοπήσει πολιτικά ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου, ο οποίος απέδειξε, με την πολιτική του, ότι είναι επικίνδυνος για τη χώρα και γι’ αυτό πρέπει να φύγει.

Και όπως το περίστροφο του ΔΝΤ εκπυρσοκρότησε στα χέρια του Παπανδρέου...

ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ που τέθηκε χθες από την κυβέρνηση, διά της διορισμένης επιτρόπου Μαρίας Δαμανάκη, είναι πλέον σαφές: Ή μπαίνει φόρος στην γκαζόζα ή επιστρέφουμε στη δραχμή! Προκαλεί τουλάχιστον οργή ο απερίσκεπτος και επικίνδυνος τρόπος με τον οποίο ο πρωθυπουργός και οι συμβουλάτορές του αντιμετωπίζουν τα θέματα της οικονομίας. Κατ’ αρχήν και μόνο στο άκουσμα της δραχμής ο μέσος αποταμιευτής σκέπτεται το πώς θα διασφαλίσει τις καταθέσεις του, και όλοι ξέρουμε πόσο σημαντική για την ευστάθεια της χώρας είναι η εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα.
Το δίλημμα της κυρίας Δαμανάκη θα ήταν πιστευτό πέρυσι. Αλλωστε, το είχε θέσει τότε ο κ. Παπανδρέου λέγοντας: Ή υπογράφετε το Μνημόνιο ή χρεοκοπούμε. Δώδεκα μήνες μετά η κυβερνητική παρέα επανέρχεται με θράσος και απειλεί: Επειδή εφαρμόσαμε το Μνημόνιο αλλά φέτος ο Προϋπολογισμός θα ξεφύγει 6 δισ. ευρώ, δεχθείτε και άλλα μέτρα πριν σας χρεοκοπήσω.
ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ τον πολιτικό εκβιασμό και την πρόθεση της κυβέρνησης να εκφοβίσει τους πολίτες. Το γνωρίζουμε το παιχνίδι. Ομως πλέον ποιος εκφοβίζεται περισσότερο: Ενας βουλευτής για να ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα ή ένας καταθέτης; Κανείς δεν είναι τρελός να θέλει την καταστροφή της χώρας του, όμως όλοι οι σκεπτόμενοι Ελληνες γνωρίζουν ότι δεν μπορεί να επέλθει σωτηρία με την επέκταση της αποτυχημένης συνταγής της υπερφορολόγησης και της ύφεσης. Εάν η είσοδος του ΔΝΤ ήταν το δήθεν «περίστροφο» του κ. Παπανδρέου προς τους δανειστές του, τώρα η απειλή της δραχμής είναι ένα όπλο μαζικής καταστροφής που ο πρωθυπουργός με απίστευτη πολιτική αφέλεια το στρέφει κατά της οικονομίας. Και όπως το περίστροφο του ΔΝΤ εκπυρσοκρότησε στα χέρια του Παπανδρέου, πολύ φοβόμαστε ότι θα συμβεί το ίδιο με το φόβητρο της δραχμής εάν η κυβέρνηση συνεχίσει να πορεύεται με την ίδια πολιτική ανοησία που τη διακρίνει έως τώρα…

Εχουμε δυστυχώς μπλέξει άσχημα!

Τι έγινε και δεν πήγαμε καλά και είμαστε πάλι μπροστά στο ίδιο δίλημμα; Φταίει κανείς; Υπάρχουν πολιτικές ευθύνες; Ηταν κακή η συνταγή; Δεν την εφαρμόσαμε σωστά; Και τα δύο; Κάποιος κάτι πρέπει να μας πει... Το λέω αυτό γιατί το «αντεπιχείρημα» δεν είναι μόνο η κοινωνική σκληρότητα των μέτρων ή η λογική του «ξεπουλήματος» (γιατί η αποκρατικοποίηση είναι άλλο πράγμα), αλλά κυρίως η βάσιμη αμφιβολία των πολιτών αν όλα αυτά μπορούν να μας βγάλουν από την κρίση ή θα μας «χώσουν μέσα» πιο βαθιά! Δηλαδή αν πρόκειται για «ξεζούμισμα» χωρίς αποτέλεσμα για τη χώρα ή όχι.
Οι αμφιβολίες δεν είναι αβάσιμες. Ο «πρώτος χρόνος» του μνημονίου δεν πήγε καλά. Η ύφεση μας «έπνιξε». Το χρέος εκτινάχθηκε. Τα spreads έσπασαν όλα τα ρεκόρ και οι στόχοι για έξοδα και έσοδα είχαν όχι και τόσο μικρές αποκλίσεις κλπ. Μας έμειναν η... ανεργία και η... κατήφεια. Και τα «νέα μέτρα» δεν είναι άλλης λογικής, απλά προστέθηκαν και οι αποκρατικοποιήσεις. Από την άλλη μεριά πολλοί έγκυροι αναλυτές (όχι παπαγαλάκια), σοβαροί οικονομικοί οίκοι αλλά και «προκαθήμενοι» της ΕΕ και του Eurogroup βλέπουν και δηλώνουν (δημόσια ή εμπιστευτικά) ότι το «πράγμα» δεν βγαίνει χωρίς «άλλου τύπου» παρεμβάσεις. Φοβούμαι ότι έχουν δίκιο. Το «πρόγραμμα» δύσκολα βγαίνει, αν βγαίνει... Εχουμε δυστυχώς μπλέξει άσχημα!