Η αποτυχημένη συνταγή πολιτικής που ακολούθησε, φέρνοντας την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού...

Η τελευταία απεγνωσμένη προσπάθεια του κ. Παπανδρέου να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τους πολιτικούς αρχηγούς, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, προκειμένου να αποσπάσει την επιδιωκόμενη συναίνεση και να καταστήσει και άλλους συνυπεύθυνους στο καταστροφικό του έργο, μπορεί να φθάνει μέχρι και σε σχηματισμό κυβέρνησης τεχνοκρατών ή και υιοθέτηση κάποιων προτάσεων της Ν.Δ. για την οικονομία. Είναι προφανές, όμως, ότι, σε κάθε περίπτωση, ο ύστατος αυτός πολιτικός ελιγμός του πρωθυπουργού αποσκοπεί, όχι στη σωτηρία του τόπου, αλλά στην πολιτική διάσωση του ίδιου - ούτε καν της κυβέρνησής του.
ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΕΣ ότι η μέχρι τώρα πορεία του Γ. Παπανδρέου στη διακυβέρνηση της χώρας και η αποτυχημένη συνταγή πολιτικής που ακολούθησε, φέρνοντας την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού, καθιστούν απαγορευτική την παρουσία του στο πολιτικό σκηνικό. Και, ειλικρινά, αυτό δεν το λέμε για λόγους πολιτικής αντιπαλότητας. Είναι η σκληρή πραγματικότητα. Ασφαλώς, είναι σημαντική η υπεύθυνη στάση που θα πρέπει να τηρήσουν τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης, μέσα σε ένα κλίμα διεθνών πιέσεων και εκβιασμών και με τη χώρα να κινδυνεύει με χρεοκοπία. Το βέβαιο είναι, όμως, ότι έχει χρεοκοπήσει πολιτικά ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου, ο οποίος απέδειξε, με την πολιτική του, ότι είναι επικίνδυνος για τη χώρα και γι’ αυτό πρέπει να φύγει.

Και όπως το περίστροφο του ΔΝΤ εκπυρσοκρότησε στα χέρια του Παπανδρέου...

ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ που τέθηκε χθες από την κυβέρνηση, διά της διορισμένης επιτρόπου Μαρίας Δαμανάκη, είναι πλέον σαφές: Ή μπαίνει φόρος στην γκαζόζα ή επιστρέφουμε στη δραχμή! Προκαλεί τουλάχιστον οργή ο απερίσκεπτος και επικίνδυνος τρόπος με τον οποίο ο πρωθυπουργός και οι συμβουλάτορές του αντιμετωπίζουν τα θέματα της οικονομίας. Κατ’ αρχήν και μόνο στο άκουσμα της δραχμής ο μέσος αποταμιευτής σκέπτεται το πώς θα διασφαλίσει τις καταθέσεις του, και όλοι ξέρουμε πόσο σημαντική για την ευστάθεια της χώρας είναι η εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα.
Το δίλημμα της κυρίας Δαμανάκη θα ήταν πιστευτό πέρυσι. Αλλωστε, το είχε θέσει τότε ο κ. Παπανδρέου λέγοντας: Ή υπογράφετε το Μνημόνιο ή χρεοκοπούμε. Δώδεκα μήνες μετά η κυβερνητική παρέα επανέρχεται με θράσος και απειλεί: Επειδή εφαρμόσαμε το Μνημόνιο αλλά φέτος ο Προϋπολογισμός θα ξεφύγει 6 δισ. ευρώ, δεχθείτε και άλλα μέτρα πριν σας χρεοκοπήσω.
ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ τον πολιτικό εκβιασμό και την πρόθεση της κυβέρνησης να εκφοβίσει τους πολίτες. Το γνωρίζουμε το παιχνίδι. Ομως πλέον ποιος εκφοβίζεται περισσότερο: Ενας βουλευτής για να ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα ή ένας καταθέτης; Κανείς δεν είναι τρελός να θέλει την καταστροφή της χώρας του, όμως όλοι οι σκεπτόμενοι Ελληνες γνωρίζουν ότι δεν μπορεί να επέλθει σωτηρία με την επέκταση της αποτυχημένης συνταγής της υπερφορολόγησης και της ύφεσης. Εάν η είσοδος του ΔΝΤ ήταν το δήθεν «περίστροφο» του κ. Παπανδρέου προς τους δανειστές του, τώρα η απειλή της δραχμής είναι ένα όπλο μαζικής καταστροφής που ο πρωθυπουργός με απίστευτη πολιτική αφέλεια το στρέφει κατά της οικονομίας. Και όπως το περίστροφο του ΔΝΤ εκπυρσοκρότησε στα χέρια του Παπανδρέου, πολύ φοβόμαστε ότι θα συμβεί το ίδιο με το φόβητρο της δραχμής εάν η κυβέρνηση συνεχίσει να πορεύεται με την ίδια πολιτική ανοησία που τη διακρίνει έως τώρα…

Εχουμε δυστυχώς μπλέξει άσχημα!

Τι έγινε και δεν πήγαμε καλά και είμαστε πάλι μπροστά στο ίδιο δίλημμα; Φταίει κανείς; Υπάρχουν πολιτικές ευθύνες; Ηταν κακή η συνταγή; Δεν την εφαρμόσαμε σωστά; Και τα δύο; Κάποιος κάτι πρέπει να μας πει... Το λέω αυτό γιατί το «αντεπιχείρημα» δεν είναι μόνο η κοινωνική σκληρότητα των μέτρων ή η λογική του «ξεπουλήματος» (γιατί η αποκρατικοποίηση είναι άλλο πράγμα), αλλά κυρίως η βάσιμη αμφιβολία των πολιτών αν όλα αυτά μπορούν να μας βγάλουν από την κρίση ή θα μας «χώσουν μέσα» πιο βαθιά! Δηλαδή αν πρόκειται για «ξεζούμισμα» χωρίς αποτέλεσμα για τη χώρα ή όχι.
Οι αμφιβολίες δεν είναι αβάσιμες. Ο «πρώτος χρόνος» του μνημονίου δεν πήγε καλά. Η ύφεση μας «έπνιξε». Το χρέος εκτινάχθηκε. Τα spreads έσπασαν όλα τα ρεκόρ και οι στόχοι για έξοδα και έσοδα είχαν όχι και τόσο μικρές αποκλίσεις κλπ. Μας έμειναν η... ανεργία και η... κατήφεια. Και τα «νέα μέτρα» δεν είναι άλλης λογικής, απλά προστέθηκαν και οι αποκρατικοποιήσεις. Από την άλλη μεριά πολλοί έγκυροι αναλυτές (όχι παπαγαλάκια), σοβαροί οικονομικοί οίκοι αλλά και «προκαθήμενοι» της ΕΕ και του Eurogroup βλέπουν και δηλώνουν (δημόσια ή εμπιστευτικά) ότι το «πράγμα» δεν βγαίνει χωρίς «άλλου τύπου» παρεμβάσεις. Φοβούμαι ότι έχουν δίκιο. Το «πρόγραμμα» δύσκολα βγαίνει, αν βγαίνει... Εχουμε δυστυχώς μπλέξει άσχημα!

Παράσταση στο θέατρο του παραλόγου.

Κάθε φορά που οι εγκληματικές επιλογές του οδηγούν σε μεγαλύτερα ή μικρότερα αδιέξοδα, το διεφθαρμένο, αντιλαϊκό και αντιπαραγωγικό πολιτικό σύστημα θυμάται και επικαλείται τα τρία «συν»: Συν-διαλλαγή, Συν-εννόηση, Συν-αίνεση.
Όπως –καλή ώρα- και τώρα: Αφού όλα τα άφησαν να γίνουν μπάχαλο και αφού το πάνω χέρι σε όλα το πήρε η Τρόικα, - ο πρωθυπουργός, οι σύμβουλοί του και οι υπουργοί του θυμήθηκαν ότι η Ελλάδα έχει και άλλα κόμματα, έχει και άλλες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, πέρα από το ΠΑΣΟΚ, και έχει και έναν λαό, ο οποίος πρέπει να πειστεί ότι δεν του στήνουν μια ακόμη μηχανή εξαπάτησης και λεηλασίας.
Και τους φώναξαν, όχι, βέβαια, επειδή έχουν ανάγκη από τη συναίνεσή τους, αλλά «δια το θεαθήναι τοις ανθρώποις» και για να δραματοποιήσουν περαιτέρω την ήδη δραματική κατάσταση, - ανεβάζοντας με αυτόν τον τρόπο μια ακόμη παράσταση στο θέατρο του παραλόγου.

Να παραδεχτεί ότι δεν μπορεί πλέον. Οδηγεί την χώρα στην καταστροφή.

Αν διαθέτει στοιχειώδη πολιτική αξιοπρέπεια και αίσθημα ευθύνης, πρέπει σήμερα κιόλας να υποβάλει την παραίτηση σου. Να παραδεχτεί ότι δεν μπορεί πλέον. Οδηγεί την χώρα στην καταστροφή. Αν ο κ. Παπανδρέου θέλει συναίνεση και την εννοεί, τότε σήμερα κιόλας να επισκεφτεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία για να ακολουθήσουν οι προβλεπόμενες εκ του Συντάγματος διαδικασίες. Γιατί συναίνεση σε μια αποτυχημένη κυβέρνηση και σ΄ έναν αποτυχόντα πρωθυπουργό είναι εθνικό χαρακίρι! Δεν αποτελεί υπηρεσία στη χώρα.
Αν ο κ. Παπανδρέου εξακολουθεί να πιστεύει ότι μπορεί να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο, αλλά χρειάζεται ευρύτερη στήριξη, τότε αντί να εκβιάζει τη συναίνεση των κομμάτων, το καλύτερο και για αυτόν, αλλά και για τον τόπο, θα ήταν να προσφύγει στην ετυμηγορία του ελληνικού λαού. Να παρουσιάσει την κατάσταση ως έχει (να πει δηλαδή την αλήθεια) και να ζητήσει εντολή για να διαπραγματευτεί (αν εκλεγεί) το νέο μνημόνιο. Ένα μήνα μπορούν να περιμένουν όλοι! Και οι αγορές και οι δανειστές μας!

Αν πάλι ο κ. Παπανδρέου αισθάνεται ότι είναι αρκετά ισχυρός, η κοινοβουλευτική του ομάδα συμπαγής, το ΠΑΣΟΚ είναι δίπλα του και το κυβερνητικό του πρόγραμμα αξιόπιστο και αποτελεσματικό, τότε δεν χρειάζεται καμιά συναίνεση! Μπορεί να προχωρήσει μόνος του, όπως έκανε μέχρι σήμερα!

Να παραδεχτεί ότι δεν μπορεί πλέον. Οδηγεί την χώρα στην καταστροφή.

Αν διαθέτει στοιχειώδη πολιτική αξιοπρέπεια και αίσθημα ευθύνης, πρέπει σήμερα κιόλας να υποβάλει την παραίτηση σου. Να παραδεχτεί ότι δεν μπορεί πλέον. Οδηγεί την χώρα στην καταστροφή. Αν ο κ. Παπανδρέου θέλει συναίνεση και την εννοεί, τότε σήμερα κιόλας να επισκεφτεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία για να ακολουθήσουν οι προβλεπόμενες εκ του Συντάγματος διαδικασίες. Γιατί συναίνεση σε μια αποτυχημένη κυβέρνηση και σ΄ έναν αποτυχόντα πρωθυπουργό είναι εθνικό χαρακίρι! Δεν αποτελεί υπηρεσία στη χώρα.
Αν ο κ. Παπανδρέου εξακολουθεί να πιστεύει ότι μπορεί να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο, αλλά χρειάζεται ευρύτερη στήριξη, τότε αντί να εκβιάζει τη συναίνεση των κομμάτων, το καλύτερο και για αυτόν, αλλά και για τον τόπο, θα ήταν να προσφύγει στην ετυμηγορία του ελληνικού λαού. Να παρουσιάσει την κατάσταση ως έχει (να πει δηλαδή την αλήθεια) και να ζητήσει εντολή για να διαπραγματευτεί (αν εκλεγεί) το νέο μνημόνιο. Ένα μήνα μπορούν να περιμένουν όλοι! Και οι αγορές και οι δανειστές μας!

Αν πάλι ο κ. Παπανδρέου αισθάνεται ότι είναι αρκετά ισχυρός, η κοινοβουλευτική του ομάδα συμπαγής, το ΠΑΣΟΚ είναι δίπλα του και το κυβερνητικό του πρόγραμμα αξιόπιστο και αποτελεσματικό, τότε δεν χρειάζεται καμιά συναίνεση! Μπορεί να προχωρήσει μόνος του, όπως έκανε μέχρι σήμερα!

Νομιμοποιούν τον Λαό να ξεσηκωθεί και να επιβάλει τον σεβασμό του Συντάγματος ...

Ας συμφωνήσουν όλοι και ας συμπράξουν στη διενέργεια πρόωρων βουλευτικών εκλογών μέχρι τις 20 Ιουνίου, ώστε να ξεκαθαρίσει το πολιτικό σκηνικό, να αναλάβει τις ευθύνες του ο ελληνικός Λαός, αλλά και να σταθούν με υπευθυνότητα απέναντι στην κατάσταση, τα κόμματα, τα Συνδικάτα, οι Δημόσιοι υπάλληλοι και η τοπική αυτοδιοίκηση.
Σήμερα όλα σέρνονται. Αποφάσεις που η κυβέρνηση ανέλαβε την υποχρέωση να τις έχει υλοποιήσει από το περασμένο καλοκαίρι, συνεχώς αναβάλλονται και παρέχεται η εντύπωση ότι δεν προχωρούν διότι η κυβέρνηση δεν έχει ενιαία γραμμή, ότι οι υπουργοί δεν συνεννοούνται και δεν συνεργάζονται, ότι ο πρωθυπουργός δεν έχει τη γενναιότητα να αναγνωρίσει ότι η διαπραγμάτευσή τους με την Τρόικα δεν ήταν ούτε επαρκής ούτε λυσιτελής, ότι τίποτε δεν μπορεί να αποφασιστεί αν δεν καταγραφεί η βούληση του ελληνικού Λαού!
Χόρτασε από λόγια ο ελληνικός Λαός: Από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι τον τελευταίο βουλευτή, όλοι επιδίδονται σε αποφθέγματα και σε σοφιστείες, - αποφεύγοντας συστηματικά τα πρακτικά.
Επιτέλους: Σε μια τόσο τραγική συγκυρία είναι δυνατό να μην ερωτηθεί ο Λαός -εκείνος που πληρώνει τα εγκλήματα των πολιτικών και της πολιτικής τους- τι ακριβώς θέλει; Οσοι το υποστηρίζουν μόνο στη δημοκρατία δεν πιστεύουν. Κάτι χειρότερο:
Νομιμοποιούν τον Λαό να ξεσηκωθεί και να επιβάλει τον σεβασμό του Συντάγματος με κάθε μέσο που έχει στη διάθεσή του!