Γιατί η κυβέρνηση δεν αντιδρά μπροστά σ' αυτά τα καταστροφικά σενάρια ..

Γνωρίζουμε όμως ότι όλη αυτή η κατασυκοφάντηση από την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου των πολιτικών αντιπάλων της- κατασυκοφάντηση που υιοθέτησαν και οι Ευρωπαίοι εναντίον των ελληνικών κυβερνήσεων- είχε ως αποτέλεσμα:
1. Να τρομοκρατήσει και να τρομοκρατεί τους Ελληνες και τις Ελληνίδες, να παραλύει τα ανακλαστικά τους και να τους κλείσει στα σπίτια τους...
2. Να "αποδεχθούν" οι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι όλα τα ανήκουστα περιοριστικά μέτρα με μικρές και διαχειριστικές αντιδράσεις...
3. Να σταματήσει κάθε παραγωγική δραστηριότητα, διότι όλοι -επιχειρηματίες και επενδυτές- σταμάτησαν τα πάντα, εν αναμονή των εξελίξεων...
4. Να πυκνώσουν οι αναλήψεις καταθέσεων από τις Τράπεζες, άλλες εκ των οποίων φυγαδεύτηκαν έξω από τη χώρα και άλλες καταχωνιάστηκαν σε κρυψώνες... Και,
5. Είναι, ήδη, ορατός ο κίνδυνος, με τα νέα μέτρα, οι αναλήψεις να ενταθούν και να τιναχθούν στον αέρα τραπεζικό σύστημα και οικονομία...
Το κρίσιμο ερώτημα είναι: Γιατί η κυβέρνηση δεν αντιδρά μπροστά σ' αυτά τα καταστροφικά σενάρια και ενδεχόμενα; Γιατί δεν κάνει εκείνο που έκαναν όλες οι νεοελληνικές κυβερνήσεις στις κρίσιμες περιόδους;
Γιατί, δηλαδή, ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν καλεί στο γραφείο του τους Διευθυντές των Εντύπων και των ηλεκτρονικών ΜΜΕ -όπως έκαναν οι Βενιζέλοι, ο Π. Τσαλδάρης, ο Πλαστήρας, ο Σοφούλης, ο Παπάγος, ο Καραμανλής, ο Γ. Παπανδρέου, ο Κ. Μητσοτάκης κ.λπ. κ.λπ.- να τους ενημερώσουν για τους κινδύνους που καραδοκούν και να τους ζητήσει να ρίξουν τους τόνους;
Τι να υποθέσει τάχα, κανείς;
* Οτι η ηγετική ομάδα κυβέρνησης και ΠΑΣΟΚ μένει πιστή στο πνεύμα του δοκιμίου του αείμνηστου Ευάγγελου Λεμπέση για την "Τεράστια σημασία των βλακών εν τω σύγχρονω βίω";
* Οτι η κυβέρνηση δεν ανησυχεί διότι οδηγεί συνειδητά την Ελλάδα, πρώτα στην πτώχευση και ύστερα σε έξοδο από τη ζώνη του ευρώ;
* Οτι, όλα τα αφήνουν να σέρνονται και θα πάρουν μέτρα το πολύ 6 μήνες πριν από τις εκλογές, ώστε να υφαρπάσουν για μια ακόμη φορά ψήφους;
* Ή ότι, οι δυνάμεις που ενοχλούνται από την ύπαρξη του ευρώ, μεθοδεύουν να ξεκινήσουν το ξήλωμα και την υπόσκαψή του από την Ελλάδα;

Αντώνη γερά με τσαμπουκά.

Σύμφωνα με έγκυρες πηγές, το ξαφνικό κι ασφυκτικό πολιτικό «φλερτ» της κυβέρνησης προς το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά πηγάζει κατά κύριο λόγο από την επιμονή της Τρόικας να εγκριθεί το λεγόμενο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα με την ψήφο και της Νέας Δημοκρατίας. Ωστόσο, την πληροφορία αυτή επιχείρησε να διαψεύσει χθες ο κ. Πεταλωτής, δηλώνοντας πως η επιδιωκόμενη συναίνεση δεν είναι «απαίτηση της Τρόικας», αλλά «απαραίτητη εσωτερική διαδικασία», επαναλαμβάνοντας με νόημα πως υπάρχουν ακόμα ευκαιρίες για συζήτηση και τόπο συμβολής της Ν.Δ. στην προσπάθεια της χώρας...
Επιμένοντας σε αυτή τη κατεύθυνση πρόσθεσε μάλιστα: «Αλίμονο αν η Ν.Δ. κινείται με τη λογική ότι αν δεν είναι το σχέδιο για τη χώρα στη λογική του δικού μου σχεδίου, δεν συμφωνώ», και κάλεσε τη Ν.Δ. να εκμεταλλευτεί τη διαδικασία στη Βουλή, όταν θα συζητείται το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, το οποίο -όπως είπε- θα περιλαμβάνει πλήρες σχέδιο αποκρατικοποιήσεων, και να δείξει εμπράκτως την συναίνεσή της, καταθέτοντας προτάσεις για την επίτευξη των στόχων της χώρας. Γνωστοποίησε, δε, ότι η συζήτηση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος πρόκειται να αναβληθεί για λίγες μέρες για να ολοκληρωθεί η επεξεργασία και να γίνουν οι απαιτούμενες διορθώσεις.
Όσο για την καταβολή της επόμενης δόσης του δανείου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανέφερε ότι η αξιολόγηση από την Τρόικα συνεχίζεται και πρόσθεσε ότι η κυβέρνηση είναι αισιόδοξη ότι θα καταβληθεί εγκαίρως

Είναι αδιανόητο γιατί η κυβέρνηση καθυστέρησε και καθυστερεί ...

Τώρα δεν αναζητούμε αγωνιωδώς δάνεια, αλλά αναζητείται η πιστή εφαρμογή του μνημονίου και κυρίως οι μεταρρυθμίσεις και οι αλλαγές στο Δημόσιο. Το μεγάλο πρόβλημα δεν θα ήταν οι νέες περικοπές και οι απολύσεις στο Δημόσιο αν προηγουμένως είχαμε καταφέρει να περιορίσουμε τη φοροδιαφυγή, η οποία το 2010 ήταν μεγαλύτερη από το 2009.

Είναι αδιανόητο γιατί η κυβέρνηση καθυστέρησε και καθυστερεί τόσο, όχι μόνο στη φοροδιαφυγή, ούτε στην αξιοποίηση (και πώληση) της περιουσίας του Δημοσίου, αλλά στις αποκρατικοποιήσεις, στο ξερίζωμα της γραφειοκρατίας, στο πραγματικό άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, στην απαλλαγή των επενδύσεων από εμπόδια, στο κλείσιμο υπηρεσιών και οργανισμών-φαντάσματα του Δημοσίου, την απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων και πολλών άλλων που εμείς πρέπει να κάνουμε ανεξαρτήτως αν περιλαμβάνονται ή όχι στο μνημόνιο.

Αν ήδη είχαμε προχωρήσει σε ορισμένα από τα προαναφερόμενα μέτρα, διαφορετική θα ήταν η εικόνα, μικρότερο θα ήταν το έλλειμμα και υψηλότερη από 0,8% η ανάπτυξη το πρώτο τρίμηνο.

Επιτέλους ας κατανοήσουν στην κυβέρνηση, η ανάπτυξη δεν αναζητείται πλέον. Ηρθε νωρίτερα και ή θα την ενισχύσουμε ή θα τη χάσουμε και θα την ψάχνουμε πάλι με το φανάρι του Διογένη...

Ολο και περισσότεροι τον θεωρούν υπαίτιο για το αδιέξοδο της χώρας....

Πιο ψύχραιμος φαίνεται να είναι ο λαός, ο οποίος συνολικά έχει επιδείξει αξιοσημείωτη εγκαρτέρηση και πειθαρχία στα νέα δεδομένα πτωχείας και ανεργίας. Σε ένα βουβό πλειοψηφικό ρεύμα, αρκετές από τις μεταρρυθμίσεις που προβλέπονται στο Μνημόνιο γίνονται αποδεκτές, στον βαθμό που εξορθολογίζουν το κράτος· άλλες μεταρρυθμίσεις και περικοπές κρίνονται μη αναγκαίες ή και καταστροφικές. Αυτό που δεν γίνεται αποδεκτό είναι το ενδεχόμενο Δεύτερο Μνημόνιο, επαχθέστερο από το πρώτο και συνεπαγόμενο βαθύτερη ύφεση. Επιπλέον η κοινή γνώμη φαίνεται να μετατοπίζεται και ως προς τον Γ. Παπανδρέου: ενάμιση χρόνο από την εκλογική του νίκη, όλο και περισσότεροι τον θεωρούν υπαίτιο για το αδιέξοδο της χώρας.

Σε αυτό το κομβικό σημείο, εμφανίζεται ο Αντώνης Σαμαράς στο Ζάππειο 2. Ο πρώην αποσυνάγωγος του πολιτικού συστήματος, το αουτσάιντερ που κέρδισε την ηγεσία της συντριβείσας Ν.Δ., επιβαρυμένης με κυβερνητικά σκάνδαλα και σπατάλες, αποτόλμησε κάποιες αλλαγές εν μέσω κρίσης: άλλαξε τη ρητορική του κόμματος, άλλαξε στόχευση και φυσιογνωμία. Κυρίως αποτόλμησε να εναντιωθεί στο Μνημόνιο, και τώρα, που ζητούμενο είναι μια άλλη διέξοδος, αισθάνεται δικαιωμένος ιστορικά, έτοιμος να διεκδικήσει την εξουσία.

Με την προχθεσινή του παρέμβαση αλλάζει την ατζέντα προς όφελός του: έκανε ηγετική εμφάνιση, δίνοντας έμφαση στην ανάκτηση της χαμένης αυτοπεποίθησης του λαού και παρουσιάζοντας μια διέξοδο από την ύφεση, ενώ ταυτόχρονα προσελκύει το ενδιαφέρον του ξένου παράγοντος, που αναζητεί συνομιλητές με πολιτική αποδοχή. Ο δρόμος θα είναι εξαιρετικά δύσβατος για τον Αντ. Σαμαρά, αλλά ήδη του ανοίγεται μια δυνατότητα.

Ο πρωθυπουργός δεν είναι δυνατόν να πείσει την κοινωνία που δοκιμάζεται.

Ο πρωθυπουργός δεν είναι δυνατόν να πείσει την κοινωνία που δοκιμάζεται. Δεν είναι σε θέση να πείσει ούτε τα στελέχη της κυβέρνησής του. Και, βεβαίως, αδυνατεί να πείσει πλέον και την ίδια την τρόϊκα ότι η κυβέρνηση μπορεί να τα καταφέρει ακόμη και στην εφαρμογή αυτού του Μνημονίου που από κοινού έχουν επιβάλει.

Με τα δεδομένα αυτά, είναι ενδιαφέρον να εξηγηθεί γιατί έχει ανοίξει τώρα αυτή η συζήτηση περί συναίνεσης, ποιοι την επιδιώκουν, για ποιους λόγους και τι είδους συναίνεση επιζητούν. Είναι σαφές ότι η τρόϊκα έχει καταλήξει στο συμπέρασμα πως η ελληνική κυβέρνηση έχει αποτύχει δραματικά τόσο στον τομέα των δημοσιονομικών μέτρων, όσο και στις λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές. Δεν εμπιστεύεται πλέον τον Γ. Παπανδρέου και το οικονομικό επιτελείο για την υλοποίηση του Μνημονίου και είναι προφανές ότι οι πιέσεις που ασκεί για πολιτική συναίνεση αποσκοπούν στην επιτυχή επιβολή νέων σκληρότερων μέτρων

Από την πλευρά του, ο Γ. Παπανδρέου διαπιστώνει ότι ο ίδιος και η κυβέρνησή του βρίσκονται υπό κατάρρευση. Αδυνατεί να περάσει την πολιτική του και αναζητά σωσίβιο για να διασωθεί. Είναι βέβαιο, άλλωστε, ότι πιθανή εξασφάλιση «μίνιμουμ» συναίνεσης θα του παρείχε άλλοθι για την εφαρμογή της καταδικασμένης σε αποτυχία πολιτικής του, η οποία επιδεινώνει, αντί να βελτιώνει, την κατάσταση της οικονομίας και στέλνει συνεχώς το λογαριασμό στον πολίτη.

Η κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί τον τόπο...

Την επικαιροποιημένη πρόταση της ΝΔ για την οικονομία και την έξοδο της χώρας από την κρίση παρουσίασε στους εκπροσώπους της τρόικας ο Αντώνης Σαμαράς, στην πενηντάλεπτη συνάντησή τους που έγινε στα γραφεία του κόμματος χθες το απόγευμα. Οι εκπρόσωποι των δανειστών μας επιζητούν διακομματική συναίνεση -ιδίως των δύο κομμάτων εξουσίας- προκειμένου να προχωρήσουν τα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση και στο πλαίσιο αυτό κινήθηκαν και κατά τη συνάντησή τους με τον πρόεδρο της ΝΔ. Στην αξιωματική αντιπολίτευση, πάντως, παραπέμπουν στην προχθεσινή τοποθέτηση του Αντώνη Σαμαρά στο Ζάππειο, ότι δεν μπορεί να συναινέσει σε αυτό που διαφωνεί και διαλύει τη χώρα. «Η κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί τον τόπο και χρειάζεται συναίνεση των πολιτικών κομμάτων ή η τρόικα δεν αναγνωρίζει την κυβέρνηση και χρειάζεται να συμμετάσχουν και άλλα πολιτικά κόμματα για να εκπροσωπήσουν τη χώρα μας;», διερωτήθηκε, μέσω του «ράδιο 9», ο αναπληρωτής τομεάρχης Οικονομίας του κόμματος Νότης Μηταράκης. Στη ΝΔ δηλώνουν απόλυτα ικανοποιημένοι από τις προτάσεις που παρουσιάστηκαν στη μεγάλη προχθεσινή εκδήλωση και εκτιμούν ότι η υποδοχή των μέτρων από τους πολίτες είναι ήδη πολύ θετική.
Σχολιάζοντας την κυβερνητικές αντιδράσεις για το οικονομικό πρόγραμμα της ΝΔ, ο εκπρόσωπος της ΝΔ Γιάννης Μιχελάκης έκανε λόγο για «μη ενιαία η στάση μέσα στην κυβέρνηση» και εξήγησε:
«Ο κ. Βενιζέλος είπε ότι μερικά από αυτά τα συζητάμε, ο κ. Πεταλωτής είπε ότι πολλά από αυτά τα συζητάμε και θα είναι στο πρόγραμμά μας, την ίδια ώρα με non paper τα απορρίπτουν όλα. Είναι δυνατόν», αναρωτήθηκε, «όταν τα λέμε εμείς να είναι ανεφάρμοστα και όταν τα εντάσσουν αυτοί στους σχεδιασμούς τους να είναι εφαρμόσιμα;».

Ηομιλία του ήταν, κυρίως, πολιτική, – δεν μάσησε τα λόγια του.

Λίγες μόνο ώρες αργότερα από την κυβερνητική επέλαση, ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Αντ. Σαμαράς ανακοίνωσε από το Ζάππειο την οικονομική πρόταση του κόμματός του για διόρθωση της πορείας της χώρας και για έξοδό της από την κρίση.
Φυσικά, αν υπήρχαν κάποιοι πολίτες που ανέμεναν ότι ο κ. Σαμαράς θα παρουσίαζε συνταγή μεταμόρφωσης του καπιταλιστικού λύκου σε ειρηνικό αρνάκι ή ότι θα καλούσε τον Λαό να ανατρέψει το Σύστημα, – σίγουρα θα απογοητεύτηκαν, διότι στόχος του Αρχηγού της Μείζονος Αντιπολίτευσης ήταν να πει ότι υπάρχει, μέσα στο ίδιο το Σύστημα, και ένας άλλος δρόμος που οδηγεί σε διέξοδο και που θ’ ακολουθήσει ο ίδιος όταν κληθεί από τον ελληνικό Λαό.
Η ομιλία και η όλη παρουσίαση των προτάσεων που έκανε ο κ. Σαμαράς, ούτε τεχνοκρατική ήταν, ούτε οικονομική. Ηταν εντόνως πολιτική, διότι, – όπως, άλλωστε, και παλιότερα έχει δηλώσει, – το πρόβλημα της Ελλάδας είναι πρωτίστως πολιτικό και δευτερευόντως οικονομικό.
Παρά το γεγονός, λοιπόν, ότι η ομιλία του ήταν, κυρίως, πολιτική, – δεν μάσησε τα λόγια του. Πρότεινε να ενισχυθεί η επιχειρηματικότητα και εξήγησε με ποιον τρόπο και με ποιο κόστος. Πρότεινε να προχωρήσουν οι αποκρατικοποιήσεις, αλλά οι πραγματικές και όχι οι αποκρατικοποιήσεις – μαϊμού. Πρότεινε να υπάρξει λύση για τα αυθαίρετα, αλλά να είναι οριστική και αμετάκλητη.
Κοντολογίς: Πρότεινε αιτιολογημένα και κοστολογημένα μέτρα προς ενίσχυση του αστικού καθεστώτος και της αστικής δημοκρατίας και δεν έκρυψε ούτε κατ’ ελάχιστο την προσήλωσή του στην αστική δημοκρατία και στην οικονομική τάση της οποίας αποτελεί το πολιτικό εποικοδόμημα.
Με την ομιλία, δηλαδή, και με τις προτάσεις του ο κ. Σαμαράς έπεισε σίγουρα πολλούς – σε όλο το πολιτικό φάσμα, – ότι υπάρχει και άλλος δρόμος μέσα στο σύστημα, λιγότερο επικίνδυνος, λιγότερο σκληρός και περισσότερο αποτελεσματικός. Και, κυρίως, έπεισε οπαδούς του Κινήματος.
Επεισε, όμως, και την Αριστερά ότι προτίθεται να παίξει ένα καθαρό ταξικό και φιλελεύθερο παιχνίδι.