Είναι αδιανόητο γιατί η κυβέρνηση καθυστέρησε και καθυστερεί ...

Τώρα δεν αναζητούμε αγωνιωδώς δάνεια, αλλά αναζητείται η πιστή εφαρμογή του μνημονίου και κυρίως οι μεταρρυθμίσεις και οι αλλαγές στο Δημόσιο. Το μεγάλο πρόβλημα δεν θα ήταν οι νέες περικοπές και οι απολύσεις στο Δημόσιο αν προηγουμένως είχαμε καταφέρει να περιορίσουμε τη φοροδιαφυγή, η οποία το 2010 ήταν μεγαλύτερη από το 2009.

Είναι αδιανόητο γιατί η κυβέρνηση καθυστέρησε και καθυστερεί τόσο, όχι μόνο στη φοροδιαφυγή, ούτε στην αξιοποίηση (και πώληση) της περιουσίας του Δημοσίου, αλλά στις αποκρατικοποιήσεις, στο ξερίζωμα της γραφειοκρατίας, στο πραγματικό άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, στην απαλλαγή των επενδύσεων από εμπόδια, στο κλείσιμο υπηρεσιών και οργανισμών-φαντάσματα του Δημοσίου, την απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων και πολλών άλλων που εμείς πρέπει να κάνουμε ανεξαρτήτως αν περιλαμβάνονται ή όχι στο μνημόνιο.

Αν ήδη είχαμε προχωρήσει σε ορισμένα από τα προαναφερόμενα μέτρα, διαφορετική θα ήταν η εικόνα, μικρότερο θα ήταν το έλλειμμα και υψηλότερη από 0,8% η ανάπτυξη το πρώτο τρίμηνο.

Επιτέλους ας κατανοήσουν στην κυβέρνηση, η ανάπτυξη δεν αναζητείται πλέον. Ηρθε νωρίτερα και ή θα την ενισχύσουμε ή θα τη χάσουμε και θα την ψάχνουμε πάλι με το φανάρι του Διογένη...

Ολο και περισσότεροι τον θεωρούν υπαίτιο για το αδιέξοδο της χώρας....

Πιο ψύχραιμος φαίνεται να είναι ο λαός, ο οποίος συνολικά έχει επιδείξει αξιοσημείωτη εγκαρτέρηση και πειθαρχία στα νέα δεδομένα πτωχείας και ανεργίας. Σε ένα βουβό πλειοψηφικό ρεύμα, αρκετές από τις μεταρρυθμίσεις που προβλέπονται στο Μνημόνιο γίνονται αποδεκτές, στον βαθμό που εξορθολογίζουν το κράτος· άλλες μεταρρυθμίσεις και περικοπές κρίνονται μη αναγκαίες ή και καταστροφικές. Αυτό που δεν γίνεται αποδεκτό είναι το ενδεχόμενο Δεύτερο Μνημόνιο, επαχθέστερο από το πρώτο και συνεπαγόμενο βαθύτερη ύφεση. Επιπλέον η κοινή γνώμη φαίνεται να μετατοπίζεται και ως προς τον Γ. Παπανδρέου: ενάμιση χρόνο από την εκλογική του νίκη, όλο και περισσότεροι τον θεωρούν υπαίτιο για το αδιέξοδο της χώρας.

Σε αυτό το κομβικό σημείο, εμφανίζεται ο Αντώνης Σαμαράς στο Ζάππειο 2. Ο πρώην αποσυνάγωγος του πολιτικού συστήματος, το αουτσάιντερ που κέρδισε την ηγεσία της συντριβείσας Ν.Δ., επιβαρυμένης με κυβερνητικά σκάνδαλα και σπατάλες, αποτόλμησε κάποιες αλλαγές εν μέσω κρίσης: άλλαξε τη ρητορική του κόμματος, άλλαξε στόχευση και φυσιογνωμία. Κυρίως αποτόλμησε να εναντιωθεί στο Μνημόνιο, και τώρα, που ζητούμενο είναι μια άλλη διέξοδος, αισθάνεται δικαιωμένος ιστορικά, έτοιμος να διεκδικήσει την εξουσία.

Με την προχθεσινή του παρέμβαση αλλάζει την ατζέντα προς όφελός του: έκανε ηγετική εμφάνιση, δίνοντας έμφαση στην ανάκτηση της χαμένης αυτοπεποίθησης του λαού και παρουσιάζοντας μια διέξοδο από την ύφεση, ενώ ταυτόχρονα προσελκύει το ενδιαφέρον του ξένου παράγοντος, που αναζητεί συνομιλητές με πολιτική αποδοχή. Ο δρόμος θα είναι εξαιρετικά δύσβατος για τον Αντ. Σαμαρά, αλλά ήδη του ανοίγεται μια δυνατότητα.

Ο πρωθυπουργός δεν είναι δυνατόν να πείσει την κοινωνία που δοκιμάζεται.

Ο πρωθυπουργός δεν είναι δυνατόν να πείσει την κοινωνία που δοκιμάζεται. Δεν είναι σε θέση να πείσει ούτε τα στελέχη της κυβέρνησής του. Και, βεβαίως, αδυνατεί να πείσει πλέον και την ίδια την τρόϊκα ότι η κυβέρνηση μπορεί να τα καταφέρει ακόμη και στην εφαρμογή αυτού του Μνημονίου που από κοινού έχουν επιβάλει.

Με τα δεδομένα αυτά, είναι ενδιαφέρον να εξηγηθεί γιατί έχει ανοίξει τώρα αυτή η συζήτηση περί συναίνεσης, ποιοι την επιδιώκουν, για ποιους λόγους και τι είδους συναίνεση επιζητούν. Είναι σαφές ότι η τρόϊκα έχει καταλήξει στο συμπέρασμα πως η ελληνική κυβέρνηση έχει αποτύχει δραματικά τόσο στον τομέα των δημοσιονομικών μέτρων, όσο και στις λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές. Δεν εμπιστεύεται πλέον τον Γ. Παπανδρέου και το οικονομικό επιτελείο για την υλοποίηση του Μνημονίου και είναι προφανές ότι οι πιέσεις που ασκεί για πολιτική συναίνεση αποσκοπούν στην επιτυχή επιβολή νέων σκληρότερων μέτρων

Από την πλευρά του, ο Γ. Παπανδρέου διαπιστώνει ότι ο ίδιος και η κυβέρνησή του βρίσκονται υπό κατάρρευση. Αδυνατεί να περάσει την πολιτική του και αναζητά σωσίβιο για να διασωθεί. Είναι βέβαιο, άλλωστε, ότι πιθανή εξασφάλιση «μίνιμουμ» συναίνεσης θα του παρείχε άλλοθι για την εφαρμογή της καταδικασμένης σε αποτυχία πολιτικής του, η οποία επιδεινώνει, αντί να βελτιώνει, την κατάσταση της οικονομίας και στέλνει συνεχώς το λογαριασμό στον πολίτη.

Η κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί τον τόπο...

Την επικαιροποιημένη πρόταση της ΝΔ για την οικονομία και την έξοδο της χώρας από την κρίση παρουσίασε στους εκπροσώπους της τρόικας ο Αντώνης Σαμαράς, στην πενηντάλεπτη συνάντησή τους που έγινε στα γραφεία του κόμματος χθες το απόγευμα. Οι εκπρόσωποι των δανειστών μας επιζητούν διακομματική συναίνεση -ιδίως των δύο κομμάτων εξουσίας- προκειμένου να προχωρήσουν τα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση και στο πλαίσιο αυτό κινήθηκαν και κατά τη συνάντησή τους με τον πρόεδρο της ΝΔ. Στην αξιωματική αντιπολίτευση, πάντως, παραπέμπουν στην προχθεσινή τοποθέτηση του Αντώνη Σαμαρά στο Ζάππειο, ότι δεν μπορεί να συναινέσει σε αυτό που διαφωνεί και διαλύει τη χώρα. «Η κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί τον τόπο και χρειάζεται συναίνεση των πολιτικών κομμάτων ή η τρόικα δεν αναγνωρίζει την κυβέρνηση και χρειάζεται να συμμετάσχουν και άλλα πολιτικά κόμματα για να εκπροσωπήσουν τη χώρα μας;», διερωτήθηκε, μέσω του «ράδιο 9», ο αναπληρωτής τομεάρχης Οικονομίας του κόμματος Νότης Μηταράκης. Στη ΝΔ δηλώνουν απόλυτα ικανοποιημένοι από τις προτάσεις που παρουσιάστηκαν στη μεγάλη προχθεσινή εκδήλωση και εκτιμούν ότι η υποδοχή των μέτρων από τους πολίτες είναι ήδη πολύ θετική.
Σχολιάζοντας την κυβερνητικές αντιδράσεις για το οικονομικό πρόγραμμα της ΝΔ, ο εκπρόσωπος της ΝΔ Γιάννης Μιχελάκης έκανε λόγο για «μη ενιαία η στάση μέσα στην κυβέρνηση» και εξήγησε:
«Ο κ. Βενιζέλος είπε ότι μερικά από αυτά τα συζητάμε, ο κ. Πεταλωτής είπε ότι πολλά από αυτά τα συζητάμε και θα είναι στο πρόγραμμά μας, την ίδια ώρα με non paper τα απορρίπτουν όλα. Είναι δυνατόν», αναρωτήθηκε, «όταν τα λέμε εμείς να είναι ανεφάρμοστα και όταν τα εντάσσουν αυτοί στους σχεδιασμούς τους να είναι εφαρμόσιμα;».

Ηομιλία του ήταν, κυρίως, πολιτική, – δεν μάσησε τα λόγια του.

Λίγες μόνο ώρες αργότερα από την κυβερνητική επέλαση, ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Αντ. Σαμαράς ανακοίνωσε από το Ζάππειο την οικονομική πρόταση του κόμματός του για διόρθωση της πορείας της χώρας και για έξοδό της από την κρίση.
Φυσικά, αν υπήρχαν κάποιοι πολίτες που ανέμεναν ότι ο κ. Σαμαράς θα παρουσίαζε συνταγή μεταμόρφωσης του καπιταλιστικού λύκου σε ειρηνικό αρνάκι ή ότι θα καλούσε τον Λαό να ανατρέψει το Σύστημα, – σίγουρα θα απογοητεύτηκαν, διότι στόχος του Αρχηγού της Μείζονος Αντιπολίτευσης ήταν να πει ότι υπάρχει, μέσα στο ίδιο το Σύστημα, και ένας άλλος δρόμος που οδηγεί σε διέξοδο και που θ’ ακολουθήσει ο ίδιος όταν κληθεί από τον ελληνικό Λαό.
Η ομιλία και η όλη παρουσίαση των προτάσεων που έκανε ο κ. Σαμαράς, ούτε τεχνοκρατική ήταν, ούτε οικονομική. Ηταν εντόνως πολιτική, διότι, – όπως, άλλωστε, και παλιότερα έχει δηλώσει, – το πρόβλημα της Ελλάδας είναι πρωτίστως πολιτικό και δευτερευόντως οικονομικό.
Παρά το γεγονός, λοιπόν, ότι η ομιλία του ήταν, κυρίως, πολιτική, – δεν μάσησε τα λόγια του. Πρότεινε να ενισχυθεί η επιχειρηματικότητα και εξήγησε με ποιον τρόπο και με ποιο κόστος. Πρότεινε να προχωρήσουν οι αποκρατικοποιήσεις, αλλά οι πραγματικές και όχι οι αποκρατικοποιήσεις – μαϊμού. Πρότεινε να υπάρξει λύση για τα αυθαίρετα, αλλά να είναι οριστική και αμετάκλητη.
Κοντολογίς: Πρότεινε αιτιολογημένα και κοστολογημένα μέτρα προς ενίσχυση του αστικού καθεστώτος και της αστικής δημοκρατίας και δεν έκρυψε ούτε κατ’ ελάχιστο την προσήλωσή του στην αστική δημοκρατία και στην οικονομική τάση της οποίας αποτελεί το πολιτικό εποικοδόμημα.
Με την ομιλία, δηλαδή, και με τις προτάσεις του ο κ. Σαμαράς έπεισε σίγουρα πολλούς – σε όλο το πολιτικό φάσμα, – ότι υπάρχει και άλλος δρόμος μέσα στο σύστημα, λιγότερο επικίνδυνος, λιγότερο σκληρός και περισσότερο αποτελεσματικός. Και, κυρίως, έπεισε οπαδούς του Κινήματος.
Επεισε, όμως, και την Αριστερά ότι προτίθεται να παίξει ένα καθαρό ταξικό και φιλελεύθερο παιχνίδι.

Ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να είναι απλός παρατηρητής ...

Δεν μπορεί τα επίσημα στοιχεία που ανακοινώνονται να δείχνουν ότι η κατάσταση στην οικονομία οδηγείται σε αδιέξοδο και παράλληλα τα στελέχη της τρόικας να πιέζουν για συγκεκριμένα μέτρα και ανάλογες δεσμεύσεις αλλά ο πρωθυπουργός να παρακολουθεί κάποιους υπουργούς του να κάνουν αντίσταση...

Δεν μπορεί την ώρα που οι πάντες σχεδόν φωνάζουν ότι οι επόμενες εβδομάδες θα είναι εξαιρετικά κρίσιμες να μην ανασκουμπώνεται η κυβέρνηση , να μην ασκεί συνεχείς πιέσεις ο κ. Παπανδρέου στους υπουργούς να τρέξουν όλες τις υποχρεώσεις που έχουν αναλάβει...

Και τό χειρότερο απ΄ όλα, δεν μπορεί την ώρα που ο κόμπος έχει φτάσει πάλι στο χτένι να βαυκαλιζόμαστε ότι η κατάσταση είναι υπό έλεγχο και να λέμε μισές αλήθειες στον κόσμο η να κάνουμε ασκήσεις πολιτικής ισορροπίας...

Τα μηνύματα απο τους ευρωπαίους εταίρους μας και τις αγορές είναι κυριολεκτικά τραγικά.Και θα είναι πραγματικά αυτοκτονικό για τη χώρα αλλά και για το πολιτικό σύστημα να θεωρούν κάποιοι ότι μπορούμε να επαναπαυόμαστε γιατί θα αναγκαστούν πάλι να μάς κάνουν τις απαραίτητες ενέσεις σωτηρίας, χωρίς να τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας, χωρίς να βάλουμε τάξη στα του οίκου μας.

Η ρητορική διαχείριση των προβλημάτων, η συνέχιση της αδράνειας και τα ημίμετρα δυστυχώς έχουν τελειώσει... Όπως οφείλει να συνειδητοποιήσει τάχιστα ο πρωθυπουργός ότι φυλλορροεί και το συμβολικό πολιτικό του κεφάλαιο, που του επέτρεπε να διαχειρίζεται με σχετική ασφάλεια την κατάσταση, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό. Αν ως χώρα και ως κυβέρνηση δεν τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας και η εμπιστοσύνη των εταίρων μας εξαντλείται αλλά και η αντοχή των πολιτών. Και πολύ εύκολα η κατάσταση μπορεί να γίνει ανεξέλεγκτη με ό,τι αυτό συνεπάγεται για όλους μας...

Τι να πεί κι΄ αυτός ο καημένος

Εάν ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος πιστεύει ότι προσφέρει υπηρεσία στον τόπο κατά τις χαλεπές αυτές ώρες αποκαλώντας δημοσίως την κατακερματισμένη Αριστερά… δογματική, είναι κάτι που αφορά τον ίδιο και τον πρωθυπουργό, του οποίου αποτελεί τη φωνή…
Ολα αυτά όχι μόνο δεν ενδιαφέρουν τον Λαό, όχι μόνο δεν τον αφορούν, όχι μόνο τα θεωρεί μικρόψυχα και μικρόνοα, αλλά και τον εξοργίζουν, διότι του υπενθυμίζουν πόσο μικροί και ασημαντολόγοι είναι οι άνθρωποι, οι οποίοι, αφού δημιούργησαν το μεγαλύτερο κομμάτι της κρίσης, τώρα, ανασκουμπώθηκαν, λέει, προκειμένου «να βγάλουν τον τόπο από την κρίση».
Του υπογραμμίζει με τι ασχολούνται εκείνοι που ανέλαβαν αυτοβούλως να… «τον σώσουν»!
Τον ελληνικό Λαό τον ενδιαφέρει να μάθει επίσημα τι ακριβώς έγινε στο Λουξεμβούργο την περασμένη Παρασκευή, διότι έχει την αίσθηση ότι όσα έγιναν ή επιχειρήθηκαν να γίνουν στο Μεγάλο Δουκάτο συναρτώνται με τον μισθό του, με τη σύνταξή του, με την εργασία του, με την ανεργία του, με την αφαίμαξή του, με την επιδρομή εναντίον του γλίσχρου εισοδήματός του, με το ζοφερό μέλλον των παιδιών του…
Για όλα αυτά, όμως, όλοι εκείνοι που έστειλαν τον υπουργό Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου στο Λουξεμβούργο μέσω Μονάχου (προκειμένου να διασφαλίσουν τη μυστικότητα της σύναξης και της συζήτησης), τηρούν αιδήμονα σιγή – και ας γνωρίζουν ήδη, και οι Τούρκοι ακόμη, την ατζέντα της σύσκεψης…
Αρκεί να μην τη μάθει ο εχθρός ελληνικός Λαός – αρκεί να μένει στο σκοτάδι ο, το πάλαι ποτέ, κυρίαρχος, «από τον οποίο πηγάζουν όλες οι εξουσίες και υπέρ του οποίου ασκούνται…».
Διότι, αν τα ζωτικότερα ζητήματα του ελληνικού Λαού γίνονται αντικείμενο μυστικής διαπραγμάτευσης, σημαίνει ότι είναι εις βάρος του Λαού και οι εκπρόσωποι της Εξουσίας φοβούνται τις αντιδράσεις του. Και διότι, αν επιχειρήθηκε διαπραγμάτευση με τους όρους εκείνους που έγινε πριν από ένα χρόνο (δηλαδή, άνευ όρων!), τότε οπλίζουν το πιστόλι για τη χαριστική βολή στον κρόταφο του Λαού.
Ποιος, άλλωστε, δεν το θυμάται; Στις 25 Μαρτίου του 2010, στις Βρυξέλλες, έδωσαν στον κ. Γ. Παπανδρέου το γεμάτο πιστόλι που αξίωνε, προκειμένου να… φοβίσει τις Αγορές! Και τι έγινε;
Αντί να το στρέψει εναντίον των κερδοσκόπων, το χρησιμοποίησε προκειμένου να εξαναγκάσει την ελληνική κοινωνία να επιστρέψει στις αρχές του 20ού Αιώνα!