Θα βάλω το δάκτυλο στο μέλι και δεν θα το γλύψω!!!

ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ, το προηγούμενο διάστημα, ο Γ. Παπακωνσταντίνου έχει επικριθεί για απευθείας αναθέσεις έργων σε εταιρείες συμβούλων. Εχει, μάλιστα, βρεθεί, για το λόγο αυτό, αντιμέτωπος με επίμονα ερωτήματα, ακόμη και βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Προκαλεί κατάπληξη, όμως, το γεγονός ότι, αυτή τη φορά, ο υπουργός Οικονομικών υπερέβη τα εσκαμμένα, αναθέτοντας το έργο του σχεδιασμού, παρακολούθησης, συντονισμού και υλοποίησης του προγράμματος αναδιαρθρώσεων και αποκρατικοποιήσεων ύψους 50 δισ. ευρώ σε νεοσύστατη και μηδενικής εμπειρίας εταιρεία με μετοχικό κεφάλαιο μόλις μία λίρα.





ΕΓΕΙΡΕΤΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΘΕΜΑ πολιτικής και ηθικής τάξεως για την κυβέρνηση και τον κ. Παπακωνσταντίνου προσωπικά, από την ανάθεση του έργου της ιδιωτικοποίησης δημόσιας περιουσίας σε μια παντελώς άγνωστη εταιρεία, που ιδρύθηκε μόλις πριν από τρεις μήνες με έδρα το Λονδίνο και, προφανώς, δεν υπάρχουν οικονομικά στοιχεία αξιολόγησης των εργασιών της. Ο Ελεύθερος Τύπος καλεί τον κ. Παπακωνσταντίνου να δώσει ουσιαστικές εξηγήσεις για μια σειρά ζητημάτων που ανακύπτουν σχετικά με τους λόγους και τη σκοπιμότητα της συγκεκριμένης ανάθεσης, που έγινε με αδιαφανή κριτήρια και χωρίς να αναρτηθεί η σχετική σύμβαση στον ιστότοπο «Διαύγεια».

Μασ’ τα πήρε όλα, άλλο τη μένη!!!

Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου εγκατέλειψε πολύ γρήγορα την κοινωνική ευαισθησία που υποσχόταν και από την έκτακτη οικονομική ενίσχυση που μοίραζε στην αρχή της θητείας της έχει περάσει στην κοινωνική αναλγησία και την ουσιαστική κατάργηση, στην πράξη, κάθε κοινωνικής παροχής. Σήμερα είναι το ΕΚΑΣ, αύριο θα είναι τα επιδόματα θέρμανσης και ανεργίας, που θα κόψει η κυβέρνηση από όσους έχουν, έστω και μικρά, περιουσιακά στοιχεία, αδιαφορώντας εάν οι θιγόμενοι θα μπορούν να τα βγάλουν πέρα.

Η σκληρή και απάνθρωπη λογιστική, δήθεν τεχνοκρατική, αντίληψη έχει αντικαταστήσει την υποχρέωση των κοινωνικών παροχών στην πολιτική πρακτική της κυβέρνησης του Μνημονίου, η οποία αγνοεί ακόμη και τη συνταγματική πρόβλεψη για τη διασφάλιση της λειτουργίας του κοινωνικού κράτους, το οποίο, ουσιαστικά, ξηλώνει με ωμό τρόπο.

Βγήκε από την πίσω πόρτα ...

Όπως θα είδατε στα πλάνα, ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, βγήκε από την πίσω πόρτα του κτιρίου στην Ερμούπολη κι άρχισε σχεδόν να τρέχει. Γιατί;

Την εξήγηση δίνει ο Χάρρυ Κλυνν:
Και δε μου λες πρωθυπουργέ του μνημονίου, τι απέγινε εκείνος ο έρμος ο συνταξιούχος που περηφανευόσουν ότι σε σταμάτησε στο δρόμο και σου έδωσε τη σύνταξή του για να σώσεις την πατρίδα;

Και οι κάτοικοι της Σύρου θελήσανε να σε συναντήσουν για να σου δώσουν κι αυτοί το… μισθό τους, αλλά εσύ, πουλημένο αμερικονοτσανάκι, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος, φρόντισες να τους αρπάξεις το μισθό μέσα από την τσέπη τους, ως άλλος ληστής και κοινός κλέφτης του ιδρώτα του Ελληνικού λαού.
Σας κράζουν και σας πετάνε γιαούρτια άθλιοι εφιάλτες, σε λίγο ούτε για κατούρημα δε θα μπορείτε να πάτε χωρίς τη συνοδεία των ΜΑΤ!
Ξεκουμπιστείτε, γλοιώδη υποκείμενα, που έχετε το θράσος να μιλάτε ισονομία και Δημοκρατία!
Ξεκουμπιστείτε, όσο είναι ακόμα νωρίς ή ετοιμαστείτε από τώρα να καθίσετε εκεί που σας αρμόζει… Στο εδώλιο των ξεπουλημένων, των εχθρών του λαού και των δοσίλογων…

από το taxalia

Για αυτό κανείς δε λέει τίποτα Μουγγό..

Το έπνιξαν το κουνέλι στην Πισίνα…

Και ξανά προς την δόξα τραβά...

Κατά καιρούς έχει αποδειχθεί ότι όταν το ελληνικό έθνος φθάνει στο χείλος της αβύσσου, μια μαγική δύναμη, ως από μηχανής θεός, κάνει την εμφάνισή της και το καθοδηγεί ξανά προς τη δόξα... Αλήθεια, γιατί όμως θα πρέπει να αγγίζουμε πάτο για να αποδεχθούμε ότι μπορούμε να καθίσουμε γύρω από ένα τραπέζι, να ανταλλάξουμε δυο κουβέντες και να συμφωνήσουμε σε πέντε βασικά πράγματα; Χρόνια τώρα, όλοι συζητούν για τη διαφθορά στο Δημόσιο και όχι μόνον. Για την αδιαφάνεια από την οποία καλύπτονται πολλά από τα πεπραγμένα του δημόσιου τομέα.

Θέλουμε να λεγόμαστε σύγχρονο κράτος. Σε κανέναν δεν αρέσει ο χαρακτηρισμός «ψωροκώσταινα». Παρά ταύτα, μέχρι σήμερα έχουν γίνει ελάχιστα βήματα για να ξεφύγουμε από το παρελθόν. Χθες με το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών φάνηκε αχτίδα φωτός. Παπανδρέου και Σαμαράς βγήκαν και είπαν ότι συμφώνησαν. Οπου συμφώνησαν.

Ηταν θετικό το γεγονός ότι υπήρξε συναίνεση. Και μακάρι σε μεγάλα θέματα να υπάρχουν κοινές αποφάσεις. Χρειάζεται ο ελληνικός λαός πολιτικές συμφωνίες σε μεγάλα ζητήματα όπου κρίνεται το μέλλον του.
Οξύμωρο σχήμα στη χθεσινή ατμόσφαιρα ο «αδιάφθορος» Ν. Ρόβλιας, ο οποίος επί κυβερνήσεως Νέας Δημοκρατίας υπήρξε ο «εισαγγελέας του ΠΑΣΟΚ» για τα σκάνδαλα. Κι επειδή η ζωή κάνει κύκλους, ο υφυπουργός Εσωτερικών βρέθηκε μπλεγμένος σε ρουσφέτια.

Λίγες μόνον ημέρες από την ανάληψη της εξουσίας από το κόμμα του με σημαία τη διαφάνεια, την αξιοκρατία και την καταπολέμηση της διαφθοράς, απεδείχθη ανακόλουθος. Η αναγκαστική «παραίτησή» του ήταν αναγκαία για μια κυβέρνηση που δεν έχει συμπληρώσει ακόμη τις εκατό μέρες της.

ξαφνικά τα ξεχνάει όλα τα περί οικονομικής κρίσης

Ο άνθρωπος παίρνει όποια απόφαση θέλει για οικονομικά μέτρα, δανεισμούς, πωλήσεις των πλουτοπαραγωγικών πόρων της πατρίδα μας, συμμετοχή σε πολεμικές συρράξεις κλπ...(θυσίες όπως του αρέσει να τα λέει) με μόνη την ψήφο που ζαλισμένοι μερικά εκατομμύρια Ελλήνων, του έδωσαν και το έχουν χιλιο-μετανοιώσει....


Αυτό όμως που κάνειτους Ελληνες έξω φρενών είναι ότι ενώ με πρόσχημα την οικονομική κρίση έκοψε μισθούς και συντάξεις, ξεπουλάει τα πάντα, διαλύει τον στρατό, την παιδεία, την δημόσια διοίκηση, την υγεία, την εργασία και τα κοινωνικά δικαιώματα των Ελλήνων... ξαφνικά τα ξεχνάει όλα τα περί οικονομικής κρίσης και στέλνει ελληνικές δυνάμεις σε έναν πόλεμο που ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ.....

Ο άνθρωπος που κατάργησε τα μηχανοκίνητα (άρματα, πυροβόλα, ελικόπτερα και αεροσκάφη) από τις παρελάσεις για τις εθνικές μας επετείους, αποφάσισε τώρα επειδή του το είπε ο εντολέας του ο Ομπάμα να συμμετάσχει με αεροπλάνα και πλοία σε μια εσωτερική διένεξη του Λιβυκού λαού, στην οποία συγκρούονται ο τρελός φιλότουρκος δικτάτορας Καντάφι και οι οπαδοί του (δηλαδή οι μισοί Λίβυοι) με τους υποστηριζομένους από την "ύποπτη" τρομοκρατική Αλ Καϊντα εξεγερμένους αντιπάλους του (δηλαδή του άλλους μισούς Λίβυους)...

Και μην μου πείτε ότι έτσι έπρεπε να γίνει για το καλό της ελληνικής διεθνούς διπλωματίας;
Γιατί πρώτον δεν είδα πουθενά τα ανταποδοτικά οφέλη μιας τέτοιας κίνησης και ούτε θα υπάρξουν σας διαβεβαιώνω... (ή ίσως υπάρξουν για την οικογένεια Παπανδρέου και κάνα δύο άλλες).

Αλλά το κυριότερο μήπως πιστεύετε ότι η πανίσχυρη Γερμανία που αποφάσισε να μην στείλει ούτε ένα τηλεκατευθυνόμενο κατά της Λιβύης, είναι κορόϊδο;
Οι Γερμανοί κατάλαβαν το παιχνίδι των ΗΠΑ, που θέλοντας να τελειώνουν μια και καλη με τον Καντάφι (αυτό φυσικά θα το δούμε) έβαλαν μπροστά τα κορόιδα τους Ευρωπαίους. Αγγλους, Γάλλους, Ιταλούς και Ελληνες!!!!

Κι ο ΓΑΠ ξέχασε με μιας οικονομικές κρίσεις, θυσίες κλπ και ξαναθυμήθηκε το "Λεφτά υπάρχουν"....

Απομένει τώρα να δούμε σε τι περιπέτεια μας έμπλεξε.

Δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες.

Οι πραγματικοί ηγέτες αναδεικνύονται κυρίως εξαιτίας δύο χαρακτηριστικών που πρέπει να συνυπάρχουν: της οξυδέρκειας και της αποφασιστικότητας.
Αντιλαμβάνονται, δηλαδή, εγκαίρως τις επιταγές των καιρών και ταυτόχρονα δεν διστάζουν να ανοίξουν το νέο μονοπάτι.
Αναντίρρητα στην Ελλάδα βιώνουμε ένα βίαιο –όπως γίνεται συνήθως στην ιστορία- τέλος εποχής. Καταρρέει το μεταπολιτευτικό μοντέλο με όλα τα υποσυστήματά του. Οι παθογένειες που επί χρόνια έτρωγαν τα “σωθικά” της κοινωνίας, και επιμελώς καλύπτονταν με πάσης φύσεως ιδεολογήματα, εκδηλώθηκαν σε όλη τους την έκταση....

Αυτή την πραγματικότητα, φάνηκε ότι την αντιλήφθηκε ο Αντώνης Σαμαράς. Εγκαίρως μίλησε για ένα νέο όραμα για τη χώρα, που θα ανταποκρινόταν στην ανάγκη για δομική αλλαγή του κοινωνικο-οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης. Και κυρίως, έβαζε στο σχεδιασμό την εθνική συλλογικότητα, που εγκαταλείφθηκε τις δύο τελευταίες δεκαετίες προς χάριν των διαδικασιών του παγκόσμιου χωριού και της βούλησης των αγορών.
Περισσότερο ενστικτωδώς και λιγότερο αφομοιωμένα, η πρότασή του επικροτήθηκε από μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, κυρίως από τα μεσαία και χαμηλά στρώματα –και αυτό βέβαια έχει τη σημασία του.
Πέρα, όμως, από το επεξεργασμένο λόγο η επιβράβευση προήλθε από την επίδειξη αποφασιστικότητας για την ανατροπή των συμπεφωνημένων. Η εικόνα Σαμαρά απέπνεε τον αέρα του ηγέτη, που ξέρει τι θέλει και πως θα το πετύχει. Αυτό που ζητά και ο πολίτης. Και έτσι κέρδισε.
Το επόμενο διάστημα, σε συνθήκες αντίξοες, τα χαρακτηριστικά αυτά εκδηλώθηκαν και σε άλλες περιπτώσεις. Με κορυφαία ασφαλώς στιγμή τη στάση απέναντι στο Μνημόνιο. Ο Σαμαράς είπε με ευθύτητα αυτό που πίστευε ότι θα συμβεί με τη συγκεκριμένη οικονομική πολιτική και ανέλαβε το ρίσκο να υψώσει το μεγάλο Όχι, όταν το κατεστημένο τον στοχοποιούσε. Αποδείχθηκε ότι είχε δίκαιο. Και κέρδισε και πάλι. Για τους ίδιους λόγους.
Το πρόβλημα είναι, όμως, ότι έκτοτε αυτή η στάση παρουσιάζει συχνά αρρυθμίες, «κοιλιές»…