Το δράμα είναι ότι οι πολίτες δεν βλέπουν προοπτική…

Στην εποχή χρεοκοπίας της χώρας, μαζί της δείχνει χρεοκοπημένο και το πολιτικό σύστημα. Τα κόμματα – με πρώτο και καλύτερο το κυβερνητικό, το οποίο εκλήθη να διαχειριστεί αυτήν τη χρεοκοπία – δείχνουν να κινούνται στα τυφλά και να πολιτεύονται με τους όρους με τους οποίους πολιτεύονταν σε όλη τη διάρκεια της πολιτικά εξαντλημένης μεταπολίτευσης. Δεν είναι τυχαίο ότι...
στις δημοσκοπήσεις κυριαρχούν η αμφισβήτηση και ο «Κανένας».
Ούτε είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο κόσμος παρακολουθεί απελπισμένος και πεισμένος ότι έρχονται τα χειρότερα. Βλέπει απέναντί του πολιτικές ηγεσίες που μετατοπίζουν τις ευθύνες τους στην πλάτη του, ζητώντας του μάλιστα «να πληρώσει το μάρμαρο»… πολιτικές ηγεσίες που εναλλάσσονται στην εξουσία και φαίνεται να κινούνται στον αυτόματο πιλότο και σύμφωνα με τις επιταγές είτε της Ε.Ε. είτε της τρόικας είτε του ΔΝΤ.
Ψάχνεται λοιπόν ο κόσμος… Αναζητεί πολιτική ηγεσία ικανή να αντιμετωπίσει την κρίση και να βάλει τη χώρα σε άλλη ρότα. Πολιτική ηγεσία που θα μπορεί να πυροδοτήσει τις πραγματικές αλλαγές που χρειάζεται η χώρα, να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση, να διατηρήσει την κοινωνική συνοχή και να εμφυσήσει έναν αέρα ανανέωσης.
Το δράμα είναι ότι οι πολίτες δεν βλέπουν προοπτική… Γι’ αυτό και το σημερινό πρωτοσέλιδο του «Π» έχει και έναν συμβολικό χαρακτήρα… Δεν φαίνεται φως στο τούνελ, δεν υπάρχουν φωνές που να ξεχωρίζουν, να δημιουργούν ελπίδα, να δείχνουν ότι ξέρουν και ότι θέλουν να αντιμετωπίσουν την κρίση. Εκεί, ανάμεσα στις αγγελίες για τους άνεργους που ψάχνουν για δουλειά, υπάρχει και η αγγελία «ΖΗΤΕΙΤΑΙ πολιτική ηγεσία»…

Το δράμα είναι ότι οι πολίτες δεν βλέπουν προοπτική…

Στην εποχή χρεοκοπίας της χώρας, μαζί της δείχνει χρεοκοπημένο και το πολιτικό σύστημα. Τα κόμματα – με πρώτο και καλύτερο το κυβερνητικό, το οποίο εκλήθη να διαχειριστεί αυτήν τη χρεοκοπία – δείχνουν να κινούνται στα τυφλά και να πολιτεύονται με τους όρους με τους οποίους πολιτεύονταν σε όλη τη διάρκεια της πολιτικά εξαντλημένης μεταπολίτευσης. Δεν είναι τυχαίο ότι...
στις δημοσκοπήσεις κυριαρχούν η αμφισβήτηση και ο «Κανένας».
Ούτε είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο κόσμος παρακολουθεί απελπισμένος και πεισμένος ότι έρχονται τα χειρότερα. Βλέπει απέναντί του πολιτικές ηγεσίες που μετατοπίζουν τις ευθύνες τους στην πλάτη του, ζητώντας του μάλιστα «να πληρώσει το μάρμαρο»… πολιτικές ηγεσίες που εναλλάσσονται στην εξουσία και φαίνεται να κινούνται στον αυτόματο πιλότο και σύμφωνα με τις επιταγές είτε της Ε.Ε. είτε της τρόικας είτε του ΔΝΤ.
Ψάχνεται λοιπόν ο κόσμος… Αναζητεί πολιτική ηγεσία ικανή να αντιμετωπίσει την κρίση και να βάλει τη χώρα σε άλλη ρότα. Πολιτική ηγεσία που θα μπορεί να πυροδοτήσει τις πραγματικές αλλαγές που χρειάζεται η χώρα, να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση, να διατηρήσει την κοινωνική συνοχή και να εμφυσήσει έναν αέρα ανανέωσης.
Το δράμα είναι ότι οι πολίτες δεν βλέπουν προοπτική… Γι’ αυτό και το σημερινό πρωτοσέλιδο του «Π» έχει και έναν συμβολικό χαρακτήρα… Δεν φαίνεται φως στο τούνελ, δεν υπάρχουν φωνές που να ξεχωρίζουν, να δημιουργούν ελπίδα, να δείχνουν ότι ξέρουν και ότι θέλουν να αντιμετωπίσουν την κρίση. Εκεί, ανάμεσα στις αγγελίες για τους άνεργους που ψάχνουν για δουλειά, υπάρχει και η αγγελία «ΖΗΤΕΙΤΑΙ πολιτική ηγεσία»…

Οι κοινωνίες δεν θα αντέξουν επί πολύ τέτοια αφόρητη πίεση.

Η επιβίωση της ΕΕ θα είναι φυσικά άκρως αμφίβολη, αν το ευρώ οδηγηθεί σε διάσπαση, σε αδιέξοδο και σε εγκατάλειψη. Αλλο πράγμα η ΕΕ που υπήρχε πριν από το ευρώ και εντελώς άλλο πράγμα η προσπάθεια επιστροφής εκεί μετά από υποτιθέμενη αποσύνθεση της Ευρωζώνης. Αλλωστε, για να καταρρεύσει η Ευρωζώνη θα έχουν προηγουμένως οδηγηθεί σε δημοσιονομικό αδιέξοδο αρκετές χώρες, οπότε η επιστροφή τους στο εθνικό νόμισμα και η άσκηση αυτοτελούς οικονομικής πολιτικής θα αποτελεί όρο για την επιβίωση του πληθυσμού και των κρατών τους.

Σενάρια καταστροφής μοιάζουν όλα αυτά. Εφιάλτες ταραγμένης νύχτας. Δυστυχώς όμως, τέτοιου είδους προβληματισμοί κυριαρχούν αυτήν την εποχή στην Ευρώπη. Η απαισιοδοξία διαπερνά τα άρθρα και τις αναλύσεις των σοβαρών ευρωπαϊκών εφημερίδων. Ιδίως αν διαβάζει κανείς γερμανικές εφημερίδες τρομάζει με την αλαζονεία και την επιθετικότητα που αποπνέουν. Αυτό το κλίμα δεν προοιωνίζεται τίποτε καλό για το άμεσο μέλλον της ηπείρου μας.

Τα σημεία αναφοράς κλονίζονται και καταρρέουν μέσα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Η πορεία συνεχούς σταδιακής βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των λαών της Ευρώπης ανακόπτεται βίαια και πανευρωπαϊκά για πρώτη φορά μετά από το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο κόσμος διαισθάνεται ότι έχει ξεσπάσει ένας ανελέητος οικονομικός πόλεμος, ο οποίος σε κοινωνικό επίπεδο αρχίζει να έχει δεκάδες εκατομμύρια θύματα.

Τα κόμματα δεν εκφράζουν πλέον συγκεκριμένες πολιτικές και ιδεολογικές επιλογές. Δεν μπορούν έτσι να πείσουν τον λαό ότι οραματίζονται μια άλλη κοινωνία και χαράζουν στρατηγική και τακτική για να την υλοποιήσουν. Τα κόμματα εξουσίας άλλα λένε όταν είναι στην αντιπολίτευση και τα εντελώς αντίθετα κάνουν όταν έρθουν στην κυβέρνηση. Οι κοινωνίες δεν θα αντέξουν επί πολύ τέτοια αφόρητη πίεση. Το ζήτημα είναι αν θα διαρραγούν ή αν θα εκραγούν.

Πωλούνται οικόπεδα ...

Πωλούνται οικόπεδα σε πολύ καλή τιμή εξαιτίας εκτάκτου οικονομικής ανάγκης...

Οικόπεδο Μακεδονία: Σε πολύ καλή γεωστρατηγική θέση, με τεράστιο ορυκτό και φυσικό πλούτο...

Οικόπεδο Θράκη: Στην περιοχή τριεθνές, με ότι συνεπάγεται αυτό. Υπάρχουν σχέδια για κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου...

Και τα 2 οικόπεδα είναι παραθαλάσσια!

Το γραφείο μας διαθέτει επίσης και νησιά στο Αιγαίο Πέλαγος σε τιμή ευκαιρίας...

Πληροφορίες: κύριος Γιωργάκης, Ιπποκράτους ..........

Θεωρώ ότι κινδυνεύουμε να πέσουμε σε ένα κύκλο βίας .

Θεωρώ ότι κινδυνεύουμε να πέσουμε σε ένα κύκλο βίας ο οποίος θα φέρει πολλά δεινά σε όλους μας και για αυτό θα πρέπει η συμμετοχή μας σε τέτοια γεγονότα και πορείες να είναι καθολική ξεπερνώντας κάθε φορά την προηγούμενη μέχρι οι υπεύθυνοι (που θέλουν τώρα να μας σώσουν) να καταλάβουν ότι πρέπει να αλλάξουν ρώτα στέλνοντας τους κλέφτες στην φυλακή αφού πάρουν πίσω τα κλοπιμαία.
Δεν μπορεί να ζητάνε από τους εργαζόμενους να δεχτούν την υποβάθμιση της ζωής τους αλλά και τον τορπιλισμό του μέλλοντος των παιδιών τους ενώ αυτά τα λαμόγια κυκλοφορούν ελεύθερα έχοντας εξασφαλίσει με τα κλεψιμαίικα τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα τους!!!
Ας αναλογιστούν οι βουλευτές που στηρίζουν όλα αυτά ότι αν συνεχίσουν είναι καταδικασμένοι να περάσουν την υπόλοιπη ζωή τους κρυμμένοι μη μπορώντας να κάνουν δημόσιες εμφανίσεις αλλά το κυριότερο ότι θα είναι υπόλογοι ακόμα και στα ίδια τους τα παιδιά τα οποία σίγουρα κάποια στιγμή θα νιώσουν στιγματισμένα από τις τωρινές τους επιλογές!!!

Ποτέ, όσο εξαρτάται από αυτή την κυβέρνηση.

Ποτέ, όσο εξαρτάται από αυτή την κυβέρνηση, δεν πρόκειται οι μισθοί και οι συντάξεις των Ελλήνων να επανέλθουν στα πριν από το Μνημόνιο επίπεδά τους! Ούτε σε πέντε ούτε σε δέκα ούτε σε είκοσι χρόνια! Ο στρατηγικός στόχος του Γ. Παπανδρέου είναι η «κινεζοποίηση» των Ελλήνων εργαζομένων. Η καταβαράθρωση, δηλαδή, των αποδοχών τους όσο το δυνατόν περισσότερο, ώστε το μηδαμινό κόστος εργασίας να προσελκύσει ξένα κεφάλαια που θα χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες πάμφθηνων ιθαγενών και θα αγοράζουν, εννοείται, και τις ελληνικές επιχειρήσεις έναντι εξευτελιστικών ποσών.

Οι νεοφιλελεύθεροι που εκστασιάζονται μπροστά στην οικονομική ανάπτυξη της Κίνας φροντίζουν να αποσιωπούν βεβαίως το γεγονός ότι οι Κινέζοι εργάτες έχουν μεροκάματο από... 80 λεπτά (!) έως το πολύ 2 ευρώ και επομένως οι μισθοί τους κυμαίνονται από 25 έως 60 ευρώ τον μήνα -όχι την ημέρα!

Αυτό το μοντέλο θέλει να επιβάλει στην Ελλάδα ο Γ. Παπανδρέου, τηρουμένων ίσως κάποιων αναλογιών. Αδιαφορεί, φυσικά, για την κραυγαλέα αποτυχία του ακόμη και στη Βουλγαρία, όπου οι μισθοί των 200 - 250 ευρώ έχουν αποδειχθεί ανίκανοι να προσελκύσουν αξιόλογες επενδύσεις, αφού τα 30 ή 50 ευρώ της Κίνας και του Βιετνάμ είναι προφανώς πολύ λιγότερα.

Το ζήτημα, όμως, δεν είναι πλέον η κυβερνητική πολιτική. Εκτός από τους εθελοτυφλούντες, οι πάντες έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ή έχουν αρχίσει να διαισθάνονται ότι δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας για τους περισσότερους σε αυτήν τη χώρα όσο η κυβέρνηση Παπανδρέου μπορεί να συνεχίζει αυτή την πολιτική.

Το ερώτημα, επομένως, που πρέπει να μας απασχολεί είναι άλλο, πολύ διαφορετικό: είναι οι εργαζόμενοι της χώρας μας διατεθειμένοι να παλέψουν για να υπερασπιστούν τους μισθούς τους, τα εργασιακά τους δικαιώματα, το βιοτικό τους επίπεδο, το μέλλον των παιδιών τους ερχόμενοι σε αντίθεση, ενδεχομένως και σε μαχητική σύγκρουση, με την κυβερνητική πολιτική; Αν ναι, μέχρι ποιου σημείου είναι αποφασισμένοι να φτάσουν και πόσο γρήγορα;

Ποτέ, όσο εξαρτάται από αυτή την κυβέρνηση.

Ποτέ, όσο εξαρτάται από αυτή την κυβέρνηση, δεν πρόκειται οι μισθοί και οι συντάξεις των Ελλήνων να επανέλθουν στα πριν από το Μνημόνιο επίπεδά τους! Ούτε σε πέντε ούτε σε δέκα ούτε σε είκοσι χρόνια! Ο στρατηγικός στόχος του Γ. Παπανδρέου είναι η «κινεζοποίηση» των Ελλήνων εργαζομένων. Η καταβαράθρωση, δηλαδή, των αποδοχών τους όσο το δυνατόν περισσότερο, ώστε το μηδαμινό κόστος εργασίας να προσελκύσει ξένα κεφάλαια που θα χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες πάμφθηνων ιθαγενών και θα αγοράζουν, εννοείται, και τις ελληνικές επιχειρήσεις έναντι εξευτελιστικών ποσών.

Οι νεοφιλελεύθεροι που εκστασιάζονται μπροστά στην οικονομική ανάπτυξη της Κίνας φροντίζουν να αποσιωπούν βεβαίως το γεγονός ότι οι Κινέζοι εργάτες έχουν μεροκάματο από... 80 λεπτά (!) έως το πολύ 2 ευρώ και επομένως οι μισθοί τους κυμαίνονται από 25 έως 60 ευρώ τον μήνα -όχι την ημέρα!

Αυτό το μοντέλο θέλει να επιβάλει στην Ελλάδα ο Γ. Παπανδρέου, τηρουμένων ίσως κάποιων αναλογιών. Αδιαφορεί, φυσικά, για την κραυγαλέα αποτυχία του ακόμη και στη Βουλγαρία, όπου οι μισθοί των 200 - 250 ευρώ έχουν αποδειχθεί ανίκανοι να προσελκύσουν αξιόλογες επενδύσεις, αφού τα 30 ή 50 ευρώ της Κίνας και του Βιετνάμ είναι προφανώς πολύ λιγότερα.

Το ζήτημα, όμως, δεν είναι πλέον η κυβερνητική πολιτική. Εκτός από τους εθελοτυφλούντες, οι πάντες έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ή έχουν αρχίσει να διαισθάνονται ότι δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας για τους περισσότερους σε αυτήν τη χώρα όσο η κυβέρνηση Παπανδρέου μπορεί να συνεχίζει αυτή την πολιτική.

Το ερώτημα, επομένως, που πρέπει να μας απασχολεί είναι άλλο, πολύ διαφορετικό: είναι οι εργαζόμενοι της χώρας μας διατεθειμένοι να παλέψουν για να υπερασπιστούν τους μισθούς τους, τα εργασιακά τους δικαιώματα, το βιοτικό τους επίπεδο, το μέλλον των παιδιών τους ερχόμενοι σε αντίθεση, ενδεχομένως και σε μαχητική σύγκρουση, με την κυβερνητική πολιτική; Αν ναι, μέχρι ποιου σημείου είναι αποφασισμένοι να φτάσουν και πόσο γρήγορα;