Η επιβίωση της ΕΕ θα είναι φυσικά άκρως αμφίβολη, αν το ευρώ οδηγηθεί σε διάσπαση, σε αδιέξοδο και σε εγκατάλειψη. Αλλο πράγμα η ΕΕ που υπήρχε πριν από το ευρώ και εντελώς άλλο πράγμα η προσπάθεια επιστροφής εκεί μετά από υποτιθέμενη αποσύνθεση της Ευρωζώνης. Αλλωστε, για να καταρρεύσει η Ευρωζώνη θα έχουν προηγουμένως οδηγηθεί σε δημοσιονομικό αδιέξοδο αρκετές χώρες, οπότε η επιστροφή τους στο εθνικό νόμισμα και η άσκηση αυτοτελούς οικονομικής πολιτικής θα αποτελεί όρο για την επιβίωση του πληθυσμού και των κρατών τους.
Σενάρια καταστροφής μοιάζουν όλα αυτά. Εφιάλτες ταραγμένης νύχτας. Δυστυχώς όμως, τέτοιου είδους προβληματισμοί κυριαρχούν αυτήν την εποχή στην Ευρώπη. Η απαισιοδοξία διαπερνά τα άρθρα και τις αναλύσεις των σοβαρών ευρωπαϊκών εφημερίδων. Ιδίως αν διαβάζει κανείς γερμανικές εφημερίδες τρομάζει με την αλαζονεία και την επιθετικότητα που αποπνέουν. Αυτό το κλίμα δεν προοιωνίζεται τίποτε καλό για το άμεσο μέλλον της ηπείρου μας.
Τα σημεία αναφοράς κλονίζονται και καταρρέουν μέσα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Η πορεία συνεχούς σταδιακής βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των λαών της Ευρώπης ανακόπτεται βίαια και πανευρωπαϊκά για πρώτη φορά μετά από το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο κόσμος διαισθάνεται ότι έχει ξεσπάσει ένας ανελέητος οικονομικός πόλεμος, ο οποίος σε κοινωνικό επίπεδο αρχίζει να έχει δεκάδες εκατομμύρια θύματα.
Τα κόμματα δεν εκφράζουν πλέον συγκεκριμένες πολιτικές και ιδεολογικές επιλογές. Δεν μπορούν έτσι να πείσουν τον λαό ότι οραματίζονται μια άλλη κοινωνία και χαράζουν στρατηγική και τακτική για να την υλοποιήσουν. Τα κόμματα εξουσίας άλλα λένε όταν είναι στην αντιπολίτευση και τα εντελώς αντίθετα κάνουν όταν έρθουν στην κυβέρνηση. Οι κοινωνίες δεν θα αντέξουν επί πολύ τέτοια αφόρητη πίεση. Το ζήτημα είναι αν θα διαρραγούν ή αν θα εκραγούν.
Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010
Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου 2010
Πωλούνται οικόπεδα ...
Πωλούνται οικόπεδα σε πολύ καλή τιμή εξαιτίας εκτάκτου οικονομικής ανάγκης...
Οικόπεδο Μακεδονία: Σε πολύ καλή γεωστρατηγική θέση, με τεράστιο ορυκτό και φυσικό πλούτο...
Οικόπεδο Θράκη: Στην περιοχή τριεθνές, με ότι συνεπάγεται αυτό. Υπάρχουν σχέδια για κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου...
Και τα 2 οικόπεδα είναι παραθαλάσσια!
Το γραφείο μας διαθέτει επίσης και νησιά στο Αιγαίο Πέλαγος σε τιμή ευκαιρίας...
Πληροφορίες: κύριος Γιωργάκης, Ιπποκράτους ..........
Οικόπεδο Μακεδονία: Σε πολύ καλή γεωστρατηγική θέση, με τεράστιο ορυκτό και φυσικό πλούτο...
Οικόπεδο Θράκη: Στην περιοχή τριεθνές, με ότι συνεπάγεται αυτό. Υπάρχουν σχέδια για κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου...
Και τα 2 οικόπεδα είναι παραθαλάσσια!
Το γραφείο μας διαθέτει επίσης και νησιά στο Αιγαίο Πέλαγος σε τιμή ευκαιρίας...
Πληροφορίες: κύριος Γιωργάκης, Ιπποκράτους ..........
Θεωρώ ότι κινδυνεύουμε να πέσουμε σε ένα κύκλο βίας .
Θεωρώ ότι κινδυνεύουμε να πέσουμε σε ένα κύκλο βίας ο οποίος θα φέρει πολλά δεινά σε όλους μας και για αυτό θα πρέπει η συμμετοχή μας σε τέτοια γεγονότα και πορείες να είναι καθολική ξεπερνώντας κάθε φορά την προηγούμενη μέχρι οι υπεύθυνοι (που θέλουν τώρα να μας σώσουν) να καταλάβουν ότι πρέπει να αλλάξουν ρώτα στέλνοντας τους κλέφτες στην φυλακή αφού πάρουν πίσω τα κλοπιμαία.
Δεν μπορεί να ζητάνε από τους εργαζόμενους να δεχτούν την υποβάθμιση της ζωής τους αλλά και τον τορπιλισμό του μέλλοντος των παιδιών τους ενώ αυτά τα λαμόγια κυκλοφορούν ελεύθερα έχοντας εξασφαλίσει με τα κλεψιμαίικα τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα τους!!!
Ας αναλογιστούν οι βουλευτές που στηρίζουν όλα αυτά ότι αν συνεχίσουν είναι καταδικασμένοι να περάσουν την υπόλοιπη ζωή τους κρυμμένοι μη μπορώντας να κάνουν δημόσιες εμφανίσεις αλλά το κυριότερο ότι θα είναι υπόλογοι ακόμα και στα ίδια τους τα παιδιά τα οποία σίγουρα κάποια στιγμή θα νιώσουν στιγματισμένα από τις τωρινές τους επιλογές!!!
Δεν μπορεί να ζητάνε από τους εργαζόμενους να δεχτούν την υποβάθμιση της ζωής τους αλλά και τον τορπιλισμό του μέλλοντος των παιδιών τους ενώ αυτά τα λαμόγια κυκλοφορούν ελεύθερα έχοντας εξασφαλίσει με τα κλεψιμαίικα τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα τους!!!
Ας αναλογιστούν οι βουλευτές που στηρίζουν όλα αυτά ότι αν συνεχίσουν είναι καταδικασμένοι να περάσουν την υπόλοιπη ζωή τους κρυμμένοι μη μπορώντας να κάνουν δημόσιες εμφανίσεις αλλά το κυριότερο ότι θα είναι υπόλογοι ακόμα και στα ίδια τους τα παιδιά τα οποία σίγουρα κάποια στιγμή θα νιώσουν στιγματισμένα από τις τωρινές τους επιλογές!!!
Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2010
Ποτέ, όσο εξαρτάται από αυτή την κυβέρνηση.
Ποτέ, όσο εξαρτάται από αυτή την κυβέρνηση, δεν πρόκειται οι μισθοί και οι συντάξεις των Ελλήνων να επανέλθουν στα πριν από το Μνημόνιο επίπεδά τους! Ούτε σε πέντε ούτε σε δέκα ούτε σε είκοσι χρόνια! Ο στρατηγικός στόχος του Γ. Παπανδρέου είναι η «κινεζοποίηση» των Ελλήνων εργαζομένων. Η καταβαράθρωση, δηλαδή, των αποδοχών τους όσο το δυνατόν περισσότερο, ώστε το μηδαμινό κόστος εργασίας να προσελκύσει ξένα κεφάλαια που θα χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες πάμφθηνων ιθαγενών και θα αγοράζουν, εννοείται, και τις ελληνικές επιχειρήσεις έναντι εξευτελιστικών ποσών.
Οι νεοφιλελεύθεροι που εκστασιάζονται μπροστά στην οικονομική ανάπτυξη της Κίνας φροντίζουν να αποσιωπούν βεβαίως το γεγονός ότι οι Κινέζοι εργάτες έχουν μεροκάματο από... 80 λεπτά (!) έως το πολύ 2 ευρώ και επομένως οι μισθοί τους κυμαίνονται από 25 έως 60 ευρώ τον μήνα -όχι την ημέρα!
Αυτό το μοντέλο θέλει να επιβάλει στην Ελλάδα ο Γ. Παπανδρέου, τηρουμένων ίσως κάποιων αναλογιών. Αδιαφορεί, φυσικά, για την κραυγαλέα αποτυχία του ακόμη και στη Βουλγαρία, όπου οι μισθοί των 200 - 250 ευρώ έχουν αποδειχθεί ανίκανοι να προσελκύσουν αξιόλογες επενδύσεις, αφού τα 30 ή 50 ευρώ της Κίνας και του Βιετνάμ είναι προφανώς πολύ λιγότερα.
Το ζήτημα, όμως, δεν είναι πλέον η κυβερνητική πολιτική. Εκτός από τους εθελοτυφλούντες, οι πάντες έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ή έχουν αρχίσει να διαισθάνονται ότι δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας για τους περισσότερους σε αυτήν τη χώρα όσο η κυβέρνηση Παπανδρέου μπορεί να συνεχίζει αυτή την πολιτική.
Το ερώτημα, επομένως, που πρέπει να μας απασχολεί είναι άλλο, πολύ διαφορετικό: είναι οι εργαζόμενοι της χώρας μας διατεθειμένοι να παλέψουν για να υπερασπιστούν τους μισθούς τους, τα εργασιακά τους δικαιώματα, το βιοτικό τους επίπεδο, το μέλλον των παιδιών τους ερχόμενοι σε αντίθεση, ενδεχομένως και σε μαχητική σύγκρουση, με την κυβερνητική πολιτική; Αν ναι, μέχρι ποιου σημείου είναι αποφασισμένοι να φτάσουν και πόσο γρήγορα;
Οι νεοφιλελεύθεροι που εκστασιάζονται μπροστά στην οικονομική ανάπτυξη της Κίνας φροντίζουν να αποσιωπούν βεβαίως το γεγονός ότι οι Κινέζοι εργάτες έχουν μεροκάματο από... 80 λεπτά (!) έως το πολύ 2 ευρώ και επομένως οι μισθοί τους κυμαίνονται από 25 έως 60 ευρώ τον μήνα -όχι την ημέρα!
Αυτό το μοντέλο θέλει να επιβάλει στην Ελλάδα ο Γ. Παπανδρέου, τηρουμένων ίσως κάποιων αναλογιών. Αδιαφορεί, φυσικά, για την κραυγαλέα αποτυχία του ακόμη και στη Βουλγαρία, όπου οι μισθοί των 200 - 250 ευρώ έχουν αποδειχθεί ανίκανοι να προσελκύσουν αξιόλογες επενδύσεις, αφού τα 30 ή 50 ευρώ της Κίνας και του Βιετνάμ είναι προφανώς πολύ λιγότερα.
Το ζήτημα, όμως, δεν είναι πλέον η κυβερνητική πολιτική. Εκτός από τους εθελοτυφλούντες, οι πάντες έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ή έχουν αρχίσει να διαισθάνονται ότι δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας για τους περισσότερους σε αυτήν τη χώρα όσο η κυβέρνηση Παπανδρέου μπορεί να συνεχίζει αυτή την πολιτική.
Το ερώτημα, επομένως, που πρέπει να μας απασχολεί είναι άλλο, πολύ διαφορετικό: είναι οι εργαζόμενοι της χώρας μας διατεθειμένοι να παλέψουν για να υπερασπιστούν τους μισθούς τους, τα εργασιακά τους δικαιώματα, το βιοτικό τους επίπεδο, το μέλλον των παιδιών τους ερχόμενοι σε αντίθεση, ενδεχομένως και σε μαχητική σύγκρουση, με την κυβερνητική πολιτική; Αν ναι, μέχρι ποιου σημείου είναι αποφασισμένοι να φτάσουν και πόσο γρήγορα;
Ποτέ, όσο εξαρτάται από αυτή την κυβέρνηση.
Ποτέ, όσο εξαρτάται από αυτή την κυβέρνηση, δεν πρόκειται οι μισθοί και οι συντάξεις των Ελλήνων να επανέλθουν στα πριν από το Μνημόνιο επίπεδά τους! Ούτε σε πέντε ούτε σε δέκα ούτε σε είκοσι χρόνια! Ο στρατηγικός στόχος του Γ. Παπανδρέου είναι η «κινεζοποίηση» των Ελλήνων εργαζομένων. Η καταβαράθρωση, δηλαδή, των αποδοχών τους όσο το δυνατόν περισσότερο, ώστε το μηδαμινό κόστος εργασίας να προσελκύσει ξένα κεφάλαια που θα χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες πάμφθηνων ιθαγενών και θα αγοράζουν, εννοείται, και τις ελληνικές επιχειρήσεις έναντι εξευτελιστικών ποσών.
Οι νεοφιλελεύθεροι που εκστασιάζονται μπροστά στην οικονομική ανάπτυξη της Κίνας φροντίζουν να αποσιωπούν βεβαίως το γεγονός ότι οι Κινέζοι εργάτες έχουν μεροκάματο από... 80 λεπτά (!) έως το πολύ 2 ευρώ και επομένως οι μισθοί τους κυμαίνονται από 25 έως 60 ευρώ τον μήνα -όχι την ημέρα!
Αυτό το μοντέλο θέλει να επιβάλει στην Ελλάδα ο Γ. Παπανδρέου, τηρουμένων ίσως κάποιων αναλογιών. Αδιαφορεί, φυσικά, για την κραυγαλέα αποτυχία του ακόμη και στη Βουλγαρία, όπου οι μισθοί των 200 - 250 ευρώ έχουν αποδειχθεί ανίκανοι να προσελκύσουν αξιόλογες επενδύσεις, αφού τα 30 ή 50 ευρώ της Κίνας και του Βιετνάμ είναι προφανώς πολύ λιγότερα.
Το ζήτημα, όμως, δεν είναι πλέον η κυβερνητική πολιτική. Εκτός από τους εθελοτυφλούντες, οι πάντες έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ή έχουν αρχίσει να διαισθάνονται ότι δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας για τους περισσότερους σε αυτήν τη χώρα όσο η κυβέρνηση Παπανδρέου μπορεί να συνεχίζει αυτή την πολιτική.
Το ερώτημα, επομένως, που πρέπει να μας απασχολεί είναι άλλο, πολύ διαφορετικό: είναι οι εργαζόμενοι της χώρας μας διατεθειμένοι να παλέψουν για να υπερασπιστούν τους μισθούς τους, τα εργασιακά τους δικαιώματα, το βιοτικό τους επίπεδο, το μέλλον των παιδιών τους ερχόμενοι σε αντίθεση, ενδεχομένως και σε μαχητική σύγκρουση, με την κυβερνητική πολιτική; Αν ναι, μέχρι ποιου σημείου είναι αποφασισμένοι να φτάσουν και πόσο γρήγορα;
Οι νεοφιλελεύθεροι που εκστασιάζονται μπροστά στην οικονομική ανάπτυξη της Κίνας φροντίζουν να αποσιωπούν βεβαίως το γεγονός ότι οι Κινέζοι εργάτες έχουν μεροκάματο από... 80 λεπτά (!) έως το πολύ 2 ευρώ και επομένως οι μισθοί τους κυμαίνονται από 25 έως 60 ευρώ τον μήνα -όχι την ημέρα!
Αυτό το μοντέλο θέλει να επιβάλει στην Ελλάδα ο Γ. Παπανδρέου, τηρουμένων ίσως κάποιων αναλογιών. Αδιαφορεί, φυσικά, για την κραυγαλέα αποτυχία του ακόμη και στη Βουλγαρία, όπου οι μισθοί των 200 - 250 ευρώ έχουν αποδειχθεί ανίκανοι να προσελκύσουν αξιόλογες επενδύσεις, αφού τα 30 ή 50 ευρώ της Κίνας και του Βιετνάμ είναι προφανώς πολύ λιγότερα.
Το ζήτημα, όμως, δεν είναι πλέον η κυβερνητική πολιτική. Εκτός από τους εθελοτυφλούντες, οι πάντες έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ή έχουν αρχίσει να διαισθάνονται ότι δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας για τους περισσότερους σε αυτήν τη χώρα όσο η κυβέρνηση Παπανδρέου μπορεί να συνεχίζει αυτή την πολιτική.
Το ερώτημα, επομένως, που πρέπει να μας απασχολεί είναι άλλο, πολύ διαφορετικό: είναι οι εργαζόμενοι της χώρας μας διατεθειμένοι να παλέψουν για να υπερασπιστούν τους μισθούς τους, τα εργασιακά τους δικαιώματα, το βιοτικό τους επίπεδο, το μέλλον των παιδιών τους ερχόμενοι σε αντίθεση, ενδεχομένως και σε μαχητική σύγκρουση, με την κυβερνητική πολιτική; Αν ναι, μέχρι ποιου σημείου είναι αποφασισμένοι να φτάσουν και πόσο γρήγορα;
Τρίτη 14 Δεκεμβρίου 2010
Χρόνια τώρα μας βιάζουν τον εγκέφαλο ...
Οι απατεώνες πολιτικοί, με μια τους υπογραφή βγαίνουν από τη μιζέρια για πάντα και μεταφέρουν τα κλεμμένα σε off shore εταιρείες, νόμιμα και ηθικά, συνεπικουρούμενοι από:
- το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, που καταληστεύει τη τσέπη μας, φοροδιαφεύγει και βγάζει τη λεία του εκτός Ελλάδας, σε φορολογικούς παραδείσους,
- από τη διαβρωμένη και μεταλλαγμένη «δικαιοσύνη» που εξοντώνει τον μικρό και αδύναμο και απαλλάσσει τους πραγματικούς εγκληματίες και τα καθάρματα
- και από τη δημοσιογραφική αλητεία, που «ντύνει» με λαϊκίστικα και δημαγωγικά τσιτάτα όλο αυτόν τον εμπαιγμό, έχουν καταφέρει να μας στρέψουν όλους εναντίον όλων.
Βγήκε ο Πάγκαλος και πέταξε την παπάρα του αιώνα «όλοι μαζί τα φάγαμε» και πανηγυρίζατε με ανακούφιση, σχεδόν ηδονή.
Βγήκε ο ανεκδιήγητος Ανδριανόπουλος, που έχει μπουκώσει τους πλούσιους με άπειρα δισεκατομμύρια – δικά μας χρήματα και μας είπε «οι πολίτες τα έφαγαν τα λεφτά, αυτοί να τα φέρουν πίσω» και δεν αντέδρασε κανένας.
Ναι, εμείς φταίμε για τα υποβρύχια που γέρνουν, για τα τρένα που δεν κάθονται στις ράγες, για τα μαχητικά που αγόρασαν χωρίς τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό (!) και βρίσκονται καθηλωμένα στα υπόστεγα, αφού είναι άχρηστα. Εμείς φταίμε για όλα. Βαράτε μας.
Το σχέδιο είναι πολύ απλό, και ως τέτοιο, πολύ εύκολο να πετύχει. Χρόνια τώρα μας βιάζουν τον εγκέφαλο με μισές αλήθειες, με στόχο να διαιρέσουν εμάς για να μπορούν να βασιλεύουν αυτοί. Πέτυχαν να μας χωρίσουν σε στρατόπεδα και τώρα κάθονται αραχτοί στους καναπέδες και μας απολαμβάνουν που πετάμε μεταξύ μας πέτρες. Επειδή οι πέτρες, έτσι κι αλλιώς έπρεπε να ριχτούν και να ανοίξουν κεφάλια, κατόρθωσαν να τις στρέψουν μακριά από τα δικά τους και τώρα πέφτουν επί αδίκων.
Όλοι εσείς που ζωθήκατε τα φισεκλίκια, βγήκατε όψιμα στο αντάρτικο και διαμαρτύρεστε για τους «υπέρογκους» μισθούς των άλλων, του δημοσίου, που ήσασταν τόσα χρόνια ;
Να υποθέσω ότι αναζητούσατε θέση στο δημόσιο και δεν έγινε, γι’ αυτό και τόση χολή;
- το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, που καταληστεύει τη τσέπη μας, φοροδιαφεύγει και βγάζει τη λεία του εκτός Ελλάδας, σε φορολογικούς παραδείσους,
- από τη διαβρωμένη και μεταλλαγμένη «δικαιοσύνη» που εξοντώνει τον μικρό και αδύναμο και απαλλάσσει τους πραγματικούς εγκληματίες και τα καθάρματα
- και από τη δημοσιογραφική αλητεία, που «ντύνει» με λαϊκίστικα και δημαγωγικά τσιτάτα όλο αυτόν τον εμπαιγμό, έχουν καταφέρει να μας στρέψουν όλους εναντίον όλων.
Βγήκε ο Πάγκαλος και πέταξε την παπάρα του αιώνα «όλοι μαζί τα φάγαμε» και πανηγυρίζατε με ανακούφιση, σχεδόν ηδονή.
Βγήκε ο ανεκδιήγητος Ανδριανόπουλος, που έχει μπουκώσει τους πλούσιους με άπειρα δισεκατομμύρια – δικά μας χρήματα και μας είπε «οι πολίτες τα έφαγαν τα λεφτά, αυτοί να τα φέρουν πίσω» και δεν αντέδρασε κανένας.
Ναι, εμείς φταίμε για τα υποβρύχια που γέρνουν, για τα τρένα που δεν κάθονται στις ράγες, για τα μαχητικά που αγόρασαν χωρίς τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό (!) και βρίσκονται καθηλωμένα στα υπόστεγα, αφού είναι άχρηστα. Εμείς φταίμε για όλα. Βαράτε μας.
Το σχέδιο είναι πολύ απλό, και ως τέτοιο, πολύ εύκολο να πετύχει. Χρόνια τώρα μας βιάζουν τον εγκέφαλο με μισές αλήθειες, με στόχο να διαιρέσουν εμάς για να μπορούν να βασιλεύουν αυτοί. Πέτυχαν να μας χωρίσουν σε στρατόπεδα και τώρα κάθονται αραχτοί στους καναπέδες και μας απολαμβάνουν που πετάμε μεταξύ μας πέτρες. Επειδή οι πέτρες, έτσι κι αλλιώς έπρεπε να ριχτούν και να ανοίξουν κεφάλια, κατόρθωσαν να τις στρέψουν μακριά από τα δικά τους και τώρα πέφτουν επί αδίκων.
Όλοι εσείς που ζωθήκατε τα φισεκλίκια, βγήκατε όψιμα στο αντάρτικο και διαμαρτύρεστε για τους «υπέρογκους» μισθούς των άλλων, του δημοσίου, που ήσασταν τόσα χρόνια ;
Να υποθέσω ότι αναζητούσατε θέση στο δημόσιο και δεν έγινε, γι’ αυτό και τόση χολή;
Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2010
Δεν έχει ξαναγίνει αυτό πουθενά στον κόσμο:
Σε αδίστακτη πολιτική συμμορία ληστών στην υπηρεσία των πιο επιθετικών κύκλων του κεφαλαίου αναδεικνύεται η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου – του πιο μισητού πολιτικού καθάρματος που κυβέρνησε ποτέ την Ελλάδα. Τέτοιο μίσος εναντίον των εργαζομένων δεν είχαν δείξει ούτε οι φασίστες δικτάτορες που κατά καιρούς κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία στη χώρα. Οι αλλεπάλληλοι αντεργατικοί νόμοι που προωθεί ο Γ. Παπανδρέου του εξασφαλίζουν αβίαστα την πρώτη θέση στη λίστα των πιο μισητών υπηρετών του κεφαλαίου σε όλη την ελληνική ιστορία.
Πρόκειται για τόσο αχαλίνωτο αντεργατικό όργιο που ακόμη και το ΔΝΤ θεωρεί πως είναι ...δυσφήμιση για την απάνθρωπη εικόνα του παγκοσμίως να εμφανίζεται ότι ταυτίζεται με την πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου!!! Όπου βρεθεί κι όπου σταθεί το τελευταίο διάστημα, ο γκαουλάιτερ του ΔΝΤ στην Αθήνα Πολ Τόμσεν διακηρύσσει δημοσίως, σε κάθε ομιλία του, ότι το...
ΔΝΤ δεν ζήτησε ποτέ από την κυβέρνηση Παπανδρέου να μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα! Δεν έχει ξαναγίνει αυτό πουθενά στον κόσμο: Να βγαίνει το ΔΝΤ από ...αριστερά(!!!) σε κάποια κυβέρνηση – και μάλιστα η κυβέρνηση αυτή να είναι του λεχρίτη του... προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς! Είναι όντως εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου έφτασε μέχρι του σημείου να δώσει το δικαίωμα στον κάθε ιδιώτη εργοδότη να μειώνει όσο θέλει (!) τους μισθούς των εργαζομένων του, με προσωρινό κατώτατο φράγμα μόνο τα 740 ευρώ μεικτά του ελάχιστου μισθού, που καθορίζει η εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας.
Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με αδίστακτους υπηρέτες των συμφερόντων του κεφαλαίου. Αυτή είναι η πραγματική φύση της κυβέρνησης Παπανδρέου, ο οποίος άλλωστε έχει έτοιμες τις βαλίτσες του να την κοπανήσει από την Ελλάδα μόλις δυσκολέψουν τα πράγματα. Ξέρει ότι αποκλείεται να εκλεγεί για δεύτερη τετραετία και ως εκ τούτου είναι εξαιρετικά επικίνδυνος πολιτικά. Ξεπουλάει τα πάντα. Καταλαβαίνουμε δηλαδή στα χέρια ποιών ανθρώπων βρίσκεται η ελληνική οικονομία!
Αυτοί όμως την αποστολή τους εκπληρώνουν. Εμείς θα ξυπνήσουμε να τους διώξουμε με κλωτσιές και τις πέτρες ή θα τους αφήσουμε να μας γδάρουν ζωντανούς; Αυτό είναι το ζήτημα. Τα άλλα περιττεύουν. Αυτό πρέπει να το αποδείξουμε με τη συμμετοχή μας στις απεργιακές κινητοποιήσεις όλης αυτής της εβδομάδας και πάνω από όλα στη γενική απεργία της Τετάρτης. Εκεί θα κριθεί εμπράκτως αν η οργή που αισθάνεται ο κόσμος της εργασίας θα μετατραπεί σε λάβα που κάψει την κυβέρνηση ή θα εκφυλιστεί σε κατάθλιψη αδράνειας. Ελπίζουμε, ευχόμαστε και εργαζόμαστε για να συμβεί το πρώτο. Διαφορετικά, το μέλλον μας προβλέπεται πολύ ζοφερό. Αυτοί δεν έχουν έλεος.
Πρόκειται για τόσο αχαλίνωτο αντεργατικό όργιο που ακόμη και το ΔΝΤ θεωρεί πως είναι ...δυσφήμιση για την απάνθρωπη εικόνα του παγκοσμίως να εμφανίζεται ότι ταυτίζεται με την πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου!!! Όπου βρεθεί κι όπου σταθεί το τελευταίο διάστημα, ο γκαουλάιτερ του ΔΝΤ στην Αθήνα Πολ Τόμσεν διακηρύσσει δημοσίως, σε κάθε ομιλία του, ότι το...
ΔΝΤ δεν ζήτησε ποτέ από την κυβέρνηση Παπανδρέου να μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα! Δεν έχει ξαναγίνει αυτό πουθενά στον κόσμο: Να βγαίνει το ΔΝΤ από ...αριστερά(!!!) σε κάποια κυβέρνηση – και μάλιστα η κυβέρνηση αυτή να είναι του λεχρίτη του... προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς! Είναι όντως εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου έφτασε μέχρι του σημείου να δώσει το δικαίωμα στον κάθε ιδιώτη εργοδότη να μειώνει όσο θέλει (!) τους μισθούς των εργαζομένων του, με προσωρινό κατώτατο φράγμα μόνο τα 740 ευρώ μεικτά του ελάχιστου μισθού, που καθορίζει η εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας.
Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με αδίστακτους υπηρέτες των συμφερόντων του κεφαλαίου. Αυτή είναι η πραγματική φύση της κυβέρνησης Παπανδρέου, ο οποίος άλλωστε έχει έτοιμες τις βαλίτσες του να την κοπανήσει από την Ελλάδα μόλις δυσκολέψουν τα πράγματα. Ξέρει ότι αποκλείεται να εκλεγεί για δεύτερη τετραετία και ως εκ τούτου είναι εξαιρετικά επικίνδυνος πολιτικά. Ξεπουλάει τα πάντα. Καταλαβαίνουμε δηλαδή στα χέρια ποιών ανθρώπων βρίσκεται η ελληνική οικονομία!
Αυτοί όμως την αποστολή τους εκπληρώνουν. Εμείς θα ξυπνήσουμε να τους διώξουμε με κλωτσιές και τις πέτρες ή θα τους αφήσουμε να μας γδάρουν ζωντανούς; Αυτό είναι το ζήτημα. Τα άλλα περιττεύουν. Αυτό πρέπει να το αποδείξουμε με τη συμμετοχή μας στις απεργιακές κινητοποιήσεις όλης αυτής της εβδομάδας και πάνω από όλα στη γενική απεργία της Τετάρτης. Εκεί θα κριθεί εμπράκτως αν η οργή που αισθάνεται ο κόσμος της εργασίας θα μετατραπεί σε λάβα που κάψει την κυβέρνηση ή θα εκφυλιστεί σε κατάθλιψη αδράνειας. Ελπίζουμε, ευχόμαστε και εργαζόμαστε για να συμβεί το πρώτο. Διαφορετικά, το μέλλον μας προβλέπεται πολύ ζοφερό. Αυτοί δεν έχουν έλεος.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)