Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Ο εθνολαϊκισμός υπήρξε το γενετικό υλικό της κυριαρχίας του Αλέξη Τσίπρα.

Μαζί με την κρίση ενέσκηψε και ο εθνολαϊκισμός. Γονιμοποιήθηκε, βέβαια, στην προγενέστερη περίοδο, στο πρόσφορο έδαφος του νεοκαραμανλισμού. Η ηθικοποίηση της πολιτικής, η ενοχοποίηση του αντιπάλου, ο απαξιωτικός και καταγγελτικός λόγος, η συνωμοσιολογία ήταν οργανικά στοιχεία του υποδείγματος «σεμνά και ταπεινά». Τα περί «τραβεστί οικονομίας», το «αρχιερέας της διαπλοκής», οι «νταβατζήδες» συνιστούσαν τα πρώτα έντεχνα ψήγματά του. Αλλωστε, σε αυτόν είχε τις ρίζες του και ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός της χώρας. Η χρεοκοπία δεν προέκυψε τυχαία. Ούτε επιβλήθηκε έξωθεν. Υπήρξε το απαύγασμα των παθογενειών του εθνολαϊκισμού.
Σε μια εποχή πρωτοφανούς οικονομικής δυσπραγίας οι αριστερόστροφες και δεξιόστροφες εθνολαϊκιστικές δυνάμεις βρήκαν γόνιμο υπόστρωμα. Η άνθηση που γνώρισε στα πρώτα μνημονιακά χρόνια τον κατέστησε ηγεμονικό πολιτικό ρεύμα. Εχοντας ποικίλες σημάνσεις, κάλυπτε ένα μεγάλο φάσμα: Από τις παρυφές μιας δήθεν ριζοσπαστικής και ανόθευτης Αριστεράς έως και την εθνικόφρονα Δεξιά. Συνεκτική του ουσία πάντως αποτελούσε ο ανορθολογισμός. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι περιβόητοι Αγανακτισμένοι.
Ο εθνολαϊκισμός με τον ανορθολογισμό του διάβρωσε το κομματικό σύστημα. Παγίδευσε σημαντική μερίδα πολιτών στις ψυχώσεις του, δηλητηριάζοντας την πολιτική ζωή. Αμφισβήτησε πάγιες αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αποτέλεσε τη φύτρα για την εμφάνιση του νεοναζιστικού φαινομένου. Καλλιέργησε φαντασιώσεις. Επαιξε με το θυμικό, υποδαυλίζοντας ανεκπλήρωτους πόθους. Τροφοδότησε την κοινή γνώμη με σενάρια συνωμοσίας. Κατασκεύασε εχθρούς. Υπέσκαψε τον φιλοευρωπαϊσμό. Η παλιά πολιτική τάξη θεωρήθηκε συλλήβδην φυσικός και ηθικός αυτουργός της κρίσης.
Η Αριστερά του Αλέξη Τσίπρα εξέφρασε με τον καλύτερο τρόπο το κύμα του εθνολαϊκισμού. Γνήσιο προϊόν της κρίσης, επένδυσε σε αυτόν, αξιοποιώντας τα υπαρκτά προβλήματα όλης της μεταπολιτευτικής περιόδου. Με το στρατήγημα του υποτιθέμενου πολιτικού και ηθικού πλεονεκτήματος αυτοεμφανίστηκε ως δύναμη εξυγίανσης. Πολιτευόμενη εκτός πραγματικότητας, έπλασε αυταπάτες και, το κυριότερο, μπόλιασε ευρύτερες κατηγορίες πολιτών με μυθεύματα. Εγινε φορέας ακραίων λαϊκιστικών αντιλήψεων, πηγαίνοντας κόντρα στον ορθολογισμό. Ετσι η κυβερνητική της θητεία δεν είναι μόνο ανερμάτιστη και ανεπαρκής. Αποδεικνύεται και άκρως τοξική. Η διασταύρωση με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ είναι αποκαλυπτική.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ενδύει με ταξικότητα τις πολιτικές του, για να τους προσδώσει αριστεροσύνη. Ανακαλύπτει τον διαχωρισμό προνομιούχων και μη, προκειμένου να συγκαλύψει τα σκληρά μέτρα που λαμβάνει. Αναδεικνύει τη διαπλοκή σε καίριο ζήτημα, θέλοντας να εμφανιστεί ως υπερασπιστής των λαϊκών συμφερόντων. Ανασύρει τις γερμανικές αποζημιώσεις, υποδαυλίζοντας τα εθνικιστικά αντανακλαστικά. Η επιρροή του εθνολαϊκισμού αποτυπώνεται ακόμη και στις παρεμβάσεις του Προκόπη Παυλόπουλου, που επιδίδεται σε αχρείαστες σκιαμαχίες.
Ο εθνολαϊκισμός υπήρξε το γενετικό υλικό της κυριαρχίας του Αλέξη Τσίπρα. Ως εκ τούτου η επιχειρούμενη μεταστροφή του προσκρούει στην αδυναμία του να αντιταχθεί σε αυτό. Εξ ου και η διβουλία και διφυΐα που τον διακρίνουν. Μπορεί, λοιπόν, ο πρωθυπουργός να δημιούργησε το πολιτικό του κεφάλαιο λόγω του εθνολαϊκισμού, εξαιτίας όμως αυτού κινδυνεύει και να το απολέσει.

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Η ιστορία φαίνεται να επαναλαμβάνεται από την ανάποδη.

Σε δυο βδομάδες περίπου ο κ. Τσίπρας θα ανέβει στην ΔΕΘ όπου -ως είθισται- θα σκιαγραφήσει με αδρές γραμμές την οικονομική πολιτική της κυβέρνησή του για τον επόμενο έτος. 

Στην ίδια αίθουσα πριν από δύο χρόνια κι ενόσω η χώρα βρισκόταν στο δεύτερο μνημόνιο ,ο κ.Τσίπρας - ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης- είχε υποσχεθεί στον ελληνικό λαό «λαγούς με πετραχήλια». Από την μονομερή διαγραφή του ελληνικού χρέους, έως την κατάργηση του μνημονίου με ένα  άρθρο κι ένα νόμο, την  ακύρωση του ΕΝΦΙΑ, την αύξηση του κατώτατου μισθού ,την χορήγηση 13ης σύνταξης, την ενίσχυση του αφορολόγητου στις 12.000 ευρώ για όλους τους πολίτες κι άλλα απίθανα και ανεφάρμοστα σε περίοδο σκληρής λιτότητας .

Από τις ανέφικτες αυτές υποσχέσεις ,φυσικά, τίποτα δεν υλοποίησε ο κ.Τσίπρας αφού υποχρεώθηκε να παραδοθεί άνευ όρων και να ακολουθήσει κατά γράμμα τις εντολές της τρόικας -ακόμη και να παραχωρήσει για 99 χρόνια όλη την περιουσία του δημοσίου σε ένα Υπερταμείο που θα ελέγχουν οι δανειστές με στόχο την εκποίησή της σε ιδιώτες.
  
Αυτό τον Σεπτέμβριο στη ΔΕΘ ότι ο κ. Τσίπρας   -ενόψει μάλιστα της δεύτερης αξιολόγησης και τις γενναίες μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά που ζητούν οι Γερμανοί για να εκταμιεύσουν χρήματα προς την Ελλάδα- δεν μπορεί να δώσει νέες ανέφικτες υποσχέσεις .

Μπορεί  να μιλήσει για την ανάπτυξη που ...έρχεται (άλλο αν ακόμη αργεί) , για την προσπάθεια τη κυβέρνησής του για την αναδιανομή των βαρών από τους πλουσιότερους στους φτωχότερους (άλλο αν η αναδιανομή γίνεται  από συνεχώς μικρότερη πίτα) .Μπορεί να μιλήσει ακόμη για την ελπίδα ελάφρυνσης  του ελληνικού χρέους ,με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του και μείωση επιτοκίων (άλλο αν αυτό αποκλείεται  πριν από τις γερμανικές εκλογές του 2017).

Πώς ,όμως, θα ακουστούν όλα αυτά τα "ξενέρωτα" θεωρητικά "θα", στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ που ανέδειξαν τον κ.Τσίπρα κυβέρνηση ελπίζοντας να του επιστρέψει όσα τους πήραν απ την τσέπη τα μνημόνια; Και το μόνο που είδαν ήταν ένα ακόμη μνημόνιο με νέα σκληρότερα μέτρα - με αύξηση του ΦΠΑ στα τρόφιμα στο 25 % έως και μείωση χαμηλών συντάξεων; 

Πόσο μάλλον όταν η ομιλία στη ΔΕΘ θα συμπίπτει με τα ραβασάκια του ΕΝΦΙΑ που -αντί να καταργηθεί -θα είναι αυξημένος για περισσότερο  από 1,5 εκατομμύριο πολίτες;

Γι αυτό και ο κ.Τσίπρας ,μην μπορώντας να δώσει "άρτο" θα δώσει "θεάματα". Θα ποντάρει στις νέες τηλεοπτικές άδειες (εφόσον έχουν δοθεί) και στο  χτύπημα της λεγόμενης διαπλοκής -ασχέτως εάν όλα δείχνουν ότι ενισχύει την διαπλοκή ΣΥΡΙΖΑ και το οργανωμένο έγκλημα . Θα ποντάρει στην αντιγερμανική ρητορική επαναφέροντας το θέμα των  γερμανικών αποζημιώσεων- ασχέτως εάν το θέμα θεωρείται λήξαν από γερμανικής πλευράς  .Θα ποντάρει στις πρωτοβουλίες περί  αναθεώρησης του συντάγματος προς την κατεύθυνση της άμεσης δημοκρατίας και των δημοψηφισμάτων – ασχέτως εάν δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει ποτε. Θα επιτεθεί στον νεοφιλελεύθερο Βορρά της λιτότητας που οδήγησε στην άνοδο των ακροδεξιών και στο BREXIT- ασχέτως αν η έξοδος της Βρετανίας από την Ευρώπη οφειλόταν στην αύξηση της μετανάστευσης . 

 Όσο λαϊκισμό κι αν επιστρατεύσει ,όμως, ο κ. Τσίπρας ,απ τη στιγμή που η εμφάνισή του στη ΔΕΘ δεν θάχει κάποιο πραγματικά ελκυστικό οικονομικό «ρεγάλο» , κάποιο γλύκισμα για τον κόσμο    , είναι βέβαιο ότι  θα απογοητεύσει τους ψηφοφόρους του κόμματος που θυμούνται ακόμη με νοσταλγία τις υποσχέσεις του 2014. Κι είναι επόμενο ότι  δεν θα αποτρέψει την συνεχιζόμενη άνοδο της ΝΔ  στις δημοσκοπήσεις σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Αν στη ΔΕΘ του 2014 άρχισε η αντίστροφη μέτρηση του ΣΥΡΙΖΑ για την κατάληψη της εξουσίας ,στη φετινή ΔΕΘ αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για την εγκατάλειψη της εξουσίας.

Η ιστορία  φαίνεται να επαναλαμβάνεται από την ανάποδη. Όχι ως φάρσα αλλά ως τραγωδία.

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Ευρωπαϊκή επανεκκίνηση




  • 23/8
Η συνάντηση των Μέρκελ, Ολάντ και Ρέντσι χθες στο Βεντοτένε πραγματοποιήθηκε δύο εβδομάδες πριν από τη συνάντηση των επτά ηγετών του Νότου της ΕΕ - Ευρωζώνης στην Αθήνα. Η χρονική εγγύτητα των δύο συναντήσεων κορυφής πιστοποιεί τόσο την ανησυχία για το μέλλον της Ευρώπης όσο και την ανάγκη πρωτοβουλιών που θα δημιουργήσουν μια αίσθηση συνολικής επανεκκίνησης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και θα διαψεύσουν όλους όσοι είδαν την απόφαση των Βρετανών για αποχώρηση από την ΕΕ ως την αρχή της αποσύνθεσης της Ενωσης.
Η σύνθεση της χθεσινής τριμερούς συνάντησης είναι μια σαφής διάψευση, τουλάχιστον σε συμβολικό επίπεδο, όσων ονειρεύονται σκληρό πυρήνα της ΕΕ χωρίς τον Νότο ή ακόμη και Ευρωζώνη δύο ταχυτήτων. Το γεγονός ότι οι «δύο» της τριμερούς θα μετάσχουν στη συνάντηση των «επτά» στην Αθήνα δείχνει ότι βρισκόμαστε μπροστά σε προσπάθεια επανεκκίνησης της ΕΕ και όχι στον δρόμο διευρυμένου διευθυντηρίου ή περιφερειακής συσπείρωσης περιχαράκωσης σε τοπικές διεκδικήσεις.
Η Ευρώπη πρέπει να συνθέσει δύσκολες ισορροπίες ανάμεσα σε χώρες ανόμοιες, που πολλές φορές αντιμετωπίζουν επείγοντα προβλήματα με αποκλίνουσες και μερικές φορές συγκρουόμενες επιλογές. Δεν πρέπει να μείνει η ΕΕ σε κοινά ανακοινωθέντα και συνεντεύξεις που σχεδόν πάντα καταγράφονται από την κοινή γνώμη ως ευχολόγια.
Το δημοψήφισμα στην Ιταλία, η εξεύρεση κυβερνητικής ισορροπίας στην Ισπανία, οι εκλογές την άνοιξη του 2017 στη Γαλλία και το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς στη Γερμανία συνθέτουν ένα δωδεκάμηνο αβεβαιότητας, με τον κίνδυνο μια αποσταθεροποιητική εξέλιξη να επιδρά αρνητικά στις άλλες εκκρεμότητες, με άλλα λόγια να είναι πολύ πιθανό ένα ντόμινο αστάθειας. Ο πήχης είναι ψηλά, αλλά η συνάντηση χθες των «τριών» στο Βεντοτένε και των «επτά» σε δύο εβδομάδες στην Αθήνα είναι ένα μήνυμα έστω συγκρατημένης αισιοδοξίας.

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Κ​​αμία κυβέρνηση στα χρόνια της κρίσης δεν απέκτησε ένα δικό της σχέδιο .

Κ​​αμία κυβέρνηση στα χρόνια της κρίσης δεν απέκτησε ένα δικό της σχέδιο και όραμα για τη χώρα. Ο Γιώργος Παπανδρέου θεώρησε ότι το μνημόνιο ήταν μια μεγάλη ευκαιρία να γίνουν οι μεταρρυθμίσεις που εκκρεμούσαν επί δεκαετίες, αν και βρίσκονταν σε όλα τα προεκλογικά προγράμματα των μεγάλων κομμάτων. Βυθίστηκε όμως στο τέλμα που δημιούργησαν η διαχειριστική του ανικανότητα, το βαθύ ΠΑΣΟΚ και ένας ισχυρός εσμός συμφερόντων.
Ο Αντώνης Σαμαράς ακολούθησε μια διπολική πολιτική, συνειδητοποιώντας από τη μια την ανάγκη των μεταρρυθμίσεων, όντας όμως από την άλλη όμηρος παλαιοκομματικών δεσμεύσεων και νοοτροπιών. Η πίεση της υλοποίησης των μνημονιακών υποχρεώσεων και των περίφημων... δόσεων πάντως  δεν άφηνε σε κανέναν περιθώρια για να σκεφθεί πιο δημιουργικά και με όραμα.
Οσο για τον Αλέξη Τσίπρα, δεν είχε ποτέ σχέδιο. Επιχείρησε να κάνει μια «κατάληψη» σε ευρωπαϊκό επίπεδο, απέτυχε οικτρά, και από τότε ακολουθεί μια τακτική που βασίζεται σε σχεδιασμούς δύο - τριών εβδομάδων ή και ημερών ακόμη. Το όραμα είναι να κατεβεί ο πήχυς παντού προς τα κάτω, στην Παιδεία, στους θεσμούς, στην ασφάλεια, όπου γίνεται.
Στόχος, να ικανοποιηθεί μια εκλογική πελατεία και η πολιτική επιβίωση. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Η υπόθεση κάποιων ότι θα μπορούσε να γίνει ο «Λούλα της Μεσογείου» έχει καταρρεύσει. «Δεν το ’χει», όπως θα έλεγε κάποιος πιτσιρικάς στις μέρες μας.
Χωρίς ένα δικό μας σχέδιο για το πώς θα ξεφύγει η χώρα από την κρίση, δεν πάμε πουθενά όμως. Και μάλιστα ένα σχέδιο απολύτως απτό και ρεαλιστικό, που θα φέρει μεγάλες τομές σε όλους τους τομείς. Τα καλύτερα ελληνικά μυαλά, εντός και εκτός Ελλάδος, πρέπει να βοηθήσουν στην κατάρτισή του. Η παρακμή καλπάζει, ροκανίζει κάθε στέρεο δοκάρι που στήριζε το ελληνικό κράτος.
Προϋπόθεση για να πετύχει ένα τέτοιο εγχείρημα είναι να πεισθεί ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Αυτό χρειάζεται τεχνοκρατικό λόγο αλλά και συναίσθημα, ένα αφήγημα που θα συγκινήσει μια κουρασμένη κοινωνία. Δεν είναι επίσης υπόθεση ενός κόμματος ή ενός πολιτικού ηγέτη.
Το σαράκι του λαϊκισμού άλλωστε έχει μπει για τα καλά στις «φλέβες» και της Νέας Δημοκρατίας, που θα έπρεπε κανονικά να παίζει τον ρόλο του κεντροδεξιού ευρωπαϊκού κόμματος και μόνο. Θα χρειασθεί μεγάλη αυτοπεποίθηση και δύναμη ο πρόεδρός της για να δαμάσει το κομμάτι που λειτουργεί σαν το... παλαιό ΠΑΣΟΚ. Πρέπει όμως να το επιχειρήσει, γιατί η χώρα δεν θα πάει πολύ μακριά εάν στην εξουσία εναλλάσσονται δύο λαϊκίστικα κόμματα, που δεν έχουν άλλο σχέδιο πλην της είσπραξης των δόσεων και της ικανοποίησης της πελατείας τους.

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Ο κ. Τσίπρας. Προφανώς μπερδεύει την επιθυμία του με την πραγματικότητα...

Με μια μάλλον πρωτότυπη δήλωση, ο πρωθυπουργός επιχείρησε να διαψεύσει τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών και να εκπέμψει ένα μήνυμα πολιτικής σταθερότητας. Ανόητος, είπε, είναι οποίος σκέφτεται εκλογές τώρα και δίπλα ανόητος οποίος τις ζητά. Η δήλωση αυτή έγινε από τον πολιτικό ο οποίος έναν χρόνο πριν έκανε πρόωρες εκλογές, παρά το γεγονός ότι είχε διαψεύσει κατηγορηματικά κάθε τέτοιο ενδεχόμενο απευθυνόμενος στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και στους πολιτικούς αρχηγούς, λίγες εβδομάδες πριν από την προκήρυξή τους. Τώρα επαναλαμβάνει την ίδια δήλωση, προεξοφλώντας (για μία ακόμη φορά) την καλή πορεία της ελληνικής οικονομίας τους επόμενους μήνες και τη μετάβασή της από το καθεστώς της βαθιάς ύφεσης στην ανάπτυξη! Μέχρι στιγμής δεν έχει κανένα στοιχείο στο οποίο να βασίζεται ο κ. Τσίπρας. Προφανώς μπερδεύει την επιθυμία του με την πραγματικότητα...
Τι θα συμβεί όμως εάν τα οικονομικά στοιχεία δεν επιβεβαιώσουν την αισιοδοξία του; Θα προτιμήσει να θέσει σε λειτουργία τον... κόφτη, χάνοντας σημαντικά ερείσματα και στον δημόσιο τομέα, ή θα επιλέξει να «κρατηθεί» στο πολιτικό παιχνίδι προσφεύγοντας στη λαϊκή ετυμηγορία με την ελπίδα ότι θα διασώσει ένα σημαντικό εκλογικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ; Εάν κάνει το δεύτερο, η δήλωσή του περί... ανοησίας θα είναι πλέον ανέκδοτο!
Είναι σαφές ότι ο πρωθυπουργός βιάστηκε να απορρίψει (δημόσια) αυτό το ενδεχόμενο! Οι πολιτικές εξελίξεις θα καθοριστούν εν πολλοίς από τα έσοδα και από την εικόνα που θα δώσει στην κυβέρνηση το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους μέσα στον επόμενο μήνα. Επίσης μένει να δούμε τις προθέσεις των δανειστών στα εργασιακά. Ο κ. Κατρούγκαλος δηλώνει απόλυτα αισιόδοξος, αλλά μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για τον υπουργό που διαβεβαίωνε μέχρι τέλους ότι οι συντάξεις δεν θα μειωθούν και ότι τα όσα έβλεπαν οι συνταξιούχοι στα ΑΤΜ δεν είναι... πραγματικά!
Το συμπέρασμα είναι ότι το «πολιτικό θρίλερ» δεν έχει φτάσει στο τέλος του. Αντιθέτως, μόλις τώρα αρχίζει...

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Η άλλη Ελλάδα...




  • 17/8
Κορακάκη, Πετρούνιας, Γιαννιώτης! Τα τρία (μέχρι στιγμής) πρόσωπα-σύμβολα της... άλλης Ελλάδας. Της Ελλάδας που παλεύει κάτω από αντίξοες συνθήκες, που επιμένει και που τελικά νικά! Η εικόνα την οποία συνθέτουν το άκουσμα του Εθνικού Υμνου, τα χαρούμενα πρόσωπα νέων παιδιών και οι πανηγυρισμοί της ελληνικής αποστολής χαλάει από τις τυπικές δηλώσεις του πολιτικού μας προσωπικού. Μέλη της κυβέρνησης που ξαφνικά ανακαλύπτουν τον αθλητισμό, που ξεχνούν ότι οι προπονήσεις γίνονταν σε παραπήγματα και που θεωρούν ότι η... αριστεία είναι ρετσινιά, διεκδικούν λίγη από τη λάμψη των πραγματικών αστεριών...
Οταν όμως τα φώτα της δημοσιότητας σβήσουν, τότε και οι πολιτικοί θα αποσυρθούν για να ασχοληθούν ξανά με την επικοινωνιακή διαχείριση της καθημερινότητας, τις συγκρούσεις και τα παιχνίδια εντυπώσεων... κι όλα αυτά μέχρι την επόμενη Ολυμπιάδα, οπότε και κάποια νέα αστέρια θα λάμψουν και οι εικόνες από τα «προπονητικά κέντρα» θα μας γεμίσουν όλους ντροπή!
Κάποιοι λένε ότι η υπόθεση του ελληνικού αθλητισμού χάθηκε κάπου εκεί στο 2004, μετά το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, όταν η Ελλάδα δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει τις υποδομές που είχαν τότε δημιουργηθεί. Τα ολυμπιακά ακίνητα έγιναν αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης, η αντιπολίτευση τότε απειλούσε με ειδικά δικαστήρια εκείνους που ήθελαν να τα δώσουν σε ιδιώτες, ενεπλάκησαν οι υπερχρεωμένοι δήμοι που ήθελαν να πάρουν τα «φιλέτα» κι έτσι σήμερα οι εγκαταστάσεις αυτές έχουν μεταμορφωθεί σε... στοιχειωμένα κτίρια. Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν αγγίζει το θέμα, καθώς κάθε ιδιωτικοποίηση εξελίσσεται σε εσωκομματικό πρόβλημα, ενώ η τρόικα επιλέγει να ασχοληθεί με μεγαλύτερους τομείς, όπως είναι η ενέργεια, το νερό κ.λπ.
Κατά συνέπεια, το μέλλον του ελληνικού αθλητισμού δεν προβλέπεται ευοίωνο. Δεν υπάρχουν πολιτική βούληση, τόλμη για τομές και σε επίπεδο οργάνωσης και σε επίπεδο υποδομών. Ευτυχώς όμως θα υπάρχουν πάντα κάποια «αστέρια» να μας θυμίζουν ότι υπάρχει και σε αυτόν τον τόπο ελπίδα...

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Εμάς θα μας βοηθήσει η Μεγαλόχαρη!

Η ιδεοληψία ότι τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις και ότι τίποτα δεν διαταράσσει τα μπάνια του λαού διαλύθηκε τον περασμένο χρόνο, μετά την περήφανη διαπραγμάτευση 17 ωρών που μας οδήγησε πίσω. Σαν τον Σίσυφο ανεβάζουμε την πέτρα στην κορυφή από την οποία κατρακυλάει. Οπως πάντα. Ισως να είναι το πεπρωμένο της φυλής που μετά τον πόλεμο ξεκίνησε να οικοδομήσει όχι το κράτος που οικοδόμησαν οι υπόλοιπες χώρες για να προστατευτούν, αλλά το κράτος «των δικών μας».
Ολα κινούνται γύρω από αυτό. Αντί να υπάρχει η λογική κανόνων και ρυθμίσεων, υπάρχουν ταυτόχρονα η λογική της εξίσωσης και της μεροληψίας. Αν μπορούν όλα να μεροληπτούν υπέρ, είναι καλά. Αν όχι, πρέπει οι άλλοι να εξισωθούν. Συνήθως αυτά επενδύονται με μια ιδιότυπη αντίληψη περί της Αριστεράς. Οποιος ισχυρίζεται ότι είναι αριστερός (δηλαδή λέει ότι ψηφίζει ένα κόμμα που λέει ότι είναι αριστερό χωρίς καν να δηλώνει τι σημαίνει) πρέπει να ωφελείται παντοιοτρόπως. Να είναι π.χ. πρώτος στην ουρά για διορισμό. Και αν γίνουν όλοι αριστεροί; Τότε τι θα γίνει; Κάποιοι τότε θα είναι πιο αριστεροί από τους άλλους -όπως άλλωστε συνέβαινε στα μισητά καθεστώτα των χωρών που βρέθηκαν κάτω από την επιρροή της ΕΣΣΔ. Υπάρχει ένα παλιό ανέκδοτο. Ο Αριστερός είναι το τέλειο ον. Συνεπής, έξυπνος, όμορφος, προικισμένος από τον Θεό με όλα. Ο Θεός τρόμαξε και του έδωσε ένα πρόβλημα. Τον άξιο σύντροφο! Είναι πάντως αλήθεια ότι το καθεστώς του εξισωτισμού, ριζοσπαστικού ή όχι, δεν ταιριάζει στον συνήθη εγωιστή και εγωπαθή Ελληνα. Που νομίζει ότι όλοι του χρωστούν αυτά που αυτός θέλει. Την αποδοχή των προσόντων του και ό,τι απορρέει από αυτά. Μόνο που το πιστεύουν όλοι, και έτσι κανείς δεν παραδέχεται ότι ο άλλος είναι καλύτερος! Π.χ. η περίπτωση της Ολυμπιονίκου μας στο παραδοσιακό άθλημα σκοποβολή με αεροβόλο πιστόλι.
Η κοπέλα αυτή που φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη προπονείται στη Δράμα (άλλο κι αυτό...) κατάφερε ό,τι κατάφερε και μπράβο της, αντιμετωπίζοντας τον φθόνο των μισών που πιστεύουν ότι προφανώς είναι καλύτεροι από αυτήν αλλά δεν τους δόθηκαν οι ευκαιρίες, και τη συγκρατημένη αποδοχή των άλλων μισών που ψάχνουν ψεγάδια. Η ίδια παλινδρομεί ανάμεσα στην ευπρέπεια της υπεροχής και στη μεγαλοσύνη της αυθαιρεσίας. Δηλαδή όποιος θέλει να αθληθεί σε κάποιο άθλημα, πρέπει να χτίζει αυθαίρετα για να το πετύχει; Σε μια λογική χώρα, οι προτεραιότητες δεν καθορίζονται από τη στιγμή. Αποτελούν αυτό που δεν θέλουμε. Σκέψη, σχέδια, αποφάσεις. Εμάς θα μας βοηθήσει η Μεγαλόχαρη! Που πάντα στέκεται δίπλα στο ανάδελφο αυτό έθνος.