Επρεπε η χώρα να φτάσει στο χείλος του γκρεμού.

Επρεπε η χώρα να φτάσει στο χείλος του γκρεμού και να καταλάβει ο κ. Τσίπρας πόσο ανόητος ήταν ο κ. Βαρουφάκης - δικός του είναι ο χαρακτηρισμός. Και όταν αντελήφθη στο παρά πέντε τι εστί Grexit, επέλεξε μια λύση που μας κατέστησε περίγελο της Ευρώπης. Ζήτησε, ο αθεόφοβος, να πει ΟΧΙ ο λαός στη συμφωνία, δεσμευόμενος, όμως, ότι θα την υπογράψει οπωσδήποτε εντός 48ώρου. Και τι πέτυχε; Δηλητηρίασε και δίχασε έναν ολόκληρο λαό για ένα κατ’ ουσίαν ανύπαρκτο δίλημμα, το οποίο λούζεται ο ίδιος σήμερα, έχοντας, όμως, στο μεσοδιάστημα καταστρέψει ό,τι είχε απομείνει όρθιο στην οικονομία.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στην ουσία του χθεσινού μαθήματος. Οχι, λοιπόν, δεν πρέπει να γίνονται δημοψηφίσματα αν ο ηγέτης που τα προκαλεί δεν είναι βέβαιος για το αποτέλεσμά τους και -κυρίως- αν δεν είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι ο λαός θα επικροτήσει μια επιλογή που εκείνος πιστεύει ότι είναι επωφελής για τη χώρα του. Τρανταχτό παράδειγμα το τέλος της Βασιλείας που αποφάσισε ο Καραμανλής στη χώρα μας. Κατά τα άλλα, οι πολίτες ούτε τις εξειδικευμένες γνώσεις έχουν ούτε μπορούν και πρέπει να αποφασίζουν για σύνθετα πολιτικά ζητήματα. Γι’ αυτό άλλωστε και ως βέλτιστο σύστημα προκρίθηκε ανά τους αιώνες η κοινοβουλευτική δημοκρατία κι όχι η άμεση. Καλώς ή κακώς, οι ειδικότεροι ημών -δηλαδή οι πολιτικοί- πρέπει να λαμβάνουν τις μείζονες αποφάσεις και όχι οι εύπιστοι στον λαϊκισμό πολίτες που ούτως ή άλλως τους κρίνουν ανά τετραετία. Οσοι ισχυρίζονται το αντίθετο, είναι απλά φθηνοί δημοκόποι. Οπως ο κ. Φάρατζ και ο κ. Τσίπρας.

Το αποδεικνύει και πώς επικράτησε τελικώς το Brexit. Ο Φάρατζ στην αρχή προέταξε το καθ’ όλα φαιδρό επιχείρημα ότι «η Βρετανία δίνει κάθε εβδομάδα 300 εκατ. ευρώ στην Ε.Ε, αντί η κυβέρνηση να τα διοχετεύει στο σύστημα υγείας». Τι κι αν αποδείχθηκε ότι έλεγε ωμά ψέματα; Οι μισοί Βρετανοί πολίτες το έχαψαν. Οπως έχαψαν και όλους τους μετέπειτα λαϊκισμούς του ότι «η Ε.Ε. φταίει για τους μετανάστες που έρχονται στη Βρετανία», φτάνοντας στο σημείο να ισχυριστεί ότι είναι ζήτημα χρόνου ακόμη και η ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. «που θα τουρκοποιήσει όλη τη Βρετανία». Και αυτό το έχαψαν πολλοί.

Τι θα συμβεί από εδώ και πέρα στη Βρετανία; Πέραν της εθνικής της ακεραιότητος που διακυβεύεται, ένα στοιχείο αρκεί για να συνειδητοποιήσει κανείς την απειλή που δέχεται ήδη η οικονομία της. Το 65% των εξαγωγών της Βρετανίας διοχετεύεται στην Ε.Ε, ενώ από εκείνην εισάγει λιγότερο από το 10% των προϊόντων της. Ο Φάρατζ είχε υποσχεθεί ότι θα πείσει τη Γερμανία και τη Γαλλία να παραμείνουν τα βρετανικά προϊόντα αδασμολόγητα στην εσωτερική αγορά της Ενωσης. Αποσιωπώντας ότι θα ήταν τρελοί ο Ολάντ και η Μέρκελ να υπογράψουν την αυτοκτονία της Ε.Ε. δίδοντας στη Βρετανία ένα προνομιακό καθεστώς που θα θυμίζει το «και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο».

Κατά τα λοιπά, υπάρχουν, όπως πάντα, και οι γνωστοί ανόητοι στην Ελλάδα που από χθες πανηγυρίζουν. Θυμίζουν βατράχια που χαίρονται ότι τσακώνονται βουβάλια.

Επικρατεί βρώμα και δυσωδία παντού.

Ενώ υποτίθεται ότι περιμένουμε την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, για την ώρα το μόνο που βλέπουμε καθημερινά είναι η καταστροφή της. Τελείως ενδεικτικά αναφέρουμε τις κλοπές και τους ακρωτηριασμούς αγαλμάτων, την καταστροφή της πάσης φύσεως επίπλωσης του δημόσιου χώρου (πάγκοι, στάσεις, φανάρια), την κακοποίηση των όψεων διατηρητέων κτιρίων, όπου -παρά την πινακίδα «Απαγορεύεται η τοιχοκόλλησις, Νόμος 20147»- αφθονούν κάθε λογής παράλογα συνθήματα και κακόγουστα γκράφιτι, την αχρησία των πινακίδων κυκλοφορίας όπου επικολλώνται διαφημίσεις κλειδαράδων, φροντιστηρίων και ενοικιαζόμενων δωματίων σε βαθμό που καθίστανται μη αναγνώσιμες με σοβαρές επιπτώσεις ακόμα και στην ασφάλεια της κυκλοφορίας, την υποβάθμιση όλων σχεδόν των χώρων αναψυχής και ανάπαυλας των πολιτών.

Δεν έχει παρά να δει κανείς το Πεδίον του Αρεως, όπου μετά την ανάπλασή του και σε χρόνο ρεκόρ έχουν κλαπεί όλοι οι χαμηλοί φωτισμοί, τα αγριόχορτα έχουν καβαλήσει τα παγκάκια, έχει μετατραπεί σε άτυπο καταυλισμό μεταναστών, επικρατεί βρώμα και δυσωδία παντού, έχει καταντήσει μη επισκέψιμος ο μοναδικός πνεύμονας της υποβαθμισμένης γειτονιάς της Κυψέλης. Η Περιφέρεια είναι αρμόδια για τον χώρο, αλλά η κ. Δούρου περί άλλα τυρβάζει, και ας ελπίσουμε ότι το Ιδρυμα Νιάρχος δεν θα παραδώσει τον άρτι άριστα διαμορφωμένο χώρο του πρώην Ιπποδρόμου στο Δημόσιο, γιατί εκεί θα καταλήξει σύντομα κι αυτός.

Και τι να πει κανείς για τους πανεπιστημιακούς χώρους, όπου πέρα από τη γενικευμένη απαξία που τους δυναστεύει, έχουν καταντήσει άντρα ανομίας και κοινής εγκληματικότητας; Εμβληματικά παραδείγματα, το κάμπους του Ζωγράφου με τα ναρκωτικά και τους εξωφοιτητικούς καταληψίες, η πρώην ΑΣΟΕΕ στην Πατησίων, που χρησιμεύει ως αποθηκευτικός χώρος λαθραίων εμπορευμάτων των μικροπωλητών που έχουν εγκατασταθεί εκεί, και το Πολυτεχνείο, όπου έχουν βρει άσυλο ομάδες αντιεξουσιαστών, οι οποίοι το χρησιμοποιούν ως ορμητήριο για τον εμπρησμό λεωφορείων και τρόλεϊ με κίνδυνο επιπλέον απώλειας ανθρώπινων ζωών.

Το τελευταίο μάλιστα αυτό επαναλαμβανόμενο φαινόμενο παραπέμπει σε σημαντικές ευθύνες των αρμοδίων αρχών, πανεπιστημιακών και μη. Η Σύγκλητος του ΕΜΠ θα έπρεπε εδώ και καιρό να καλέσει την αστυνομία να παρέμβει προκειμένου να εξώσει και να συλλάβει τους καταληψίες, εφόσον αποδεδειγμένα συντελούνται στο εσωτερικό του εγκληματικές πράξεις, διότι το πανεπιστημιακό άσυλο είναι άσυλο ιδεών και όχι παραβατών του κοινού ποινικού δικαίου. Και αν η Σύγκλητος δεν το πράττει, οι εισαγγελικές αρχές οφείλουν να την εγκαλέσουν -και μετρώ τα λόγια μου- για το αδίκημα της υπόθαλψης εγκληματιών. Κάποτε, επιτέλους, οι θεσμοί πρέπει να λειτουργήσουν και οι νόμοι να εφαρμοστούν. Αλλιώς η κοινωνία και η χώρα θα βυθιστούν σε μια γενικευμένη ανομία, όπου θα επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας.

Η χώρα δεν θα εξέλθει ποτέ από την κρίση .

Είναι πολύ εκνευριστική η στάση του πολιτικού κόσμου απέναντι στην οικονομική κρίση που πλήττει τη χώρα και η οποία συνεχίζεται για έβδομη χρονιά. Σαν να ήταν χθες, θα πείτε, όταν ο Γεώργιος Παπανδρέου ζήτησε να μας εντάξει, χωρίς να μας ρωτήσει, στον μηχανισμό της... σωτηρίας, που αποτε­λείται μέχρι σήμερα από τους Ευρωπαίους εταίρους και τους «κακούς» του ΔΝΤ.

Στον κάθε καλόπιστο πολίτη αποδεικνύει αυτή η στάση των Ελλήνων πολιτικών ότι δεν λαμβάνουν σοβαρά την κρίσιμη κατάσταση της χώρας και κυρίως το γεγονός ότι βαδίζει στο τεντωμένο σχοινί της «ξαφνικής χρεοκοπίας». Ανά πάσα στιγμή η Ελλάδα μπορεί να χρεοκο­πήσει και επίσημα, διότι ποιος μπορεί να αποδείξει με στοιχεία ότι θα εξέλθει ποτέ από την κρίση; Ουδείς... Με τα σημερινά δεδομένα και εφόσον η αποτυχία στην υλοποίηση των συμφωνηθέντων βρίσκεται στο ναδίρ, η χώρα δεν μπορεί να τα καταφέρει.

Εν μέσω μεγάλης αισιοδοξίας που εκπορεύε­ται από το κυβερνητικό στρατόπεδο, το μείζον ερώτημα που τίθεται είναι αυτό: Είναι η Ελλάδα ένα «αποτυχημένο κράτος» (failed state); Η απάντηση είναι γνωστή, αλλά δύσκολα εκστο­μίζεται δημόσια. Δεν παραδέχεται κανέ­νας, ενώ όλοι γνωρίζουν, πως η χώρα έφτασε στον πάτο, ότι μπορεί και να μη σώζεται...

Με βάση αυτό το δεδομένο, που δεν μπορεί να διαψευστεί διότι τα στοιχεία βοούν, προκαλεί ανησυχία και αναστάτωση αλλά και οργή η συμπεριφορά των πολιτικών. Το έχω γράψει πολλές φορές και δεν θα σταματήσω να το φωνάζω. Η χώρα δεν θα εξέλθει ποτέ από την κρίση εάν δεν ενωθούν οι δυνάμεις του δημο­κρατικού τόξου, οι οποίες -εκτός του ΚΚΕ- έχουν όλες υποστηρίξει τα Μνημόνια. Τι σημασία έχει εάν το πρώτο ήταν «σοσιαλιστικό», το δεύτερο «δεξιό» και το τρίτο «αριστερό»; Μνημόνια είναι, ρε, όλα αυτά, προγράμματα δήθεν «διάσωσης» της Ελλάδας τα λένε οι δανειστές. Ποιον κοροϊ­δεύετε όλοι σας; Διότι στο τέλος, απ' όπου και να το δει κανείς, όλοι το ίδιο είστε στο θέμα αυτό.

Οι πολίτες έχουμε βαρεθεί, σας έχουμε βαρεθεί. Εσείς δεν επηρεάζεστε από την κρίση. Εχετε τους μισθούς σας και τα οφέλη από τα κομματικά ταμεία, τα οποία βεβαίως τα πληρώνει ο λαός και διάφοροι διεφθαρμένοι «προστάτες» που κατά τα άλλα τους κυνηγάτε δήθεν αλλά ποτέ δεν τους πιάνετε. Σκοτώσατε την οικονομία, σοσιαλιστές, δεξιοί και αριστεροί, θάψατε την ιδιωτική πρωτοβουλία και πουλάτε αέρα κοπανιστό στους πολίτες ότι η ανάπτυξη είναι στη γωνία και έρχεται με φόρα, ενώ οι πάντες γνωρίζουν πως τέτοιο πράγμα είναι όνειρο απατηλό.

Με αφορμή τη συγκέντρωση του «Παραιτηθείτε», είδαμε, ακούσαμε και φρίξαμε. Και αναρωτήθηκα: Υπάρχουν άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο, υπάρχουν πολίτες, που ακόμα κάθονται και ακούνε την προπαγάνδα των πολιτικών; Η χώρα χάνεται, ακόμα και η Αλβανία και τα Σκόπια τής πιάνουν τον... πισινό, και οι πολιτικοί συνεχίζουν να αδιαφορούν; Τι πρέπει να συμβεί άλλο για να συνέλθουν οι πολιτικοί; Εθνική τραγωδία; Δεν φτάνει η τραγωδία της οικονομίας;

Οι αριστερές ιδέες και αξίες μπερδεύτηκαν με τα ακροδεξιά-νεοναζιστικά συνθήματα.

H χώρα αυτή, από τις πρώτες κιόλας μέρες της ανεξαρτησίας της, έζησε πολλούς εθνικούς διχασμούς. Χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες για να κλείσουν οι ανοιχτές πληγές του εμφυλίου και να φτάσουμε στη μεταπολιτευτική δημοκρατική σταθερότητα. Θα περίμενε κανείς ότι η Αριστερά, η παράταξη που υπέστη τις σκληρότερες συνέπειες αυτού του διχασμού, θα πρωτοστατούσε ερχόμενη στην εξουσία στην κατοχύρωση της ισονομίας και τη θωράκιση των δημοκρατικών θεσμών. Ο ΣΥΡΙΖΑ διέψευσε δυστυχώς με τον χειρότερο και πιο επώδυνο, για τη χώρα, τρόπο αυτές τις προσδοκίες.

Στον δρόμο για την εξουσία αλλά και μετά την ανάδειξή του σε αυτήν επέλεξε χωρίς ενδοιασμούς και ευαισθησίες τη στρατηγική του διχασμού ως το βασικό θεωρητικό και πρακτικό εργαλείο στη σκέψη και τη δράση του. Η επιστράτευση μεθόδων ξεχασμένων από χρόνια και η χρήση ακραίου διχαστικού λόγου αποτελούν καθημερινό φαινόμενο που απειλεί να σημαδέψει το μέλλον της χώρας, με συνέπειες που μπορεί να αποδειχθούν οι βαρύτερες της κρίσης που διανύουμε. Οι πλατείες των αγανακτισμένων αποτέλεσαν το πρώτο αποφασιστικό βήμα στον διχαστικό κατήφορο. Οι αριστερές ιδέες και αξίες μπερδεύτηκαν με τα ακροδεξιά-νεοναζιστικά συνθήματα, οι θεσμοί θυσιάστηκαν στον βωμό της εξουσίας, ο ακραίος λαϊκισμός επικράτησε παντού. Τα «πάρτε τα Μνημόνια και φύγετε από εδώ» υποκατέστησαν τον πολιτικό διάλογο και τις προτάσεις για την έξοδο από την κρίση, η «ελπίδα» μιας «αυταπάτης» φάνηκε αρκετή για την «πρώτη φορά Αριστερά». Ακολούθησε ο ευρωδιχασμός μέσα από ένα δημοψήφισμα που δεν είχε τελικά καμία πολιτική σημασία, αφού οι συνέπειες του «όχι» αποδείχτηκαν πολύ χειρότερες από τις συνέπειες ενός «ναι».

Πρόσφατα μάθαμε ότι ο απώτερος στόχος αυτού του δημοψηφίσματος ήταν να τιμωρηθούν φορολογικά όσοι ψήφισαν «ναι». Στις εκλογές του περασμένου Σεπτέμβρη τα προσχήματα έλειψαν εντελώς. «Ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν» δήλωσε ο πρωθυπουργός της χώρας δίνοντας το σύνθημα για τον χειρότερο διχασμό της νεότερης Ιστορίας μας. Οι προκλητικές δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών για τη χθεσινή αντικυβερνητική διαδήλωση αποδεικνύουν απλώς ότι ο τυφλός διχαστικός κατήφορος του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τέλος. Η δήθεν Αριστερά που κυβερνά σήμερα την Ελλάδα δεν έχει καμία σχέση με τη σύγχρονη ευρωπαϊκή Αριστερά. Πρόκειται για μια ιδεοληπτική και βαθιά διχαστική διακυβέρνηση που μόνο κινδύνους εγκυμονεί για το μέλλον. Η χώρα δεν χρειάζεται τώρα μια απλή κυβερνητική εναλλαγή. Χρειάζεται μια πειστική εναλλακτική πρόταση που θα προχωρήσει στη θωράκιση των δημοκρατικών θεσμών και στην υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων. Ενα πρόγραμμα διακυβέρνησης που θα ενώσει ξανά τους πολίτες για μια σύγχρονη ευρωπαϊκή προοπτική.

Πρώτη φορά Αριστερά.

Την αρχή, όπως συνήθως συμβαίνει όταν η κυβέρνηση θέλει να δημιουργήσει έναν... εχθρό, την έκανε ο κ. Ν. Φίλης με τη θεωρία ότι μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας κινείται στα όρια του Συντάγματος. Ευτυχώς για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τη χώρα, η άποψη αυτή απεσύρθη κατ’ αρχάς από το Μέγαρο Μαξίμου και στη συνέχεια από την «Αυγή».

Τη σκυτάλη παρέλαβε ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας Α. Νεφελούδης με τη μάλλον γραφική δήλωση περί «καλσόν»! Ούτε αυτή άντεξε όμως, καθώς ξέφευγε πολύ από τα όρια της λογικής. Εως εδώ σχετικά καλά θα πει κάποιος, αφού η κυβέρνηση επισήμως δεν φαινόταν να ενοχλείται από το δημοκρατικό δικαίωμα των πολιτών να συμμετάσχουν σε μια συγκέντρωση.

Χθες όμως τα δεδομένα άλλαξαν με τη δήλωση της κυβερνητικής εκπροσώπου ότι το «Παραιτηθείτε» κινείται εχθρικά προς τη χώρα! Η κυρία Γεροβασίλη είπε δηλαδή ότι όσοι εκ των πολιτών συμμετάσχουν στην αποψινή συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα είναι εχθροί της Ελλάδας. Πρόκειται αναμφισβήτητα για μια τοποθέτηση που προκαλεί αλγεινή εντύπωση και οδηγεί τον πολιτικό διάλογο σε επικίνδυνα μονοπάτια! Είναι η πρώτη φορά που μια κυβέρνηση αποδίδει τέτοιο χαρακτηρισμό σε διαδηλωτές!

Ούτε ο Αντ. Σαμαράς που έβλεπε τις «κρεμάλες» στην ίδια πλατεία, ούτε ο Γ. Παπανδρέου που τον φώναζαν «προδότη» και «υπάλληλο των Αμερικανών», ούτε ο Κ. Καραμανλής που έζησε τον εφιάλτη των Δεκεμβριανών διανοήθηκαν ποτέ να δώσουν τέτοια διάσταση στις διαμαρτυρίες!

Σήμερα μια κυβέρνηση της Αριστεράς, η «πρώτη φορά Αριστερά» που λέει και το γνωστό σύνθημα, αποδίδει μια τέτοια κατηγορία σε πολίτες που θέλουν να διαδηλώσουν! Το μήνυμα που εκπέμπει είναι άκρως επικίνδυνο, καθώς δημιουργεί πόλωση και φανατισμό στη βάση της κοινωνίας! Ας ελπίσουμε ότι θα επικρατήσει η λογική και θα καταλάβουν όλοι ότι δεν μπορεί να υπάρχουν καλοί και κακοί διαδηλωτές, προδότες και πατριώτες, εχθροί και φίλοι Ελληνες πολίτες!

Αρκετά όμως πλήρωσε η χώρα και οι πολίτες της αυτή τη διχαστική πολιτική τα χρόνια της κρίσης.

Οι κοινωνικές και πολιτικές διαμαρτυρίες είναι  αναπόσπαστο μέρος της δημοκρατικής λειτουργίας, τουλάχιστον  για τις φιλελεύθερες δημοκρατίες. Μόνο αυταρχικά και αντιδημοκρατικά καθεστώτα παρεμποδίζουν, συκοφαντούν και στοχοποιούν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής.Με την προϋπόθεση βεβαίως ότι οι εκάστοτε διαμαρτυρόμενοι σέβονται τους νόμους και κυρίως δεν χρησιμοποιούν βίαια μέσα  για να εκφράσουν την αντίθεση τους.

Τις τελευταίες μέρες με αφορμή τη συγκέντρωση  της Τετάρτης που οργανώνεται από μια πρωτοβουλία πολιτών - και υποστηρίχθηκε εκ των υστέρων από κόμματα της αντιπολίτευσης - παρακολουθούμε μια εκτός ορίων συκοφαντική, υβριστική και απαξιωτική επίθεση από κυβερνητικά στελέχη. Με σκαιότατους χαρακτηρισμούς στοχοποιούν τόσο τους οργανωτές της συγκεκριμένης εκδήλωσης, όσο και όσους εκδηλώνουν δημοσίως την υποστήριξη τους  .

Θα περίμενε κανείς λιγότερη αλαζονεία,αμετροέπεια και περισσότερη σοβαρότητα  από στελέχη που επί χρόνια  έχουν ασκηθεί και πρωταγωνιστήσει σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Ο Σύριζα συνολικά και πολλά από τα στελέχη του που σήμερα παριστάνουν τους προασπιστές της δημοκρατίας,έχουν υιοθετήσει και υπηρετήσει τις πιο ακραίες μορφές διαμαρτυρίας.Ήταν αυτοί που πρωταγωνιστούσαν στο κίνημα των αγανακτισμένων που καθύβριζε συλλήβδην το πολιτικό σύστημα, απαξίωνε τη Βουλή και ανεχόταν προπηλακισμούς και εκδηλώσεις βίας.

Ενοχλούνται σήμερα από το σύνθημα "παραιτηθείτε" όταν οι ίδιοι απαιτούσαν σε όλους τους τόνους να φύγουν οι τότε κυβερνώντες που χαρακτηρίζονταν εθνικοί μειοδότες,γερμανοτσολιάδες και όργανα της τρόικας και των δανειστών. Σήμερα ως υπηρέτες της εξουσίας, δεν ανέχονται την παραμικρή κριτική ,επιμένουν να στοχοποιούν τους πολιτικούς αντιπάλους τους ,θεωρώντας προφανώς ότι κατέχουν την  απόλυτη αλήθεια και ότι παραμένουν οι αυθεντικοί εκφραστές της λαϊκής βούλησης.

   

Η τακτική αυτή παραπέμπει στις χειρότερες παραδόσεις της αριστεράς όπου βρέθηκε στην εξουσία. Τακτική που την πλήρωσαν ακόμα και με τη ζωή τους δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, χιλιάδες συναγωνιστές και σύντροφοι τους που τόλμησαν να έχουν διαφορετική άποψη από  αυτή που είχε το κόμμα και ο εκάστοτε ηγέτης.

Αρκετά όμως πλήρωσε η χώρα και οι πολίτες της αυτή τη διχαστική πολιτική τα χρόνια της κρίσης.Η διαμαρτυρία, ακόμα και η απαίτηση για παραίτηση μιας κυβέρνησης, είναι δικαίωμα των πολιτών σε μια δημοκρατία.Και η άσκηση του διασφαλίζεται από το Σύνταγμα αρκεί να σέβονται την έννομη τάξη και να μην καταφεύγουν σε βιαιότητες.

Δημιουργείται ένα νέο κύμα δυσαρέσκειας.

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι ένα κύμα διάχυτης δυσαρέσκειας πλανάται, όχι μόνο πάνω από την Ελλάδα, αλλά ολόκληρη την Ευρώπη. Πολίτες διαφορετικής κοινωνικής προέλευσης και ιδεολογικής αφετηρίας γυρίζουν την πλάτη στα «συστημικά» κόμματα και αναζητούν διέξοδο είτε σε κάθε λογής λαϊκιστές είτε σε αδιέξοδες συνήθως κοινωνικές συγκρούσεις. Από τον Πέπε Γκρίλο ως τη Λεπέν και από τους Podemos ως τους καθ' ημάς ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ο «αντισυστημικός» λαϊκισμός καταφέρνει να φαίνεται ελκυστικός σε ένα σημαντικό τμήμα των απογοητευμένων και αγανακτισμένων. Μέχρις ότου βρεθούν βέβαια στην εξουσία, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, οπότε αποκαλύπτεται η φενάκη και δημιουργείται ένα νέο κύμα δυσαρέσκειας.

Η διέξοδος όμως από αυτόν τον φαύλο κύκλο δεν μπορεί να προέλθει με μεθόδους και πρακτικές που αντιγράφουν, ως έναν βαθμό τουλάχιστον, λαϊκιστικές και αντιπολιτικές εν τέλει μεθοδεύσεις. Μπορεί, για παράδειγμα, μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας οργανωμένη με κινηματικές διαδικτυακές λογικές να διεκδικεί για λογαριασμό της αγανακτισμένης πράγματι κοινωνίας την παραίτηση της κυβέρνησης Τσίπρα; Πολύ περισσότερο όταν διακηρύσσει την απόστασή της από κόμματα, συνδικάτα και κάθε λογής οργανώσεις;

Δεν αμφισβητούμε ούτε τις προθέσεις ούτε τον πολιτικό προσανατολισμό, ούτε τη δυνατότητα έκφρασης και κινητοποίησης της κοινωνίας των πολιτών. Η πραγματικότητα έχει αποδείξει όμως ότι δεν αρκούν οι καλές προθέσεις για να παραχθεί ουσιαστικό πολιτικό αποτέλεσμα. Το είδαμε και το περυσινό καλοκαίρι με την αυθόρμητη σε μεγάλο βαθμό πρωτοβουλία του «Μένουμε Ευρώπη», συνέχεια της οποίας φαίνεται ότι είναι και η συγκέντρωση του «Παραιτηθείτε». Οταν από τη μια υπάρχει μια συγκεκριμένη πολιτική παράταξη με εκφραστή έναν δημαγωγό και από την άλλη μεγάλη ομάδα πολιτών, χωρίς ουσιαστική αναφορά σε μια υπαρκτή πολιτική δύναμη που θα κεφαλαιοποιήσει και θα εκφράσει τη θέση ή τη διαμαρτυρία της, το αποτέλεσμα αποδείχθηκε ότι είναι προδιαγεγραμμένο.

Πέρα από τα απαράδεκτα φληναφήματα του κ. Φίλη, στη δημοκρατία τα όρια του πολιτικού παιγνιδιού είναι δεδομένα. Η έκφραση της βούλησης ή της οργής των πολιτών περνά κυρίως μέσα από τα κόμματα και τις εκλογές και όχι μέσα από κινηματικές πρωτοβουλίες. Αυτό που προέχει είναι να συμφωνήσουμε ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα ρεαλιστικό πολιτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση. Και να κατανοήσουμε ότι οι αυθόρμητες διαμαρτυρίες είναι θεμιτές μεν αλλά ατελέσφορες δε...