Δεν μπορούμε να πούμε ότι γίναμε σοφότεροι από τη συνέντευξη του Πρωθυπουργού.

Δεν μπορούμε να πούμε ότι γίναμε σοφότεροι από τη συνέντευξη του Πρωθυπουργού. Ο κ.Τσίπρας προσπάθησε να πείσει ότι είναι υπέρμαχος της συνεννόησης, κατηγορώντας για μια φορά ακόμα την αντιπολίτευση και ιδιαίτερα τη ΝΔ και το ΠαΣοΚ ότι δεν συντάσσονται με την πολιτική του, που είναι η μόνη διέξοδος για τη χώρα. Δικαιολόγησε για μια φορά ακόμα τη στροφή του υποστηρίζοντας ότι διαπραγματεύτηκε σκληρά κατά την πρώτη θητεία του, αλλά έπεσε σε ενέδρα , σε τοίχο, όπως χαρακτηριστικά είπε, από τους συντηρητικούς κύκλους της Ευρώπης ,αλλά έκανε έγκαιρα την αναγκαία στροφή.

Διαβεβαίωσε επίσης ότι δεν υπάρχει θέμα σταθερότητας του κυβερνητικού συνασπισμού, ενώ χαρακτήρισε ως ύποπτη οποιαδήποτε διαφοροποίηση βουλευτών, αφού εξελέγησαν με λίστα ξέροντας τη συμφωνία που είχε υπογράψει. Υπερασπίστηκε την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, υποστηρίζοντας ότι η δραματική μείωση της κρατικής συμμετοχής θα καλυφθεί στο μέλλον από την αύξηση της τιμής των μετοχών...

Αφησε επίσης  ανοιχτό με σαφήνεια  το ενδεχόμενο αύξησης των  εργοδοτικών εισφορών ως λύση για να καλυφθεί η τρύπα του ασφαλιστικού, γιατί όπως είπε θεωρεί ότι οι συνταξιούχοι δεν αντέχουν άλλες μειώσεις, παρακάμπτοντας τις όποιες επιπτώσεις θα έχει στην απασχόληση και στη βιωσιμότητα μιας σειράς επιχειρήσεων.

Φρενοκομείον «Η Ελλάς»

Σταχυολογώ πρόχειρα και επιλεκτικά ορισμένες από τις απερίγραπτες πρόσφατες δηλώσεις της πολιτικής μας ηγεσίας, που δικαιολογεί τον ακραίο τίτλο του σημερινού σημειώματος. Ο κ. Μάρδας επισημαίνει έλλειψη θάρρους των προηγούμενων κυβερνήσεων που δεν εφάρμοσαν πιστά τα Μνημόνια, την ίδια στιγμή που η κυβερνητική εκπρόσωπος τους καταλογίζει την εφαρμογή εγκληματικών πολιτικών. Ο κ. Αποστόλου εισάγει νομοθετική ρύθμιση για την επανάκτηση παράνομων επιδοτήσεων στους αγρότες και την επόμενη στιγμή δηλώνει κατηγορηματικά ότι δεν προτίθεται να την εφαρμόσει. Ο κ. Τσακαλώτος επαίρεται για τη διαχείριση των κεφαλαιακών ελέγχων και της τραπεζικής αργίας, που η ίδια η κυβέρνησή του επέβαλε, ενώ είναι ηλίου φαεινότεροn ότι η κατάσταση αυτή οδήγησε στην απαξίωση, στον αφελληνισμό των τραπεζών και στη συνακόλουθη ζημία χιλιάδων μικροομολογιούχων.

Παράλληλα, η αξιωματική αντιπολίτευση, που δεν φαίνεται ικανή να εκλέξει ηγεσία, αναλώνεται μαζί με τα υπόλοιπα κόμματα σε μια στείρα αντιμνημονιακή ρητορεία, την οποία τα περισσότερα κατήγγελλαν στο κοντινό παρελθόν, ενώ ακόμα και αν έλθουν πάλι στην εξουσία, δεν θα είναι πασιφανώς σε θέση να εφαρμόσουν κάτι διαφορετικό. Από την πλευρά του, ο ΣΥΡΙΖΑ ανακαλύπτει οψίμως τις αρετές της συνεργασίας και της συνεννόησης, πράγματα που μετά βδελυγμίας είχε απορρίψει όλα τα τελευταία χρόνια της κρίσης. Μέσα στο κλίμα αυτό, μόνη έλλογη πρόταση μοιάζει να είναι εκείνη του κ. Λεβέντη περί οικουμενικής κυβέρνησης τεχνοκρατών, η προϊστορία του όμως, η πολιτική του διαδρομή και το ειδικό του βάρος στη σημερινή συγκυρία δεν μας επιτρέπει να την πάρουμε στα σοβαρά.

Περιέργως, τελευταία ελπίδα παραμένει η επαλήθευση της αραβικής παροιμίας του πρωθυπουργού. Πράγματι, αν το πλέον αντιμνημονιακό καραβάνι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ καταφέρει να εφαρμόσει το τρίτο Μνημόνιο με σχετική επιτυχία, παρά τα ουρλιαχτά των σκύλων τής πάλαι ποτέ μνημονιακής αντιπολίτευσης, θα πρόκειται για ένα καλοδεχούμενο θαύμα. Ισως η αποτελεσματικότητα του φρενοκομείου θα κριθεί από το αν θα μπορέσει να φτάσει στις ακρότατες συνέπειες της τρέλας του. Θα μου πείτε ότι τρελάθηκα και ο ίδιος. Τι άλλο όμως μπορώ να κάνω ζώντας μέσα σ' ένα φρενοκομείο;

Αγκαστήκαμε να τραπούμε και πάλι σε άτακτη υποχώρηση.

Το καλοκαίρι κινδυνεύσαμε με χρεοκοπία επειδή η τύχη της χώρας είχε αφεθεί στα καραγκιοζιλίκια του Βαρουφάκη και χρειάστηκε να φορτωθούμε ένα νέο μνημόνιο για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Και τώρα αναγκαζόμαστε να πληρώσουμε στο προσφυγικό ένα δυσανάλογα βαρύ κόστος και με απρόβλεπτες τελικά συνέπειες εξαιτίας της κωμικοτραγικής διαχείρισής του, των εμμονικών ιδεοληψιών που την υπαγόρευσαν και του βλακώδους εφησυχασμού ότι τίποτα το ανησυχητικό δεν συμβαίνει τη στιγμή που ανοιχτά συζητιόταν μέχρι και η αποπομπή μας από τη Σένγκεν.

Εχουμε απόλυτο δίκιο όταν λέμε ότι το προσφυγικό δεν είναι ελληνικό, αλλά ευρωπαϊκό πρόβλημα. Μόνο που τα ευρωπαϊκά προβλήματα αντιμετωπίζονται και με ευρωπαϊκούς τρόπους και όχι με γελοιότητες όπως εκείνες στις οποίες κατέφευγαν οι πονόψυχες κυρίες του υπουργικού συμβουλίου υποδυόμενες τις σοβαρές και υπεύθυνες πολιτικούς. Διότι οι πρόσφυγες ούτε λιάζονταν και φυσικά δεν εξαϋλώνονταν στις πλατείες, αλλά ούτε και οι μαγειρικές ικανότητες της μιας ή της άλλης υπουργού συνέβαλλαν στην αντιμετώπιση του προβλήματος.

Τώρα αναγκαστήκαμε να τραπούμε και πάλι σε άτακτη υποχώρηση. Δεχόμαστε αυτά που χθες απορρίπταμε, σπεύδουμε να οργανώσουμε το σύστημα που αν και είχαμε αποδεχθεί δεν εφαρμόσαμε, ένας Θεός ξέρει αν και με ποιον τρόπο θα καταστεί αποτελεσματικότερος ο έλεγχος των θαλάσσιων συνόρων, και μάλλον θα πρέπει να αρχίσουμε να προβληματιζόμαστε για τις χιλιάδες των μεταναστών που δεν υπάγονται στους ευρωπαϊκούς σχεδιασμούς, αλλά μας τους έχει φορτώσει η πολιτική των ανοιχτών συνόρων που εφαρμόστηκε επί μήνες.

Το πρόβλημα σε αυτόν τον τόπο δεν είναι μόνον ότι δεν μονοιάζουμε όταν πρέπει. Είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα ότι αποδεικνυόμαστε ανίκανοι να διαχειριστούμε σοβαρά και υπεύθυνα τα προβλήματά μας. Συνεχώς αυτό αποδεικνύουμε.

Δυστυχώς οι άνθρωποι που μας κυβερνούν είναι άσχετοι και λίγοι, κολλημένοι σε άλλες εποχές.

Είναι ένα ακόμη από τα κατορθώματα της κυβέρνησης Τσίπρα που θέλει να λέει ότι εκπροσωπεί την Αριστερά στην εξουσία αλλά καμιά σχέση με την Αριστερά δεν έχουν όσα κάνει.

Πάρτε για παράδειγμα τα θέματα της Παιδείας. Αντί η κυβέρνηση της Αριστεράς να αγκαλιάσει τον νόμο Διαμαντοπούλου που είχε καταρτιστεί με μεγάλο κόπο κι ύστερα από έναν επίπονο διάλογο πολλών μηνών με όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς και υπερψηφίστηκε στη Βουλή με 262 ψήφους - η περίφημη συναίνεση που λέει ότι επιθυμεί ο κ.Τσίπρας - τον έσβησε με μια μονοκοντυλιά.

Αναγγέλλοντας με περισσή επιπολαιότητα και με εμφανή την επιθυμία να ικανοποιήσει τις ιδεοληψίες των αριστεριστών συνδικαλιστών που βρίθουν στον τομέα της εκπαίδευσης ότι θα καταρτίσει δικό της,νέο,νόμο για την παιδεία. Λες κι οι αλλαγές στην παιδεία δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως σταθμοί αλλά ως τροποποιήσεις στις διατάξεις του αγορανομικού κώδικα.

Έτσι με μια κόρωνα επιπέδου "θα σκίσουμε το μνημόνιο " και χωρίς δεύτερη σκέψη η χώρα έκανε πάλι ένα άλμα στο παρελθόν. Χωρίς καμία διαδικασία και με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου η κυβέρνηση Τσίπρα σάρωσε σωρεία συμφωνημένων μεταρρυθμίσεων σε όλο το φάσμα του εκπαιδευτικού συστήματος - κατήργησε την αξιολόγηση, την Τράπεζα Θεμάτων, την ηλεκτρονική ψηφοφορία για την ανάδειξη μονοπρόσωπων οργάνων στα πανεπιστήμια, κατήργησε τα πρότυπα σχολεία, αφαίρεσε τις αρμοδιότητες των Συμβουλίων Ιδρυμάτων, έδιωξε ουσιαστικά όλους τους επιφανείς Έλληνες καθηγητές του εξωτερικού που ήρθαν στην Ελλάδα για να της προσφέρουν τα φώτα τους κι έφερε πίσω τους αιώνιους φοιτητές και το πανεπιστημιακό άσυλο προστασίας της ανομίας.

Αλλά επειδή η κυβέρνηση της Αριστεράς θέλει να εμφανίζεται φωτισμένη και προοδευτική, εξήγγειλε νέο εθνικό διάλογο για την παιδεία καλώντας ουσιαστικά την αντιπολίτευση να γίνει συνυπεύθυνη για την διάλυση του εκπαιδευτικού συστήματος που εκείνη είχε καταρτίσει με συναινετικές διαδικασίες!

Θα πείτε: τι να περιμένει κάποιος από έναν υπουργό που χαρακτηρίζει την αριστεία ρετσινιά και αντιμετωπίζει τον ανταγωνισμό στο επίπεδο της μάθησης ως ενδυνάμωση της καπιταλιστικής ιδεολογίας. Ή από τον άλλο υπουργό που θέλει να μεταρρυθμίσει την παιδεία αλλά ο ίδιος δεν έχει καν τελειώσει το πανεπιστήμιο ενώ επί μήνες υποστήριζε με πάθος ότι η επιβολή φόρου πολυτελείας (ΦΠΑ 23%) στα ιδιωτικά σχολεία, φροντιστήρια,ωδεία και ινστιτούτα ξένων γλωσσών είναι ένα σωστό μέτρο;

Δυστυχώς οι άνθρωποι που μας κυβερνούν είναι άσχετοι και λίγοι, κολλημένοι σε άλλες εποχές και αποκομμένοι από την εξελίξεις στον υπόλοιπο κόσμο. Και προσπαθούν με τις παρωχημένες ιδέες τους να εκσυγχρονίσουν τον πιο καθοριστικό παράγοντα για την ανάπτυξη της χώρας,ότι πολυτιμότερο έχουν οι νέες γενιές για να μπορέσουν να επιβιώσει στον παγκόσμιο ανταγωνισμό.

Κάθε κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να καταρτίσει το πρόγραμμά της, να επιδιώξει να εφαρμόσει την πολιτική της βάσει ενός σχεδίου για το μέλλον της χώρας. Δυστυχώς η κυβέρνηση Τσίπρα το μόνο που κάνει ως τώρα είναι να γκρεμίζει αψήφιστα ότι δημιούργησαν οι προηγούμενοι χωρίς νάχει την παραμικρή ιδέα για το τι θέλει να κάνει στο μέλλον.

Η νέα κοροϊδία

Είναι δικαιολογημένο το άγχος τους. Οταν μια κυβέρνηση ανοίγει χωρίς λόγο θέματα όπως το Ασφαλιστικό, λογικό είναι τα μέλη της, από τον πρώτο ως τον τελευταίο, να χάνουν τον ύπνο τους. Κι όταν λέω «χωρίς λόγο» το εννοώ. Αν οι κυβερνήτες μας σοβαρεύονταν και προχωρούσαν μία ή δύο ιδιωτικοποιήσεις ή αξιοποιούσαν τις προσφορές για την εκμετάλλευση κοιτασμάτων που εκκρεμούν εδώ και μήνες, τότε η αντιμετώπιση του προβλήματος θα είχε άνετα μετατεθεί για ευθετότερο χρόνο, όταν οι αντικειμενικές συνθήκες (ανάπτυξη αντί για ύφεση, μείωση ανεργίας κ.λπ.) θα επιτρέπουν ορθολογικότερες και δικαιότερες λύσεις.

Αλλά αυτά είναι δυστυχώς «ψιλά γράμματα» για τον πρωθυπουργό και τους επιτελείς του, που χαμένοι μέσα στο λαβύρινθο των μνημονιακών δεσμεύσεων, των κωμικοτραγικών ιδεοληψιών και των συγγενικών, φιλικών και κομματικών «υποχρεώσεών» τους, πασχίζουν απεγνωσμένα να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα και να εμφανίσουν το προγραμματισμένο τσεκούρεμα των συντάξεων ως μεταρρύθμιση του συστήματος.

Η τελευταία «ιδέα» του Κατρούγκαλου έχει ως θύμα τα διαχρονικά κορόιδα όλων των ελληνικών κυβερνήσεων, τους συνεπείς στις υποχρεώσεις τους πολίτες. Οταν γίνει, λέει, ο επαναϋπολογισμός των συντάξεων, στους χαμηλοσυνταξιούχους θα αναγνωριστεί μεγαλύτερο ποσοστό αναπλήρωσης απ’ όσο στους θεωρούμενους υψηλοσυνταξιούχους για να υπάρξει, ξαναλέει, κοινωνική δικαιοσύνη.

Φυσικά, το μόνο που θα υπάρξει μέσα από μια τέτοια πρακτική δεν θα είναι τίποτα άλλο παρά μια αδίστακτη καταστρατήγηση των δικαιωμάτων όσων με συνέπεια κατέβαλλαν επί 35 και 40 χρόνια αυξημένες εισφορές για να έχουν μια σύνταξη της προκοπής, αλλά τώρα θα πρέπει να υποταχθούν στα κέφια του κάθε Κατρούγκαλου και να υποστούν κι αυτή την περικοπή για χάρη, υποτίθεται, των χαμηλοσυνταξιούχων και των ανασφάλιστων.

Παλαβά πράγματα και προκλητική κοροϊδία. Αν θέλουν να προστατέψουν τους χαμηλοσυνταξιούχους, ας τους επιστρέψουν ένα μέρος των όσων τους έχουν περικοπεί. Κι αν θέλουν να κάνουν κοινωνική πολιτική με τους ανασφάλιστους, ας βρουν τρόπο να την κάνουν, αλλά όχι στις πλάτες όσων συστηματικά αυτοί και οι προκάτοχοί τους έχουν ξεζουμίσει εδώ και έξι χρόνια. Εχει παραγίνει, άλλωστε, το κακό. Φόροι και περικοπές μισθών και συντάξεων. Ξανά και ξανά. Αλλους τρόπους για να εξοικονομήσουν πόρους είναι τελείως ανίκανοι να σκεφτούν;

Το πολιτικό σύστημα συνεχίζει «το παραλήρημα λαϊκισμού και δημαγωγίας»

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση συνεχίζουν τον λαϊκισμό που μας έφτασε εδώ: Την ώρα που ζητάει συναίνεση για το ασφαλιστικό, το οποίο φαίνεται να θεωρεί το πιο επώδυνο πολιτικά από τα μέτρα του μνημονίου, η κυβέρνηση κατηγορεί τα «διεφθαρμένα συμφέροντα» που ζητούν κυβέρνηση ευρύτερης συνεργασίας ή και οικουμενική. Η δε αντιπολίτευση αρνείται να διευκολύνει την κυβέρνηση συναινώντας στη λήψη μέτρων που η ίδια ενέκρινε με την αποδοχή του μνημονίου, με το επιχείρημα ότι έτσι θα την επιβραβεύσει που μας έφτασε εδώ.

Τόσο η Νέα Δημοκρατία όσο και το ΠΑΣΟΚ ήταν θύματα μιας αντίστοιχης στάσης της αντιπολίτευσης όταν βρίσκονταν στην κυβέρνηση. Θα ήλπιζε κανείς να έχουν πάρει ένα μάθημα για την ανάγκη συνεννόησης, αλλά μάλλον το μόνο που κατάλαβαν είναι πως η συναίνεση της αντιπολίτευσης είναι χρήσιμη όταν είναι εκείνοι στην εξουσία. Το πολιτικό σύστημα συνεχίζει «το παραλήρημα λαϊκισμού και δημαγωγίας» 

Εκτός από λαϊκισμό, η στάση και των δύο, κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, δείχνει έναν πολιτικό κυνισμό. Η κυβέρνηση επικαλείται τα μεγάλα θέματα και ζητάει τη βοήθεια που η ίδια αρνήθηκε να δώσει, ενώ η αντιπολίτευση την αρνείται υπολογίζοντας ότι η κυβέρνηση θα διαβρωθεί γρήγορα και θα πέσει από μόνη της ως ώριμο φρούτο. Και στις δύο περιπτώσεις, τα προβλήματα της χώρας είναι προς πολιτική αξιοποίηση – όχι προς επίλυση. Είναι να αναρωτιέται κανείς όμως αν η Ελλάδα έχει τον χρόνο να περιμένει είτε την πολιτική ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ είτε την πρόωρη πτώση του. Αν ο εντυπωσιακός πραγματισμός που δείχνουν τα πολιτικά κόμματα στο μικροκομματικό τους παιχνίδι επεκτεινόταν και στην αντιμετώπιση των ανοιχτών θεμάτων, τα οφέλη για την οικονομία και την κοινωνία θα ήταν τεράστια.

Το φάντασμα του Grexit

Τελικώς η διάσκεψη των αρχηγών δεν ήταν καθόλου καλή ιδέα. Oχι τόσο γιατί ήταν πρόχειρα οργανωμένη και αναπόφευκτα οδηγήθηκε σε αποτυχία. Oσο επειδή έφερε ξανά πάνω από τη χώρα το φάντασμα του Grexit. Τρεις μόλις μήνες μετά τις δραματικές διαπραγματεύσεις για το τρίτο Μνημόνιο, στις οποίες η Ελλάδα βρέθηκε στο χείλος της αβύσσου, ο κ. Τσίπρας μοιάζει να σηκώνει ξανά τα χέρια ψηλά. Η σύγκληση της διάσκεψης ήταν πιθανότατα ένα επικοινωνιακό τρικ. Oλοι ωστόσο γνωρίζουν ότι η κυβερνητική πλειοψηφία δοκιμάζεται, καθώς οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αντιδρούν στις νέες περικοπές των συντάξεων. Μπροστά της η κυβέρνηση έχει δυο εξίσου ανησυχητικά ενδεχόμενα. Το πρώτο να προσπαθήσει να περάσει το Ασφαλιστικό και να ανακαλύψει ότι δεν έχει την απαιτούμενη πλειοψηφία. Το δεύτερο να επιλέξει να συγκρουστεί με την Ευρώπη ώστε να πετύχει παραχωρήσεις που θα κάνουν την υπερψήφιση του νομοσχεδίου πιο πιθανή. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση το μόνο βέβαιο θα είναι παράταση της αβεβαιότητας.

Στη διάρκεια της σύσκεψης ο κ. Τσίπρας άφησε να φανεί ότι φλερτάρει με τη λογική των «κόκκινων γραμμών». Ας βγάλουμε κοινή ανακοίνωση για μη περικοπή των συντάξεων, είπε χαρακτηριστικά ώστε να ενισχυθεί η διαπραγματευτική ικανότητα της κυβέρνησης. Η επαναδιαπραγμάτευση της επαναδιαπραγμάτευσης δηλαδή ή τι είχες Γιάννη. Η αντιπολίτευση από την πλευρά της δεν του έκανε τη χάρη. Η δική της αγωνία είναι να μην πιαστεί κορόιδο, να μη θεωρηθεί «συνένοχος» του κ. Τσίπρα. Συζήτηση μόνο στη Βουλή υποστήριξαν οι εκπρόσωποι των κομμάτων γνωρίζοντας ότι εκεί οι ρητορικές κορώνες δεν αφήνουν πολλά περιθώρια συγκλίσεων. Ως προς την ουσία προσήλθαν και αυτοί με γραμμή «καμία περικοπή στις συντάξεις». Μόλις πριν από τρεις μήνες βέβαια τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα ψήφισαν τη μείωση της δαπάνης για το Ασφαλιστικό κατά μία μονάδα του ΑΕΠ. Σήμερα δεν γνωρίζουν τίποτα. Τέτοια αξιοπιστία.

Το πραγματικά ανησυχητικό είναι ότι αυτά συμβαίνουν την ώρα που το Grexit σε επίπεδο κοινωνίας και οικονομίας συνεχίζεται αμείωτο. Η πρεμιέρα έγινε με τις καταθέσεις. Eφυγαν κοντά 60 δισεκατομμύρια με το πρώτο Μνημόνιο, η διαρροή συνεχίστηκε το 2012 και το κακό τρίτωσε με τον Βαρουφάκη όταν ανακοίνωσε περιχαρής στη σύζυγό του «αγάπη μου έκλεισα τις τράπεζες». Ακολούθησε το Grexit των εργαζομένων που αναζητούν δουλειά στο εξωτερικό. Και βέβαια ολοκληρώνεται με την εντεινόμενη έξοδο επιχειρήσεων που αναζητούν καλύτερο επιχειρηματικό περιβάλλον. Αν αυτό το Grexit δεν αντιστραφεί, η χώρα δεν έχει την παραμικρή ελπίδα. Η έξοδος από το ευρώ θα είναι η αναπόφευκτη κατάληξη. Αντί όμως οι πολιτικές δυνάμεις του ονομαζόμενου ευρωπαϊκού τόξου να κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να εμπεδώσουν κλίμα σταθερότητας, εξαντλούνται σε μικροκομματικές αντιπαραθέσεις. Το χειρότερο είναι ότι οι ηγεσίες τους δεν το καταλαβαίνουν!