Θεσμική άλωση του κράτους

Το πρώτο κρούσμα ήταν στην εκπαίδευση με τον διορισμό των 13 περιφερειακών διευθυντών. Οι 11 από τον ΣΥΡΙΖΑ, οι 2 από τους ΑΝΕΛ. Αποδείχθηκε πως ήταν μόνο η αρχή μιας συστηματικής προσπάθειας άλωσης όλων των θέσεων ευθύνης στον κρατικό μηχανισμό.

Εχουμε και λέμε, λοιπόν. Εκπαραθύρωση της κ. Σαββαΐδου από το ΤΧΣ. Εκπαραθύρωση του κ. Μποτόπουλου από το Χρηματιστήριο. Αντικατάσταση των διοικητών των νοσοκομείων. Διορισμός της διοίκησης της ΕΡΤ από τον υπουργό αφού μάλιστα προηγήθηκε ανάκριση για τις ιδεολογικές και αγωνιστικές περγαμηνές των υποψηφίων με το αλήστου μνήμης «εσείς τι κάνατε για το μαύρο;». Και ο κατάλογος συνεχίζεται ενίοτε με ευτράπελα αποτελέσματα. Οπως η προκήρυξη των θέσεων διευθυντών της ΕΡΤ οι οποίοι θα πρέπει να είναι υπάλληλοι της ΕΡΤ και να έχουν διατελέσει... διευθυντές! Α ναι, την επιλογή θα κάνει ο διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΤ. Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει. Κι όλα αυτά στον έναν μόλις μήνα τής, ξανά, πρώτη φορά Αριστεράς.

Προσοχή, μιλάμε για τις προσπάθειες θεσμικής άλωσης του κράτους, όχι τα ξαδέλφια, τις συζύγους και τις φιλενάδες που έχουν διοριστεί και μπορεί να θεωρηθεί ότι ανήκουν στην κατηγορία παραδοσιακά ρουσφέτια. Στα πλαίσια αυτά δύο ακόμα στοιχεία έχουν ενδιαφέρον. Το πρώτο είναι ο νόμος για τα ΜΜΕ που δεν περιλαμβάνει το παραμικρό για τη «διαπλοκή». Εκτός και αν κάποιος πιστεύει ότι πίσω από τα κανάλια υπάρχει κάποιος σκοτεινός χρηματοδότης που θα τον μάθουμε με την έτσι κι αλλιώς ήδη θεσμοθετημένη ονομαστικοποίηση των μετοχών. Αντιθέτως, δημιουργεί τις προϋποθέσεις της συναλλαγής με τον υπουργό αυτοπροσώπως, στον οποίο δίνονται νέες πρωτοφανείς εξουσίες.

Το δεύτερο κρούσμα, εξίσου επικίνδυνο, αφορά την προσπάθεια τρομοκράτησης και σίγασης κάθε ανεξάρτητης φωνής που η κυβέρνηση εκλαμβάνει ως επικριτική. Μετά τις επιθέσεις σε δημοσιογράφους, λοιπόν, είχαμε τις αλλεπάλληλες καταγγελίες του κ. Καμμένου και των ΑΝΕΛ εναντίον του Πανεπιστημίου της Μακεδονίας για τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις. Οπου έγινε και το πρωτοφανές: ο πρύτανης, πιεζόμενος, ανακοίνωσε ΕΔΕ που θα εξετάσει αν η επιστημονική μεθοδολογία που ακολουθήθηκε ήταν η ενδεδειγμένη! Το επόμενο βήμα φαντάζομαι θα είναι ΕΔΕ για το αν η θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου είναι ορθή.

Απέναντι σε όλα αυτά, η πιο αποτελεσματική αντίσταση προέρχεται από την Ευρώπη. Η οποία επιμένει σε αδιάβλητες διαδικασίες για την επιλογή τόσο του διαδόχου της κ. Σαββαΐδου όσο και των διοικήσεων των τραπεζών. Γεγονός που οδήγησε τον κ. Δραγασάκη στη φαεινή ιδέα ενός παράλληλου τραπεζικού συστήματος. Να υποθέσουμε ότι εκεί θα βάλουν τα λεφτά τους οι υπουργοί. Γιατί για άλλους, χλωμό φαίνεται...

Ολα αυτά εντάσσονται, βέβαια, στην πάγια ολοκληρωτικής νοοτροπίας θέση του ΣΥΡΙΖΑ ότι πήρε την κυβέρνηση, πρέπει όμως να καταλάβει και την εξουσία. Ξέρουμε πού θα καταλήξει: στον πιο ξεδιάντροπο κομματισμό.

Ο φόβος του φόβου

Η αίσθηση του φθινοπώρου αποτελούσε ανέκαθεν για τον αστικό πληθυσμό μια πηγή γλυκιάς μελαγχολίας που φέρνει στον άνθρωπο την αίσθηση του γήρατος και της θνητότητος των πάντων και κυρίως τον αέναο κύκλο των οργανικών όντων, φυτών, ζώων, ανθρώπων. Και γιατί αναφέρω ότι την αίσθηση αυτήν την απολαμβάνει ο αστικός πληθυσμός και όχι ο αγροτοκτηνοτροφικός κόσμος της υπαίθρου;

Απλούστατα είναι ωραίο να βλέπεις τη βροχή να στάζει στα διπλά τζάμια των αλουμινένιων κουφωμάτων ασφαλείας, να βλέπεις τα κίτρινα φύλλα των πάρκων να πέφτουν στροβιλίζοντας και αργότερα προς τον χειμώνα να χαίρεσαι το χιόνι είτε βλέποντάς το να πέφτει είτε να στρώνει τις πίστες των χιονοδρομικών και να γίνεται μπάλες για χιονοπόλεμο... Οι άνθρωποι της υπαίθρου ανέκαθεν έβλεπαν με τρόμο τη μεταβολή του καιρού προς τον χειμώνα που δυσκόλευε τις εργασίες του, απειλούσε με καταστροφή την περιουσία τους, τα κοπάδια τους, την ίδια την οικογένεια.

Η πανάρχαιη αγωνία της επιβίωσης έρχεται πλέον και στον αστικό πληθυσμό. Για πρώτη φορά οι αστοί και μεγαλοαστοί Ελληνες έχασαν την ποιητική τους διάθεση. Καθένας συλλογίζεται τα ερχόμενα δεινά. Υπό συνθήκες πανικού σχεδόν ολόκληρος λαός περιμένει να ξεχειμωνιάσει και φέτος με την ελάχιστη θέρμανση ή την καθόλου και με την αβεβαιότητα ενός ηττημένου λαού (από τον εαυτό του πρωτίστως). Οσοι θυμούνται την Κατοχή περιγράφουν τα τότε συναισθήματά τους πιο υγιή, πιο ελπιδοφόρα, καθώς αντιμετώπιζαν έναν ορατό εχθρό, πανίσχυρο και βάρβαρο, αλλά ορατό! Εμείς αντιμετωπίζουμε τον αόρατο εχθρό που λέγεται ακαθόριστος φόβος.

Ο φόβος του φόβου είναι το μεγαλύτερο μαρτύριο του ανθρώπου. Κι αν τίποτε το εξοντωτικό δεν γίνει στο τέλος, εμείς στις ψυχές μας τη ζημιά την έχουμε πάθει, έχουμε βγει από το πεδίο της φθινοπωρινής μελαγχολίας και τυλιχτήκαμε στο χταποδίσιο αγκάλιασμα του φόβου. Εχουμε πλέον μέσα μας τους...

Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες που μας βλέπουν με ένα μάτι, ενώ εμείς τους βλέπουμε με δύο. Μονάχα η νεότητα μπορεί να παλέψει τον τρόμο, έστω και αν αμείβεται με τρακόσια ευρώ, γιατί μόνον σ' αυτήν η φύση και η ζωή εμπιστεύονται την ισορροπία και τη συνέχεια.

O φαύλος κύκλος της ύφεσης στην οικονομία διαλύει τα πάντα .

O φαύλος κύκλος της ύφεσης στην οικονομία διαλύει τα πάντα και απειλεί να τινάξει στον αέρα το πρόγραμμα που με επιλογή της κυβέρνησης στηρίζεται κυρίως σε φόρους και ελάχιστα στη μείωση δαπανών. Πέρα από τη νεφελώδη πολιτική αντίληψη και την επιχειρησιακή ανικανότητα των υπουργών, υπάρχει και το ταξικό μίσος που συχνά καθοδηγεί τις επιλογές τους και πολλαπλασιάζει τα αδιέξοδα.

Για παράδειγμα η περιπέτεια με τον ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση ξεκίνησε από τη χυδαία λαϊκίστικη αντίληψη των φωστήρων του ΣΥΡΙΖΑ ότι οι... πλούσιοι στέλνουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά, άρα καλά να πάθουν! Φάνηκε αυτό άλλωστε και από τις μετέπειτα δηλώσεις του ανεκδιήγητου υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη με τις πενταροδεκάρες και άλλα συναφή, που δικαίως προκάλεσαν την οργή και την αγανάκτηση των ενδιαφερομένων. Η υπόθεση μάλιστα τείνει να μετεξελιχθεί σε φάρσα, καθώς τώρα διαπιστώνουν ότι έκαναν λάθος λογαριασμό και δεν επαρκούν τα έσοδα που είχαν προβλέψει, με συνέπεια να συζητούν εκ νέου την επαναφορά υψηλού συντελεστή ΦΠΑ στο μοσχαρίσιο κρέας.

Εκεί όμως που η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο είναι στο Ασφαλιστικό, όπου ο πολύς Γ. Κατρούγκαλος με κυνισμό και συνεχή ψεύδη, αφού διαλύει τη στοιχειώδη δικαιοσύνη του συστή­ματος, παριστά­νει και τον σωτήρα. Το επικίνδυνο όμως είναι ότι επανα­­φέρουν στο τραπέζι την αύξηση των εργοδο­τικών εισφορών με την κουτο­πό­νηρη αντίλη­ψη ότι θα πληρώσουν «τα αφεντικά».

Πέρα από τη χυδαιότητα αυτής της λογικής υπάρχει πρόβλημα ουσίας. Σε μια οικονομία που η ανεργία καλπάζει και αυτό προκαλεί αλυσιδωτές συνέπειες στα δημόσια ταμεία και στο ασφαλιστικό σύστημα, κάθε σκέψη για πρόσθετα αντικίνητρα στην προώθηση της απασχόλησης αποτελεί επικίνδυνη προσέγγιση. Δεν είναι δυνατόν με τέτοια ποσοστά ανεργίας και τόσο υψηλές εισφορές να υπάρχει έστω και ως σκέψη η επιβολή αύξησης στις εργοδοτικές εισφορές. Ας ρωτήσουν και τον τελευταίο λογιστή μιας μικρομεσαίας εταιρείας για να μάθουν πως αυτό θα έχει αρνητικές συνέπειες σε όλους τους τομείς.

Πρόκειται για τοξική βόμβα από την απασχόληση έως τα δημόσια ταμεία και φυσικά στα έσοδα των ασφαλιστικών φορέων, καθώς η διεύρυνση της ανεργίας είναι η μεγαλύτερη πληγή του συστήματος. Από την πρακτική της κυβέρνησης όμως δεν μπορεί κανείς να ελπίζει ότι θα σκεφθούν λογικά, καθώς η μόνη αξία που δείχνουν να υπηρετούν μέχρι τώρα είναι εξουσία πάση θυσία και ό,τι θέλει ας γίνει.

Δεν αρκεί ο συναισθηματισμός

Πολύ φοβάμαι ότι οι μήνες περνούν, τα προβλήματα διογκώνονται, τα αδιέξοδα επιδεινώνονται, αλλά ο πρωθυπουργός δεν θέλει ή δεν μπορεί να καταλάβει ότι υπάρχει κάτι που λέγεται ρεαλισμός και ότι δουλειά των πολιτικών, και δη των κυβερνώντων, είναι να πορεύονται έχοντας αυτόν ως οδηγό. Πρωτίστως ή και αποκλειστικά αυτόν.

Παρακολούθησα τη χθεσινή ομιλία του στη Βουλή για το προσφυγικό πρόβλημα. Συγκινησιακά μια χαρά ήταν. Και δεν νομίζω να βρεθούν πολλοί που θα διαφωνήσουν με όσα από καθαρά ανθρωπιστική σκοπιά επισήμανε. Αλλά δυστυχώς το πρόβλημα είναι από αυτά που ούτε οι ειλικρινέστερες ανθρωπιστικές προθέσεις επιλύουν ούτε οι μεγαλόστομες διακηρύξεις αντιμετωπίζουν. Χωρίς σχεδιασμό, χωρίς πρόγραμμα και, κυρίως, χωρίς την ενεργό συμμετοχή όλων το πρόβλημα θα επιδεινώνεται και τα σπασμένα θα τα πληρώνουν όσοι έχουν ήδη αναλάβει υποχρεώσεις και πασχίζουν να τις τηρήσουν.

Το γκέτο των 50 χιλιάδων ψυχών στο Λεκανοπέδιο το αποφύγαμε, αλλά την υποχρέωση της φιλοξενίας των 50 χιλιάδων προσφύγων ανά την επικράτεια την αναλάβαμε. Αλλά δεν αρκεί να αναλαμβάνουμε κάτι, πρέπει και να μπορούμε να το φέρουμε σε πέρας. Ή κι αν ακόμη κάνουμε τα αδύνατα δυνατά και την εξασφαλίσουμε τη φιλοξενία στον αριθμό που δεσμευτήκαμε, πόσο βέβαιοι είμαστε ότι αυτό ήταν και ξεμπερδέψαμε; Ποιος και σε ποιον μπορεί να εγγυηθεί ότι αύριο - μεθαύριο οι 50 χιλιάδες δεν θα είναι λίγοι;

Από τη στιγμή που οι ροές των προσφύγων είναι συνεχείς και τίποτα δεν δείχνει ότι πρόκειται να διακοπούν, ο αριθμός των εισερχομένων και διαμενόντων στη χώρα ούτε σταθερός θα είναι ούτε ελεγχόμενος. Θα εξαρτάται αφενός από την Τουρκία και αφετέρου από τους εταίρους στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Αν η Τουρκία δεν κλείσει την πόρτα, η προσέλευση θα συνεχίζεται ανεξέλεγκτα. Και αν οι μετεγκαταστάσεις στα κράτη-μέλη της ΕΕ συνεχιστούν με τον σημερινό ρυθμό, οι πρώτοι 50 χιλιάδες δεν θα έχουν φύγει ούτε σε μερικές δεκαετίες.

Δυστυχώς στη ζωή δεν αρκούν οι προθέσεις, ούτε και λύνουν προβλήματα οι διαθέσεις. Μεθοδικότητα, σοβαρότητα και αποφασιστικότητα χρειάζονται. Κι εδώ το πρόβλημά μας είναι διπλό. Είναι ιδιότητες που ούτε διαθέτουμε και ούτε είμαστε σε θέση να επιβάλουμε.

Ο καθένας για πάρτη του.

Το καταλαβαίνουν και οι ίδιοι ότι τα πράγματα έχουν σφίξει και όσο πάνε χαμηλώνουν και τους τόνους. Τους υποχρεώνει και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, άλλωστε. Ο κόσμος συνειδητοποιεί πια ότι το κόστος της εννεάμηνης διακυβέρνησης από τον προ της μετάλλαξής του, αλλά και τον κατοπινό ΣΥΡΙΖΑ είναι βαρύ και εγκαταλείπει πια τους καναπέδες. Και είμαστε στην αρχή ακόμη. Οταν η διάψευση των ελπίδων αποδειχθεί αμετάκλητη και διαλυθούν και οι τελευταίες ψευδαισθήσεις πως όπου να ‘ναι καταρρέει η νεοφιλελεύθερη Ευρώπη, τότε και μόνο τότε θα αρχίσουν να θερίζουν οι κυβερνώντες τις θύελλες που αλόγιστα έσπερναν όλα αυτά τα χρόνια.

Και φυσικά από κάποια στιγμή και μετά, τέρμα οι συντροφικότητες και οι κοινοί αγώνες. Εμμέσως πλην σαφώς, ηθελημένα ή αθέλητα, το σύνθημα το έδωσε ο μέχρι και προχθές λαλίστατος και για όλα έχων άποψη Ν. Φίλης. Αυτήν τη φορά όταν ρωτήθηκε για τον ΦΠΑ στην Παιδεία ούτε για πενταροδεκάρες είπε λέξη, ούτε για εύπορους ή άπορους γνωμοδότησε. Πολύ σεμνά, πολύ φρόνιμα και πολύ μετρημένα φρόντισε να παραπέμψει τους ερωτώντες στον καθ’ ύλην αρμόδιο. «Ρωτήστε τον Τσακαλώτο» ήταν η απάντησή του. Δεν ξέρω αν το έχει συνειδητοποιήσει, αλλά η φράση του αυτή άνοιξε μία νέα σελίδα στην πορεία της «πρώτης αριστερής κυβέρνησης». Μάλλον έπαψε να ισχύει το «όλοι μαζί» και μπήκαμε στη φάση του «ο καθένας για πάρτη του»

Εξω απ' τον χορό

Τυπικά τις υποχρεώσεις και τις δεσμεύσεις τις αναλαμβάνουν οι κυβερνήσεις. Και έτσι ακριβώς έχει συμβεί και στην περίπτωσή μας. Ποτέ και πουθενά, όμως, δεν ήταν οι κυβερνώντες εκείνοι που κατέβαλαν το κόστος για την υπέρβαση των όποιων προβλημάτων. Οι κοινωνίες και κατά κανόνα οι ασθενέστερες κοινωνικές τάξεις σήκωσαν και σηκώνουν πάντα το συχνά υπερβολικό για τις αντοχές τους βάρος. Και στην Ελλάδα το βάρος αυτό έφτασε να είναι δυστυχώς διπλό.

Οι υποχρεώσεις από το τρίτο Μνημόνιο είναι οι επαχθέστερες όσων επωμίσθηκε στα χρόνια της κρίσης ο ελληνικός λαός. Και το γεγονός ότι η εκπλήρωσή τους συμπίπτει με την αντιμετώπιση των επιπτώσεων από το διογκωμένο τούς τελευταίους μήνες μεταναστευτικό ρεύμα που καταλήγει στα νησιά και στην ελληνική ενδοχώρα διαμορφώνει για την ελληνική κοινωνία μια πραγματικότητα την οποία ουδείς δικαιούται να αγνοεί.

Είναι εύκολο για όσους βρίσκονται «έξω απ' τον χορό» να αποφαίνονται ότι δεν θα πρέπει να συνδέονται οι μνημονιακές υποχρεώσεις με εκείνες των προσφυγικών ροών, αλλά η καθεμία να αντιμετωπίζεται χωριστά. Μόνο που οι επιπτώσεις συνολικά και σωρευτικά έρχονται, και ο λαός που καλείται να τις αντιμετωπίσει δεν έχει τις οικονομικές και άλλες αντοχές άλλων εποχών. Κι αυτό δεν δικαιούται να το παραγνωρίζει κανείς. Τόσο από τους κυβερνώντες τη χώρα όσο και από τους διαφεντεύοντες την Ευρώπη.

Οταν η Αυστρία αποφασίζει να ανεγείρει τείχη για να προστατευτεί από το κύμα των απελπισμένων, όταν η Γερμανία δεν καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να εξασφαλίσει τη συνεργασία της Τουρκίας, και όταν η Ουγγαρία, η Ρουμανία και άλλες νεοφώτιστες στο ευρωπαϊκό όραμα χώρες αγνοούν προκλητικά την έννοια της αλληλεγγύης, ποιος και γιατί δικαιούται να αρνηθεί το δικαίωμα στον ελληνικό λαό να αξιώνει περισσότερο ενδιαφέρον για τα προβλήματα και τις ανάγκες του; Και από την κυβέρνησή του να αφουγκράζεται την αγωνία του;

Παραλληλίζοντας το ''ΟΧΙ'' του 1940 με το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος το φετινό καλοκαίρι.

H εθνική επέτειος του περήφανου «ΌΧΙ» συνεχίζει,εβδομηνταπέντε χρόνια μετά, να εμπνέει και να συγκινεί τους Έλληνες. Το έπος του ελληνικού στρατού στα αλβανικά βουνά και η ομόθυμη στήριξη του ελληνικού λαού έχουν καταγραφεί στις δέλτους της Ιστορίας και προκαλούν ακόμη θαυμασμό στους μελετητές της. Ιδιαιτέρως για την αυτοθυσία με την οποία ένα μικρό έθνος αντιτάχθηκε σε ένα κατά πολύ ισχυρότερο εισβολέα,που τότε εκπροσωπούσε το φασισμό και απειλούσε τον ελεύθερο κόσμο.

Πολλοί στις μέρες μας επιχειρούν να εξισώσουν εκείνες τις πολεμικές συνθήκες με τις σημερινές.

Αυθαιρετούν παραλληλίζοντας το ''ΟΧΙ'' του 1940 με το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος το φετινό καλοκαίρι, σπέρνοντας την απόλυτη σύγχυση στον ελληνικό λαό.

Πλανώνται δυστυχώς πλάνην οικτράν, καθώς άλλα τα προβλήματα του πολέμου και άλλα της ειρήνης.

Η παρούσα οικονομική κρίση είναι γέννημα δικό μας, αποτέλεσμα της εθελοτυφλίας, του ωχαδερφισμού και της έλλειψης οποιασδήποτε πρόνοιας για το μέλλον.

Η κρίση που ζούμε δεν είναι αποτέλεσμα εξωτερικής εισβολής, παρά προϊόν της μακράς δικής μας απρονοησίας και έλλειψης ευθύνης από κόμματα και ηγεσίες,που είτε κυβέρνησαν,είτε αντιπολιτεύθηκαν.

Στις παρούσες συνθήκες η Ελλάδα κινδυνεύει να αφανισθεί όχι επειδή δέχεται εξωτερικές προσβολές και επιθέσεις αλλά επειδή δεν κατορθώνει να ομονοήσει και να αναλάβει την πλήρη ευθύνη και διαχείριση της κρίσης που η ίδια προκάλεσε.

Έπειτα από πέντε χρόνια διαρκούς εσωτερικής διαπάλης και αφού δοκιμάσθηκαν όλες οι εκδοχές πολιτικής αντιμετώπισης της μεγάλης οικονομικής κρίσης, έχουμε μια ευκαιρία τακτοποίησης του οίκου μας.

Μια βαθιά ανάσα χρειάζεται τώρα για τη μεγάλη απόφαση διόρθωσης των οικονομικών της χώρας,κατά τρόπο σαφή και αξιόπιστο, ώστε να ξεκινήσει επιτέλους η προσδοκώμενη από όλους διαδικασία ανόρθωσης και ανασυγκρότησης.

Στις σημερινές συνθήκες, η επιβίωση της Ελλάδας εξαρτάται από ένα μεγάλο «ΝΑΙ» για την οικονομική αναγέννηση,την παραγωγική ανασυγκρότηση και την κοινωνική ανασύνταξη.

Το πρόβλημα είναι δικό μας, καταδικό μας και εμείς οφείλουμε να το αντιμετωπίσουμε και να το λύσουμε, μη φειδόμενοι κόπων και θυσιών, προσωπικών και συλλογικών.